Wyrok z 3 lutego 2015, sygn. IX Ka 1625/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 lutego 2015 r.

Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Ewa Opozda-Kałka

Protokolant: st.sekr.sądowy Ewa Jas-Nieprzecka

przy udziale oskarżyciela publicznego ---------------

po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r.

sprawy M. S.

obwinionego o wykroczenie z art. 92a kw, art. 97 kw w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim

z dnia 18 września 2014r. sygn. akt II W 923/13

I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego.

IX Ka 1625/14

UZASADNIENIE

Obwiniony M. S. stanął pod zarzutem tego, że:

w dniu 05 sierpnia 2013r. ok. godz. 09:25 w miejscowości (...) na ul. (...) kierując pojazdem m-ki T. nr rej. (...) 7GV3 przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy na obszarze zabudowanym o 42 km/h oraz naruszył obowiązek korzystania z pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem,

tj. o wykroczenie z art. 92a kw i art. 97 kw w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo
o ruchu drogowym.

Sąd Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim wyrokiem wydanym w dniu 18 września 2014r. w sprawie sygn. akt II W 923/13 uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu z tym ustaleniem, iż
z opisu czynu wyklinował to, iż naruszył obowiązek korzystania z pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem i zakwalifikował powyższe jako wykroczenie z art. 92a kw na podstawie art. 92 a kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 500 złotych; na podstawie art. 118 § 1 kpw
i art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw zasądził od obwinionego M. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1237,30 złotych tytułem kosztów postępowania.

Apelację od wyroku wniosła obrońca obwinionego, która na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 kpk zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

1.  obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 42 § 1 kpow w zw. z art. 201 kpk, art. 193 kpk, art. 196 § 3 kpk, art. 8 kpow w zw. z art. 4, art. 7 kpk, art. 82 § 1 kpow w zw. z art. 410 kpk, co miało zasadniczy wpływ na treść orzeczenia, poprzez:

a)  ustalenie przez Sąd I instancji stanu faktycznego w oparciu o dowód z opinii biegłego J. T. (1), podczas gdy zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku sprawy wskazywały, że opinia ta jest niepełna i niejasna, tym samym Sąd I instancji winien był powołać dowód z innych biegłych, gdyż:

- biegły zbagatelizował okoliczność niespełnienia przez urządzenie I.-1 wymagań określonych w § 10 ust. 1 pkt 1 oraz § 22 pkt 3 rozporządzenia z dnia
7 listopada 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, zwanego dalej „rozporządzeniem”.

- biegły wskazywał, że w rozporządzeniu zaszła omyłka w zakresie dotyczącym konieczności identyfikacji pojazdu i to wymaganie powinno być w praktyce inaczej interpretowane, co jest niedopuszczalne,

- biegły stwierdził, że w zakresie tłumaczenia oryginalnej rosyjskiej instrukcji obsługi zaszła pomyłka, aby następnie zacytować fragment protokołu badań,
z którego wprost wynika, że zamiast zbadać odporność przyrządu na wilgotność względną powietrza do 95%, zmierzono ją jedynie do wartości 90 %; ponadto J. T. (2) powołuje się na bliżej nieokreślone badania, przeprowadzone przez nieznany podmiot, przy stwierdzeniu, że I.-1 jest odporna na wilgotność powietrza do 99%,

- biegły wykluczył poruszanie się pojazdów w kolumnie, choć obwiniony kilkakrotnie wskazywał na duży ruch na drodze,

- biegły swoje stanowisko o prawidłowości pomiaru oparł jedynie na doświadczeniu policjanta oraz dokonał oceny tego dowodu pod względem wiarygodności, która to ocena należy tylko i wyłącznie do Sądu,

- biegły wykluczył poruszanie się pojazdu na łuku drogi, co stoi w oczywistej sprzeczności z materiałem dowodowym zebranym w toku sprawy,

- biegły sam wskazuje, że radar niekoniecznie zmierzy prędkość samochodu najszybciej poruszającego się, czy tego w którego kierunku został skierowany, lecz stanowczo wyklucza, że brak identyfikacji pojazdu wpływa na jego prawidłowość,

- biegły z góry przewiduje czego dotyczą i jaki będzie wynik postępowań przygotowawczych prowadzonych w sprawie niedopełnienia obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy publicznych – pracowników GUM,

- biegły nie potrafił odnieść się do nieprawidłowości podczas badań odporności na pole elektromagnetyczne, czy wilgotność powietrza, co więcej potwierdził, iż do w/w nieprawidłowości faktycznie doszło,

b)  pomimo ujawnienia się powodów osłabiających zaufanie do bezstronności biegłego nie powołano innego biegłego – J. T. (2) dokonywał analizy zeznań świadków pod kątem ich wiarygodności, która należy do wyłącznej kompetencji Sądu, powoływał się na materiały badawcze, które nie stanowiły dowodu w niniejszej sprawie, bronił sposobu przeprowadzenia badań przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu typu, pomimo przyznania faktu ich wadliwości, bagatelizował jasną okoliczność niezgodności radaru I.-1
z wymaganymi rozporządzeniami – źródła powszechnie obowiązującego prawa;

2.  obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 8 kpow w zw. z art. 4, art. 7 kpk, art. 82 § 1 kpow w zw. z art. 410 kpk, co miało zasadniczy wpływ na błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez jednostronną, wybiórczą
i naruszającą zasady prawidłowego rozumowania, omijającą wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, nieuwzględniającą całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustaleniu na jego podstawie, że M. S. jest winny zarzucanego mu czynu z art. 92a kw, podczas gdy prawidłowa
i wszechstronna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na takie rozstrzygnięcie, gdyż:

- Sąd I instancji ustalając stan faktyczny sprawy oparł się na dowodzie z opinii biegłego, która wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu w/w wyroku nie była spójna, logiczna, ani wiarygodna, ponadto Sąd I instancji nie poddał jej ocenie zgodnie z art. 7 kpk,

- materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw, aby przyjąć, że funkcjonariusz policji dokonujący pomiaru prędkości, zmierzył prędkość pojazdu, którym kierował obwiniony,

- ocena dowodu z zeznań świadków ograniczyła się jedynie do takiej ich analizy, która pozwalała na przyjęcie sprawstwa M. S., podczas gdy zeznania te nie są spójne, konsekwentne, ani wiarygodne,

- fakt, iż świadkowie są funkcjonariuszami publicznymi nie może przesądzać
z zasady o ich wiarygodności,

- nieuzasadnione jest odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy oraz zasady doświadczenia życiowego,

- pominięto całkowicie szereg okoliczności wskazywanych przez obrońcę obwinionego podczas rozprawy jak i w piśmie procesowym zawierającym zastrzeżenia do opinii, nie odnosząc się do nich w uzasadnieniu wyroku;

3.  obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 39 § 2 kpow w zw. z art. 170 kk, co miało zasadniczy wpływ na treść orzeczenia, poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłaszanych przez obrońcę obwinionego, a to m.in.
o zwrócenie się do Głównego Urzędu Miar, Prokuratury Okręgowej
w Warszawie o udzielenie informacji na temat prowadzonych postępowań, czy przedłożenie protokołów badań, przeprowadzenie eksperymentu procesowego, podczas gdy dowody te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, były dopuszczalne i nie zmierzały do przedłużenia postępowania,

4.  obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 8 kpow w zw. z art. 4 i art. 5 § 2 kpk, co miało zasadniczy wpływ na treść orzeczenia, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć, a mających istotne znaczenie dla wydania w sprawie, opartego na prawdzie obiektywnej orzeczenia, uzasadnionych wątpliwości, które winien powziąć Sąd I instancji, na niekorzyść obwinionego,

5.  obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 82 § 1 kpow w zw. z art. 424 kpk, co miało zasadniczy wpływ na treść orzeczenia, a także utrudnia sformułowanie zarzutów apelacyjnych i kontrolę odwoławczą poprzez m. in. sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie wskazuje w swej treści logicznego procesu, który doprowadził Sąd I instancji do ustalenia winy obwinionego, pomija okoliczności ujawnione w sprawie, w szczególności przemawiające na korzyść M. S. oraz pomija w tym zakresie omówienie dowodów.

Formułując zarzuty jak wyżej skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy obwinionego nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skarżącej Sąd I instancji w toku prawidłowo przeprowadzonego przewodu sądowego zgromadził wszystkie dowody niezbędne dla rozstrzygnięcia, wnikliwie i szczegółowo je przeanalizował dokonując na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych.

Ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd I instancji jest oceną swobodną, nie dowolną; nie wykracza poza ramy zakreślone przepisem art. 7 kpk, ani nie pozostawia miejsca na żadne wątpliwości, w tym również i takie, które wynikają
z treści art. 5 § 2 kpk.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie słusznie postąpił tenże Sąd odwołując się do zeznań interweniujących funkcjonariuszy policji, w tym zwłaszcza S. G., który dokonał pomiaru prędkości pojazdu, którym kierował obwiniony.

Brak jest jakichkolwiek podstaw ku temu, żeby kwestionować walor dowodowy zeznań tego świadka. Jest on osobą obcą dla obwinionego, nie zainteresowaną
w żaden sposób wynikiem postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie.

Zeznania S. G. znajdują uzupełnienie i potwierdzenie w tym co zeznawał G. B..

Z zeznań w/w świadków wynika w sposób oczywisty, że miejsce w którym dokonano pomiaru prędkości zostało wytyczone przez przełożonych w/w świadków
i że brak było jakichkolwiek przesłanek, które mogłyby świadczyć o nieprawidłowym odczycie radaru.

Sąd Rejonowy wskazał przyczyny, które legły u podstaw uznania wyjaśnień obwinionego za niewiarygodne, w tej części, w której twierdził, że jechał z dozwoloną prędkością wskazując jednocześnie, że zmierzona prędkość nie była jego prędkością, oraz, że wpływ na pomiar prędkości miały włączone w jego samochodzie radio i klimatyzacja, a także radiostacja, którą posługiwali się funkcjonariusze, oraz stacja transformatorowa, znajdująca się w pobliżu miejsca kontroli.

Opiniujący w niniejszej sprawie biegły z zakresu technologii pomiaru prędkości pojazdów w sposób jednoznaczny i stanowczy wskazał, iż podnoszone przez obwinionego okoliczności nie miały wpływu na dokonany pomiar prędkości kierowanego przez niego auta.

Z opinii biegłego w sposób jednoznaczny i kategoryczny wynika, iż radar (...), za pomocą którego dokonano przedmiotowego pomiaru, pomyślnie przeszedł badania na zakłócenia elektromagnetyczne o natężeniu co najmniej 10V/m.

Opinia biegłego jest jasna, stanowcza i pełna. Brak jest jakichkolwiek podstaw ku temu, żeby w myśl tego co twierdzi skarżąca, istniały okoliczności do których nie odniósł się biegły, które miałyby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bądź były okolicznościami osłabiającymi zaufanie do bezstronności biegłego.

Wydając opinię w przedmiotowej sprawie biegły odniósł się wprost do stanu dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, a wysnute wnioski rzeczowo
i wyczerpująco uzasadnił.

Sąd Odwoławczy w pełni akceptuje ocenę dowodów dokonaną przez Sąd
I instancji. Jest ona wyczerpująca i wnikliwa. Uwzględnia przy tym wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy.

Wbrew stanowisku skarżącej Sąd I instancji oddalając wnioski dowodowe zgłoszone przez obrońcę obwinionego nie obraził wskazanych przez skarżącego przepisów art. 39 § 2 kpow w zw. z art. 170 kk. Sąd ten precyzyjnie wskazał powody uzasadniające oddalenie w/w wniosków, słusznie przyjmując, iż nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierzały w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania.

Reasumując powyższe uznać należy, iż skarżący zgłaszając zarzuty wyartykułowane w apelacji w sposób oczywisty polemizuje jedynie z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji, nie przytaczając jednocześnie żadnych racjonalnych argumentów, które byłyby w stanie podważyć tok rozumowania Sądu I instancji prowadzący do dokonania kwestionowanych przez skarżącą ustaleń faktycznych.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 437 § 1 kpk orzeczono jak
w wyroku.

O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 627 kpk.

/SSO Ewa Opozda-Kałka/

DZ