Wyrok z 2 października 2025, sygn. II AKa 256/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 256/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z 26 maja 2025 r., XIV K 19/25

1.Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.Granice zaskarżenia

0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.Ustalenie faktów

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.Ocena dowodów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Rażąca niewspółmierność kary łącznej 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie II wyroku oraz kary łącznej w wymiarze 200 stawek dziennych po 20 zł. każda w punkcie III wyroku, podczas gdy okoliczności dotyczące skazanego, jego właściwości osobiste, a przede wszystkim prezentowana przez skazanego postawa w warunkach penitencjarnych – w tym ilość nagród regulaminowych, zdyscyplinowanie i regulaminowość w relacjach z przełożonymi, bezkonfliktowa postawa względem współosadzonych i przede wszystkim krytycyzm wobec popełnionych przestępstw oraz dawnego stylu życia, jak również względy penitencjarne oraz wychowawcze uzasadniają orzeczenie kary łącznej (…) w najniższym możliwym wymiarze.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Na aprobatę zasługuje argumentacja Sądu Okręgowego, zgodnie z którą przy wymiarze kar łącznych pozbawienia wolności nie było podstaw do zastosowania zasady absorpcji, ponieważ skazany mimo młodego wieku był aż dziesięciokrotnie skazywany za różnego rodzaju przestępstwa, przy czym, mimo że w warunkach zakładu karnego pracuje nieodpłatnie, za co był wyróżniany, to jednak:

odbywa karę pozbawienia wolności w systemie zwykłym, nie wyraził zgody na wykonywanie kary w ramach indywidualnego programu oddziaływania,

nie jest zainteresowany dalszym kształceniem, uczestniczeniem w kursach zawodowych.

Sąd Okręgowy zwrócił również zasadnie uwagę na fakt, że skazany w miejscu zamieszkania pozostaje w zainteresowaniu policji, a w środowisku lokalnym posiada negatywną opinię.

Trafną jest ocena Sądu orzekającego, że związek przedmiotowy i podmiotowy pomiędzy poszczególnymi czynami także nie uzasadnia zastosowania zasady absorpcji, gdyż kwalifikacja prawna czynów była częściowo różna (przestępstwa przeciwko mieniu, przeciwko zdrowiu, przeciwko wolności, z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii), różne były również podmioty pokrzywdzone, zaś okres popełnionych czynów lokował się między lipcem 2020 roku, a lutym 2023 roku.

W efekcie Sąd pierwszej instancji ma rację, że jedynie dłuższa resocjalizacja w warunkach izolacji w jednostce penitencjarnej może przynieść pozytywne efekty wychowawcze i zapobiec popełnianiu kolejnych przestępstw przez skazanego, a jednocześnie zrealizować cele kary w zakresie społecznego oddziaływania.

Oceny o zasadności stanowiska Sądu Okręgowego nie zmienia argumentacja zamieszczona w apelacji obrońcy skazanego.

Przede wszystkim nie sposób mówić o rażącej niewspółmierności (surowości) orzeczonych kar łącznych. Zgodnie z utrwalonymi poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie, niewspółmierność, o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k. zachodzi w sytuacji, gdy orzeczona kara jest nieproporcjonalna, tj. nadmiernie łagodna lub nadmiernie surowa w sposób oczywisty, jaskrawy, widoczny niejako na pierwszy rzut oka. Z tego rodzaju sytuacją nie mamy w niniejszej sprawie do czynienia, gdyż zarówno kara łączna pozbawienia wolności, jak i kara łączna grzywny, zostały orzeczone znacznie poniżej górnych granic ich wymiaru, prawidłowo wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Stanowisko przedstawione w apelacji obrońcy skazanego nie jest trafne. Wprawdzie bowiem istotnie zachowanie skazanego w warunkach izolacji świadczy o postępie w procesie resocjalizacji, a w szczególności skazany pracuje nad swoją postawą, podejmując w tym kierunku szereg godnych pochwały zachowań, jednakże nie uzasadnia to orzeczenia kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny w minimalnym dopuszczalnym wymiarze, wnioskowanym w apelacji obrońcy. Przeciwko takiemu rozstrzygnięciu przemawiała wielość przestępstw, popełnionych w stosunkowo długim okresie czasu. Pomiędzy lipcem 2020 r. a lutym 2023 r., a więc przez okres ponad dwóch i pół roku, skazany popełniał tak różne rodzaje przestępstw, że uzasadnioną jest ocena, iż w tym czasie uczynił sobie z ich popełnienia sposób na życie. Skazany popełnił w tym okresie przestępstwa przeciwko mieniu, w tym jedną z najpoważniejszych postaci tego rodzaju czynów zabronionych, jaką jest rozbój przewidziany w art. 280 § 2 k.k. Popełnił również przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby jej zastosowania, przestępstwo przeciwko wolności oraz z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Takie zachowanie świadczy o wystąpieniu w postawie skazanego cech demoralizacji, których wyeliminowanie poprzez orzeczenia kar łącznych w minimalnym dopuszczalnym wymiarze nie jest możliwe. Dłuższy niż minimalny okres pobytu skazanego w izolacji ma w tym kontekście służyć utrwaleniu jego właściwej postawy, którą niewątpliwie aktualnie już on prezentuje. W tym kontekście należy przypomnieć, że w świetle opinii z zakładu karnego skazany, pomimo właściwej postawy, nie wyraził zainteresowania m. in. odbywaniem kary w systemie programowanego oddziaływania oraz dalszym kształceniem, w tym udziałem w kursach zawodowych, w związku z czym nie poddaje się oddziaływaniom szczególnie cennym dla przyszłego funkcjonowania w warunkach wolnościowych.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że kwestionowane w apelacji kary łączne są stosunkowo wyważone. Skoro bowiem górna granica kary łącznej pozbawienia wolności wynosiła w tym wypadku 12 lat 5 miesięcy i 15 dni, a orzeczono karę łączną 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, to realny okres izolacji skazanego uległ skróceniu o niemal 4 lata. Z drugiej strony skoro za samą zbrodnię rozboju w sprawie IV K 77/21 Sądu Okręgowego w Gdańsku orzeczono karę 4 lat pozbawienia wolności, to zamieszczony w apelacji wniosek o orzeczenie kary łącznej w wymiarze 4 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności jawi się jako oczywiście nieuzasadniony. W takim bowiem wypadku niemal cała, poza rozbojem, rozległa działalność przestępcza skazanego, pozostałaby bez realnej sankcji karnej. W zakresie kary łącznej grzywny Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że skoro orzeczono ją bliżej dolnej, niż górnej przewidzianej ustawowo granicy, nadto kara łączna grzywny nie przedstawia znacznej wartości finansowej, to niewątpliwie nie mamy do czynienia z karą niewspółmiernie surową w stopniu rażącym, a więc takim, jaki przewiduje art. 438 pkt 4 k.p.k.

Wniosek

O zmianę wyroku w punkcie II poprzez wymierzenie kary łącznej 4 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz w punkcie III poprzez wymierzenie kary łącznej grzywny w wymiarze minimalnym.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutu apelacyjnego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość rozstrzygnięcia.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność zarzutu i wniosku apelacyjnego.

1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądzono na rzecz obrońcy skazanego na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1184) oraz § 2 pkt 1, § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo przez jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763 z dnia 2024.05.21).

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

O wydatkach orzeczono na podstawie art. 627 k.p.k., art. 634 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k.

7.  PODPIS

1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca skazanego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

orzeczenie o karach łącznych pozbawienia wolności i grzywny

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana