sygn. I AGa 146/23 5 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wyrok z 5 grudnia 2025, sygn. I AGa 146/23

Teza

Problematyka przedawnienia została w znacznej mierze uregulowana w Konwencji CMR, a zatem tylko w nieuregulowanym zakresie tj. w pewnych aspektach w zakresie przerwania biegu terminu przedawnienia lub jego zawieszenia (art. 32 ust.3 konwencji) zastosowanie mają przepisy polskich ustaw. Postępowanie zgodne z umową wyklucza możliwość uznania danego zachowania za niedbalstwo skutkujące przypisaniem złego zamiaru w rozumieniu art. 29 Konwencji CMR

Data orzeczenia 5 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Zygmunt Drożdżejko

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 84 kpc art. 98 kpc art. 233 kpc art. 386 kpc art. 481 kc art. 828 kc

Sygn. akt I AGa 146/23
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
Dnia 5 grudnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Zygmunt Drożdżejko
Protokolant: osobiście
po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2025 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa (...) Spółka Akcyjna (...) (...) w W. (poprzednio (...) S.A. w W.) przeciwko (...) Sp. z o.o. w D.

przy udziale interwenienta ubocznego po stronie pozwanej:(...)


(...) SA w W.

o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach
z dnia 8 lutego 2023 r. sygn. akt VII GC 157/21

1.

zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddala powództwo i zasądza od powoda (...) Spółka Akcyjna (...) (...) w W. na rzecz pozwanego (...) Sp. z o.o. w D. kwotę 10 817 zł (dziesięć tysięcy osiemset siedemnaście złotych) z odsetkami w wysokości ustawowej za opóźnienie naliczanymi za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego wyroku powodowi do dnia zapłaty — tytułem kosztów procesu;


2.

zasądza od powoda (...) Spółka Akcyjna (...) (...) w W. na rzecz pozwanego (...) Sp. z o.o. w D. kwotę 19 872 zł (dziewiętnaście tysięcy osiemset siedemdziesiąt dwa złote) z odsetkami w wysokości ustawowej za opóźnienie naliczanymi od dnia prawomocności pkt.2 wyroku do dnia zapłaty — tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.




Sygn. akt I AGa 146/23

</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
wyroku z dnia 5 grudnia 2025r.


Pozwem z dnia 26 lipca 2021 r. (data stempla pocztowego) powódka (...) SA (...) (...) w W. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej (...) Sp. z o.o. w D. kwoty 43.993,67 GBP wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na uzasadnienie swojego żądania wskazała, że w dniu 27 lutego 2019 r. w trakcie wykonywania umowy przewozu wykonawca sukcesywny pozwanej zaparkował swój pojazd na parkingu niestrzeżonym na terenie Wielkiej Brytanii , gdzie padł ofiarą kradzieży przewożonego towaru w postaci maszyn i urządzeń marki H. , a wysokość szkody wynikająca z postepowania likwidacyjnego wyniosła kwotę 44.168,64 GBP . Przedsiębiorstwo (...) SA w W. (które zleciło przewóz pozwanej) posiadało ważną polis ubezpieczeniową z powódką w zakresie ubezpieczenia działalności spedycyjnej i transportowej w zakresie przewozu drogowego – polisa Nr (...) – co zaskutkowało przyjęciem obowiązku zapłaty odszkodowania za skradziony towar do wysokości wyliczonej i udokumentowanej szkody pomniejszonej o franszyzę redukcyjną w kwocie 174,97 GBP tj. kwoty 43.993,67 GBP. Tym samym powstało roszczenie regresowe do przewoźnika w oparciu o art. 17 ust1. Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (zwanej dalej CMR) i protokół podpisania G. 1956.05.19, zgodnie z którym przewoźnik – w tym przypadku pozwana- odpowiada za całkowite lub częściowe zaginięcie towaru , a to z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 828;art. 828 § 1)">art. 828 par. 1 k.c.</a> dało podstawy do zgłoszonego roszczenia wobec niej i to w sytuacji gdy zakład ubezpieczeń w zakresie ubezpieczenia „OC” pozwanej odmówił przyjęcia na siebie odpowiedzialności.(k. 5-9).


W odpowiedzi na pozew pozwana podniosła, że nie uznaje powództwa i wnosi o jego oddalenie i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Wskazała, że kwestionuje legitymację czynną powódki w zakresie roszczenia regresowego wobec niewykazania kto jest beneficjentem odszkodowania oraz wysokości dochodzonego roszczenia , kwestionuje legitymację procesową bierną poznanej wobec faktu , iż przewóz wykonywany był przez innego przedsiębiorcę we własnym zakresie, zarzuciła przedawnienie roszczenia powódki , które nastąpiło z upływem jednego roku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 77)">art. 77 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe</a> ( Dz. U. 2020.8) oraz art. 32 Konwencji CMR. Ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 84;art. 84 § 1)">art. 84 par 1 k.p.c.</a> wniosła o zawiadomienie o toczącym się procesie zakład ubezpieczeń , w którym posiadała polisę ubezpieczenia OC przewoźnika , a to (...) SA w W. (zwana dalej (...)) (k- 180-183).


Wezwana do udziału w sprawie (...), pismem z dnia16.03.2022r., złożyła oświadczenie o przystąpieniu do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego po stronie pozwanej i wywodziła zgodnie ze stanowiskiem tejże , wskazując wszakże , że odmówiła wypłaty ubezpieczenia wobec faktu , że do zdarzenia wywołującego szkodę – kradzież - doszło poza parkingiem strzeżonym , gdzie funkcjonowała zgodnie z wolą stron umowa ubezpieczenia , a zatem także aktywna była odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń. ( k-198,244-246)



Sąd Okręgowy w Kielcach, wyrokiem z dnia 8 lutego 2023r., zasądził od (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D. na rzecz (...) Spółki Akcyjnej (...) (...) w W. kwotę 43.933,67 GBP (czterdzieści trzy tysiące dziewięćset trzydzieści trzy funty szterlingi i sześćdziesiąt siedem pensów) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 lipca 2021 r. do dnia zapłaty (I); zasądził od (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D. na rzecz (...) Spółki Akcyjnej (...) (...) w W. kwotę 22.589,00 zł (dwadzieścia dwa tysiące pięćset osiemdziesiąt dziewięć złotych) tytułem kosztów procesu, a w tym kwotę 10.800,00 zł (dziesięć tysięcy osiemset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego (II).



Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:


 Firma (...) SA w W. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie spedycji i przewozu towarów w transporcie międzynarodowym przy czym posiada ważną polisę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w związku z prowadzoną działalnością spedytora z rozszerzeniem o ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej przewoźnika zawartą z poprzednikiem prawnym powódki (...) SA w W. oznaczoną numerem (...). Pozwana (...) Sp. z o.o. w D. prowadzi działalność gospodarczą także w zakresie przewozu międzynarodowego i z tego tytułu posiada ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej przewoźnika w ruchu krajowym/międzynarodowym oznaczoną numerem (...) zawartą z (...) SA w W.. Z ogólnych warunków ubezpieczenia wynikało wszakże ograniczenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń do szkody w towarze powstałe od jego przyjęcia do przewozu , aż do wydania odbiorcy , jednak zakres ochrony ubezpieczeniowej nie został umownie rozszerzony poprzez włączenia do niej szkód powstałych podczas parkowania pojazdu poza parkingiem strzeżonym , skoro nie uiszczono dodatkowej składki z tego tytułu , z wyjątkiem wypadku lub awarii środka transportu uniemożliwiających bezpieczne i zgodne z przepisami przemieszczenie tego środka transportu na parking strzeżony. W ramach prowadzonej działalności spedycyjnej Spółka (...) SA w W. Oddział w M. zawarła z firmą (...) Sp. z o.o. W. umowę transportu wewnątrzwspólnotowego łącznie z załadunkiem standard i rozładunkiem przyjętych do przewozu towarów w dniu 22 lutego 2019 r. na trasie M. , Polska – D. , Wielka Brytania. Do transportu przyjęto 188 sztuk asortymentu producenta o łącznej masie 8000 KG i wartości 250.598 ,00 zł netto (65.503,68 GBP) zobowiązując się jednocześnie do wypłaty wynagrodzenia za transport w kwocie 2.450,00- Euro. W trakcie którego , parkowany pojazd miał być parkowany tylko na parkingach strzeżonych zgodnie z umową pomiędzy stronami umowy spedycyjnej i dotychczasowej praktyki przewozu wynikającej z zawartych umów ubezpieczenia. Wykonanie tej umowy przewozu Spółka (...) SA w W. w drodze zlecenia przewozu tego ładunku zleciła pozwanej spółce doręczając na jej adres e- mail zlecenie transportu i list przewozowy CMR oraz dokumentację specyfikacyjną przyjętego do transportu towaru. Zlecenie transportu zostało doręczone pozwanej w dniu 22 lutego 2019 r. i załadunek rzeczonego towaru miał odbyć się tego samego dnia. Zlecenie przyjął ówczesny członek zarządu pozwanej N. L., który ze zlecająca spółką zawierał uprzednio takie same umowy przewozu i na tej samej trasie , jako , że spółka pozwana wykonywała transporty na destynacji Polska Wielka Brytania , a sam transport był atrakcyjny cenowo i biznesowo jako towar lekki. W trakcie uzgodnień i organizacji transportu powstała przyczyna uniemożliwiająca wykonanie transportu fizycznie przez pozwaną spółkę , jako że kierowca ciężarówki zachorował. Z tego powodu otrzymane zlecenie transportowe wraz z listem przewozowym oraz awizacją odbioru towaru N. L. przekazał współpracownikowi prowadzącemu własną działalność przewozową M. N. , z którym pozostawał w stałych relacjach handlowych i z tytułu odstąpionych mu zleceń przewozu pobierał prowizję w wysokości 10% wartości transportu na zasadach transportu sukcesywnego lub współpracy i podwykonawstwa. M. N. w zastępstwie chorego kierowcy pozwanej zapewnił własnego pracownika , a to kierowcę A. S., który przewóz ten wykonał, i następnie wystawił fakturę za swoje usługi , która jednak z uwagi na brak akceptacji nie została przez pozwaną zapłacona. W nocy z 26/27 lutego 2019 r. kierowca przedmiotowego transportu A. S. ,już na terenie Wielkiej Brytanii wykonał przerwę w transporcie zatrzymując się na parkingu niestrzeżonym, jakkolwiek oświetlonym i monitorowanym, w okolicach H. , E. i udał się na spoczynek, w trakcie którego doszło do kradzieży większej części przewożonego towaru. Po stwierdzeniu tej kradzieży kierowca zawiadomił służby Policji (...), która po przybyciu na miejsce sporządziła dokumentacje dochodzeniową zdarzenia wraz z dokumentacja fotograficzną oraz zestawieniem skradzionych towarów. Na podstawie tej dokumentacji przeprowadzono wyliczenie wartości skradzionego mienia ustalając , że zaginęło podczas zdarzenia 127 elementów przewożonego towaru w postaci kosiarek benzynowych i urządzeń tnących na łączną kwotę 44.168,64 GBP. W wyniku tego ustalenia oraz dokumentów przewozowych powódka wypłaciła poszkodowanej w/w wartość odszkodowania po pomniejszeniu jej o wysokość franszyzy redukcyjnej, tj w kwocie dochodzonej niniejszym pozwem. W wyniku przeprowadzonej analizy relacji prawnych pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w przedmiotowym przewozie i wobec faktu odmowy przedstawienia przez pozwaną protokołów ze zdarzenia transportowego, powódka wystąpiła do zakładu ubezpieczeń , w którym pozwana miała opłaconą polisę ubezpieczeniową , a który wobec braku ubezpieczenia towaru zalegającego w zaparkowanym na parkingu niestrzeżonym pojazdu przewoźnika odmówił wypłaty zgłoszonego roszczenia regresowego. Przewoźnik nie sporządził protokołu stanu przesyłki po kradzieży i wyszczególnienia braków lub uszkodzeń. Na materiał ten złożyły się zasadniczo dokumenty zgromadzone w sprawie, a więc zlecenie przewozu pomiędzy jego stronami, która dokumentowała podstawę faktyczną dochodzonego pozwem roszczenia, a także dokumentacja zakresu ubezpieczenia podmiotów uczestniczących w zdarzeniu oraz dokumentacja powstała po zaistnieniu kradzieży utrwalona i zabezpieczona przez organy dochodzeniowe, jako dokumenty niesporne, bo nie zakwestionowane przez strony. Istotnymi dokumentami, rzutującymi kompleksowo na ocenę materiału dowodowego jako całość, były potwierdzenia transakcji finansowych dokonywanych przez powoda, a odnoszącego do ustalenia w jakiej części spłacił zobowiązania finansowe Spółki wobec poszkodowanej i jaka jest granica odpowiedzialności pozwanej w zakresie szkody powstałej w związku ze zdarzeniem kradzieży. Istotne również dowody z osobowych źródeł dowodowych, a więc zeznania świadków N. L. i M. N. , które to Sąd uznał za wiarygodne w zakresie jakim korespondowały one z dokumentami przewozowymi i spedycyjnymi oraz odnośnymi przepisami prawa i w związku z praktyką wykonywania takich umów. Znaczące okazały się również akta związkowe sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w K. (...), których dokumenty również pokrywały się z tymi w sprawie niniejszej, a to w zakresie istnienia i charakteru relacji pomiędzy stronami umowy oraz wartości skradzionego mienia z przedmiotowego transportu i ustalenia stanu wymagalności wzajemnych roszczeń.


Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo okazało się w całości zasadne. W pierwszej kolejności trzeba wprost wskazać, że powód zdołał wykazać najistotniejsze okoliczności warunkujące powodzenie zainicjowanego postępowania, a mianowicie podstawę faktyczną dochodzonego roszczenia, wysokość tego roszczenia, osobę zobowiązaną oraz sprostał ciężarowi dowodowemu w tym zakresie. Bezspornym w niniejszej sprawie był fakt , że Spółka (...) SA w W. w ramach prowadzonej działalności spedycyjnej przyjęło zlecenie spedycji od spółki (...) w zakresie transportu towarów w postaci maszyn i urządzeń w ilości 178 sztuk i masie 8000 kg i wartości łącznej 65.503,68 GBP , na trasie M. Polska – D. Wielka Brytania z zastrzeżeniem parkowania tego pojazdu w trakcie przewozu na parkingach strzeżonych zgodnie ze zleceniem transportowym Nr (...) z dnia 22 lutego 2019 r. Okoliczności powyższe wynikają w sposób bezsporny z dokumentacji przewozowej przywołanej powyżej. Bezsporne jest także , że w zleceniu tym transportowym wydanym wraz z listem przewozowym w transporcie międzynarodowym z tego dnia wskazane są dane pojazdu ciągnika siodłowego nr rej. (...) i naczepy o nr rej. (...) , którymi transport został wykonany oraz wskazany został wykonawca transportu – przewoźnik (...) Sp. z o.o. w D.. ( tamże vide k- 63-69) Bezsporne jest także , że pojazd ten ( vide dokumentacja fotograficzna) w dniu 27 lutego 2019r.stał się obiektem ataku przestępczego na terenie Wielkiej Brytanii , w trakcie którego doszło do kradzieży większej części przewożonych towarów marki H. , gdzie w toku czynności tamtejszej Policji wykonano dokumentację fotograficzną śladów i rozmiaru działań sprawców oraz sporządzono protokół zaginionych elementów w ilości128 sztuk, przy czym czynności tych nie wykonała pozwana. Bezsporne jest także , że ówczesny Prezes Zarządu pozwanej N. L. przyjął powyższe zlecenie transportowe do realizacji i wobec faktu choroby własnego pracownika kierowcy zaplanowanego transportu skorzystał z asysty M. N. , który udostępnił odpłatnie do wykonania tego transportu własnego pracownika A. S., który także na miejscu zdarzenia kradzieży dysponował w/w dokumentami transportowymi i posłużył się nimi podczas interwencji (...) służb dochodzeniowych oraz złożył szczegółową relację z jego przebiegu ( vide dokumentacja dochodzeniowa w tłumaczeniu z języka angielskiego i oświadczenie kierowcy). Bezsporne jest również , że zakład ubezpieczeń w osobie powódki przyjął na siebie odpowiedzialność wobec spółki (...) za zaginione przedmioty i po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłacił ustalona wartość szkody w kwocie 43.993,67 GBP z mocy umowy ubezpieczenia działalności spedycyjnej (...) SA w W. oraz fakt , iż zakład (...) SA , gdzie ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadał pozwany odmówiła przyjęcia na siebie odpowiedzialności za szkodę wobec parkowania pojazdu poza parkingiem strzeżonym w chwili kradzieży. Wynika to już tylko z informacji wynikających z numerów listów przewozowych , numerów dokumentów ubezpieczenia i zestawienia zaginionych przedmiotów ze wskazaniem osoby poszkodowanej oraz stosownej korespondencji załączonej do pozwu. Strona pozwana w odpowiedzi na pozew oraz interwenient uboczny (...) zajęli wspólne stanowisko w zakresie zasadności roszczenia powódki wskazując na elementy sporne w postaci , legitymacji czynnej powódki , legitymacji biernej pozwanej, wysokości szkody oraz zarzuciły przedawnienie roszczenia. Sąd w zakresie zgłoszonych zarzutów ustalił co następuje. W zakresie legitymacji czynnej powództwa Są uznał , że powódka wykazała także poprzez złożone dokumenty umowy ubezpieczenia , dokumenty likwidacji szkody i dokumentacje likwidacji szkody. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości , iż realizując swój umowny obowiązek przejęcia odpowiedzialności odszkodowawczej zweryfikowała pozytywni zarówno fakt istnienia ważnej umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej spółki (...) SA jak również okoliczności wystąpienia szkody i jej rozmiar w oparciu o dokumenty urzędowe Policji (...) i dokumentację spedycji i przewozu przedstawionej przez spedytora i przewoźnika. Znamienny jest fakt , że wszelkie dokumenty dotyczące przedmiotowego zdarzenia odwołują się do siebie wzajemnie i wzajemnie się uzupełniają tworząc logiczną całość przedsięwzięcia gospodarczego wszystkich uczestników sporu. Ponadto powódka wykazała sposób wyliczenia i wypłaty odszkodowania po pomniejszeniu o franszyzę redukcyjną załączając dokumenty przelewu zawierające dokładne wskazanie jaka wierzytelność i wobec kogo realizują. Okoliczność , że poszkodowana spółki (...) i ubezpieczona spółka spedycyjna nie wystąpiły z żadnymi roszczeniami wobec pozwanej tylko potwierdza oświadczenie powódki o spełnieniu właściwego świadczenia do właściwych rąk. Zarzut powyższy okazał się zatem bezzasadny w zakresie prawnej podstawy powództwa opartego o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 828;art. 828 § 1)">art. 828 par. 1 k.c.</a> , stanowiącego , że jeżeli nie umówiono się inaczej , z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi na ubezpieczyciela do wysokości zapłaconego odszkodowania. W tym stanie rzeczy powódka była w sposób oczywisty uprawniona do wystąpienia z przedmiotowym roszczeniem. Podobnie niezasadnym okazał się zarzut pozwanej i interwenienta w zakresie braku legitymacji biernej pozwanej. Bezsprzecznie N. L. jako ówczesny Prezes Zarządu spółki pozwanej przyjął przedmiotowe zlecenie przewozu i już w dacie 22 lutego 2019 roku miał świadomość jaki samochód z jaka naczepą zostanie wykorzystany do przedmiotowego transportu i bez zmian na dokumentacji CMR powierzył wykonywanie transportu pracownikowi M. N. , który za podwykonawstwo wystawił niezapłaconą ostatecznie fakturę i tym samym jako zlecający ponosi odpowiedzialność za jakość wykonanej usługi przewozu. Jednocześnie wskazał , że taka praktyka była stosowana pomiędzy nim i pozwaną spółka regularnie , a przekazanie do realizacji konkretnego przewozu wiązało się z podziale środków w proporcjach 90% wykonawca , 10 % pozyskujący przyjęte zlecenie. Zgodnie bowiem z art. 3 Konwencji CMR przewoźnik odpowiada za swoje własne czynności i zaniedbania , za czynności i zaniedbania swoich pracownikowi wszystkich innych osób , do których usług się odwołuje w celu wykonania przewozu. Zeznania zatem M. N. Sąd ocenił jako wiarygodne , w kontekście ich zgodności z pozostałym materiałem dowodowym , a w szczególności załączoną dokumentacją transportową wskazująca na pozwaną spółkę i księgową - wystawiona faktura na rzecz pozwanej przez tego świadka. Oceny tej nie zmienia także fakt , że spedytor wystąpił przeciwko M. N. z zawezwaniem do próby ugodowej, albowiem nawet po przyjęciu hipotetycznej odpowiedzialności tegoż za wykonany transport , spedytor mógł zasadnie domniemywać , że ma do czynienia z wykonawstwem przewozu sukcesywnego , gdzie na podstawie tej samej umowy i tego samego listu przewozowego i zlecenia przewozu odpowiedzialność ponosi pierwszy i ostatni z przewoźników , których odpowiedzialność jest zgodnie z Konwencją CMR solidarna , a on sam wg własnego wyboru może wskazać podmiot odpowiedzialny i egzekwowany ( vide art. 34 Konwencji CMR). Tym samym w ocenie Sądu nie ma wątpliwości , co do faktu , iż odpowiedzialność pozwanej spółki za przedmiotowy przewóz została wykazana zarówno odnośną dokumentacją , jak i zeznaniami świadków. Zgodnie bowiem z art. 17 ust 1 Konwencji CMR to przewoźnik odpowiada za całkowite lub częściowe zaginiecie towaru lub jego uszkodzenie , które nastąpi w czasie pomiędzy przyjęciem towaru a jego wydaniem odbiorcy. W zakresie wykazania wartości szkody w ocenie Sądu powódka również podołała obowiązkom dowodzenia w tym zakresie. Przedłożona dokumentacja przewozu dokładnie wskazuje na dane wartości towaru przyjętego do przewozu precyzując także dane dotyczące cen jednostkowych przewożonych urządzeń oraz łącznej ich wartości , a jednocześnie dokumentacja ta zawiera raport o rzeczach skradzionych precyzując ich ilość na 128 sztuk ze wskazaniem konkretnych przedmiotów i ich cen jednostkowych. Wszystkie te dane zostały skrupulatnie zinwentaryzowane i przeliczone w toku postępowania likwidacyjnego i jako takie nie budzą wątpliwości Sądu. Pozwana jako wykonawca transportu miała możliwość i obowiązek zweryfikowania tych wartości we własnym zakresie poprzez sporządzenie własnego protokołu inwentaryzacji szkody i odnośnej dokumentacji , a jeśli tego nie uczyniła wbrew obowiązkowi wynikającemu ze zlecenia przewozu to sama musi ponieść tego konsekwencje w szczególności dowodowe. ( vide zlecenie przewozu pkt 19 lit. N k– 64). W zakresie przedawnienia roszczenia z upływem jednego roku, jako zarzutu niweczącego pozytywne rozstrzygnięcie Sądu stwierdzić należy , że przepisy Konwencji CMR w istocie termin taki przewidują. Nie mniej jednak strona powodowa przywołała regułę konwencyjną , że zastosowanie tej regulacji ma miejsce w przypadkach typowych z pominięciem okoliczności niedbalstwa przewoźnika lub złego zamiaru. Zgodnie bowiem z treścią art. 29 ust.1 i 2 Konwencji CMR wszelkie uprzywilejowanie w zakresie odpowiedzialności przewoźnika odpada w przypadku wykazania przez uprawnionego złego zamiaru lub niedbalstwa. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z profesjonalnymi przewoźnikami w transporcie międzynarodowym , którzy mają obowiązek znać zasady bezpiecznego przewozu towarów na żądanie właściciela towaru i spedytora. Nie budzi więc wątpliwości , że N. L., jako Prezes Zarządu pozwanej, znał zakres ubezpieczenia własnej działalności od ewentualnych szkód , jak i znał zakres przyjętego do realizacji zlecenia przewozu. Jeśli zatem zdecydował się na skorzystanie z asysty innego przedsiębiorcy w wykonaniu przedmiotowego zlecenia winien poinformować go o zasadach przyjętych w umowie ze spedytorem i o konieczności parkowania pojazdu z ładunkiem na parkingu strzeżonym. Ponadto M. N. , jest również zawodowym przewoźnikiem w transporcie międzynarodowym i okoliczności takie winny również być mu znane. Tym samym Sąd przyjął , że wykonanie przedmiotowego przewozu w sposób rażąco sprzeczny ze zleceniem , poprzez zbagatelizowanie obowiązku parkowania na parkingu strzeżonym jest oczywistym i rażącym niedbalstwem przewoźników wykonujących umowę , co automatycznie przedłuża okres przedawnienia roszczeń związanych z utratą towaru do trzech lat jako wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej. Skoro zatem szkoda wystąpiła w dniu 27 lutego 2019 r. i po przyjęciu , że w tej właśnie dacie najwcześniej (choć w zasadzie powódka wypłaciła należność odszkodowawczą w dacie późniejszej , a to 8 lutego 2021 r. i 7 czerwca 2021 r.) rozpoczął bieg okres przedawnienia roszczenia , to pozew złożony skutecznie w dniu 20 lipca 2021 r. pozostaje złożonym przed upływem zarzucanego okresu przedawnienia roszczenia. Zatem co się tyczy zarzutu przedawnienia, Sąd nie uznał tego zarzutu za słuszny i zasadny. Z tych przyczyn, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 828;art. 828 § 1)">art. 828 par. 1 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a> zasądzona została od pozwanej na rzecz powódki kwota dochodzonego pozwem roszczenia, jako suma wierzytelności przysługującej powodowi względem pozwanej, wraz ze stosownymi odsetkami ustawowymi zgodnie z żądaniem pozwu, a więc Sąd uwzględnił powództwo w całości, jako słuszne, zasadne i udowodnione w pełni, co znalazło swój wyraz w rozstrzygnięciu z punktu I. wyroku. O kosztach w sprawie niniejszej orzeczono na podstawie art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, z którego to wynika, że strona przegrywająca sprawę w całości obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony (zasada odpowiedzialności za wynik procesu). W sprawie niniejszej powództwo zostało uwzględnione w 100% zatem pozwana traktowana jest jako strona przegrywająca sprawę w całości. Na koszty celowego dochodzenia praw składały się w przedmiotowym postępowaniu wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powoda będącego adwokatem w wysokości 10 800 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2017 r., poz. 1797 t.j.), opłata skarbowa należna od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, uiszczona opłata od pozwu w wysokości 11.772-zł . Łącznie powód poniósł niezbędne koszty procesu (w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>) w wysokości 22.589 zł i taką kwotę z tego tytułu pozwana obowiązana jest zwrócić, o czym orzeczono w pkt II. wyroku.


Apelacja pozwanego



Pozwany zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego zmianę i zasądzenie kosztów procesu. 

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1.
przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego, logicznego rozumowania oraz zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przyjęcie, że:

a.
transport został wykonany ciągnikiem i naczepą pozwanego, które zostały wskazane na zleceniu transportowym wydanym wraz z listem przewozowym, podczas gdy na dokumentach tych nie wskazano nazwy pozwanego (ani innych danych pozwalających na jego identyfikację), a ponadto ciągnik i naczepa wskazane w liście przewozowym nie są pojazdami pozwanego;

b.
pozwany przyjął zlecenie transportowe do realizacji, podczas gdy z zeznań byłego Prezesa Zarządu pozwanego N. L. oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, by pozwany kiedykolwiek przyjął opisane w pozwie zlecenie do realizacji, a wręcz przeciwnie, iż transport ten wykonywał M. N., we własnym imieniu oraz na własne ryzyko;

c.
powód wykazał w drodze dokumentów, iż nabył roszczenie w wysokości objętej pozwem, podczas gdy powód nie podjął żadnych czynności w celu wykazania, że doszło do wypłaty odszkodowania na rzecz ubezpieczonego lub podmiotu upoważnionego przez ubezpieczonego do odbioru kwoty odszkodowania;

d.
były Prezes Zarządu pozwanego, N. L., przyjął przedmiotowe zlecenie przewozu i miał świadomość, jaki samochód z naczepą zostanie wykorzystany do przedmiotowego transportu, o czym świadczyć ma dokumentacja CMR, podczas gdy dokumentacja ta nie jest wystawiona na pozwanego i nie dotyczy pojazdów pozwanego;

e.
pojazd wykonujący przewóz towarów parkowany był w miejscu do tego nieprzeznaczonym, co świadczyć ma o oczywistym i rażącym niedbalstwie przewoźnika, podczas gdy z załączonych do pozwu dowodów — Raportu z dochodzenia (tłumaczonego przysięgle na język polski) (...) — oddziału handlowego (...) Ltd. na zlecenie (...) wynika, że pojazd zaparkowano na bezpiecznym, oświetlonym i monitorowanym parkingu, jednym z większych parkingów wykorzystywanych na postój ciężarówek po przekroczeniu Kanału L.;

2.
przepisów prawa materialnego, a to:

a.
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 828;art. 828 § 1)">art. 828 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że pozwany na skutek nienależytego wykonała umowy przewozu doprowadził do powstania szkody w majątku ubezpieczonego, która to szkoda pokryta została przez powoda jako ubezpieczyciela i tym samym powodowi przysługują roszczenia regresowe, podczas gdy powód nie udowodnił naprawienia szkody w majątku ubezpieczonego, a pozwany nie wykonywał usługi przewozu, w ramach której miało dojść do powstania szkody;

b.
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 77)">art. 77 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe</a> (Dz.U.2020.8 t.j.) oraz art. 32 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 Konwencji CMR poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że z uwagi na niedbalstwo przewoźnika lub jego zły zamiar, w związku z parkowaniem pojazdu w miejscu do tego nieprzeznaczonym, nie doszło do przedawnienia roszczeń powoda, podczas gdy pojazd parkowany był na bezpiecznym, oświetlonym i monitorowanym parkingu, jednym z większych parkingów wykorzystywanych na postój ciężarówek po przekroczeniu Kanału L., przeznaczonym właśnie do zatrzymywania się pojazdów ciężarowych po wjeździe na teren Wielkiej Brytanii.



Powód wniósł o oddalenie apelacji. 



Sąd Apelacyjny zważył co następuje.

Apelacja pozwanego jest uzasadniona i dlatego – na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 kpc</a> – Sąd zmienił wyrok Sądu Okręgowego i oddalił powództwo.
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego dotyczą kwestii związanych z ustaleniami stanu faktycznego tj. niedokonania pewnych ustaleń, dokonanie błędnych ustaleń wynikających z przekroczenia przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów. Zarzuty te rozpoznać należało w pierwszej kolejności jako że tylko w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy dokonywać można oceny właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.
W kontekście powyższego, w pierwszej kolejności wskazać godzi się, że ocena wiarygodności i mocy dowodów jest podstawowym zadaniem sądu orzekającego, wyrażającym istotę sądzenia, a więc rozstrzygania kwestii spornych w warunkach niezawisłości, na podstawie własnego przekonania sędziego, przy uwzględnieniu całokształtu zebranego materiału. Granice swobodnej oceny dowodów wyznaczone są przy tym wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawiane uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast w tym zakresie wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie innej niż ocena sądu.
Zarzut, że pojazd wykonujący przewóz towarów parkowany był w miejscu do tego nieprzeznaczonym, co świadczyć ma o oczywistym i rażącym niedbalstwie przewoźnika, podczas gdy z załączonych do pozwu dowodów — Raportu z dochodzenia (tłumaczonego przysięgle na język polski) (...) — oddziału handlowego (...) Ltd. na zlecenie (...) wynika, że pojazd zaparkowano na bezpiecznym, oświetlonym i monitorowanym parkingu, jednym z większych parkingów wykorzystywanych na postój ciężarówek po przekroczeniu Kanału L. - 


jest uzasadniony.
Jak wynika wprost ze zlecenia transportowego w UK samochód miał korzystać z bezpiecznych parkingów, a nie strzeżonych. Bezpieczny parking to taki który daje wysokie prawdopodobieństwo, że samochodowi nic nie grozi. Brak jest podstaw do utożsamiania pojęcia bezpieczny z pojęciem strzeżony. Różne mogą być stopnie bezpieczeństwa. Co do zasady należy przyjąć, że strzeżony parking to parking o wyższym stopniu bezpieczeństwa. Parking na którym doszło do kradzieży był oświetlony i nadzorowany. Zatrzymywało się na nim wiele pojazdów. Również osoby, które przeprowadzały dochodzenie uznały, że parking był parkingiem bezpiecznym. Sąd Okręgowy wskazał, że dotychczasowa praktyka przewozu była taka, że osoba wykonująca transport miała parkować na parkingu strzeżonym. To są jednak gołosłowne twierdzenia. Z materiału dowodowego nic takiego nie wynika. Sąd nie wskazuje na żadne konkretne przypadki realizowanych kontraktów z których można by wywieść wniosek, że istnieje w tym zakresie powszechna praktyka.
Zarzut, że pozwany nie przyjął zlecenie transportowego do realizacji, co wynika z zeznań byłego Prezesa Zarządu pozwanego N. L. oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz zarzut, że były Prezes Zarządu pozwanego, N. L., miał świadomość, jaki samochód z naczepą zostanie wykorzystany do przedmiotowego transportu, o czym świadczyć ma dokumentacja CMR 
– nie jest uzasadniony.
Zlecenie zostało wysłane do pozwanego. Brak jakiegokolwiek dokumentu z którego wynikałoby, że odmówił przyjęcia zlecenia i zlecenie było wykonywane. Z materiału dowodowego wynika, że wykonywał je M. N. na zlecenie pozwanego. W tym zakresie sąd podziela ustalenia Sądu Okręgowego i przyjmuje je za własne.
Zarzut, że transport został wykonany ciągnikiem i naczepą pozwanego, które zostały wskazane na zleceniu transportowym wydanym wraz z listem przewozowym, podczas gdy na dokumentach tych nie wskazano nazwy pozwanego (ani innych danych pozwalających na jego identyfikację), a ponadto ciągnik i naczepa wskazane w liście przewozowym nie są pojazdami pozwanego – 
nie jest uzasadniony.
Oczywiście transport nie został wykonany pojazdami pozwanego, ale w tych ustaleniach chodzi o to, że pozwany – we własnym imieniu - zorganizował ten transport. Czyją własność stanowiły użyte pojazdy pozostaje bez znaczenia. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 3 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) podpisanej w G. dnia 19 maja 1956r. [zwanej dalej również: konwencją CMR lub konwencją] przy stosowaniu tej konwencji przewoźnik odpowiada za własne czynności i zaniedbania wszystkich osób do których usług odwołuje się w celu wykonania przewozu.
Zarzut, że powód nie wykazał w drodze dokumentów, iż nabył roszczenie w wysokości objętej pozwem - 
nie jest uzasadniony.
Jak wynika z dokumentacji szkody k.81-84 powód pokrył szkodę. W tym zakresie sąd podziela ustalenia Sądu Okręgowego i przyjmuje je za własne.
Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 77)">art. 77 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe</a> (Dz.U.2020.8 t.j.) - 
nie jest uzasadniony, albowiem ten przepis nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.
Podstawą prawną roszczenia była bowiem Konwencja CMR i kwestie przedawnienia należy rozstrzygać w oparciu o tą konwencję. Należy tutaj podkreślić, że zgodnie z art. 1 Konwencji CMR stosuje się ją do zarobkowego przewozu towarów. Zgodnie zaś z art. 41 konwencji CMR postanowienia sprzeczne z tą konwencją są nieważne. W końcu należy dodać, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 91;art. 91 ust. 2)">art. 91 ust. 2 Konstytucji</a> 
umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Konwencja CMR była ratyfikowana, a zatem ma pierwszeństwo przed ustawą. Problematyka przedawnienia została w znacznej mierze uregulowana w konwencji, a zatem tylko w nieuregulowanym zakresie tj. w pewnych aspektach w zakresie przerwania biegu terminu przedawnienia lub jego zawieszenia (art. 32 ust.3 konwencji) zastosowanie mają przepisy polskich ustaw.
Zarzut naruszenia art. 32 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 Konwencji CMR poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że z uwagi na niedbalstwo przewoźnika lub jego zły zamiar, w związku z parkowaniem pojazdu w miejscu do tego nieprzeznaczonym, nie doszło do przedawnienia roszczeń powoda, podczas gdy pojazd parkowany był na bezpiecznym, oświetlonym i monitorowanym parkingu, jednym z większych parkingów wykorzystywanych na postój ciężarówek po przekroczeniu Kanału L., przeznaczonym właśnie do zatrzymywania się pojazdów ciężarowych po wjeździe na teren Wielkiej Brytanii – 
jest uzasadniony.
W konsekwencji należy stwierdzić, że roszczenie powoda jest przedawnione.
Art. 32 Konwencji CMR stanowi:
Artykuł 32


1. Roszczenia, które mogą wyniknąć z przewozów podlegających niniejszej Konwencji, przedawniają się po upływie jednego roku. Jednak w przypadku złego zamiaru lub niedbalstwa, które według prawa obowiązującego sąd rozpatrujący sprawę uważane jest za równoznaczne ze złym zamiarem, termin przedawnienia wynosi trzy lata. Przedawnienie biegnie:



a) w przypadkach częściowego zaginięcia, uszkodzenia lub opóźnienia dostawy - począwszy od dnia wydania;



b) w przypadkach całkowitego zaginięcia - począwszy od trzydziestego dnia po upływie umówionego terminu dostawy, albo, jeżeli termin nie był umówiony - począwszy od sześćdziesiątego dnia po przyjęciu towaru przez przewoźnika;



c) we wszystkich innych przypadkach - począwszy od upływu trzymiesięcznego terminu od dnia zawarcia umowy przewozu.



Dnia, wskazanego wyżej, jako wyjściowy dla biegu przedawnienia, nie wlicza się do terminu przedawnienia.



2. Reklamacja pisemna zawiesza przedawnienie aż do dnia, w którym przewoźnik na piśmie odrzuci reklamację i zwróci załączone do niej dokumenty. W razie częściowego przyjęcia reklamacji bieg przedawnienia wznawia się tylko dla tej części reklamacji, która pozostaje sporną. Dowód otrzymania reklamacji lub odpowiedzi na nią oraz zwrotu jej załączników ciąży na stronie, która się powołuje na ten fakt. Reklamacje późniejsze w tym samym przedmiocie nie zawieszają przedawnienia.



3. Z zastrzeżeniem postanowień powyższego ustępu 2, zawieszenie przedawnienia normują przepisy prawa obowiązującego sąd rozpatrujący sprawę. To samo dotyczy przerwania biegu przedawnienia.



4. Roszczenie przedawnione nie może być więcej podnoszone, nawet w postaci wzajemnego powództwa lub zarzutu.

Art. 29 Konwencji CMR stanowi:
Artykuł 29


1. Przewoźnik nie ma prawa korzystać z postanowień niniejszego rozdziału, które wyłączają lub ograniczają jego odpowiedzialność albo które przenoszą na drugą stronę ciężar dowodu, jeżeli szkoda powstała wskutek złego zamiaru przewoźnika lub jego niedbalstwa, które według prawa obowiązującego w miejscu prowadzenia sprawy sądowej uważane jest za równoznaczne ze złym zamiarem.



2. To samo postanowienie stosuje się, jeżeli złego zamiaru lub niedbalstwa dopuszczają się pracownicy przewoźnika lub jakiekolwiek inne osoby, do których usług odwołuje się on dla wykonania przewozu, jeżeli ci pracownicy lub te inne osoby działają w wykonaniu swych funkcji. W takim przypadku ci pracownicy i te inne osoby nie mają prawa korzystania w zakresie ich osobistej odpowiedzialności z postanowień niniejszego rozdziału, wymienionych w ustępie 1.

Termin przedawnienia wynosi więc rok. W przedmiotowej sprawie mieliśmy do czynienia z kradzieżą towarów, a więc z całkowitym zaginięciem towarów. Ma więc zastosowanie art. 32 ust. 1 b). Towar miał być dostarczony w dniu 27 lutego 2019r., a więc termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg od trzydziestego dnia po upływie terminu dostawy, czyli od 28 lutego 2019r. (terminu dostawy nie wlicza się). Oznacza to, że bieg terminu przedawnienia rozpoczął swój bieg od 31 marca 2019r. i do przedawnienia doszło z dniem 1 kwietnia 2020r.
Zarzut powoda iż doszło do przerwania biegu przedawnienia albowiem złożył wniosek o zawezwanie do próby ugodowej 
nie jest uzasadniony albowiem wniosek został złożony co do roszczenia przeciwko T. N., a nie przeciwko pozwanemu. Prawa przewoźnika nie podlegają także wyłączeniu na podstawie art. 29 konwencji CMR, albowiem nie sposób pozwanemu przypisać zły zamiar. Przewoźnik zatrzymał się na bezpiecznym parkingu – zgodnie ze zleceniem przewozu. Postępowanie zgodne z umową wyklucza możliwość uznania danego zachowania za niedbalstwo skutkujące przypisaniem złego zamiaru. Nie doszło również do zawieszenia przedawnienia w trybie art. 32 ust. 2 konwencji tj. z uwagi na złożoną pisemną reklamację. W tym aspekcie należy wskazać, że 
dowód otrzymania reklamacji lub odpowiedzi na nią oraz zwrotu jej załączników ciąży na stronie, która się powołuje na ten fakt (art. 32 ust. 2 konwencji)
. W aktach znajduje się wezwanie do zapłaty z 31.07.2019r., (k.100-103), które można potraktować jako reklamację i powód w piśmie procesowym z dnia 22 marca 2022r. (k211-212) wskazuje, że to jest reklamacja, ale pozwany w odpowiedzi na pozew z dnia 30.11.2021r. (k.180- 182) kwestionuje aby otrzymał to pismo. Powód nie przedłożył dowodu doręczenia tego pisma ani nie wyjaśnił dlaczego należy to pismo uznać za doręczone. Z tego względu nie sposób przyjąć aby powód wykazał iż złożył pisemną reklamację, a tym samym zawiesił bieg terminu przedawnienia.
Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 828;art. 828 § 1)">art. 828 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że pozwany na skutek nienależytego wykonała umowy przewozu doprowadził do powstania szkody w majątku ubezpieczonego, która to szkoda pokryta została przez powoda jako ubezpieczyciela i tym samym powodowi przysługują roszczenia regresowe, podczas gdy powód nie udowodnił naprawienia szkody w majątku ubezpieczonego, a pozwany nie wykonywał usługi przewozu, w ramach której miało dojść do powstania szkody częściowo jest uzasadniony, a częściowo nie jest. Jak już Sąd wskazał wyżej co do zasady pozwany odpowiada za szkody wynikające z nienależytego wykonania przedmiotowej umowy 
i w tym kontekście ten zarzut nie jest uzasadniony.
Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 828;art. 828 § 1)">art. 828 § 1 kc</a> 
jeżeli nie umówiono się inaczej, z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi z mocy prawa na ubezpieczyciela do wysokości zapłaconego odszkodowania. Jeżeli zakład pokrył tylko część szkody, ubezpieczającemu przysługuje co do pozostałej części pierwszeństwo zaspokojenia przed roszczeniem ubezpieczyciela.

Powód zlikwidował szkodę i wypłacił odszkodowanie. Zatem formalnie roszczenia na niego przeszły. Brak jednak podstaw do przypisania pozwanemu odpowiedzialności za nienależyte wykonanie zobowiązania i w konsekwencji brak podstaw do przyjęcia, że pozwany pozostaje w opóźnieniu.
Zgodnie z art. 17 konwencji – co do zasady - 
przewoźnik odpowiada za całkowite lub częściowe zaginięcie towaru lub za jego uszkodzenie, które nastąpi w czasie między przyjęciem towaru a jego wydaniem, jak również za opóźnienie dostawy (ust.1). Przewoźnik jest zwolniony od tej odpowiedzialności, jeżeli zaginięcie, uszkodzenie lub opóźnienie spowodowane zostało winą osoby uprawnionej, jej zleceniem nie wynikającym z winy przewoźnika, wadą własną towaru lub okolicznościami, których przewoźnik nie mógł uniknąć i których następstwom nie mógł zapobiec (ust.2). 

Pozwany nie mógł zapobiec szkodzie. Kradzież jest okolicznością, przed którą nie sposób się ustrzec. Pozwany zatrzymał się na bezpiecznym parkingu. Sama kradzież polegała na tym, że do kabiny został wpuszczony gaz, który uśpił kierowcę i w tym czasie został skradziony towar. 
Te okoliczności wyłączają odpowiedzialność pozwanego. 

W konsekwencji zmienione zostało rozstrzygnięcie o kosztach procesu i sad - stosując zasadę z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> – zasądził je od powoda na rzecz pozwanego. W skład zasądzonych kosztów wchodzi wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 10 800 zł wyliczone w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2/7)">§2.7</a>) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. „w sprawie opłat za czynności radców prawnych” oraz 17 zł opłaty skarbowej.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł stosując zasadę z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> i w całości obciążono nimi pozwanego. W skład zasądzonych kosztów wchodzi wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 8100 zł wyliczone w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 10/1;art. 98 § 2)">§10.1.2</a>) i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2/7)">§2.7</a>) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. „w sprawie opłat za czynności radców prawnych” oraz uiszczona opłata od apelacji w wysokości 11 772 zł.
</div>