Wyrok z 16 października 2025, sygn. II AKa 131/25

Przewodniczący

Halina Czaban (spr.)

Sędziowie

Grzegorz Skrodzki

Jerzy Szczurewski

Protokolant

Marek Bychowski

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 131/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

3

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 31 marca 2025 roku w sprawie sygn. akt II Ko 189/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Z apelacji pełnomocnika wnioskodawcy, zaskarżenie w całości:

1.  obraza prawa materialnego, tj. art. 445 k.c. w zw. z art. 552a § 1 k.p.k. poprzez przyjęcie, że zasądzona na rzecz wnioskodawcy kwota zadośćuczynienia w wysokości 400.000 złotych za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie jest kwotą odpowiednią w rozumieniu art. 445 § 1 k.c., w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zachodziły ponadprzeciętne, świadczące o wysokim poziomie oraz nieodwracalności krzywdy okoliczności, którym Sąd I instancji nie nadał właściwego znaczenia, takie jak: a) wcześniejszy brak kontaktu ze światem przestępczym oraz brak znajomości reguł panujących w zakładach karnych i aresztach śledczych przed aresztowaniem, b) nękanie przez pracowników służby więziennej i współosadzonych, c) poziom stygmatyzacji w związku z kwalifikacją zarzucanych wnioskodawcy czynów, d) medialny lincz nad wnioskodawcą e) konieczność przerwania w wyniku tymczasowego aresztowania działalności zarobkowej i pozbawienie wnioskodawcy szansy na osiągnięcie znaczących dochodów i rozwój zawodowy, f) problemy ze zdrowiem psychicznym podczas osadzenia w postaci zaburzeń adaptacyjnych, g) doznanie przez wnioskodawcę w wyniku aresztowania trwającego do dziś uszczerbku na zdrowiu psychicznym w postaci epizodu depresyjnego, h) pogorszenie stanu zdrowia fizycznego wnioskodawcy, a nadto nieurealnienia przyznanej kwoty zadośćuczynienia do obecnej siły nabywczej pieniądza i zaniżenie zasądzonej kwoty względem innych orzeczeń sądów, wskazanych w treści uzasadnienia,

2.obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, iż wnioskodawca nie wykazał wysokości szkody w postaci utraconych dochodów związku z niesłusznym pozbawieniem wolności, podczas gdy zebrany materiał dowodowy pozwala na dokonanie tych ustaleń, w tym w szczególności umowa o roboty budowlane nr (...), zeznania wnioskodawcy oraz świadka J. J., zaś pozbawienie R. B. odszkodowania z tytułu utraconych dochodów stanowi kolejny wyraz krzywdy związanej z niesłusznymi decyzjami aparatu wymiaru sprawiedliwości.

Z apelacji prokuratora w części dotyczącej kwoty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na niekorzyść wnioskodawcy:

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wydanego wyroku poprzez przyjęcie, że stopień doznanych przez R. B. krzywd wynikłych z zatrzymania go i tymczasowego aresztowania uzasadnia przyznanie zadośćuczynienia w kwocie 400.000 złotych, w sytuacji gdy stopień i zakres naruszenia dóbr osobistych nie był tak dolegliwy i daleko idący w sferze osobistej jak przyjęto przez Sąd I instancji, skutkiem czego wysokość zadośćuczynienia ustaloną przez Sąd należy uznać za dowolną i dokonaną z pominięciem realiów społecznych w rażąco wygórowanej kwocie.

Z apelacji pełnomocnika Skarbu Państwa:

1.  obraza przepisów postępowania, o której mowa w art. 438 pkt 2 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść wydanego wyroku: w postaci art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 552 § 4 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, co polegało na wybiórczej i jednostronnej ocenie ustalonych w sprawie faktów, tj.:

1)  mimo tego, że pokrzywdzona pasierbica S. B. jednoznacznie wskazywała na wnioskodawcę jako sprawcę zarzuconych mu czynów;

2)  dopiero przeprowadzenie postępowania dowodowego i uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy (opinie kolejnych biegłych) pozwoliło na ocenę czynów oskarżonego i jego uniewinnienie (wskutek uznania, że konsekwentne depozycje pokrzywdzonej S. B. okazały się niewiarygodne),

zaś Sąd Okręgowy oparł rozstrzygnięcie jedynie na fakcie uniewinnienia R. B. bez uwzględnienia ww. okoliczności, które łącznie ocenione skłaniają do wniosku, że w sprawie uzasadnionym było zastosowanie wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania, co w konsekwencji doprowadziło Sąd Okręgowy do błędnego uznania, że tymczasowe aresztowanie było niewątpliwie niesłusznym;

2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, o którym mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k., mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że stopień doznanych przez R. B. krzywd uzasadnia zasądzenie na jego rzecz kwoty 400.000 złotych jako kwoty adekwatnej do skali negatywnych przeżyć związanych z tymczasowym aresztowaniem, w sytuacji, gdy w rzeczywistości jest to kwota rażąco wygórowana.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty podniesione w apelacjach pełnomocnika wnioskodawcy, prokuratora, pełnomocnika Skarbu Państwa nie zasługują na uwzględnienie.

Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji co faktu tymczasowego aresztowania wnioskodawcy - od 7 października 2020 r. do 8 lutego 2022 r., treści prawomocnego wyroku – wyrok uniewinniający, jednoznacznie wskazują, że mamy do czynienia z niewątpliwie niesłusznym tymczasowym aresztowaniem w rozumieniu art. 552 § 4 k.p.k.

Dywagacjom pełnomocnika Skarbu Państwa sprowadzających się do twierdzenia, że tymczasowe aresztowanie było zasadnie stosowane z uwagi na okoliczności istniejące w czasie jego stosowania (m.in. obawa matactwa z uwagi na więzi rodzinne z pokrzywdzonymi, początkowa wiarygodność ich zeznań oraz okoliczność agresywnego zachowania wnioskodawcy po opuszczeniu aresztu) można by poświęcić tylko jedne zdanie, a mianowicie, iż przy ocenie przesłanki „niewątpliwej niesłuszności” właściwe jest rozumienie ex post, z perspektywy prawomocnego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Takiej wykładni dokonał prawidłowo Sąd I instancji. Skoro środek odwoławczy pochodzi od podmiotu profesjonalnego to, aby uwypuklić wadliwość, wręcz niestosowność argumentacji z apelacji, wskazać należy, że niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie ma miejsce wtedy, gdy z uwagi na rodzaj prawomocnego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie stosowanie tego środka przymusu było niezasadne. Ocena słuszności stosowania tymczasowego aresztowania dokonywana jest z perspektywy tego rozstrzygnięcia. W sprawie mamy przecież do czynienia z rozstrzygnięciem, w których oskarżonemu nie została przypisana wina, a więc gdy nie ponosi on odpowiedzialności karnej. Właśnie dlatego tymczasowe aresztowanie jawi się jako niewątpliwie niesłuszne. Podkreślić należy, że nie ma całkowicie znaczenia podstawa uniewinnienia. Dla zobrazowania powyższego można wskazać na takie przykłady jak skorzystanie przez świadka jako osoby najbliższej dla oskarżonego z prawa do odmowy składania zeznań na rozprawie głównej, gdy ten dowód na wcześniejszym etapie postępowania był podstawą stosowania tymczasowego aresztowania oraz oskarżenia czy uniewinnienie nawet wówczas, gdy zastosowanie miała reguła określona in dubio pro reo. Bezsporne przy tym pozostaje to, że odpowiedzialność Skarbu Państwa może zostać wyłączona, gdy okoliczności konkretnej sprawy wskazują, że co prawda z uwagi na ostateczne rozstrzygnięcie tymczasowe aresztowanie było niesłuszne, ale stosowanie tego środka zapobiegawczego było konieczne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Chodzi tu o ocenę zachowania się oskarżonego w toku procesu, które może świadczyć o celowym utrudnianiu jego przebiegu, np. ukrywanie się, uporczywe niestawianie się na wezwania lub utrudnianie postępowania w inny bezprawny sposób. W takich wypadkach wprawdzie, z perspektywy ostatecznego prawomocnego rozstrzygnięcia, tymczasowe aresztowanie było niesłuszne, ale wobec zawinionego zachowania oskarżonego, które doprowadziło do konieczności jego zastosowania, nie można uznać, że było niewątpliwie niesłuszne, co nie miało przecież miejsca w przedmiotowej sprawie, a i apelujący pełnomocnik nie dostrzegł tego rodzaju okoliczności i ich nie podnosił (zasadnie).

Co do apelacji pełnomocnika wnioskodawcy w zakresie oddalenia wniosku w przedmiocie odszkodowania.

Stwierdzić należy, że roszczenie odszkodowawcze nie zostało w sposób wystarczający udowodnione i ocena Sądu meriti w tym zakresie jest prawidłowa, poprzedzona stwierdzeniem, że obowiązek wykazania istnienia szkody materialnej i jej wysokości spoczywa na wnioskodawcy, rozważając przy tym prawidłowo normę z art. 322 k.p.c.

Dowody przedłożone w tym zakresie ograniczały się do dokumentu w postaci umowy o roboty budowlane oraz zeznań świadka J. J., które zasadnie Sąd meriti ocenił, jako ogólne, lakoniczne. Zasadnie w tym względzie tożsamo zostały ocenione i zeznania wnioskodawcy. Wskazać trzeba na słuszność twierdzenia Sądu meriti, że strona nie przedłożyła dokumentów gospodarczych, księgowych, faktur, przelewów czy szczegółowej korespondencji z inwestorem, które byłyby wiarygodnym nośnikiem dowodu o zawarciu i wykonaniu kontraktu niejako za wnioskodawcę (wykonującego prace osobiście lub poprzez podwykonawców). Na marginesie zwraca uwagę błąd w nazwisku wnioskodawcy w przedłożonym do akt sprawy dokumencie w postaci umowy o roboty budowlane nr. (...) z k. 98 a akt. Zasadnie Sąd I instancji wskazał na kluczową normę dowodową w postępowaniu o odszkodowanie - art. 6 k.c., który stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne oraz będący procesową realizacją tej zasady art. 232 k.p.c., który głosi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. W przypadku utraconych korzyści szkodę określa to co nie weszło do majątku domagającego się odszkodowania na skutek tymczasowego aresztowania, czyli inaczej mówiąc to, co weszłoby do jego majątku, gdyby zdarzenie wyrządzające szkodę nie nastąpiło. A na takie utracone korzyści dowodów brak, tak jak to wskazał Sąd I instancji. Nawet nie możemy mówić w sprawie o możliwości przyjmowania szkody tzw. ewentualnej czyli szkody wynikającej z utraty szansy uzyskania pewnej korzyści majątkowej, gdyż nawet w tym zakresie postępowanie dowodowe nie dostarczyło dowodów – abstrahując w tym momencie od poglądu, że szkoda ewentualna nie podlega naprawieniu (takie stanowisko zawarł m.in. SN w jednym z ostatnich judykatów w tym względzie w sprawie IV KK 146/24), podnosząc powyższe dla uwypuklenia braku jakiejkolwiek podstawy dowodowej w sprawie do zasądzenia odszkodowania, podkreślając przy tym, że zasadnie Sąd I instancji wskazał m.in. na fakt, że w latach 2018-2021 wnioskodawca nie wykazywał żadnego dochodu.

W zakresie apelacji stron co do wysokości zadośćuczynienia.

I w zakresie orzekania o zadośćuczynieniu za doznaną krzywdę przepisy kodeksu postępowania karnego nie określają tego pojęcia, a zatem też należy odwoływać się do odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego, a w szczególności do art. 445 § 1 k.c., co Sąd I instancji jednoznacznie miał na uwadze, czego odzwierciedleniem są rozważania w tym względzie z odwołaniem się do szeregu adekwatnych w tej materii orzeczeń.

W art. 445 § 1 k.c. ustawodawca stanowi, że suma zadośćuczynienia powinna być odpowiednia, co oznacza, że powinna odzwierciedlać w pełni rozmiar doznanej krzywdy.

Zarzuty stron w tym zakresie wskazujące na wadliwość określenia kwoty zadośćuczynienia -wskazujące na obrazę prawa materialnego z art. 445 k.c. w zw. z art. 552a § 1 k.p.k. – tak pełnomocnik wnioskodawcy, czy błędu w ustaleniach faktycznych – tak prokurator i pełnomocnik Skarbu Państwa są niezasadne w „obu kierunkach”.

Prokurator wskazał w zarzucie, że stopień i zakres naruszenia dóbr osobistych nie był tak dolegliwy i daleko idący jak to przyjął Sąd I instancji, co jego zdaniem stanowi o dowolności ustalenia i nie odpowiada realiom społecznym. Skarżący wskazał na brak nieproporcjonalnie wyższych krzywd, dolegliwości, szykan. Z drugiej strony wskazuje na zasadność ustalenia, że wnioskodawca korzystał w czasie izolacji z pomocy psychologa i psychiatry, w związku z pogorszeniem się stanu zdrowia, korzystał z farmakoterapii i przyznaje fakt zasadności ustalenia w oparciu o opinię biegłych, że pozbawienie wolności skutkowało pogorszeniem stanu zdrowia psychicznego w postaci wystąpienia reakcji depresyjnej przedłużonej w stopniu lekkim. Skarżący pełnomocnik wnioskodawcy wskazuje na to, że Sąd nie nadal właściwego znaczenia wyszczególnionym w apelacji kwestiom. Dwie kwestie, które w szczególny sposób w ocenie Sądu I instancji rzutowały na wysokość zasądzonego zadośćuczynienia to to o czym skarżący w zarzucie w podpunktach: c) poziom stygmatyzacji w związku z kwalifikacją zarzucanych wnioskodawcy czynów, d) medialny lincz nad wnioskodawcą. Sąd rozważył prawidłowo kwestię problemów zdrowotnych wnioskodawcy w związku z tymczasowym aresztowaniem, o czym skarżący w podpunktach f), g), h). Prawidłowo ocenił też to o czym skarżący, odmiennie, ale niezgodnie z ustaleniami w sprawie, w podpunktach a), b) zarzutu. W związku z tym postulowane przez pełnomocnika wnioskodawcy znaczne podwyższenie kwoty zadośćuczynienia nie znajduje podstawy.

Przyjęta suma zadośćuczynienia ma charakter kompensacyjny i została ustalona w oparciu o zrównoważone rozważenie wszystkich istotnych okoliczności. Sąd ustalając wysokość zadośćuczynienia dokonał zdecydowanie zindywidualizowanej oceny całokształtu okoliczności sprawy: czasu trwania izolacji, stopnia dolegliwości doznanej przez wnioskodawcę, skutków w sferze zdrowia psychicznego i życia społecznego oraz ekonomicznych realiów społecznych. Sąd I instancji dokonał takiej oceny, uwzględniając zarówno opinię biegłych psychiatrów i psychologa, jak i zeznania wnioskodawcy oraz charakter zarzutów, które – z uwagi na swój społeczny wydźwięk i medialne nagłośnienie – dodatkowo potęgowały negatywne skutki niesłusznego aresztowania.

Nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia odniesienie przez Sąd I instancji kwoty przyznanego zadośćuczynienia do kwestii „-krotności” przyznanej kwoty w skali miesiąca do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia netto z odwołaniem się do wynagrodzenia netto za 2021r., gdyż kwotę zadośćuczynienia określa się kwotą „ in gremio”, a jedynie pomocnicze znaczenie ma odniesienie się do realiów społecznych np. poprzez wskazanie przeciętnych zarobków w skali miesiąca.

Zupełnie niezasadny jest argument w oparciu o powołany przykład orzeczenia w innej sprawie rozstrzygniętej przez Sąd Okręgowy w Olsztynie. Żadną miarą nie da się ustaleń w sprawach zestawić w sposób rzutujący na zasadność twierdzenia o nieprawidłowym rozstrzygnięciu w sprawie ocenianej.

Zaskarżenie wyroku co do wysokości przyznanego zadośćuczynienia przez pełnomocnika Skarbu Państwa nie wykazało aby Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych rzutujących na wysokość przyznanego środka kompensującego poniesioną przez wnioskodawcę krzywdę. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że podnoszone przez wnioskodawcę nastawienie środowiska winno być postrzegane tylko przez pryzmat faktu toczącego się postępowania, gdyż doświadczenie życiowe wskazuje, że tymczasowe aresztowanie „wzmaga” negatywny odbiór osoby, a tym samym wzmaga poziom naruszenia dóbr osobistych chociażby przez to, że sytuacja przestaje mieć lokalny wydźwięk, a zakres ostracyzmu społecznego jest dalece szerszy, co w tej sprawie obrazują wydruki artykułów internetowych i fotografie z k. 15-54 akt. Sąd nie nadal szczególnej rangi warunkom odbywania tymczasowego aresztowany przez wnioskodawcę. Nie wskazywał na zaistnienie szczególnych szykan, nie wskazywał na brak możliwości korzystania z pomocy psychiatry czy psychologa, a zatem te argumenty skarżącego nie mają znaczenia dla podważania rozstrzygnięcia. Nie można się zgodzić ze skarżącym, że określając wysokość zadośćuczynienia Sąd wziął pod uwagę okoliczności związane z samym faktem toczącego się postępowania karnego, co nie wynika z argumentów Sądu I instancji.

Wobec powyższego zarzuty sformułowane we wszystkich apelacjach nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym ani w prawie.

Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia przepisów oraz ocena dowodów mieściły się w granicach dopuszczalnej swobody i zostały dokonane z należytym uwzględnieniem obowiązujących reguł prawa materialnego i procesowego.

Wniosek

Z apelacji oskarżyciela publicznego:

o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie poprzez znaczące zmniejszenie zasądzonej na rzecz R. B. kwoty zadośćuczynienia do kwoty 200.000 złotych.

Z apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego:

o zmianę zaskarżonego wyroku w części zasądzającej zadośćuczynienie, poprzez oddalenie wniosku o zadośćuczynienie w całości lub w części

Z apelacji pełnomocnika wnioskodawcy:

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

a.  podwyższenie zasądzonej od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy R. B. kwoty zadośćuczynienia do kwoty 1.500.000 zł,

b.  zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy R. B. odszkodowania w wysokości 875.321,06 zł (słownie: osiemset siedemdziesiąt pięć tysięcy trzysta dwadzieścia jeden złotych 06/100),

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski sformułowane przez skarżących nie zasługiwały na uwzględnienie z przyczyn wskazanych w rozważaniach dotyczących zarzutów.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji został utrzymany w mocy w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Uzasadnienie utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy zostało przedstawione przez Sąd Apelacyjny w części rozważań dotyczącej analizy zarzutów odwoławczych zawartych w poszczególnych apelacjach.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Zgodnie z treścią art. 554 § 4 k.p.k. koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym ponosi Skarb Państwa.

7.  PODPIS