Uzasadnienie z 3 września 2025, sygn. II AKa 161/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 161/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2025 r., sygn. akt III K 25/25.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

obraza przepisów postępowania, która
miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie
art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez
zaniechanie dokonania wszechstronnej
oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na części zgromadzonych
w sprawie dowodów w postaci wyroków
Sądu Rejonowego w Białymstoku sygn.
III K 1861/21, Sądu Rejonowego w Białogardzie sygn. VII K 212/22 oraz Sądu Okręgowego
w Szczecinie sygn. III K 278/24 przy
całkowitym pominięciu pozostałych wyroków skazujących wydanych wobec J. F., co doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń o zaistnieniu realnego zbiegu pomiędzy przestępstwami objętymi wyżej wymienionymi wyrokami i połączeniu orzeczonych nimi kar pozbawienia i ograniczenia wolności

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Prezentację wyników przeprowadzonego postępowania odwoławczego, należy rozpocząć od przypomnienia, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane pismem Zastępcy Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia 31 stycznia 2025 r. (k.4), w którym to jego autor wnosił o zbadanie warunków do wydania wobec
J. F. wyroku łącznego w związku z odbywaniem przez wymienionego kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia
28 kwietnia 2022 r., sygn. akt III K 1861/21 i Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia
4 grudnia 2024 r., sygn. akt III K 278/24. Sąd pierwszej instancji, przystępując
zaś do procedowania w analizowanej sprawie uzyskał dane o karalności J. F. (k.10-13), z których wynika, że skazany był dotychczas dziesięciokrotnie karany sądownie,
a ponadto, że w dniu 2 czerwca 2017 r. został wobec niego wydany wyrok łączny.
Tego rodzaju informacje obligowały więc Sąd meriti do uzyskania, jeśli nie akt spraw,
w których J. F. został skazany, to przynajmniej odpisów wszystkich wyroków,
które te skazania zmaterializowały. Tymczasem Sąd Okręgowy uzyskał odpisy tylko niektórych wyroków, a konkretnie wyroku Sądu Rejonowego w Białogardzie z dnia
3 marca 2021 r., sygn. akt VII K 89/21 (k.34), Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia
28 kwietnia 2022 r., sygn. akt III K 1861/21 (k.37), Sądu Rejonowego w Białogardzie z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt VII K 212/22 (k.30), Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia
4 grudnia 2024 r., sygn. akt III K 278/24 (k.41-42), a ponadto odpis wyroku łącznego Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. akt IV K186/17 (k.22). A zatem, materiał dowodowy zgromadzony przez Sąd Okręgowy, wbrew odmiennemu w tej materii twierdzeniu skarżącego, kompletny nie jest. Ów mankament, rzecz jasna nie był determinantą kasatoryjnej decyzji Sądu Apelacyjnego, bo przecież oczywistym jest, że w toku postępowania apelacyjnego, sąd odwoławczy może, a w niektórych przypadkach jest wręcz zobligowany do uzupełnienia katalogu dowodów, którymi dysponował sąd pierwszej instancji. Natomiast przyczyną, która zmaterializowała konieczność podjęcia przez Sąd odwoławczy wspomnianej decyzji była wyłącznie wadliwość rozstrzygnięcia odzwierciedlonego
w zaskarżonym wyroku. Przekonując zaś o takim właśnie charakterze owego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności wymagającym wskazania jest to, co oczywiste, a mianowicie,
że zgodnie z obowiązującą od dnia 24 czerwca 2020 r. treścią art. 85 § 1 k.k., sąd orzeka karę łączną jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok. Interpretacja tego ostatniego zwrotu od dawna jest zaś ugruntowana, zarówno
w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie, a jej wyrazem jest chociażby cytowana w apelacji
a zaczerpnięta z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2025 r., II K 46/25, LEX
nr 3847477 teza, która to sprowadza się do takiej to oto konstatacji: „zwrot „zanim zapadł pierwszy wyrok”, zawarty w przepisie art. 85 k.k., odnosi się do pierwszego chronologicznie wyroku, który zapadł przed popełnieniem przez sprawcę kolejnych przestępstw. Możliwe
jest wystąpienie nie tylko jednego zbiegu realnego, ale i dalszych, przy spełnieniu warunków określonych w art. 85 k.k. Jednakże nawet przy kolejnych zbiegach obejmujących drugą, trzecią, itd. grupę przestępstw, zawsze wyjściowym punktem odniesienia będzie pozostawał ten chronologicznie „pierwszy wyrok”, zamykający kolejne grupy przestępstw pozostających w zbiegu. Oceny zbiegu realnego należy dokonywać z perspektywy postępowania sprawcy - czy kolejnych przestępstw dopuszcza się po wydaniu wobec niego wyroku (kolejnych wyroków), czy przed nim (nimi). Po zamknięciu zbioru zdefiniowanego w oparciu o kryterium pierwszego wyroku należy więc poszukiwać takiego wyroku, który pozwoli zbudować kolejne ewentualne połączenie złożone z pozostałych wyroków dotychczas nie podlegających połączeniu.” Czyniąc zaprezentowane uwagi, należy jednocześnie sformułować kolejną,
a w jej ramach wskazać, że w przypadku gdy materializują się przesłanki do połączenia dwóch lub więcej kar, sąd nie tyle że może, co jest zobligowany do objęcia tych kar węzłem kary łącznej (teza 6 komentarza do art. 85 § 1 k.k., Jarosław Majewski, teza 11 komentarza do art. 85 § 1 k.k., Marek Mozgawa, System Informacji Prawnej Lex). Dodać też trzeba,
że w aktualnym stanie prawnym, fakt odbycia kary nie stanowi przeszkody do objęcia jej węzłem kary łącznej. Mając w polu widzenia te oczywiste w swej wymowie wskazania, stwierdzić więc trzeba, że powinnością Sądu Okręgowego było dokonanie analizy wszystkich dotychczasowych skazań J. F. i ustalenie, przy zastosowaniu kryterium „chronologicznie pierwszego wyroku”, które z popełnionych przez niego przestępstw pozostają w zbiegu realnym bądź w zbiegach realnych, a zważywszy na to, że niektóre
z wyroków uprawomocniły się przed 24 czerwca 2020 r., a niektóre po tej dacie, obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było również udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy przepisy Rozdziału IX kodeksu karnego w ich brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r. są względniejsze dla skazanego od tych stosowanych obecnie, czy też nie. Te drugie, przewidują bowiem zupełnie inne zasady łączenia kar niż przepisy obowiązujące do dnia
23 czerwca 2020 r. Tymczasem lektura, tak wstępnej, jak i dyspozytywnej oraz motywacyjnej części zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Okręgowy nie uczynił zadość wspomnianym powinnościom. Co więcej, można nawet rzec, że uchylił się od rozstrzygnięcia istoty przedmiotowej sprawy. Trudno jednak o inną w tej materii konstatację, skoro J. F., jak wspomniano to wcześniej, był karany 10 wyrokami, zaś Sąd pierwszej instancji, analizę przesłanek, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku ograniczył wyłącznie do 3 skazań. Co więcej, w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia, Sąd Okręgowy nie przedstawił powodów takiego swojego postąpienia, w związku z czym należy się jedynie domyślać, że jego determinantą było to, że kary będące konsekwencją owych trzech skazań nie zostały jeszcze wykonane. Jeżeli zaś faktycznie to było powodem takiego, a nie innego stanu rzeczy, to należy jedynie powtórzyć to, o czym była już mowa powyżej,
a mianowicie, że w aktualnym stanie prawnym odbycie kary jest elementem zupełnie indyferentnym z punktu widzenia oceny przesłanek do wydania wyroku łącznego. Bezzasadne zawężenie przez Sąd Okręgowy zakresu, w którym obowiązany był zbadać,
czy istnieją warunki do wydania wobec skazanego wyroku łącznego, w konsekwencji spowodowało, że ów Sąd nie objął analizą tych skazań J. F., które zmaterializowały się wyrokami: 1. Sądu Rejonowego w Gryfinie z dnia 4 kwietnia 2006 r., sygn. akt II K 367/05, 2. Sądu Rejonowego w Gryfinie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt
II K 172/06, 3. Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia
4 stycznia 2012 r., sygn. akt IV K 473/11, 4. Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum
w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt 1198/11, 5. Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV K 941/15, 6. Sądu Rejonowego w Białogardzie z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt VII K 140/19 i 7. Sądu Rejonowego
w Białogardzie z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt VII K 89/21. Na kanwie tych, jak i pozostałych skazań J. F., to jest skazań wyrokami Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt III K 1861/21, Sądu Rejonowego w Białogardzie z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt VII K 212/22 i Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia
4 grudnia 2024 r., sygn. akt III K 278/24, stosując, tak jak stanowi to przepis art. 85 § 1 k.k., kryterium chronologicznie pierwszego wyroku, można zaś wyodrębnić cztery grupy przestępstw pozostających w zbiegu realnym. Do pierwszej należą przestępstwa przypisane skazanemu wyrokami Sądu Rejonowego w Gryfinie z dnia 4 kwietnia 2006 r., sygn. akt
II K 367/05 oraz z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt II K 172/06. Do drugiej, jak trafnie wskazuje to skarżący, przynależą przestępstwa stwierdzone wyrokami Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt IV K 473/11 oraz z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt IV K 1198/11, do trzeciej, jak również zasadnie wskazuje autor apelacji, przestępstwa przypisane skazanemu wyrokami Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV K 941/15, Sądu Rejonowego w Białogardzie z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt VII K140/19 oraz Sądu Okręgowego
w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt III K 278/24, natomiast do czwartej grupy, co także trafnie dostrzegł skarżący, należą przestępstwa, których byt został stwierdzony wyrokami Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt III K 1861/21 i Sądu Rejonowego w Białogardzie z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt VII K 212/22.
Dokonując tego rodzaju specyfikacji przestępstw przypisanych J. F. wyżej wymienionymi wyrokami, oczywiście nie sposób nie zauważyć, że używając kolokwializmu, niejako „po drodze” został wydany wobec skazanego wyrok łączny. Konkretnie, chodzi
o wyrok Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2017 r.,
sygn. akt IV K 186/17, na mocy to którego węzłem kary łącznej zostały objęte kary wymierzone skazanemu wyrokami Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie
z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt IV K 473/11, z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt 1198/11 oraz z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV K 941/15. Rzecz jednak w tym, że po wydaniu wspomnianego wyroku łącznego, J. F. został skazany wyrokami Sądu Rejonowego w Białogardzie z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt VII K 140/19 oraz Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt III K 278/24 za popełnienie przestępstw, które to zmaterializowały się w dniach, odpowiednio, 24 lutego 2015 r.
i 17 grudnia 2015 r. Przestępstwa te, oczywiście przy przyjęciu cezury chronologicznie pierwszego wyroku, wraz z przestępstwem stwierdzonym wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV K 941/15, tworzą zaś, jak wskazano to już wcześniej, odrębną grupę przestępstw pozostających w zbiegu realnym. A zatem, na skutek skazań J. F. wyrokami Sądu Rejonowego
w Białogardzie z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt VII K 140/19 oraz Sądu Okręgowego
w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt III K 278/24, bez wątpienia zaistniała potrzeba wydania co do niego nowego wyroku łącznego, a skoro tak, to zgodnie z treścią
art. 575 § 1 k.p.k., poprzednio wydany wyrok łączny, nie stanowił i nie stanowi przeszkody do wydania nowego wyroku łącznego.

W podsumowaniu zaprezentowanych uwag wypada więc jedynie powtórzyć, że Sąd pierwszej instancji, z sobie tylko wiadomych powodów, de facto, uchylił się od rozstrzygnięcia istoty niniejszej sprawy, a ściślej rzecz ujmując, uchylił się od dokonania analizy ewentualnych podstaw do wydania wobec J. F. wyroku łącznego, dodać trzeba analizy uwzględniającej wszystkie dotychczasowe skazania wymienionego, a także regułę intertemporalną określoną w art. 4 § 1 k.k. Formułując tę konstatację stwierdzić jednocześnie należy, że sytuacji, która zmaterializowała się na gruncie niniejszej sprawy nie można utożsamiać z sytuacją, w której po wydaniu wyroku łącznego, dopiero na etapie postępowania odwoławczego, ujawni się dodatkowe, nie objęte tym wyrokiem skazanie,
albo gdy wyrokiem łącznym wadliwie połączono kary. W tej drugiej sytuacji swego
rodzaju oczywistością jest to, że obowiązkiem Sądu odwoławczego jest sanowanie zaskarżonego wyroku łącznego. Natomiast w takiej sytuacji jak ta, która zaistniała
w przedmiotowej sprawie, podjęcie przez Sąd odwoławczy „działań naprawczych”, de facto, sprowadziłoby się do zastąpienia przez ten Sąd w procesie orzekania Sądu pierwszej instancji, a to w konsekwencji pozbawiłoby strony ustawowego i fundamentalnego uprawnienia jakim jest możliwość zaskarżenia decyzji procesowej naruszającej ich prawa.
W związku z tym, zgodnie z postulatem sformułowanym w apelacji, Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał niniejszą sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi
pierwszej instancji.

Procedując w tej sprawie po raz wtóry, Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności obowiązany będzie uzupełnić dotychczas zgromadzony materiał dowodowy poprzez dołączenie do akt niniejszej sprawy dotąd nieuzyskanych, a wcześniej już wymienionych, odpisów orzeczeń. W dalszej kolejności, rolą Sądu pierwszej instancji będzie dokonanie analizy wszystkich skazań J. F., a następnie ustalenie, przy zastosowaniu kryterium „chronologicznie pierwszego wyroku”, które z przestępstw popełnionych przez skazanego pozostają w zbiegu realnym, bądź w zbiegach realnych. Natomiast przystępując do kształtowania kar łącznych, Sąd Okręgowy, stosownie do treści art. 4 § 1 k.k., obowiązany będzie ocenić i w konsekwencji udzielić odpowiedzi na pytanie, czy na gruncie przedmiotowej sprawy powinny mieć zastosowanie aktualnie obowiązujące przepisy Rozdziału IX kodeksu karnego, czy też jako względniejsze dla skazanego, przepisy tego Rozdziału w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r. Realizując te, wymienione powinności,
Sąd pierwszej instancji, rzecz jasna musi mieć również w polu widzenia te wszystkie uwagi
i wskazania, które zostały zaprezentowane powyżej.

Wniosek

O uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek jest zasadny z powodów zaprezentowanych powyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości.

☒ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku determinowały powody przedstawione powyżej.

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Zapatrywania i wskazania dotyczące dalszego postępowania zostały zaprezentowane we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia.

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

7.  PODPIS

SSA Dorota Mazurek SSA Piotr Brodniak SSA Małgorzata Jankowska

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Brak rozstrzygnięcia co do wszystkich występujących realnych zbiegów przestępstw.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana