Wyrok z 19 listopada 2025, sygn. II AKa 289/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 289/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

3

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 23.05.2025 r., III K 171/21

1.Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.Granice zaskarżenia

0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.Ustalenie faktów

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

J. K.

- nieprawomocne zakończenie sprawy IIIK 239/19

- naganna opinia o oskarżonym w ZK P.

-odpis wyroku i uzasadnienia w sprawie III K 239/19

-opinia o oskarżonym z ZK P.

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

J. K.

1.Ocena dowodów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

- odpis nieprawomocnego wyroku w sprawie IIIK 239/19

- opinia o oskarżonym z ZK P.

dowody z dokumentów urzędowych, sporządzonych przez uprawnione podmioty w ramach kompetencji służbowych; w toku rozprawy odwoławczej nie zgłoszono zastrzeżeń do wiarygodności dokumentów;

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

zarzuty apelacji prokuratora:

1.  obraza przepisów postępowania (…) art. 412 § 2 pkt 1 k.k. polegająca na błędnym uznaniu (…) w punkcie 2 orzeczenia (…) iż oskarżony J. K. brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej, podczas gdy z prawidłowo poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych wynika, iż J. K. w ramach zarzucanego a następnie przypisanego mu przestępstwa (…) brał udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowych (…),

2.  obraza przepisów postępowania (…) art. 412 § 2 pkt 1 k.k. polegająca na błędnym uznaniu (…) w punkcie 3 orzeczenia (…) iż oskarżony J. K. brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej, podczas gdy z prawidłowo poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych wynika, iż J. K. w ramach zarzucanego a następnie przypisanego mu przestępstwa (…) brał udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowych (…);

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Motywy uwzględnienia apelacji prokuratora wskazano w sekcji 5.2.1. uzasadnienia.

Wniosek

1.  o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 2 poprzez zmianę opisu przypisanego oskarżonemu przestępstwa poprzez przyjęcie, że polegało ono na wzięciu udziału w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowej z terytorium RP na terytorium Wielkiej Brytanii,

2.  o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 3 poprzez zmianę opisu przypisanego oskarżonemu przestępstwa poprzez przyjęcie, że polegało ono na wzięciu udziału w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowej z terytorium RP na terytorium Wielkiej Brytanii.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zasadność zarzutów apelacyjnych.

3.2.

zarzut 1 apelacji obrońcy oskarżonego adw. M. T. :

Naruszenie prawa procesowego (…) art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. (…) wyrażającą się w przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dowolność w ocenie zeznań świadka D. T., poprzez dokonanie tej oceny w sposób nieobiektywny, wybiórczy, sprzeczny z innymi dowodami, zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także pominięcie istotnych okoliczności w sprawie, a w konsekwencji takiej oceny dowodów, która doprowadziła do błędu w ustaleniach faktycznych skutkując uznaniem winy oskarżonego co do przypisanych mu czynów w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy przeczy wprost wiarygodności zeznań i wyjaśnień świadka D. T. i ustaleniom Sądu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wbrew zarzutowi apelacyjnemu, postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego wyroku przeprowadzono z poszanowaniem wszelkich zasad procesowych. Poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne mają walor prawdziwych, a przez to zgodnych z wymogiem wynikającym z przepisu art. 2 § 2 k.p.k. Dokonano ich w sposób obiektywny, badając, zgodnie z art. 4 k.p.k., okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Materiał dowodowy, o który oparto rozstrzygnięcie, miał charakter kompletny, co odpowiada dyrektywie z art. 410 k.p.k., nadto poddano go niezbędnej analizie. Oceny, na podstawie których sformułowano kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy wnioski, realizowane były w sposób swobodny, tj. zgodnie z art. 7 k.p.k., przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Stanowisko sądu pierwszej instancji znalazło stosowne, zwięzłe odzwierciedlenie w treści pisemnego uzasadnienia wyroku, co odpowiada dyspozycji art. 424 § 1 k.p.k.

Obrońca podniósł, że kluczowym i jedynym dowodem winy J. K. są w sprawie wyjaśnienia i zeznania świadka D. T., co zresztą odnotował w uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy. Dalej, według obrońcy, w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji powołał się na wszystkie obszerne wyjaśnienia i zeznania D. T., a tymczasem jego relacje procesowe w zakresie dotyczącym oskarżonego J. K. - cyt.: „stanowią jedynie kilka linijek tych wielostronicowych, obszernych relacji i (…) w zasadniczy sposób różnią się z tymi złożonymi przed Sądem”. Zdaniem autora apelacji, dowód z zeznań D. T. nie znajduje żadnego potwierdzenia w innych dowodach, a często jest również sprzeczny z innymi dowodami. Sąd Apelacyjny nie zgadza się z tak sformułowanymi ocenami obrońcy, ponieważ Sąd Okręgowy miał niewątpliwe podstawy do uznania dowodu z zeznań świadka D. T. za dowód wiarygodny. Skoro bowiem D. T.:

był konsekwentny w obciążaniu oskarżonego zarówno w toku śledztwa, jak i na rozprawie, a rozbieżności nie były takiej wagi, aby uznać je a istotne (szerzej o tym w dalszych rozważaniach),

składanymi wyjaśnieniami, a następnie zeznaniami, obciążał również siebie,

w wyjaśnieniach i zeznaniach ujawniał liczne okoliczności, w tym identyfikujące sprawców, związane z przestępstwami narkotykowymi (jego relacje procesowe były jednym z głównych dowodów oskarżenia w sprawie III K 239/19, z której sprawę J. K. wyłączono do odrębnego rozpoznania),

nie miał żadnego innego powodu do obciążania J. K., poza motywacją ściśle związaną z zamiarem „pójścia na współpracę” z organami prowadzącymi postępowanie,

obciążał wielu uczestników przestępczości narkotykowej ze środowiska (...), a nie wybiórczo samego tylko J. K.,

a po stronie oskarżonego nie stwierdzono okoliczności, z powodu których należałoby wykluczyć jego sprawstwo (o czym szerzej w dalszych rozważaniach), to nie zachodzi wskazywany w apelacji brak dowodowych podstaw skazania, a co najwyżej mamy do czynienia z materiałem dowodowym, który należało poddać stosownej analizie.

Apelujący zacytował fragment uzasadnienia zaskarżonego wyroku o treści: „składając wyjaśnienia i zeznania tej treści miał on [D. T.] oczywisty powód, aby obciążać inne osoby w tym J. K. popełnianiem przestępstw, albowiem mógł w ten sposób skorzystać z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary”, z czego słusznie wywiódł, że mamy do czynienia z tzw. pomówieniem złożonym, wymagającym szczególnie rygorystycznej realizacji oceny z zachowaniem kryteriów określonych w art. 7 k.p.k. W ocenie obrońcy niedopuszczalnym i całkowicie dowolnym było rozumowanie Sądu Okręgowego wyrażone fragmentem uzasadnienia o treści: „analiza jego [D. T.] wyjaśnień i zeznań prowadzi jednak do wniosku, że nie były one wyjaśnieniami i zeznaniami bezpodstawnie obciążającymi oskarżonego i pozostałe osoby odpowiadające w sprawie III K 239/19. W odniesieniu do J. K. nie ujawnił się ponadto żaden powód, dla którego świadek miałby go bezpodstawnie obciążać. Świadek nie był jego znajomym, nie miał z nim żadnych zatargów, a także nic nie wskazuje na to, że postanowił on popełnić przestępstwo składania fałszywych zeznań na prośbę czy też zlecenie innych osób, które chciałyby doprowadzić do skazania oskarżonego za czyny, których się nie dopuścił”.

Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska obrońcy, zgodnie z którym przytoczone wyżej rozumowanie Sądu Okręgowego było „niedopuszczalne i całkowicie dowolne”. Zarzut „niedopuszczalności” nie jest zrozumiały w sytuacji, gdy Sąd orzekający ma nie tylko prawo, ale wręcz obowiązek przedstawienia motywów rozstrzygnięcia, co niewątpliwie (abstrahując w tym miejscu od trafności argumentacji) uczynił. Stanowisko Sądu jest zwięzłe, co odpowiada treści art. 424 § 1 k.p.k. Co do zarzutu dowolności rozumowania, to nie jest on trafny już chociażby z tego powodu, że Sąd Okręgowy przedstawił w cytowanym fragmencie kilka konkretnych powodów, dla których pomówienie uznał za wiarygodne. O tym, że takie powody zostały w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku realnie przedstawione (również abstrahując w tym miejscu od oceny ich słuszności) świadczy najdobitniej narracja zamieszczona w uzasadnieniu apelacji, w którym jej autor podejmuje próbę odparcia kolejno każdej z tez przedstawionych przez organ pierwszej instancji.

W zakresie w jakim Sąd Okręgowy stwierdził, że relacje D. T. „nie były wyjaśnieniami bezpodstawnie obciążającymi oskarżonego i pozostałe osoby odpowiadające w sprawie III K 239/19” apelujący podniósł, że w postępowaniu przeciwko J. K. nie była badana kwestia odpowiedzialności osób oskarżonych w sprawie III K 239/19, a niedopuszczalnym, naruszającym art. 410 k.p.k. było powołanie się przez Sąd orzekający na okoliczności nieujawnione w sprawie. Obrońca ma rację jedynie co do oczywistej kwestii, polegającej na badaniu odpowiedzialności osób oskarżonych w sprawie III K 239/19 wyłącznie w tamtej sprawie. Z apelującym nie można się jednak zgodzić zakresie jego oceny, że Sąd Okręgowy powołał się na okoliczności nieujawnione w sprawie. Skoro bowiem częścią materiału dowodowego były kopie dokumentów z akt sprawy III K 239/19, które zostały ujawnione w sposób procesowy i na które powołano się w uzasadnieniu wyroku, to niewątpliwie dowody pochodzące ze sprawy III K 239/19 zostały prawidłowo pod względem procesowym wprowadzone do sprawy przeciwko J. K., nadto rzeczowy i logiczny charakter ma ocena dokonana przez Sąd Okręgowy (sekcja 2.1.), zgodnie z którą w niniejszej sprawie znaczenie tych dowodów polegało na generalnym potwierdzeniu wiarygodności wyjaśnień i zeznań D. T., tj. na potwierdzeniu, że jego relacje procesowe w sprawie III K 239/19 nie budziły zastrzeżeń w kontekście pozostałych przeprowadzonych w tej sprawie dowodów. Takie stwierdzenie Sądu Okręgowego, wbrew pozorom ma istotne znaczenie dla oceny wiarygodności pomówienia J. K. przez D. T., ponieważ fakt, że D. T. w sprawie III K 239/19 przedstawił relacje korespondujące z innymi dowodami, obciążającymi inne osoby niż J. K., nadawał postawie pomawiającego wymiar znacznie donioślejszy, niż gdyby jego relacje dotyczyły tylko i wyłącznie działalności przestępczej oskarżonego.

Obrońca nie ma racji, wyrażając zastrzeżenia do uznania wyjaśnień i zeznań D. T. za wiarygodne w sytuacji, gdy są one „interesowne”. Sąd Apelacyjny zgadza się z Sądem Okręgowym, że pomimo dążenia przez D. T. do uzyskania złagodzenia odpowiedzialności za własne czyny poprzez „współpracę” z organami prowadzącymi postępowanie, jego relacje procesowe należało uznać za wiarygodne. Sąd odwoławczy stoi na stanowisku, że nie ma żadnych podstaw do przypisania D. T. posiadania motywu do fałszywego oskarżenia J. K.. D. T. niewątpliwie był silnie zmotywowany do zaprezentowania organom prowadzącym postępowanie relacji prawdziwych, gdyż niewątpliwie miał świadomość, że „przyłapanie na kłamstwie” może zniweczyć jego starania o uzyskanie korzyści procesowej w zakresie wymiaru kary. Z drugiej strony, dla uzyskania złagodzenia odpowiedzialności karnej nie musiał w ogóle obciążać J. K., skoro jego pomówienie dotyczyło również innych osób (oskarżonych w sprawie IIIK 239/19). Za nieracjonalną uznać należy możliwość, że pomawiając więcej osób, D. T. zdecydował się na rozbudowę pomówienia o fałszywe wskazywanie na sprawstwo J. K.. Dałoby się to logicznie wyjaśniać jedynie chęcią celowego zaszkodzenia przez D. T. J. K., np. w ramach zemsty, jednakże nie było podstaw do takich ustaleń, co słusznie zauważył Sąd Okręgowy.

W ocenie apelującego: „Zeznania T. trudno oceniać z perspektywy tego, czy poprzez ich treść (…) pomawiający próbuje umniejszyć zakres swojej odpowiedzialności, czy też jego relacja ma na celu przerzucenie odpowiedzialności na inne osoby. Bierze się to stąd, że świadek okoliczności sprawy przedstawia w sposób odmienny sprzeczny i niekonsekwentny. Jego interesowności (…) należy upatrywać w innym miejscu. T. w zamian za złożenie zeznań pomawiających oskarżonego skorzystał w swojej sprawie z dobrodziejstwa „małego świadka koronnego” i za liczne popełnione przestępstwa (…) otrzymał karę pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem. Jest niesporne, że gdyby nie złożył takich wyjaśnień odbywałby karę wieloletniego pozbawienia wolności. Czy tego rodzaju sytuacja mogła inspirować T. do złożenia fałszywych wyjaśnień a później zeznań? W kontekście dalszych ustaleń należy uznać, że tak. To, że swoje oskarżenie konsekwentnie co do zasady podtrzymał jest normalną konsekwencją pierwszej decyzji, gdyż konsekwencją wycofania się z oskarżenia (…) byłyby konsekwencje związane z zarządzeniem kary warunkowo zawieszonej (…)”. Odnosząc się do tego fragmentu argumentacji obrońcy Sąd Apelacyjny powtarza wyrażoną już wcześniej ocenę, zgodnie z którą pomówienie przez D. T. wielu osób przekonuje o tym, że nieracjonalnym z jego strony byłoby „rozszerzenie” przez niego pomówienia poprzez objęcie nim dodatkowo, w sposób fałszywy, J. K.. Takie działanie byłoby dla D. T. w oczywisty sposób niekorzystne, gdyż pomówienie fałszywe byłoby łatwe do obalenia, a pomawiający zostałby w takim wypadku pozbawiony spodziewanych korzyści procesowych, nie wspominając już nawet o narażeniu się na odwet ze strony osoby fałszywie pomówionej.

W kolejnym fragmencie uzasadnienia środka odwoławczego jego autor stwierdził, że niedopuszczalnym i dowolnym jest rozumowanie Sądu Okręgowego o treści: „(…) nie ujawnił się ponadto żaden powód, dla którego świadek [D. T.] miałby go [oskarżonego] bezpodstawnie (…) obciążać. Świadek nie był jego znajomym, nie miał z nim żadnych zatargów, a także nic nie wskazuje na to, że postanowił on popełnić przestępstwo składania fałszywych zeznań na prośbę czy też zlecenie innych osób, które chciałyby doprowadzić do skazania oskarżonego za czyny, których się nie dopuścił”. W ocenie apelującego o „niedopuszczalności i dowolności” oceny Sądu orzekającego ma świadczyć oczekiwanie przez ten organ, że oskarżony dostarczy w toku postępowania dowodu lub powodu fałszywego pomówienia. Takie stanowisko obrońcy uznać należy za nietrafne, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku niczego takiego nie stwierdzono, a nieustalenie przyczyny pomówienia innej niż interes procesowy pomawiającego, według Sądu Okręgowego, wynikało z jej nieistnienia.

Powyższego rozumowania nie podważa skutecznie kolejny fragment uzasadnienia apelacji, zgodnie z którym D. T.:

chciał uwiarygodnić wobec organów ścigania twierdzenia o istnieniu „rezydenta w Wielkiej Brytanii”, który raz w roku odbiera butelki z amfetaminą,

w ramach owego „uwiarygodnienia” wskazał na J. K., ponieważ ten od lat układał sobie życie w Wielkiej Brytanii, w przeszłości miał kontakty z osobami powiązanymi z narkotykami, bowiem uczestniczył w życiu przestępczym, co było „wiedzą powszechną w B.”,

uważał J. K. za - cytując apelację - „osobę abstrakcyjną, której pomówienie pozostanie bezkarne. Nie pociągnie dla niego negatywnych konsekwencji”.

W konkluzji obrońca stwierdził, że w jego przekonaniu „(…) pomówienie K. nie miało nic osobistego w motywacjach T., jest zaś racjonalnie skalkulowanym pomówieniem, które ma dotyczyć osoby od wielu lat przebywającej za granicą i co do której weryfikacja pomówienia (…) byłaby niemożliwa”.

Odnosząc się do powyższego stanowiska, Sąd Apelacyjny wyraża ocenę, iż oparte zostało ono o pewną hipotezę, niepopartą żadnym dowodem, za to na tyle nierealną, że uznanie jej przez Sąd Okręgowy za nieprawdziwą, nie stanowi przekroczenia granic oceny swobodnej. Należy bowiem stwierdzić, że zdarzenie w postaci rzekomego wskazania przez pomawiającego przypadkowej osoby, ma charakter na tyle nietypowy, niejako nadzwyczajny, że dla uznania go za fakt ustalony w sprawie karnej, koniecznym byłoby dysponowanie przez organ prowadzący postępowanie czymś więcej niż tylko faktem, że J. K. teoretycznie mógł w oczach D. T. „nadawać się” na obiekt pomówienia. Obrońca ma rację, że J. K. mieszkał w Wielkiej Brytanii, a w przeszłości miał do czynienia z przestępczością narkotykową, jednakże już stwierdzenie, że na ten temat w B. istniała „wiedza powszechna” jest nadużyciem, skoro mowa o mieście ponadtrzystutysięcznym pod względem ludności, a oskarżonego nie sposób uznać za osobę znaną i powszechnie rozpoznawalną w tak dużym ośrodku miejskim. Z jednej zatem strony obrońca przedstawił hipotezę, której na gruncie dostępnego materiału dowodowego nie można uznać za potwierdzoną, z drugiej zaś strony Sąd orzekający dysponował obszernymi wyjaśnieniami i zeznaniami D. T., które uznał za w pełni wiarygodne, również w obszernym zakresie niedotyczącym bezpośrednio J. K.. W tych okolicznościach nie sposób uznać za dowolność odrzucenie przez organ pierwszej instancji możliwości, że D. T. do swojej obszernej, szczegółowej, rzeczowej, a nade wszystko generalnie prawdziwej relacji, w sposób „punktowy” włączył fragment o udziale w działalności przestępczej J. K..

Za wybiórczą, powierzchowną i nieobiektywną uznaje obrońca ocenę o niezmienności oraz konsekwencji wyjaśnień i zeznań D. T. stanowiących pomówienie J. K.. Autor apelacji zacytował fragment uzasadnienia zaskarżonego wyroku o treści: „(…) różnice w poszczególnych jego wyjaśnieniach i zeznaniach nie są tego typu, aby miało to powodować ocenę jego zeznań jako niewiarygodnych. Podkreślić należy, że co do zasadniczych faktów jego zeznania były konsekwentne. Z kolei różnice typu czy do produkowanego środka odurzającego używano kwas czy płyn z akumulatora nie wskazują w ocenie Sądu na ich niewiarygodność. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że świadek w tym zakresie zeznania sprostował. Po drugie oceniając treść wyjaśnień i zeznań świadka nie można zapominać, że składał on je wielokrotnie na przestrzeni kilku lat w związku z czym drobne różnice, które jak wskazano wyżej nie dotyczą okoliczności o zasadniczym znaczeniu nie powodują, aby oceniać je jako niewiarygodne”. Odmiennie od przytoczonej oceny zamieszczonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, apelujący stoi na stanowisku, że relacje D. T. w postępowaniu przygotowawczym i sądowym różnią się co do samej istoty i na pewno nie są to różnice drobne ani nieistotne. Za „ewenement” uznaje obrońca fakt, że świadek po latach obszernie operuje nowymi faktami i zdarzeniami, gdyż tego rodzaju proces jest odwrotny od typowego. Swoje stanowisko obrońca uzasadnia w niżej wskazany sposób.

Według autora apelacji, wyjaśnienia złożone przez D. T. w postępowaniu przygotowawczym są bardzo lakoniczne. Obrońca w sposób rzeczowy przytoczył ich treść, po czym wskazał, że organy ścigania nigdy nie przesłuchały uzupełniająco D. T. na okoliczność tych wyjaśnień i ich nie uściśliły ani nie skonfrontowały z innymi dowodami. W ramach dalszej argumentacji obrońca w pięciu punktach obszernie określił, co w jego ocenie świadczy o tym, że zeznania złożone przez D. T. w postępowaniu sądowym różnią się w sposób istotny względem wyjaśnień złożonych przez niego w postępowaniu przygotowawczym. Poniżej Sąd Apelacyjny przytoczy kolejno każdą z tez prezentowanych przez obrońcę w każdym z tych punktów, poddając argumentację zmieszczoną w apelacji stosownej ocenie.

Obrońca wskazał (punkt 1 na s. 7 apelacji), że w zeznaniach i wcześniejszych wyjaśnieniach D. T. twierdził, iż jechał autobusem firmy (...), na co brak potwierdzenia w aktach sprawy, w których znajduje się informacja o zakupie biletu w firmie (...). Sąd Apelacyjny podziela ocenę Sądu Okręgowego, że kwestii tego, jaka firma była przewoźnikiem, nie można zaliczyć do istotnych. D. T. mógł to pomylić, a istotnym było konsekwentne wskazywanie przez niego na skorzystanie z usług międzynarodowego przewoźnika autobusowego. Co więcej, w aktach znajduje się potwierdzenie, że D. T. dokonywał rezerwacji przejazdu w jednej z tego rodzaju firm.

Obrońca wskazał (punkt 2 na s. 7-8 apelacji), że D. T. opisywał w zeznaniach udział w wytwarzaniu narkotyku w sposób niewiarygodny, gdyż pomylił kwas z akumulatora z płynem hamulcowym (początkowo zeznawał o używaniu „kwasu z płynu hamulcowego”), nadto w świetle jego twierdzeń mieszanie kwasu odbywało się bez zabezpieczenia rąk, dróg oddechowych itp. Apelujący upatruje w tym podstaw do podważenia wiarygodności wyjaśnień D. T., a w tym również fragmentów opisujących udział w działalności przestępczej J. K.. Sąd Apelacyjny podziela ocenę przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą „różnice typu czy do produkowanego środka odurzającego używano kwas czy płyn z akumulatora nie wskazują w ocenie Sądu na ich niewiarygodność. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że świadek w tym zakresie zeznania sprostował. Po drugie oceniając treść wyjaśnień i zeznań świadka nie można zapominać, że składał on je wielokrotnie na przestrzeni kilku lat w związku z czym drobne różnice, które jak wskazano wyżej nie dotyczą okoliczności o zasadniczym znaczeniu nie powodują, aby oceniać je jako niewiarygodne”. Przytoczona ocena nie przekracza granic zakreślonych w art. 7 k.p.k., a kwestia, czy należało je określić mianem „drobnych różnic”, ma znaczenie drugorzędne. Sąd odwoławczy zwraca uwagę, że bez względu na to, w jaki sposób D. T. opisywał proceder preparowania narkotyku, to jednak niezmiennie i konsekwentnie twierdził, że w tego rodzaju działaniach brał udział. Nie ma żadnych podstaw do uznania, że dokonał fałszywego samooskarżenia, w związku z czym logicznym jest, że niezależnie od pewnych nieścisłości opisywał prawdziwe zdarzenia, i to nawet jeżeli po sześciu latach nie potrafił uczynić tego w sposób precyzyjny. W tym kontekście Sąd Okręgowy zasadnie odwołał się do upływu czasu, skoro ten generalnie utrudnia odtworzenie szczegółów wydarzeń. Obrońca nie ma racji, że mamy do czynienia z atypowym przytoczeniem przez świadka większej ilości szczegółów po latach, zamiast bezpośrednio po zdarzeniu. Doszło jedynie do tego, co obrońca w istocie dostrzega, tj. do stosunkowo mało szczegółowego przesłuchania D. T. w toku postępowania przygotowawczego na niektóre okoliczności, co z perspektywy postępowania sądowego było nieodwracalne. Próba „naprawienia” tego braku przez Sąd poprzez zadawanie D. T. szczegółowych pytań po sześciu latach musiała się w tej sytuacji skończyć uzyskaniem relacji stosunkowo nieprecyzyjnej w zakresie szczegółów. Zasadnie dostrzeżonym przez organ pierwszej instancji było jednak to, że pomawiający co do istoty nie wycofał się z relacji obciążających zarówno jego samego, jak i inne osoby, w tym J. K..

Obrońca wskazał (punkt 3 na s. 8 apelacji), że D. T. odmiennie w postępowaniu sądowym i przygotowawczym przedstawiał ilości narkotyku możliwego do uzyskania z określonych ilości prekursorów, przy czym Sąd, pomimo złożenia przez obronę stosownego wniosku dowodowego, nie weryfikował, czy w opisywanym przez świadka procesie można wytworzyć amfetaminę. Odnosząc się do tej argumentacji, Sąd Apelacyjny wskazuje na aktualność stanowiska przedstawionego w poprzednim akapicie. Należy podkreślić, że nawet jeśli D. T. proces produkcji narkotyku przedstawiał błędnie, to w świetle zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, błąd ten wynikał z upływu czasu w połączeniu z ogólnie niskim poziomem wiedzy chemicznej świadka. Z drugiej strony jeśli przyjąć, jak chce obrońca, że D. T. celowo zeznawał nieprawdę na temat wytwarzania narkotyku, to tego rodzaju rzekomy fałsz uderzałby przede wszystkim w niego samego. Tymczasem niezgodnym z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego byłoby uznanie, że D. T. dokonał niezgodnego z faktami samooskarżenia o udział w wytwarzaniu amfetaminy. Tym bardziej nielogicznym byłoby założenie, że uczynił to w tym celu aby wzmocnić pomówienie skierowane przeciwko J. K..

Obrońca wskazał (punkt 4 na s. 8-9 apelacji), że wątpliwości w zakresie oceny wiarygodności pomówienia winien wzbudzić brak dowodu potwierdzającego korzystanie przez D. T. z usług przewoźników autobusowych (...) lub (...). W tym zakresie aktualność zachowuje prezentowane już przez Sąd Apelacyjny stanowisko, zgodnie z którym okoliczność, z usług jakiego konkretnie przewoźnika korzystał D. T., nie miała istotnego znaczenia.

Obrońca wskazał (punkt 4 na s. 9-10 apelacji), że Sąd Okręgowy nie dostrzegł najistotniejszej różnicy między wyjaśnieniami złożonymi przez D. T. w postępowaniu przygotowawczym, a jego zeznaniami w charakterze świadka. polegającej na tym, że:

w toku śledztwa w roku 2018 świadek, opisując swoja rolę w przemycie stwierdził, że była ona ograniczona do przewiezienia autobusem do Wielkiej Brytanii butelek z płynną amfetaminą, w związku z czym był tylko kurierem, a po przyjeździe poszedł spać,

w toku rozprawy zeznał, że osobiście, gołymi rękami, w domu J. K., przy użyciu kwasu siarkowego przetwarzał amfetaminę.

Autor apelacji wywodzi z tego, że D. T. - cyt.: „z roli biernego kuriera, przywożącego butelki urasta do roli fachowca - chemika, którego wiedza i doświadczenie były niezbędne do uzyskania narkotyku, gdyż K. takiej wiedzy nie posiadał”.

Wbrew stanowisku obrońcy, w omawianej kwestii mamy do czynienia jedynie z nieścisłością, której przyczynami są upływ czasu, stosunkowo mało dokładne przesłuchanie D. T. w toku śledztwa oraz zadawanie mu wielu szczegółowych pytań w toku rozprawy. Aktualność zachowują wcześniej przedstawione oceny. Godzi się je co najwyżej uzupełnić uwagą, że o ile w toku śledztwa, na tle całej obszernej relacji D. T., opis korelacji z J. K. był opisem pewnego epizodu, o tyle w sprawie, w której jedynym oskarżonym był J. K., okoliczności dotyczące konkretnie tego oskarżonego, stały się pierwszoplanowymi, co po upływie kilku lat, i wobec wielu szczegółowych pytań, niewątpliwie istotnie utrudniały D. T. przedstawienie wydarzeń z oczekiwaną dokładnością w zakresie szczegółów. D. T. nie tylko nie ma wykształcenia chemicznego, ale w ogóle nie osiągnął żadnych znaczących szczebli edukacji, nadto zapewne, jak większość ludzi, nie ma ponadprzeciętnie rozwiniętej pamięci (co zresztą stwierdzał w zeznaniach), co niewątpliwie miało negatywny wpływ na jego relację ocenianą z perspektywy ilości i jakości podawanych szczegółów. Skoro jednak nigdy nie wyraził chociażby wahania w zakresie wskazywania J. K. jako odbiorcy narkotyku, to nie było błędem Sądu orzekającego uznanie, że mamy do czynienia z pomówieniem wiarygodnym.

Obrońca podniósł, że na wniosek oskarżonego Sąd przesłuchał w charakterze świadków R. A., M. O. i A. K. na okoliczność tego, czy D. T. zeznał prawdę, że oskarżony zamieszkiwał w latach 2015-2016 z młodocianymi kibicami (...) poszukiwanymi przez policję. Świadkowie ci zeznali zgodnie, że oskarżony w tamtym okresie czasu mieszkał z konkubiną w miejscowościach B. (1) i T., w różnych budynkach, przy czym nie mieszkał z grupą kibiców, a w jego domu świadkowie nie widzieli nigdy urządzeń do wytwarzania narkotyków. Obrońca zakwestionował sposób oceny przez Sąd Okręgowy powyższych dowodów. Należy przypomnieć, że w ocenie Sądu pierwszej instancji - cyt.: „zeznania R. A. 1165v-1166, M. O. 1166 i A. K. 1166-1166v nie wniosły do sprawy niczego istotnego (…) co prawda A. K. potwierdziła zeznania D. T. o tym, że w latach 2015 - 2016 oskarżony był ścięty na "łyso" jednak z uwagi na znaczny upływ czasu od tego momentu do momentu składania zeznań przez świadka Sąd doszedł do przekonania, że zeznania te nie mają większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (…) także zeznania (…) świadków wskazujących, że nie widzieli żadnych narzędzi do produkcji środków odurzających czy też inaczej opisujące miejsce zamieszkania oskarżonego także nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem nie ustalono dokładnego miejsca gdzie płynna amfetamina była przerabiana w produkt gotowy do spożycia (…) mogło mieć to miejsce poza miejscem zamieszkania oskarżonego, którego D. T. oraz w/w świadkowie mogli nie znać. Dlatego też opisywanie przez świadków w/w okoliczności nie miało dla sprawy znaczenia”. W ocenie obrońcy dowody należało poddać ocenie w sekcjach uzasadnienia, wskazujących na dowody, którym Sąd dał lub nie dał wiary, ponieważ D. T. konsekwentnie opisywał miejsce zamieszkania J. K., zeznawał, że tam spał, podobnie jak przebywający tam kibice (...)

Sąd Apelacyjny nie podziela oceny autora apelacji w zakresie oceny zeznań świadków R. A., M. O. i A. K.. Wprawdzie samo sformułowanie Sądu Okręgowego, iż dowody te były „nieprzydatne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy” nie jest do końca słuszne, ale finalnie organ pierwszej instancji niewątpliwie zasadnie, bez naruszenia zasad obiektywizmu i oceny swobodnej uznał, że zeznania o których mowa nie doprowadziły do podważenia wiarygodności zeznań świadka D. T.. Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że nie było podstaw do uznania zeznań świadków R. A., M. O. i A. K. za obiektywne. Osoby te były bowiem powiązane z oskarżonym (znajomi, konkubina), przez co do ich relacji należało podchodzić z dużą ostrożnością, co zresztą Sąd orzekający zasadnie uczynił. Świadkowie przedstawiali w zeznaniach wydarzenia sprzed kilku lat, a podawane przez nich okoliczności uznać należy za, co najmniej, pozbawione przełomowego znaczenia dla oceny całokształtu materiału dowodowego. Świadkowie generalnie zaprzeczali niektórym okolicznościom wskazywanym w zeznaniach przez D. T., jednakże ze względu na ich powiązania z oskarżonym, ich relacje należało uznać za niewystarczające do podważenia twierdzeń pomawiającego. Z drugiej strony logicznym jest tok rozumowania Sądu Okręgowego, wyrażony cytowanym już wyżej fragmentem uzasadnienia zaskarżonego wyroku, gdyż racjonalnym jest rozumowanie, zgodnie z którym J. K. dążył do utrzymania w tajemnicy przed świadkami procederu, który był nielegalny. Ponadto ujawnienie procederu wobec D. T. było o tyle możliwe, że skoro ten dostarczał J. K. produktu niezbędnego do wytworzenia narkotyku, to ukrywanie przed nim działalności tego rodzaju nie miało dla oskarżonego istotnego znaczenia.

Obrońca podniósł, że ocena Sądu Okręgowego, zgodnie z którą wiarygodność zeznań D. T. wynika z ich „potwierdzenia w szeregu czynności procesowych”, jest - cyt.: „pojęciem pustym, za którym nie kryje się żadna treść”. W ocenie apelującego - cyt.: „przyjęty (…) przez Sąd zabieg polegający na wymienieniu kilku okoliczności z innej sprawy, w których zeznania T. znalazły potwierdzenie w innej sprawie, jest nadużyciem i nie znajduje żadnego logicznego przełożenia na ocenę wiarygodności świadka w niniejszej sprawie”. Odnosząc się do takiej argumentacji Sąd Apelacyjny wyraża pogląd, zgodnie z którym sprawa oskarżonego J. K. tylko formalnie jest inną sprawą względem postępowania o sygnaturze III K 239/19. Obie sprawy dotyczą pewnej grupy, w większości powiązanych ze sobą zdarzeń, a jedynie z konieczności sprawa J. K. prowadzona była odrębnie. W obu sprawach przeprowadzono i poddano ocenie dowód z wyjaśnień i zeznań D. T., w związku z czym w sprawie przeciwko J. K. istotne znaczenie miało, czy zeznania pomawiającego okazały się dowodem wiarygodnym w drugiej ze spraw. Innymi słowy, skoro sprawa III K 239/19 dotyczyła tych samych wydarzeń, co sprawa przeciwko J. K., to wiarygodność zeznań D. T. w sprawie III K 239/19 miała znaczenie dla oceny wiarygodności pomówienia.

Za nieskuteczną uznać należy próbę wykazania przez obrońcę (s. 10-11 apelacji), że wskazanie przez Sąd Okręgowy na dowody, mające potwierdzać wiarygodność relacji procesowych D. T. miało charakter „domniemania faktycznego, które wcale nie jest procesem oczywistym i wcale nie pozwala na ustalenie na podstawie tego, że zeznania świadka w jakiejś innej sprawie znalazły w jakiejś innej części potwierdzenie, pozwalają na przyjęcie, że zeznania te będą już wiarygodne w każdej innej” (s. 10 apelacji). Odpierając przytoczony argument Sąd Apelacyjny ponownie stwierdza, że nie mamy do czynienia z oceną wiarygodności świadka D. T. wyłącznie przez pryzmat innej sprawy. Należy powtórzyć, że skoro D. T., występując w różnych postępowania w różnych rolach procesowych:

opisywał fakty w sposób generalnie tożsamy (różnice dotyczyły szczegółów),

w sprawie III K 239/19 jego wyjaśnienia znajdowały potwierdzenie w innych dowodach,

sprawy III K 239/19 oraz sprawa oskarżonego J. K. dotyczyły tych samych zdarzeń (zachowań tej samej grupy osób, przy czym jedynie w niniejszej sprawie J. K. występował w roli procesowej oskarżonego),

to dla oceny wiarygodności zeznań świadka D. T. odnośnie do czynów J. K. kluczowe znaczenie miało to, że jego relacje znalazły potwierdzenie w dowodach przeprowadzonych w sprawie prowadzonej przeciwko innym uczestnikom tych samych przestępstw. Należy bowiem spojrzeć na relacje procesowe D. T. z obu spraw jako przedstawienie przez niego działalności grupy osób (w rozumieniu innym niż grupa o jakiej mowa w art. 258 k.k.), w ramach której J. K. wykonywał tylko niektóre zadania o charakterze przestępczym. W tym kontekście wiarygodne przedstawienie przez D. T. działalności całej grupy w oczywisty sposób stanowiło istotny argument za oceną, że wiarygodny charakter miały również relacje pomawiającego dotyczące bezpośrednio J. K..

Nie jest więc tak, że - jak to ujął obrońca - „zeznania D. T. będą wiarygodne już w każdej innej sprawie”, a Sąd Okręgowy w toku rozumowania wykorzystał taki właśnie „zabieg”. Nie jest również tak, że (s. 11 apelacji): „(…) wywodzenie z tego faktu, że T. jest jakimś super świadkiem, którego zeznania nie podlegają prawno karnej ocenie zgodnie z zasadami wyrażonymi w normie art. 7 k.p.k. tylko dlatego, że jakiś niewielki ułamek jego wyjaśnień znajduje potwierdzenie w innych dowodach jest rażącym nadużyciem prawa procesowego”. Wbrew tym ocenom, z rozważań Sądu Okręgowego nie wynika, aby organ ten traktował zeznania D. T. jako dowód o jakimś wyjątkowym charakterze. Przeciwnie - lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku przekonuje, że przedmiotowy dowód poddano ocenie swobodnej, z uwzględnieniem specyfiki „dowodu z pomówienia”.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutu apelacyjnego.

3.3.

zarzut 2 apelacji obrońcy oskarżonego adw. M. T. :

Błąd w ustaleniach faktycznych (…) polegający na przyjęciu, że oskarżony J. K. w drugiej połowie 2015 roku oraz w maju 2016 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami i D. T., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy (…), brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci cieczy zawierającej amfetaminę, którą D. T. dostarczył z terenu Polski do Anglii, w ten sposób, że po nabyciu przez ustaloną osobę 6 litrów cieczy zawierającej amfetaminę, D. T. na polecenie ustalonej osoby przewiózł przedmiotową ciecz w specjalnie przygotowanych butelkach po winie z terenu Polski do Wielkiej Brytanii, gdzie przekazał ją innej ustalonej osobie, która po wytworzeniu z niej substancji o konsystencji pasty zawierającej sól amfetaminy przekazała ją J. K., podczas gdy właściwa ocena dowodów nie pozwala na czynienie tego rodzaju ustaleń.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Aktualność zachowuje stanowisko przedstawione w sekcji 3.2. uzasadnienia. Tamże wykazano, że niezasadne były zarzuty obrazy przepisów postępowania karnego, których konsekwencją miało być, według autora apelacji, wydanie orzeczenia na skutek błędnych ustaleń faktycznych. Ustalenia faktyczne wymagały korekty przez Sąd odwoławczy wyłącznie w zakresie wskazywanym w zarzutach i wnioskach apelacji prokuratora.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutu apelacyjnego.

3.4.

zarzut 1 apelacji obrońcy oskarżonego adw. A. S. :

Obraza przepisów prawa (…) art. 6 ust. 1 i 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (…) wyrażająca się oparciem skazania oskarżonego (…) na dowodzie z pomówienia, tj. zeznaniach świadka D. T..

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Art. 6 EKPCz stanowi o prawie do rzetelnego procesu. To prawo oskarżonego nie zostało w rozpoznanej sprawie naruszone.

Według autorki apelacji doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji, zgodnie z którym „każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. Postępowanie przed sądem jest jawne, jednak prasa i publiczność mogą być wyłączone z całości lub części rozprawy sądowej ze względów obyczajowych, z uwagi na porządek publiczny lub bezpieczeństwo państwowe w społeczeństwie demokratycznym, gdy wymaga tego dobro małoletnich lub gdy służy to ochronie życia prywatnego stron albo też w okolicznościach szczególnych, w granicach uznanych przez sąd za bezwzględnie konieczne, kiedy jawność mogłaby przynieść szkodę interesom wymiaru sprawiedliwości”.

Odnosząc się do powyższego zarzutu, Sąd Apelacyjny wskazuje, że:

sprawa J. K. została rozpoznana w sposób sprawiedliwy, co Sąd odwoławczy wykazuje w sekcjach uzasadnienia, odnoszących się do zarzutów obrazy przepisów postępowania karnego oraz błędu w ustaleniach faktycznych,

sprawa została rozpoznana publicznie i jawnie, przez niezawisły i bezstronny Sąd; apelująca nie wskazała w środku odwoławczym na ewentualne przejawy naruszenia tych zasad, a okoliczności tego rodzaju nie stwierdzono również z urzędu,

sprawa została rozpoznana w rozsądnym terminie, a w tym kontekście należy co najwyżej zaznaczyć, że na wydłużenie czasu jej trwania nie wpłynęło nawet ukrywanie się oskarżonego, skoro sprawa III K 239/19 (z której wyłączono sprawę J. K.) zakończyła się nieprawomocnym wyrokiem później niż niniejsze postępowanie.

Według obrońcy doszło również do naruszenia art. 6 ust. 2 Konwencji, zgodnie z którym każdego oskarżonego o popełnienie czynu zagrożonego karą uważa się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z ustawą. Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że nie wystąpiły żadne okoliczności, z powodu których można byłoby twierdzić, iż wobec J. K. doszło do naruszenia zasady domniemania niewinności. Okoliczności tego rodzaju nie wskazała apelująca w środku odwoławczym, a Sąd drugiej instancji z urzędu również nie stwierdził ich wystąpienia.

Wniosek

O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutu apelacyjnego.

3.5.

zarzut 2 apelacji obrońcy oskarżonego adw. A. S. :

Obraza przepisów postępowania (…) art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 366 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny (…) materiału dowodowego sposób dowolny, z nieuwzględnieniem zasad logiki, prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego:

a)  w zakresie oceny zeznań świadka D. T. i dopasowanie ich do z góry przyjętej przez Sąd wersji zdarzenia, w sytuacji gdy świadek bezzasadnie pomawia (…) a jego słowa nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym,

b)  w zakresie oceny zeznań świadków R. A., M. O. i A. K. i uznaniu ich za nieprzydatne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w sytuacji gdy świadkowie posiadają wiedzę codo wyglądu i miejsca zamieszkania oskarżonego w okresie objętym aktem oskarżenia,

c)  poprzez wydanie wyroku wyłącznie w oparciu o wewnętrznie sprzeczne zeznania świadka, który korzysta z dobrodziejstwa art. 60 § 3 k.k., które to zeznania nie znajdują potwierdzenia w żadnym innym dowodzie,

d)  przez oparcie orzeczenia na nieprawidłowo przeprowadzonych czynnościach postępowania przygotowawczego, w szczególności czynnościach przesłuchania i okazania, które były poprzedzone nieformalnymi czynnościami, a nadto prowadzone były z zastosowaniem gróźb, przymusu lub sugestii.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wbrew stanowisku obrońcy, nie doszło do obrazy przepisów art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 366 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Tak sformułowany zarzut zdaje się wskazywać, że w ocenie obrońcy proces był nierzetelny, a to wobec naruszenia przez Sąd Okręgowy wielu elementarnych zasad procesowych. Tymczasem, odmiennie niż uważa apelująca, postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego wyroku przeprowadzono z poszanowaniem wszelkich zasad procesowych. Poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne mają walor prawdziwych, a przez to zgodnych z wymogiem wynikającym z przepisu art. 2 § 2 k.p.k. Dokonano ich w sposób obiektywny, badając, zgodnie z art. 4 k.p.k., okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Materiał dowodowy, o który oparto rozstrzygnięcie, miał charakter kompletny, co odpowiada dyrektywie z art. 410 k.p.k., nadto poddano go niezbędnej analizie. Oceny, na podstawie których sformułowano kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy wnioski, realizowane były w sposób swobodny, tj. zgodnie z art. 7 k.p.k., przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Stanowisko sądu pierwszej instancji znalazło stosowne, zwięzłe odzwierciedlenie w treści pisemnego uzasadnienia wyroku, co odpowiada dyspozycji art. 424 § 1 k.p.k.

Odnosząc się do omawianego w tym miejscu zarzutu apelacyjnego należy również zaznaczyć, że pełną aktualność zachowuje stanowisko Sądu odwoławczego zaprezentowane w sekcji 3.2. uzasadnienia.

Za prawidłową z procesowego punktu widzenia uznać należy ocenę dowodu z zeznań świadka D. T., niewątpliwie będącego centralnym dowodem oskarżenia. Sąd Okręgowy ma rację, że nie doszło do fałszywego pomówienia oskarżonego przez świadka, a z obrońcą nie można się zgodzić co do tego, że relacje świadka nie znalazły potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Przeciwnie bowiem, wszechstronna i wnikliwa ocena wszystkich dowodów uzasadniała ocenę, zgodnie z którą nie istniał racjonalny powód dla dopuszczenia się przez D. T. fałszywego pomówienia, a jego relacje procesowe były o tyle wiarygodne, że obciążały również jego samego, zaś J. K. był jedną z wielu osób, na których sprawstwo wskazywał pomawiający. W szczególności zeznania D. T. były jednym z kluczowych dowodów w zakończonej nieprawomocnym wyrokiem skazującym sprawie III K 239/19, w której jego relacje procesowe znajdowały potwierdzenie w treści szeregu dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonych. J. K. był pierwotnie jednym z oskarżonych w sprawie III K 239/19, a jego sprawa była rozpoznawana odrębnie wyłącznie z przyczyn o charakterze procesowym. Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że skoro w sprawie III K 239/19 zeznania D. T. stanowiły jeden z głównych dowodów wskazujących na sprawstwo szeregu osób w zakresie przestępczości narkotykowej, to nieracjonalnym byłoby przyjęcie, że w wypadku J. K. owo pomówienie było fałszywe. Dla skutecznej obrony takiej tezy nie ma żadnych przesłanek, a w szczególności nie sposób uznać, że pomawiający miał wystarczający powód do złożenia fałszywych zeznań, nadto nie sposób uznać, że sprawstwo J. K. zostało w sposób obiektywny wykluczone.

Sąd Apelacyjny uznał, że ocena dokonana przez Sąd Okręgowy, zgodnie z którą należało wykluczyć dopuszczenie się przez D. T. fałszywego pomówienia, jest oceną w pełni zasadną w sytuacji, gdy świadek ten, decydując się w styczniu 2019 roku (wówczas jako podejrzany) na „współpracę” w organami ścigania, niewątpliwie miał świadomość dwóch kwestii:

po pierwsze tego, że pomawiając wiele osób ze środowiska związanego z przestępczością narkotykową, naraża się na zemstę co najmniej części pomawianych,

po drugie tego, że uzyskanie korzyści procesowej nie jest bezwarunkowe, skoro musi on w zamian dostarczyć organom ścigania istotnych, a zarazem prawdziwych informacji.

W efekcie D. T., o ile chciał uzyskać korzyść procesową (a niewątpliwie taki miał cel), musiał prezentować organom ścigania informacje w sposób staranny i przemyślany, ponieważ przekazanie informacji fałszywej niweczyłoby jego zamiar uzyskania nadzwyczajnego złagodzenia kary, a zarazem nie niwelowałoby zagrożenia zemstą ze strony osób pomawianych. Innymi słowy, decydując się na współpracę z organami ścigania, D. T. nie miał logicznego powodu, by do narracji prawdziwej, przedstawiającej liczne czyny wielu osób związanych z działalnością narkotykową, „wplatać” nieprawdziwy wątek udziału w tej przestępczości J. K.. Biorąc pod uwagę całokształt wyjaśnień i zeznań D. T., to nawet gdyby w ramach opisywania tego wątku fałszywie utrzymywał, że nie zna tożsamości osoby, której zawoził do Wielkiej Brytanii i przekazywał butelki z cieczą zawierającą narkotyk, udowodnienie mu tego fałszu byłoby praktycznie niemożliwe, a jednocześnie nie byłoby żadnych podstaw do odmowy zastosowania wobec niego nadzwyczajnego złagodzenia kary.

Sąd Apelacyjny nie dostrzega również błędu w rozumowaniu Sądu Okręgowego w zakresie, w jakim organ ten nie dostrzegł po stronie J. K. okoliczności, z powodu których jego sprawstwo należałoby wykluczyć, czy też chociażby poddać w istotną wątpliwość. J. K. jest osobą karaną za poważne przestępstwa, w tym narkotykowe oraz popełnione z użyciem przemocy. W czasie, gdy D. T., według złożonych wyjaśnień i zeznań, utrzymywał z nim kontakty o charakterze przestępczym, J. K. był osobą poszukiwaną do odbycia kary pozbawienia wolności, nie miał również ustabilizowanej sytuacji życiowej, w tym zawodowej lub rodzinnej. W rezultacie mamy do czynienia z pomówieniem przez D. T. osoby, której linia życiowa nie wyklucza możliwości popełnienia przestępstwa, o które został pomówiony. Oczywiście ów charakter linii życiowej nie jest sam w sobie dowodem winy J. K., jednakże stanowi poszlakę, w świetle której sprawstwo J. K., na które wskazują wyjaśnienia i zeznania D. T., jest zdarzeniem realnym z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego.

W ocenie apelującej, Sąd Okręgowy w zakresie oceny zeznań świadka D. T. dopuścił się obrazy przepisów postępowania karnego poprzez „dopasowanie ich do z góry przyjętej przez Sąd wersji zdarzenia, w sytuacji gdy świadek bezzasadnie pomawia (…) a jego słowa nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym”. Odpierając ten argument należało wskazać na aktualność stanowiska przedstawionego już wyżej. Sąd odwoławczy nie stwierdził również zarzucanego „dopasowania zeznań świadka do z góry założonej wersji”. Nic nie wskazuje, aby Sąd orzekający w sposób nieobiektywny założył, że oskarżenie jest zasadne, ignorując przy tym okoliczności przemawiające na korzyść J. K.. Przeciwnie, organ pierwszej instancji dokonał analizy zeznań świadka D. T. jako „dowodu z pomówienia”, a swoje stanowisko w tym zakresie w sposób rzeczowy, aczkolwiek zwięzły, przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. O tym, że Sąd Okręgowy zachował obiektywizm, najdobitniej świadczy fakt uniewinnienia J. K. od jednego z zarzutów, co wprost przeczy sugestiom, jakoby organ ten dążył wbrew dowodom do wydania wyroku skazującego.

Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska autorki apelacji w zakresie oceny zeznań świadków R. A., M. O. i A. K.. Wprawdzie samo sformułowanie Sądu Okręgowego, iż dowody te były „nieprzydatne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy” nie jest do końca słuszne, ale finalnie organ pierwszej instancji niewątpliwie zasadnie, bez naruszenia zasad obiektywizmu i oceny swobodnej uznał, że zeznania o których mowa nie doprowadziły do podważenia wiarygodności zeznań świadka D. T.. Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że nie było podstaw do uznania zeznań świadków R. A., M. O. i A. K. za obiektywne. Osoby te były bowiem powiązane z oskarżonym, przez co do ich relacji należało podchodzić z dużą ostrożnością, co zresztą Sąd orzekający zasadnie uczynił. Świadkowie przedstawiali w zeznaniach wydarzenia sprzed kilku lat, a podawane przez nich okoliczności uznać należy za, co najmniej, pozbawione przełomowego znaczenia dla oceny całokształtu materiału dowodowego. Świadkowie generalnie zaprzeczali niektórym okolicznościom wskazywanym w zeznaniach przez D. T., jednakże ze względu na ich powiązania z oskarżonym, złożone przez nich zeznania należało uznać za niewystarczające do podważenia relacji procesowych pomawiającego. Z drugiej strony logicznym jest tok rozumowania Sądu Okręgowego, wyrażony słowami o treści: „(…) zeznania (…) świadków wskazujących, że nie widzieli żadnych narzędzi do produkcji środków odurzających czy też inaczej opisujące miejsce zamieszkania oskarżonego także nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem nie ustalono dokładnego miejsca gdzie płynna amfetamina była przerabiana w produkt gotowy do spożycia (…) mogło mieć to miejsce poza miejscem zamieszkania oskarżonego, którego D. T. oraz w/w świadkowie mogli nie znać (…)”. Należy uznać za logiczne rozumowanie, zgodnie z którym J. K. dążył do utrzymania w tajemnicy przed świadkami procederu, który był nielegalny. Z drugiej strony ujawnienie procederu wobec D. T. było o tyle racjonalne, że skoro ten dostarczał J. K. produktu niezbędnego do wytworzenia narkotyku, to ukrywanie przed nim działalności tego rodzaju nie miało dla oskarżonego istotnego znaczenia.

W ocenie apelującej doszło do oparcia orzeczenia na nieprawidłowo przeprowadzonych czynnościach postępowania przygotowawczego, w szczególności przesłuchaniu i okazaniu, które były poprzedzone nieformalnymi czynnościami, a nadto prowadzone były z zastosowaniem gróźb, przymusu lub sugestii. Wbrew tej ocenie, żadne dowody ani okoliczności nie świadczą o wystąpieniu wskazywanych w powyższy sposób nieprawidłowości. Na poparcie swojej hipotezy apelująca zamieściła w apelacji fragment (s. 9-10), w świetle którego rzekome stosowanie wobec D. T. gróźb, przymusu, przemocy lub szantażu przez funkcjonariuszy Policji wynika z oceny wyrażonej przez oskarżonego, zaś według obrońcy D. T. był przesłuchiwany „najprawdopodobniej” pod naciskiem prowadzących postępowanie. Sąd Apelacyjny uważa przytoczoną argumentację za przejaw oceny dowolnej, opartej o przypuszczenia, a więc pozbawionej jakichkolwiek podstaw dowodowych. Należy bowiem przypomnieć, że o jakichkolwiek naciskach nie zeznawał sam D. T., a ponadto nie świadczą o nich jakiekolwiek inne dowody. Oceny tej nie zmienia akcentowany w apelacji (s. 9) fakt, że D. T. po zatrzymaniu pomówił wiele osób o popełnienie przestępstw. Sąd drugiej instancji uważa, że fakt obciążenia przez D. T. wielu osób na tyle istotnie przybliżał go do uzyskania możliwości skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia kary, że zwyczajnie nie istniała potrzeba prezentowania przez niego niektórych faktów w sposób fałszywy. Nawet gdyby pomawiający stwierdził, że nie zna tożsamości osoby, której dostarczał narkotyki do Wielkiej Brytanii, to i tak nadal jego postawa obligowałaby Sąd do umożliwienia mu skorzystania ze stosownego dobrodziejstwa.

Odnosząc się do argumentacji zamieszonej w uzasadnieniu apelacji, Sąd odwoławczy prezentuje poniższe stanowisko.

W ocenie obrońcy (s. 4) oskarżony w okresie objętym przypisanymi czynami mieszkał wprawdzie w Wielkiej Brytanii, ale funkcjonował w społeczeństwie „w sposób prawidłowy (…) zajmował się pracą i nie utrzymywał kontaktów ze środowiskiem przestępczym”. Jak już wskazywano w niniejszym uzasadnieniu, oskarżony w tamtym okresie był poszukiwany w kraju do odbycia kary pozbawienia wolności, a w Wielkiej Brytanii nie miał stałej pracy i nie mieszkał z osobami najbliższymi. W tych okolicznościach twierdzenia oskarżonego, że żył z oszczędności lub z pracy dorywczej, nawet jeżeli są prawdziwe, to jednak nie mogły świadczyć o jakiejkolwiek stabilizacji jego trybu życia.

Nieskutecznym jest argument obrońcy (s. 4), że pomawiający „nawet z twarzy nie pamięta” J. K.. Taka niepamięć nie dowodzi fałszywego charakteru pomówienia, ponieważ D. T. nie miał częstych kontaktów z oskarżonym, a wyjaśnienia o tych kontaktach po raz pierwszy składał w roku 2019, a więc po około trzech latach (w czasie rozprawy po sześciu latach), co niewątpliwie mogło spowodować zatarcie się w pamięci świadka rysów twarzy oskarżonego.

W ocenie obrońcy, w świetle zeznań świadków P. K. i D. C., D. T. dopuścił się fałszywego pomówienia niewinnych osób. Oceny prezentowane przez wskazywanych wyżej świadków nie są miarodajne przy ocenie materiału dowodowego, na który należało spojrzeć, podobnie jak Sąd Okręgowy, kompleksowo. Taki całościowy ogląd dowodów prowadzi do wniosku, że D. T. przedstawił relacje procesowe w znacznym zakresie potwierdzone innymi dowodami, co znalazło stosowne odzwierciedlenie w przebiegu i treści końcowego, nieprawomocnego rozstrzygnięcia, jakie zapadło w sprawie III K 239/19.

W ocenie obrońcy (s. 5), zeznaniom D. T. nie należało przypisywać większej mocy dowodowej, niż wyjaśnieniom oskarżonego. Oskarżony niewątpliwie miał interes w zaprzeczaniu zarzutom, gdyż zmierzał do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Tym samym jego wyjaśnienia niewątpliwie nie były dowodem obiektywnym. D. T. również miał swój interes procesowy, ale w przeciwieństwie do J. K., w składanych wyjaśnieniach i zeznaniach potwierdzał również własne sprawstwo. Co więcej, obciążając swoimi relacjami wiele osób ze środowiska przestępczego, niewątpliwie musiał mieć ku temu podstawy faktyczne, wynikające z własnych przeżyć lub wiedzy, ponieważ niepodobieństwem jest zbudowanie oskarżenia przeciwko wielu (ponad trzydziestu) osobom na podstawie pomówienia pozbawionego potwierdzenia w innych dowodach. Takie szerokie, a zarazem fałszywe pomówienie, byłoby w oczywisty sposób nieprzydatne dla uzyskania przez oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary, ponieważ fałsz na taką skalę niewątpliwie ujawniłby się w toku weryfikacji poszczególnych okoliczności przez organy ścigania. Tymczasem, o czym świadczy przebieg postępowania III K 239/19, liczne okoliczności wskazywane przez D. T. potwierdziły się w sposób procesowy. W efekcie, na co już wskazywano, dowolnością byłoby uznanie, że z jakiegoś powodu D. T., w ramach pomówienia generalnie wiarygodnego, zawarł nieprawdziwe informacje ukierunkowane na niekorzyść J. K.. Takie zachowanie D. T. dałoby się ewentualnie wytłumaczyć chęcią zemsty na J. K., jednakże o takiej zemście nie może być mowy już chociażby dlatego, że sam oskarżony nie twierdził, aby między nim a D. T. dochodziło w przeszłości do jakichkolwiek konfliktów.

Apelująca obszernie wskazała (s. 6-7) na nieścisłości w wyjaśnieniach i zeznaniach D. T., jednakże nie uzasadniają one oceny braku wiarygodności świadka. Motywy takiej oceny Sąd Apelacyjny szeroko przedstawił w sekcji 3.2. uzasadnienia i zachowują one aktualność w tym miejscu.

Wniosek

O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutu apelacyjnego.

3.6.

zarzut 3 apelacji obrońcy oskarżonego adw. A. S. :

Błąd w ustaleniach faktycznych (…) polegający na bezzasadnym przyjęciu (…) iż oskarżony w drugiej połowie 2015 r. i maju 2016 r. brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej (…) podczas gdy wnikliwa analiza całości zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż brak jest dowodów sprawstwa J. K..

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Aktualność zachowuje stanowisko przedstawione w sekcjach od 3.2. do 3.5 uzasadnienia. Tamże wykazano, że niezasadne były zarzuty obrazy przepisów postępowania karnego, których konsekwencją miało być, według autora apelacji, wydanie orzeczenia na skutek błędnych ustaleń faktycznych. Ustalenia faktyczne wymagały korekty przez Sąd odwoławczy wyłącznie w zakresie wskazywanym w zarzutach i wnioskach apelacji prokuratora.

Wniosek

O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutu apelacyjnego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wszystkie rozstrzygnięcia poza tymi, o których mowa dalej, w sekcji 5.2.1.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność zarzutów i wniosków apelacyjnych.

1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w punktach 2 i 3 w ten sposób, że w każdym z tych punktów przyjął, iż oskarżony J. K. brał udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowej z terytorium Polski na terytorium Wielkiej Brytanii.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Okręgowy błędnie opisał czyny oskarżonego w punktach 2 i 3 sentencji wyroku, co polegało na zamieszczeniu w tych opisach słów o „wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej”, podczas gdy w świetle prawidłowo poczynionych przez ten Sąd ustaleń faktycznych, oskarżonemu należało w każdym ze wskazanych punktów wyroku przypisać „udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowej z terytorium Polski na terytorium Wielkiej Brytanii”. W związku z tym, uwzględniając zarzuty apelacji prokuratora, należało orzec jak w punkcie I wyroku Sądu odwoławczego.

1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Oskarżonego obciążono kosztami postępowania na podstawie art. 627 k.p.k. W świetle art. 616 § 2 k.p.k. koszty sądowe obejmują opłaty oraz wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania. Opłaty wymierzono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 i art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

7.  PODPIS

1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcia z punktów 2 i 3 wyroku

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego adw. M. T.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość rozstrzygnięcia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego adw. A. S.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość rozstrzygnięcia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana