Wyrok z 15 października 2025, sygn. II AKa 259/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 259/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z 15 maja 2025r., sygn. akt XIV K 154/24 (osk. K. Ł.)

1.1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.1.3. Granice zaskarżenia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.2.1. Ustalenie faktów

1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.2. Ocena dowodów

1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Błąd w ustaleniach faktycznych – przyjęcie, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, o którym mowa w art. 60 §1 i 2 oraz §6 kk, w postaci wyrażenia skruchy i przeproszenia pokrzywdzonych, dotychczasowej niekaralności i postawy po popełnieniu przestępstw w warunkach tymczasowego aresztowania, pozwalający na zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenie oskarżonej kary za czyn z art. 13 §1 kk w zw. z art. 148 §1 kk poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, co jest karą rażąco niewspółmierną, gdyż powołane przez Sąd okoliczności nie przemawiają za zastosowaniem dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, mającego charakter wyjątkowy, w kontekście dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk, w szczególności całokształtu ujawnionych okoliczności mających wpływ na wymiar kary, a związanych ze stopniem zawinienia oskarżonej i wysokim stopniem społecznej szkodliwości popełnionej zbrodni, jak też okoliczności odnoszących się do osoby oskarżonej, a także względów prewencji szczególnej i ogólnej, które powinny prowadzić do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zachodzą wyjątkowe okoliczności uzasadniające nadzwyczajne złagodzenie kary, a orzeczona kara jest rażąco łagodna i jedynie kara przewidziana w art. 148 §1 kk spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonej, zarówno z punktu widzenia społecznego odbioru kary, jak też kształtowania społecznie pożądanych postaw.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

2.

Błąd w ustaleniach faktycznych – błędne zinterpretowanie zeznań świadka S. B. i przyjęcie, że oskarżona swoim zachowaniem opisanym w trzecim zarzucie aktu oskarżenia nie wypełniła znamion gróźb karalnych z art. 190 §1 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1

Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że chociaż skarżący kwalifikuje swój zarzut jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, to w istocie trzeba go rozumieć przez pryzmat całości jego opisu i intencji apelującego, a to skłania Sąd Apelacyjny do uznania, że prokurator faktycznie atakuje zastosowany przez Sąd meriti wymiar kary za czyn z punktu I zaskarżonego wyroku, opierający się na przyjęciu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, co ma powodować – w ocenie skarżącego – że kara ta jest rażąco łagodna i wymaga korekty w toku postępowania odwoławczego (do 10 lat pozbawienia wolności). Tezy tej Sąd odwoławczy jednak nie podziela w jakimkolwiek stopniu.

Sąd Okręgowy prawidłowo bowiem ustalił i omówił poszczególne okoliczności, które miały istotne znaczenie podczas ustalania kary wymierzanej oskarżonej K. Ł. za przypisane jej przestępstwo usiłowania zabójstwa (pkt I wyroku), zwłaszcza przesłanki opisane w art. 53 kk; przekonuje o tym w szczególności wnikliwa analiza odpowiedniej części pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku (str. 22-24).

Kara 5 lat pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej za zbrodnię z art. 13 §1 kk w zw. z art. 148 §1 kk, nie jest z pewnością rażąco łagodna - przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności przypisanego oskarżonej czynu, jak i innych przesłanek wpływających na prawidłowy, a zatem i sprawiedliwy wymiar kary. Jak słusznie podnosi się w orzecznictwie, ustawodawca celowo obostrzył pojęcie „niewspółmierności kary”, uzasadniającej zmianę orzeczenia o karze w ramach czwartej podstawy odwoławczej, zawężającym znamieniem „rażącej” po to, by pewne różnice w ocenie łagodności lub surowości kary między Sądem a stroną skarżącą (skądinąd naturalne) nie prowadziły w każdym takim wypadku do zmiany w drugiej instancji wysokości kary; pojęcie „rażącej niewspółmierności” zostało sprecyzowane w praktyce jako różnica „wyraźna”, „bijąca w oczy”, czy „oślepiająca” ( por. wyrok SA w Krakowie z 28.05.2010r., II AKa 82/10, KZS 2010/6/45).

Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił katalog najważniejszych okoliczności wpływających na wymiar kary w tym przypadku, a następnie owe okoliczności odpowiednio przeanalizował, nadając im stosowną wagę w procesie ustalania ostatecznej wysokości kary. Ów proces myślowy trafnie doprowadził Sąd do przekonania, że w realiach sprawy konieczne jest wymierzenie kary poniżej dolnego progu ustawowego, gdyż przemawia za tym szereg istotnych argumentów, odnoszących się zarówno do samego czynu, jak i cech osobistych sprawcy.

Przypomnieć zatem trzeba, że na niekorzyść oskarżonej poczytano następujące okoliczności:

- wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu (atak na życie i zdrowie),

- forma zamiaru (zamiar bezpośredni),

- działanie pod wpływem alkoholu i innych środków psychoaktywnych.

Z kolei jako okoliczności łagodzące Sąd I instancji potraktował:

- niekaralność oskarżonej,

- wyrażenie skruchy i przeproszenie pokrzywdzonej K. G.,

- pozytywną opinię o oskarżonej w czasie wykonywania wobec niej tymczasowego aresztowania.

Sąd Apelacyjny podziela ocenę Sądu Okręgowego, że przystępując do podsumowania aktualnego zapotrzebowania ze strony oskarżonej K. Ł. na środki karnego odziaływania, nie można z pewnością pominąć wniosków wypływających z opinii psychologicznej sporządzonej w toku niniejszego postępowania, obrazujących dość tragicznie układającą się dotąd drogę życiową tej osoby, przy czym nie zawsze miała ona wpływ na spotykające ją dotąd trudności egzystencjalne i porażki.

Oskarżona jest młodą kobietą, dotąd niekaraną, pogubioną życiowo, która miała bardzo trudne warunki rozwoju od najmłodszych swoich lat – brak ojca w rodzinie, alkoholizm matki, pobyt w domu dziecka, przedwczesna śmierć matki, brak pozytywnych wzorców rodzinnych i społecznych w najbliższym otoczeniu. W tych okolicznościach K. Ł. dość szybko zaczęła podejmować działania ryzykowne i nieakceptowane społecznie (nadużywanie alkoholu, zażywanie narkotyków, porzucenie kształcenia), zaś efekty jej leczenia okazały się nietrwałe; jej osobowość rozwija się nieprawidłowo. Jak wynika z opinii biegłego psychologa, ujawnione u oskarżonej zaburzenia osobowości (osobowość typu borderline) wynikają głównie z tego, że nie ma ona wykształconego poczucia bezpieczeństwa oraz stabilnej samooceny, a to z kolei jest następstwem doświadczeń życiowych i historii jej życia z okresu wczesnodziecięcego, dziecięcego i czasu dorastania. Zdaniem biegłej, owa historia życia oskarżonej naznaczona była masowymi doświadczeniami traumatycznymi, z wysoką komponentą doświadczeń związanych z porzuceniem, nadużyciami – w sferze emocjonalnej i psychicznej. Odnosząc się natomiast do ujawnionych w obecnym procesie karnym zachowań agresywnych K. Ł., biegła psycholog wskazała, że oskarżona od najmłodszych lat przebywała w środowisku, gdzie standardową formą radzenia sobie ze stresem, czy frustracją, była agresja oraz spożywanie alkoholu i substancji psychoaktywnych. Z tego też powodu obecnie oskarżona bezwzględnie wymaga psychoterapii. Konieczność tę zdaje się już dostrzegać sama oskarżona, co wynika z prezentowanej przez nią postawy procesowej, którą właściwie zauważył i opisał Sąd I instancji (str. 25 uzasadnienia wyroku) – oskarżona postuluje utrzymywanie wobec niej izolacyjnego środka zapobiegawczego, by mogła kontynuować rozpoczętą terapię.

Wypada zgodzić się z twierdzeniem Sądu meriti, że na wymiar kary w tej sprawie – choć jest to okoliczność nie stanowiąca zasługi oskarżonej – powinien mieć także wpływ fakt, że czyn oskarżonej zatrzymał się w fazie stadialnej usiłowania, zaś pokrzywdzona K. G. ostatecznie nie doznała podczas zdarzenia jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu.

Stanowisko skarżącego - pomimo przywołania w uzasadnieniu złożonej apelacji licznego orzecznictwa sądowego dotyczącego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary i formalnego uznania, że oskarżona miała trudne dzieciństwo (str. 7 apelacji) - jest nazbyt schematyczne i jednostronne; brakuje w nim dostrzeżenia człowieka (pogubionego) i jego uwarunkowań, wynikających wszak ze zgromadzonych w sprawie dowodów. Rację ma prokurator, że oskarżona już od dawna prezentowała naganne zachowania i prowadziła tryb życia daleki od wzorcowego (str. 6 apelacji); nie dostrzega jednak przy tym, w jakich warunkach oskarżona w tych latach wzrastała i jakie jest obecnie jej nastawienie zarówno do własnych przestępczych poczynań, jak i perspektyw leczenia z uzależnienia. Pomimo prowadzenia takiego właśnie trybu życia, oskarżona nie popełniała dotąd przestępstw, co również nie może być bagatelizowane. Jej zachowania faktycznie były agresywne, impulsywne i pozbawione empatii wobec osób, z którymi wchodziła w związki; oskarżona starała się forsować swoje zdanie i własne potrzeby, nie licząc się z innymi, groziła, obrażała innych i niszczyła sprzęty. Są to jednak wprost cechy wymienione w opinii biegłej psycholog, charakterystyczne dla osób z ujawnionymi u oskarżonej zaburzeniami osobowości. Nie wpływa to oczywiście na postrzeganie poczytalności oskarżonej w czasie czynu, musi jednak znaleźć się w polu widzenia Sądu podczas wyrokowania, zwłaszcza w kontekście wymiaru kary (stopień zawinienia).

Niezasadnie skarżący neguje - rzekomo przyjęty podczas orzekania - fakt pojednania się pokrzywdzonej K. G. z oskarżoną (str. 7 apelacji), w sytuacji, gdy Sąd Okręgowy ustalił jedynie, że oskarżona wyraziła skruchę i przeprosiła pokrzywdzonych. Nie są to okoliczności tożsame, gdyż różnicuje je wyraźnie reakcja strony skrzywdzonej. Przypomnieć w tym miejscu należy, że podczas rozprawy w dniu 7 maja 2025 roku oskarżona oświadczyła, że chciałaby bardzo przeprosić za wszystko, co się działo, za swoje niewłaściwe zachowania, a następnie dodała, że po czasie zaczęła inaczej myśleć (k. 518v). Było to dość ogólne oświadczenie, nie było kierowane indywidualnie, jednakże nawiązywało do aktualnego nastawienia oskarżonej do swojego uprzedniego postępowania, skutkującego zarzutami stawianymi jej w niniejszej sprawie.

Bezprzedmiotowe są dalsze sugestie i argumenty skarżącego (str. 7 apelacji), przywołującego oceny biegłych odnośnie potrzeby odbywania przez oskarżoną kary w oddziale terapeutycznym (terapia uzależnień i psychoterapia), gdyż wskazania te nie były kwestionowane przez Sąd Okręgowy. Nie mogą być one używane jako argument dla wsparcia podniesionego zarzutu odwoławczego, skoro dotyczą formy odbywania kary, a nie jej długości. Nie ulega przecież wątpliwości, że nawet przy zastosowanym w wyroku wymiarze kary łącznej (5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności) owe oddziaływania terapeutyczne mogą być z powodzeniem realizowane w warunkach penitencjarnych, a następnie kontynuowane na wolności.

Podsumowując należy stwierdzić, że prokurator zasadniczo nie kwestionował we wniesionej apelacji ustalonego przez Sąd I instancji katalogu przesłanek decydujących o wymiarze kary, a jedynie nie zgadzał się z dokonaną przez ten Sąd oceną owych przesłanek, co prowadziło do nadzwyczajnego złagodzenia w wyroku kary za czyn polegający na usiłowaniu zabójstwa. Uzasadnienie tego zarzutu jest jednostronne, bazuje na zachowaniu K. Ł. przed datą przypisanego jej czynu, pomija okoliczności i uwarunkowania osobiste oskarżonej, mające istotny wpływ na ocenę stopnia jej zawinienia. Sąd Apelacyjny obaw tych nie podzielił, uznając tym samym, że Sąd Okręgowy prawidłowo rozważył owe okoliczności, nadał im stosowną wagę, co skutkowało wymierzeniem kary sprawiedliwej, złagodzonej w stosunku do granic ustawowych, adekwatnej zarówno do stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak i stopnia winy oskarżonej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd meriti w sposób wystarczająco czytelny opisał swój tok rozumowania, z którym należy się zgodzić. Wbrew wątpliwościom skarżącego, Sąd odwoławczy uważa, że kara ta spełni swoje zadania prewencyjne – tak w przypadku prewencji indywidualnej, jak i co do jej uogólnionego wpływu na świadomość prawną społeczeństwa.

Ad. 2

Zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że choć co do zasady nie jest możliwe uniewinnienie osoby oskarżonej od części czynu opisanego w treści oskarżenia (w takiej sytuacji dochodzi wszak do zmiany opisu czynu przypisanego), to jednak na gruncie niniejszej sprawy Sąd Okręgowy przyjął (do czego miał prawo), że w ramach zachowania zarzuconego oskarżonej K. Ł. w punkcie III aktu oskarżenia, należy wyodrębnić w istocie dwa niezależne czyny, przy czym uniewinnił ją od jednego z nich, polegającego na kierowaniu wobec S. B. gróźb karalnych (art. 190 §1 kk). Właśnie to rozstrzygnięcie atakuje swym zarzutem prokurator, wskazując na błąd w ustaleniach faktycznych Sądu I instancji.

Przed przystąpieniem do analizy argumentacji przedstawionej przez skarżącego, należy przypomnieć zestaw znamion typu czynu zabronionego opisanego w art. 190 §1 kk. Przepis ten przewiduje zatem, że karze podlega ten, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Już pobieżna lektura treści owego przepisu pozwala na wyodrębnienie dwóch filarów tego przestępstwa – 1) groźby (działanie sprawcy) oraz 2) obawy jej spełnienia (odbiór zagrożonego). Oczywistym jest , że opisane wyżej znamiona muszą być spełnione łącznie, zaś wszelkie zdekompletowanie w tym zakresie skutkować musi uwolnieniem oskarżonego od odpowiedzialności karnej w ramach tego czynu.

Skarżący zdaje się nie zauważać, że materiał dowodowy co do omawianego czynu oskarżonej został istotnie poszerzony w stosunku do zaoferowanego Sądowi w treści aktu oskarżenia, co zmusiło tenże Sąd do zweryfikowania pierwotnych tez oskarżyciela publicznego; chodzi tu zatem o nowe zeznania złożone w toku rozprawy przez S. B. (dwukrotnie), jak i opinię psychologiczną dotyczącą jej predyspozycji psychicznych do złożenia zeznań i obiektywnego spojrzenia na jej relację z oskarżoną – w toku śledztwa oraz w czasie postępowania sądowego. Istotą sporu nie są tu z pewnością relacje procesowe pokrzywdzonej co do faktu kierowania wobec niej gróźb przez oskarżoną, gdyż te pozostają zasadniczo niezmienne, a raczej wewnętrzny, subiektywny odbiór tych zachowań po stronie S. B.. W tym właśnie zakresie zeznania świadka przeszły bowiem dość istotną ewolucję w toku procesu (głównie na skutek licznych, szczegółowych pytań ze strony Sądu oraz obrońcy), co stało się powodem takiego, a nie innego rozstrzygnięcia Sądu I instancji w tej części.

Już we wcześniejszych swych zeznaniach świadek S. B. podawała, że czuje się wyniszczona psychicznie, a relację osobistą z oskarżoną Ł. ocenia jako toksyczną (k. 276). Odnośnie zdarzenia z maczetą podawała, że z jednej strony czuła strach, jednakże nie wierzyła, że oskarżona może zrealizować swoje groźby i zrobić jej wówczas krzywdę (k. 276-276v, k. 516v); sytuację tę była nawet skłonna zakwalifikować jako żart (k. 517).

Odnosząc się bardziej kompleksowo do gróź kierowanych wobec niej przez oskarżoną świadek S. B. zeznała, że były to groźby ogólnikowe – oskarżona miała twierdzić, że pokrzywdzona „pożałuje” (k. 517v). Dość charakterystyczna w tym kontekście jest z pewnością ocena zaprezentowana przez S. B. - że „chodziło raczej o rozładowanie emocji przez oskarżoną”, zaś świadek czuła się wówczas jak worek treningowy przeznaczony do wyżywania się na nim (k. 518).

Kluczowe jednak wydają się te wypowiedzi świadka, które stanowiły odpowiedź na wprost już formułowane wobec niej pytania co do subiektywnego odbioru przez nią licznych, agresywnych wypowiedzi oskarżonej, ujętych w treści oskarżenia. Przewodniczący składu orzekającego zapytał pokrzywdzoną, czy owe słowa odbierała jako zapowiedź tego, że oskarżona może jej coś złego zrobić (zrealizować groźby), czy raczej jako formę poniżenia, wykazania, że jest ona gorsza, mniej wartościowa; odpowiadając na tak sformułowane pytanie świadek B. podsumowała swoje dotychczasowe wypowiedzi, twierdząc, że szła by raczej w tę stronę, że była to próba poniżenia, forma wyżywania się na niej, niż w tę, że groźby te zostaną wprowadzone w życie (k. 518).

Opisane wyżej przekonania pokrzywdzonej, artykułowane przez nią w końcowej fazie postępowania sądowego, nie pozwalają na jednoznaczne i nie budzące wątpliwości przyjęcie tez skarżącego, jakoby spełnione zostały wszystkie znamiona typu czynu zabronionego z art. 190 §1 kk, w tym i to dotyczące obawy powstałej po stronie pokrzywdzonego; nie można wszak zapominać, że omawiane przestępstwo ma charakter materialny, a nie formalny, co generuje konieczność wykazania określonego skutku. Takiej narracji prokuratora sprzeciwia się z pewnością gwarancyjna w istocie norma z art. 5 §2 kpk, zgodnie z którą pojawiających się w sprawie wątpliwości i niejasności nie można interpretować (tłumaczyć) na niekorzyść oskarżonego. W analizowanym tu kontekście kluczowe znaczenie mają zeznania pokrzywdzonej, które nie były ani jednoznaczne, ani konsekwentne, zaś świadek miała wyraźną trudność w zdefiniowaniu i opisaniu swojej relacji osobistej z oskarżoną – z uwagi na spore różnice w charakterach obu tych osób, a także burzliwy charakter ich związku uczuciowego. Sąd Okręgowy słusznie więc dążył do maksymalnego uszczegółowienia zeznań pokrzywdzonej, co skutkowało aż dwukrotnym przesłuchiwaniem S. B. w toku rozprawy. W ten sposób zebrano taki materiał dowodowy, jaki w tych okolicznościach był możliwy do pozyskania; osią sporu pozostała zatem ocena tych zeznań. Sąd Apelacyjny podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane i szczegółowo uargumentowane przez Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Autor apelacji słusznie podnosi, opierając się na tezach z orzecznictwa, że obawa spełnienia groźby musi być „uzasadniona”, a do oceny tej niezbędny jest czynnik obiektywny (str. 8 apelacji). Nie dostrzega jednak, że cytowane orzecznictwo dotyczy sytuacji odwrotnej niż zaistniała na gruncie niniejszego postępowania, tj. takiej, kiedy to pokrzywdzony subiektywnie i dowolnie twierdzi, że obawia się groźby, zaś obiektywny odbiór tej sytuacji prowadzi do odmiennych wniosków. Trudno zatem uznać i udowadniać w realiach obecnie rozpoznawanej sprawy - jak stara się to czynić skarżący - że choć pokrzywdzona ostatecznie stwierdziła, że gróźb oskarżonej się w istocie nie obawiała, to jednak uśredniona, zewnętrzna ocena podobnej sytuacji prowadzi do twierdzeń przeciwnych, sprzecznych z wewnętrznymi odczuciami osoby, która była poddana takim oddziaływaniom ze strony oskarżonej.

Niezasadnie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych skarżący opiera na wybranych jedynie fragmentach wypowiedzi procesowych świadka S. B. (str. 8 apelacji), a zatem tych, w których wyrażała ona strach w konkretnie omawianych sytuacjach, pomijając opisane wyżej, podsumowujące twierdzenia świadka, mające na celu usystematyzowanie i zdefiniowanie wcześniejszych, chwiejnych w zasadzie wypowiedzi na ten temat. Bezsporne jest, że takie zeznania świadek także składała, jednak rolą organu procesowego jest dokonanie kompleksowej oceny danego dowodu, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W ramach tych powinności zasadnie Sąd Okręgowy dopuścił i posłużył się w swych rozważaniach opinią psychologiczno - psychiatryczną dotyczącą świadka S. B.. W opinii tej stwierdzono, że świadek nie posiada istotnych ograniczeń wpływających na treść składanych zeznań, a także – co najistotniejsze w kontekście omawianego zarzutu apelacyjnego – oceniono, że podczas zeznawania w toku śledztwa świadek znajdowała się w słabej kondycji psychicznej, była pod znacznym wpływem oskarżonej, nie była regularnie leczona, nadużywała alkoholu i zażywała narkotyki; w efekcie tego świadek nie miała dostatecznie krytycznej oceny okoliczności, o których zeznawała. Z opinii tej dalej wynika, że podczas postępowania sądowego stan świadka uległ znaczącej zmianie – była ona już w trakcie terapii (poddała się leczeniu), nie używała środków psychoaktywnych i nie nadużywała alkoholu, co powodowało, że na rozprawie była ona w stanie przedstawić bardziej obiektywną ocenę zachowania oskarżonej oraz realne okoliczności zdarzenia. Zatem i ten dowód potwierdza, że doprecyzowane i skonkretyzowane podczas rozprawy wypowiedzi pokrzywdzonej bardziej oddają jej wewnętrzne nastawienie do działań oskarżonej K. Ł. w czasie inkryminowanym, zaś te z okresu śledztwa – eksponowane obecnie przez prokuratora – nie mogą decydować o ewentualnym błędzie w ustaleniach faktycznych Sądu Okręgowego, stanowiących podstawę skarżonego rozstrzygnięcia.

Niesłusznie skarżący twierdzi, że wyczerpanie przez oskarżoną znamion z art. 190 §1 kk znajduje także potwierdzenie w tym, że – jak wynika z zeznań S. B. – na skutek agresywnych zachowań oskarżonej doznawała ona ataków paniki i myśli samobójczych (str. 8 apelacji). W ocenie Sądu Apelacyjnego, brak jest tu tak prostego przełożenia, gdyż opisany temat jest bardziej złożony i wiąże się z trudnościami w relacjach osobistych (w tym intymnych) obu tych osób, nadto używających środków psychoaktywnych w swym codziennym życiu. Brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że kłopoty zdrowotne S. B. wynikają z jej obaw o spełnienie gróźb oskarżonej; tym bardziej, gdy obawy takie ostatecznie świadek zanegowała.

Podobnie nie sposób podzielić argumentacji apelującego odnoszącej się do zdarzenia z 2023 roku, kiedy to oskarżona miała zaatakować śrubokrętem M. D. (str. 8 apelacji). Było to bowiem zupełnie inne wydarzenie, z udziałem innych osób, wskazujące jedynie na bezsporny w sprawie fakt, że w owym czasie K. Ł. prezentowała zachowania agresywne i dominujące wobec osób, z którymi utrzymywała stosunki towarzyskie, co wynika z cech jej zaburzonej osobowości, a także faktu używania licznych substancji psychoaktywnych. Takie ustalenia znajdują się wszak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z przytoczonych okoliczności nie można jednak wyciągać wniosków, sprzecznych z zeznaniami samej S. B., odnośnie jej osobistej relacji z oskarżoną i jej własnego odbioru słów (w tym gróźb) kierowanych do niej przez K. Ł., w ściśle określonych okolicznościach wynikających z treści postawionego jej zarzutu.

Wniosek

1)  o zmianę wyroku w pkt I – przez wyeliminowanie art. 60 §2 oraz § 6 pkt 2 kk i wymierzenie kary 10 lat pozbawienia wolności, a także zmianę pkt IV – przez wymierzenie kary łącznej 11 lat pozbawienia wolności;

2)  o uchylenie pkt IIIa zaskarżonego wyroku (czyn z art. 190 §1 kk) i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec nieuwzględnienia któregokolwiek z zarzutów apelacyjnych formułowanych we wniesionej przez prokuratora apelacji i uznania przez Sąd odwoławczy, że Sąd I instancji prawidłowo procedował w sprawie, trafnie ocenił zebrane dowody i poprawnie ustalił stan faktyczny, a także dokonał właściwej subsumcji i wymiaru kary, brak było podstaw do zmiany wyroku w zakresie kar (jednostkowej i łącznej) i uchylenia zaskarżonego wyroku w części (pkt IIIa), w celu przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

1.wyrok Sądu I instancji – w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Z uwagi na nieuwzględnienie któregokolwiek z zarzutów odwoławczych zawartych w apelacji wniesionej przez prokuratora, a także wobec braku ujawnienia się okoliczności, które nakazywałyby Sądowi Apelacyjnemu zmianę lub uchylenie zaskarżonego wyroku z innych powodów, wyrok ten utrzymano w mocy, o czym orzeczono w punkcie I wyroku Sądu odwoławczego.

1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

zasądzono na rzecz adw. M. M. z Kancelarii Adwokackiej w S. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej K. Ł. z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

koszty przyznano na wniosek obrońcy, w stawce minimalnej (1.200 złotych), powiększając ją o należny podatek VAT (23 %), co łącznie daje kwotę 1.476 złotych brutto

III.

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji wniesionej w niniejszej w sprawie wyłącznie przez prokuratora, kosztami procesu za postępowanie odwoławcze należało obciążyć Skarb Państwa – zgodnie z dyspozycją art. 636 § 1 kpk.

7.  PODPIS

1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok SO w Gdańsku z 15.05.2025r. w sprawie XIV K 154/24 (osk. K. Ł.)

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana