Uzasadnienie z 21 grudnia 2025, sygn. II AKa 157/25
Data orzeczenia
21 grudnia 2025
Sąd
Sąd Apelacyjny w Poznaniu
Wydział
II Wydział Karny
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
<colgroup>
<col width="42"/>
<col width="12"/>
<col width="22"/>
<col width="11"/>
<col width="55"/>
<col width="49"/>
<col width="6"/>
<col width="99"/>
<col width="22"/>
<col width="7"/>
<col width="35"/>
<col width="12"/>
<col width="16"/>
<col width="85"/>
<col width="28"/>
<col width="13"/>
<col width="14"/>
<col width="12"/>
<col width="62"/>
<col width="98"/>
</colgroup>
<tr>
<td colspan="20">
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
</div>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="13">
<p>Formularz UK 2</p>
</td>
<td colspan="2">
<p>Sygnatura akt</p>
</td>
<td colspan="5">
<p>II AKa 157/25</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>
<em>
<!-- -->Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:</em>
</p>
</td>
<td colspan="2">
<p>1</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.
<strong>
<!-- -->CZĘŚĆ WSTĘPNA </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.1.
<strong>
<!-- -->Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 3 marca 2025 r., sygn. akt III K 524/23.</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.2.
<strong>
<!-- -->Podmiot wnoszący apelację </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>☐ oskarżyciel posiłkowy</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>☐ oskarżyciel prywatny</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>☒ obrońca</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>☐ inny</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.3.
<strong>
<!-- -->Granice zaskarżenia </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.1.1.
<strong>
<!-- -->Kierunek i zakres zaskarżenia </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="4" colspan="6">
<p>☒ na korzyść</p>
<p>☐ na niekorzyść</p>
</td>
<td colspan="14">
<p>☒ w całości</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="3">
<p>☐ w części</p>
</td>
<td colspan="2">
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="9">
<p>co do winy</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="9">
<p>co do kary</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="9">
<p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.1.2.
<strong>
<!-- -->Podniesione zarzuty </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>
<em>
<!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="19">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="19">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☒</p>
</td>
<td colspan="19">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☒</p>
</td>
<td colspan="19">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>
<strong>
<!-- --> –</strong> błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="19">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="19">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="19">
<p>brak zarzutów</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.4.
<strong>
<!-- -->Wnioski </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☒</p>
</td>
<td colspan="9">
<p>uchylenie</p>
</td>
<td colspan="2">
<p>☒</p>
</td>
<td colspan="8">
<p>zmiana</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>2.
<strong>
<!-- -->Ustalenie faktów w związku z dowodami <br/>przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.5.
<strong>
<!-- -->Ustalenie faktów </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.1.3.
<strong>
<!-- -->Fakty uznane za udowodnione </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="3">
<p>
<em>
<!-- -->Lp.</em>
</p>
</td>
<td colspan="4">
<p>
<em>
<!-- -->Oskarżony</em>
</p>
</td>
<td colspan="9">
<p>
<em>
<!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em>
</p>
</td>
<td colspan="3">
<p>
<em>
<!-- -->Dowód</em>
</p>
</td>
<td>
<p>
<em>
<!-- -->Numer karty</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="3">
<p>2.1.1.1.</p>
</td>
<td colspan="4"> </td>
<td colspan="9"> </td>
<td colspan="3"> </td>
<td> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.1.4.
<strong>
<!-- -->Fakty uznane za nieudowodnione </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="3">
<p>
<em>
<!-- -->Lp.</em>
</p>
</td>
<td colspan="4">
<p>
<em>
<!-- -->Oskarżony</em>
</p>
</td>
<td colspan="9">
<p>
<em>
<!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em>
</p>
</td>
<td colspan="3">
<p>
<em>
<!-- -->Dowód </em>
</p>
</td>
<td>
<p>
<em>
<!-- -->Numer karty</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="3">
<p>2.1.2.1.</p>
</td>
<td colspan="4"> </td>
<td colspan="9"> </td>
<td colspan="3"> </td>
<td> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.6.
<strong>
<!-- -->Ocena dowodów </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.1.5.
<strong>
<!-- -->Dowody będące podstawą ustalenia faktów </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="4">
<p>
<em>
<!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1</em>
</p>
</td>
<td colspan="4">
<p>
<em>
<!-- -->Dowód</em>
</p>
</td>
<td colspan="12">
<p>
<em>
<!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="4"> </td>
<td colspan="4"> </td>
<td colspan="12"> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.1.6.
<strong>
<!-- -->Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="4">
<p>
<em>
<!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2</em>
</p>
</td>
<td colspan="4">
<p>
<em>
<!-- -->Dowód</em>
</p>
</td>
<td colspan="12">
<p>
<em>
<!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="4"> </td>
<td colspan="4"> </td>
<td colspan="12"> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>3.
<strong>
<!-- -->STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
<p>
<em>
<!-- -->Lp.</em>
</p>
</td>
<td colspan="18">
<p>
<em>
<!-- -->Zarzut </em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="7" colspan="2">
<p>3.1.</p>
</td>
<td colspan="15">
<p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. S.</span> podniósł następujące zarzuty:</p>
<p>1) obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, co przejawiło się w dokonaniu dowolnej, a nic swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie i uwzględnianiu wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, w szczególności poprzez:</p>
<p>a)
odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim nie przyznał się on do zarzucanego mu czynu, uznając, że okoliczności popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu nie budzą wątpliwości w sytuacji, gdy oskarżony konsekwentnie w toku postępowania nie przyznawał się do winy, twierdząc, że nigdy nie dopuścił się zarzucanego mu czynu, a z zeznań świadków oraz zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego wynika jednoznacznie, iż choć według pokrzywdzonej miał dopuścił się czynów zabronionych, to nie informowała ona o tym nikogo, a ponadto nie przeszkadzało pokrzywdzonej dobrowolnie przez wiele lat odwiedzać oskarżonego, co wyraźnie wskazuje na brak charakteru przestępczości w zachowaniu i działaniach oskarżonego,</p>
<p>b)
odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim wskazywał on, iż nie przychodził pod zakład fryzjerski, gdzie pokrzywdzona odbywała praktyki, podczas gdy żaden przesłuchiwany świadek, który pracował z pokrzywdzoną nigdy nie widział czekającego, poszukującego lub czyhającego na pokrzywdzoną oskarżonego w zakładzie fryzjerskim czy też w jego okolicy,</p>
<p>c)
uznaniu wyjaśnień oskarżonego w przeważającej większości za przyjętą linię obrony, a co za tym idzie nie daniu im przymiotu wiary w oparciu o to, że stoją one rzekomo w sprzeczności z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w sytuacji, w której poza osobą pokrzywdzonej pozostali świadkowie nie byli obecni przy rzekomych zdarzeniach, a swoją wiedzę kształtowali wyłącznie na podstawie informacji przekazanych im przez pokrzywdzoną, zatem ciężko jest przypisać im walor obiektywności, a dalej przymiot wiary,</p>
<p>d)
uznaniu zeznań pokrzywdzonej za wiarygodne z uwagi na ich stanowczość i konsekwentność w sytuacji, w której w zeznaniach tych pokrzywdzona nie wskazuje konkretnych dat ani nie opisuje dokładnych okoliczności wskazując rozbieżne od siebie wersje np. podczas zeznań w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku pokrzywdzona wskazała „Przy tych sytuacjach byliśmy sami, w domu nikogo wtedy nie było”, aby następnie zeznać „Kiedy dochodziło do tych sytuacji w <span class="anon-block">M.</span> to babcia i siostra były w domu”, co w znacznym stopniu podważa okoliczności jakoby jej zeznania była stanowcze i obiektywne,</p>
<p>e)
uznaniu zeznań pokrzywdzonej za wiarygodne z uwagi na ich stanowczość i konsekwentność w sytuacji, w której pokrzywdzona wskazuje, iż gdy miała 13 lat (<span class="anon-block">(...)</span> r.) oskarżony miał przyjeżdżać po nią co dwa tygodnie w piątki i zabierać na weekend do siebie, podczas gdy oskarżony w okresie od <span class="anon-block">(...)</span> roku pracował w <span class="anon-block">N.</span> w miejscowości oddalonej o 800 km i przyjeżdżał do domu w sobotę rano aby następnie wrócić już w niedzielę po południu, przy czym oskarżony zjeżdżał do domu nie częściej niż raz w miesiącu a nawet rzadziej,</p>
<p>f)
wybiórcze uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, z jednoczesnym zupełnym pominięciem okoliczności przemawiających na jego korzyść, płynących chociażby z zeznań pokrzywdzonej, która wskazywała, że podczas rzekomych zdarzeń w domu przebywały inne osoby pełnoletnie np. babcia pokrzywdzonej, zatem przy logicznym rozumowaniu w razie wyrządzania pokrzywdzonej krzywdy mogła się ona udać do niej po pomoc, co w rezultacie spowodowało uznanie oskarżonego za winnego zarzuconych mu czynów,</p>
<p>g)
uznaniu zeznań świadka <span class="anon-block">C. K.</span> za tendencyjne i nieobiektywne w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i zmierzające do „wybielenia” oskarżonego, podczas gdy świadek zeznała w ten sam sposób co inni świadkowie, którzy byli spokrewnieni z oskarżonym, że nie widziała, aby oskarżony w jakikolwiek sposób zachowywał się w sposób niewłaściwy w stosunku do <span class="anon-block">W. S.</span>, przy czym świadek ten jest wskazywany przez pokrzywdzoną jako osoba znajdująca się w mieszkaniu w czasie gdy oskarżony rzekomo miał dokonać zarzucanych mu czynów,</p>
<p>h)
tendencyjne uznanie zeznań świadków <span class="anon-block">I. Ś. (1)</span> i <span class="anon-block">E. K.</span> za wiarygodne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym w szczególności z zeznaniami <span class="anon-block">B. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W.</span> oraz .<span class="anon-block">M. K.</span>, podczas gdy świadkowie jeszcze przed objęciem pokrzywdzonej terapią, zostały nakierowane przez świadków <span class="anon-block">B. B. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W.</span>, co do rzekomych czynów zabronionych przez oskarżonego, a sama pokrzywdzona w czasie terapii nie zrelacjonowała psychologom przebiegu zdarzeń, ani nie wskazała na czym miały dokładnie polegać nieprawidłowe zachowania oskarżonego,</p>
<p>i)
tendencyjne uznanie zeznań świadków <span class="anon-block">B. B. (1)</span> oraz <span class="anon-block">J. W.</span> za wiarygodne podczas gdy <span class="anon-block">B. B. (1)</span> uzyskała od pokrzywdzonej relację w oparciu o zadawane jej pytania, którą następnie przekazała <span class="anon-block">J. W.</span>, „Pytała ją o różne kwestie pani <span class="anon-block">B.</span>.”, „pani <span class="anon-block">B.</span> przekazała mi te informacje a <span class="anon-block">W.</span> potakiwała”, „Podczas tej rozmowy padały sugestie by o tej sytuacji zawiadomić organy ścigania”, przy czym na podstawie zadanych przez świadków pytań pokrzywdzona wyłącznie im wskazała jakich rzekomo czynów odpuścił się wobec niej oskarżony;</p>
<p>2)
obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> poprzez rozstrzygnięcie przez Sąd pierwszej instancji niedającej się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, podczas gdy zebrany w postępowaniu materiał dowodowy nie dostarczał wystarczających podstaw do rozstrzygnięcia, która z możliwych wersji jest zgodna z rzeczywistym przebiegiem zdarzenia będącego przedmiotem postępowania i w świetle wymienionego przepisu należało tę kwestię rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego;</p>
<p>3)
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na ustaleniu, że oskarżony wkładał ręce w spodnie pokrzywdzonej i dotykał miejsc intymnych, podczas gdy z zeznań pokrzywdzonej nie sposób wyciągnąć takie wnioski zawłaszcza, iż podczas zeznań w dniu 16 stycznia 2025 roku pokrzywdzona wskazała, iż „Nie zdarzało się by wkładał ręce w spodnie”;</p>
<p>4)
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na ustaleniu, że oskarżony dotykał pokrzywdzoną po całym ciele podczas gdy z zeznań pokrzywdzonej nie sposób wyciągnąć takie wnioski zawłaszcza, iż podczas zeznań w dniu<span class="anon-block">(...)</span> roku pokrzywdzona wskazała, iż oskarżony rzekomo „Dotykał mnie po piersiach i w miejscu intymnym”.</p>
</td>
<td colspan="3">
<p>☐ zasadny</p>
<p>☒ częściowo zasadny</p>
<p>☐ niezasadny</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>
<em>
<!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>Trafne okazały się oba zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych. Ma rację obrońca, że przyjęty przez Sąd Okręgowy opis czynu nie jest zgodny z faktami wynikającymi z dowodów, które uznano za wiarygodne. Z zeznań pokrzywdzonej <span class="anon-block">W. S.</span> nie wynika bowiem, aby oskarżony <span class="anon-block">D. S.</span> dotykał jej miejsca intymne po włożeniu rąk w spodnie. Podała ona, że dotykał jej miejsca intymne przez spodnie. Nadto z zeznań pokrzywdzonej nie sposób wysnuć wniosku, że oskarżony poza miejscami intymnymi dotykanymi przez spodnie oraz poza wkładaniem rąk pod bluzkę i dotykaniem piersi, dotykał jej „całe ciało”. Dotykał niewątpliwie również inne części jej ciała, np. przytrzymywał za biodra oraz w pasie, ale nie jest prawdą, że niejako „obmacywał” całe jej ciało, gdyż nie wynika to z relacji <span class="anon-block">W. S.</span>.</p>
<p>Nie może też ujść uwadze to, że skoro <span class="anon-block">W. S.</span> <span class="anon-block">urodziła się (...)</span>, to w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. osiągnęła już wiek 15 lat. Małoletnią poniżej lat 15 była więc do dnia<span class="anon-block">(...)</span>r. Z tego też powody niezbędna była korekta opisu przypisanego oskarżonemu czynu.</p>
<p>Nie zasługiwały zaś na uwzględnienie zarzuty obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>
</p>
<p>Sąd Apelacyjny zauważa, iż w judykaturze utrwalone jest stanowisko, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, wtedy, gdy:</p>
<p>a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a>),</p>
<p>b) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>),</p>
<p>c) jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a>) – zob. m.in.: wyrok SN z dnia 16 grudnia 1974 roku, Rw 618/74, Lex nr 18945, wyrok SN z dnia 4 lipca 1995 roku, II KRN 72/95, Lex nr 162495, postanowienie SN z dnia 18 stycznia 2007 roku, III KK 271/06, Lex nr 459451.</p>
<p>Zarzut obrazy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> może być skuteczny tylko wtedy, gdy jego autor wskaże na czym konkretnie polegało przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, tj. wykaże, że ocena pewnych dowodów kłóciła się z zasadami doświadczenia życiowego lub została dokonana wbrew wskazaniom wiedzy względnie była sprzeczna z regułami logicznego rozumowania bądź wykaże, że poczynione przez sąd <em>
<!-- -->meriti</em> ustalenia wykazują błędy natury faktycznej lub błędy logiczne. Nie czyni zadość powyższym wymogom dokonanie przez apelującego własnej wybiórczej oceny dowodów i poczynienie w środku odwoławczym w oparciu o taką ocenę własnych ustaleń.</p>
<p>W kategorii li tylko polemiki z ustaleniami Sądu Okręgowego, niewykazującej wykroczenia poza granice dyskrecjonalnej władzy sądu zakreślonej przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, należy potraktować sugestie skarżącego zawarte w przedmiotowym zarzucie, o czym będzie mowa niżej.</p>
<p>Nadto chybiony jest zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> Nakaz rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego jest skierowany do organów prowadzących postępowanie karne. Oznacza to, że organ postępowania ma obowiązek postąpienia zgodnie z omawianą zasadą jedynie wówczas, jeśli to on poweźmie wątpliwości, których nie można usunąć. Brak jest więc podstaw do stawiania sądowi zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, jeżeli sąd ten nie powziął niedających się usunąć wątpliwości. Innymi słowy, naruszenie zasady <em>
<!-- -->in dubio pro reo</em> może nastąpić jedynie wtedy, gdy sąd orzekający w sprawie poweźmie określone wątpliwości, a nie mogąc ich usunąć, rozstrzygnie je na niekorzyść oskarżonego. Z takimi wątpliwościami nie można natomiast utożsamiać odmiennej oceny przebiegu zdarzeń wyrażanej w apelacji przez jej autora (por. postanowienie SN z 15 listopada 2007 r., III KK 291/07, OSNwSK 2007/1/2569; postanowienie SN z 23 maja 2007 r., II KK 49/07, OSNwSK 2007/1/1129). W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, co do tego, że <span class="anon-block">D. S.</span> dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. Tak rozumianych wątpliwości nie naprowadził również skarżący. Co też istotne, reguła wyrażona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> nie oznacza automatycznego przyjmowania najkorzystniejszej dla oskarżonego wersji tylko dlatego, że w sprawie występują sprzeczne dowodu. Pierwszoplanowym obowiązkiem Sądu jest bowiem ocena tych dowodów i oparcie swoich ustaleń na tych dowodach, które są wiarygodne i odrzucenie dowodów niewiarygodnych. Takiej właśnie trafnej oceny dokonał Sąd Okręgowy, o czym będzie mowa poniżej.</p>
<p>Bezpodstawność wskazanych zarzutów konkretnie wynika z tego, że:</p>
<p>1.
Sąd Okręgowy słusznie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w zakresie w jakim nie przyznał się on do popełnienia przypisanego mu przestępstwa, a jednocześnie trafnie dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonej <span class="anon-block">W. S.</span>. Pokrzywdzona nie miała żadnego powodu do tego, aby bezpodstawnie pomówić oskarżonego. Jej postawa jednoznacznie wskazuje na to, że była ofiarą jego przestępczych zachować. <span class="anon-block">W. S.</span> w swoich zeznaniach była bardzo konsekwentna i spójna. Opisała w jakich sytuacjach dochodziło do doprowadzenia jej przez <span class="anon-block">D. S.</span> przemocą do poddanie się innej czynności seksualnej. Biegła psycholog podkreśliła, że pokrzywdzona prawidłowo spostrzega, zapamiętuje i odtwarza swoje spostrzeżenia oraz nie ujawnia w tym zakresie żadnych zniekształceń. Nie ma skłonności do fantazjowania i celowego ubarwiania faktów. Wypowiada się logicznie i rzeczowo. Jej zeznania są spontaniczne, spójne, szczegółowe i nie cechują się podatnością na sugestie, a wypowiedzi są zgodne z jej reakcjami emocjonalnymi. Nic nie wskazuje na to, aby pozostawała pod wpływem osób trzecich. Zdaniem biegłej, nie jest możliwe, aby <span class="anon-block">W. S.</span> wymyśliła sobie zdarzenia w takiej formie, w jakiej je relacjonuje. W efekcie uznała, że zeznania pokrzywdzonej spełniają psychologiczne kryteria wiarygodności. Brak jest jednocześnie podstaw, aby kwestionować fachowość biegłej. Jej wiedza i doświadczenie w dziedzinie, w której wydała opinię nie budzą najmniejszych wątpliwości, a takich też wątpliwości nie wykazał apelujący. O obiektywizmie <span class="anon-block">W. S.</span> świadczy też to, że przyznała, iż początkowo oskarżony udzielał jej wsparcia i traktował jak córkę, a ona traktowała go jak ojca. Mało tego, relacje pokrzywdzonej znajdują pełne oparcie w zeznaniach szeregu świadków, a mianowicie <span class="anon-block">B. B. (1)</span> (pedagog szkolny), <span class="anon-block">M. K.</span> (pracodawczyni <span class="anon-block">W. S.</span>, która pierwsza dostrzegła jej problemy oraz podjęła stanowcze działania w celu wyjaśnienia sprawy, czego niestety nie uczyniła matka pokrzywdzonej), <span class="anon-block">R. M.</span> (partnera <span class="anon-block">M. K.</span>), <span class="anon-block">A. P.</span> (przyjaciółki <span class="anon-block">W. S.</span>), <span class="anon-block">W. N.</span> (koleżanki pokrzywdzonej ze szkoły i z praktyk), <span class="anon-block">J. W.</span> (wychowawczyni <span class="anon-block">W. S.</span>), <span class="anon-block">I. Ś. (2)</span> (psycholożki w poradni <span class="anon-block">L.</span>) i <span class="anon-block">E. K.</span> (psycholożki prowadzącej prywatną praktykę). Są to osoby obce dla <span class="anon-block">D. S.</span> i nie miały żadnych powodów, aby składać niekorzystne dla niego zeznania. Relacje tych osób w pełni korelują z wersją jaką przedstawia w swoich zeznaniach <span class="anon-block">W. S.</span>. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy bardzo wnikliwie odniósł się do zeznań tych świadków. Sąd Apelacyjny uznaje tę ocenę za w pełni przekonującą i do niej się odwołuje. Poza tym, nawet matka pokrzywdzonej przyznała, że pokrzywdzona informowała ją o niewłaściwych zachowaniach oskarżonego, ale ona to zlekceważyła.</p>
<p>2.
To, że <span class="anon-block">W. S.</span> długi czas nie informowała o krzywdzie, jaką wyrządzał jej <span class="anon-block">D. S.</span> jest w pełni zrozumiałe. Z doświadczenia życiowego wynika, że w tego rodzaju sprawach jest to typowe. Wszak chodzi tu o bardzo wrażliwą, intymną stronę życia młodej osoby, której zło wyrządza osoba z kręgu rodzinnego. Często przestępstwa na tym tle ujawniane są przez ofiary po latach, tj. gdy nabiorą odwagi, aby o tym powiedzieć i przestaną się wstydzić. Wiąże się to z osiągnięciem pewnego wieku i zrozumieniu w pełni tego co się wydarzyło. Niebagatelną rolę odgrywa także obawa o reakcję rodziny i znajomych. W niniejszej sprawie potwierdziły to reakcje matki pokrzywdzonej i żony oskarżonego. Z zeznań pedagoga szkolnego wynika, że matka <span class="anon-block">W. S.</span> przyznała, że ją również coś takiego spotkało, ale nie widziała w tym problemu. Z kolei żonę <span class="anon-block">D. S.</span> rozbawiło to, że jej mąż zajrzał pokrzywdzonej pod spódnicę. Z tych samych względów jak wyżej nie może dziwić to, że przez długi czas <span class="anon-block">W. S.</span>, utrzymując w tajemnicy przestępcze zachowania <span class="anon-block">D. S.</span>, miała z nim nadal styczność w rożnych sytuacjach. Wszak byli bliską rodziną.</p>
<p>3.
Sąd Okręgowy słusznie dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonej, że oskarżony przychodził pod zakład fryzjerski, gdzie odbywała ona praktyki. Nic nie wskazuje na to, aby <span class="anon-block">W. S.</span> w tym zakresie kłamała i to tym bardziej, że jest to kwestia poboczna, mało istotna dla rozstrzygnięcia sedna sprawy. Nadto pracownice zakładu fryzjerskiego zeznały, że niekiedy widziały, iż pokrzywdzona była wyraźnie przestraszona. Z zeznań zaś pracownic szkoły wnika, że <span class="anon-block">W. S.</span> prosiła, aby nie ujawniać jej adresu (po wyprowadzce z domu rodzinnego), gdyż obawiała się, iż <span class="anon-block">D. S.</span> mógłby ja nachodzić.</p>
<p>4.
To, że ataki na pokrzywdzoną ze strony oskarżonego odbywały się bez obecności innych osób jest również zrozumiałe. Przy tego rodzaju czynach jest to wręcz zasada. Sprawcy nie chcą przecież, aby ich zachowania były dostrzeżone przez inne osoby. Wykorzystują więc momenty, gdy nie ma nikogo w pobliżu, aby wykorzystać ofiarę. Tak też czynił <span class="anon-block">D. S.</span>. Ten model postępowania wpisuje się w typowe <em>
<!-- -->modus operandi</em> sprawców przestępstw przeciwko wolności seksualnej. Okoliczność ta nie może zatem podważać wiarygodności zeznań <span class="anon-block">W. S.</span>, której relacja koreluje z zeznaniami wymienionych już wielu świadków i z opinią biegłej psycholog.</p>
<p>5.
Nie podważa również wiarygodności relacji pokrzywdzonej to, że nie potrafi podać konkretnych dat wszystkich przestępczych zachowań oskarżonego. Znajduje to usprawiedliwienie w wielości tych zachowań i ich powtarzalności na przestrzeni wielu lat. Wnikliwa analiza zeznań <span class="anon-block">W. S.</span> prowadzi do wniosku, że w znakomitej większości przypadków oskarżony wykorzystywał sytuacje, gdy nikogo w domu nie było, ale wielokrotnie było to tylko chwilowe opuszczenie lokalu, np. wyjście na zewnątrz, pójście do mieszkania na górze, itp. Obrońca „łapiąc za słówka” nieskutecznie stara się wykazać, że w tym zakresie pokrzywdzona prezentuje sprzeczne wersje. Tak nie jest. Bliższe i racjonalne przyjrzenie się zeznaniom <span class="anon-block">W. S.</span> pozwala stwierdzić, że chodziło jej o to, że <span class="anon-block">D. S.</span> doprowadzał ją przemocą do poddania się innym czynnościom seksualnym, wykorzystując nieobecność w pomieszczeniu innych osób i to nawet chwilową. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy do tej kwestii w sposób przekonujący odniósł się. Tak samo jak do kwestii wyjazdów <span class="anon-block">D. S.</span> do pracy w <span class="anon-block">N.</span>. Poddał analizie zeznania <span class="anon-block">W. S.</span> w tym zakresie i słusznie doszedł do wniosku, że nie można demonizować wypowiedzi „zawsze co weekend”. Oczywiście nie chodziło o każdy weekend, do czego zdaje się wracać obrońca w apelacji, ale o te weekendy (soboty i niedziele oraz ewentualnie piątki), gdy oskarżony przyjeżdżał z Niemiec i przebywał w <span class="anon-block">K.</span> lub przyjeżdżał do <span class="anon-block">M.</span>.</p>
<p>6.
O niewiarygodności pokrzywdzonej nie może także świadczyć to, że nie informowała osób przebywających w domu o tym co „w odosobnieniu” czynił oskarżony. O powodach utrzymywania tych zachowań w tajemnicy przez osoby będące ofiarami przestępstw na tle seksualnym, w szczególności, gdy sprawcami są członkowie rodziny, była już mowa i do poczynionych rozważań odwołuje się Sąd Apelacyjny.</p>
<p>7.
To, że <span class="anon-block">C. K.</span> nie była świadkiem niewłaściwych zachowań oskarżonego nie może skutkować podważeniem trafności rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego. Jak już to wykazano, <span class="anon-block">D. S.</span> działał tak, aby jego przestępcze zachowania nie były dostrzeżone przez inne osoby, co jest typowe przy tego rodzaju czynach. <span class="anon-block">W. S.</span> szczegółowo opisała sposób działania oskarżonego i sytuacje, które wykorzystywał.</p>
<p>8.
Całkowicie oderwane od realiów sprawy jest kwestionowanie przez apelującego oceny zeznań <span class="anon-block">I. Ś. (2)</span> i <span class="anon-block">E. K.</span>. Świadkowie ci są osobami obcymi dla oskarżonego. Poza tym, choć miały kontakt odpowiednio z pedagogiem szkolnym i pracodawczynią <span class="anon-block">W. S.</span>, to jednak ich relacje były oparte o bezpośredni kontakt z pokrzywdzoną. Nie były z pewnością wynikiem „nakierowania” innych osób, o czym stara się przekonać skarżący. Pamiętać trzeba, że każdy z tych świadków jest psychologiem mającym rozległą wiedzę w tej dziedzinie. <span class="anon-block">N.</span> zatem odrzucić tezę „tendencyjności” ich zeznań.</p>
<p>9.
Brak jest też podstaw do kwestionowania oceny zeznań <span class="anon-block">B. B. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W.</span>. Są to osoby obce dla oskarżonego. Nie mają powodów, aby go niesłusznie pomawiać. Świadkowie zrelacjonowali tylko to czego byli obserwatorami i co usłyszeli od innych osób. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przekonująco ocenił relacje wymienionych osób, a tę ocenę podziela Sąd Apelacyjny.</p>
<p>Reasumując, zdaniem Sąd Apelacyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena zgromadzonych w sprawie dowodów jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego i wiedzy. Sąd Okręgowy nie rozstrzygnął też na niekorzyść oskarżonego jakichkolwiek nie dających się usunąć wątpliwości oraz miał na uwadze tak okoliczności przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść <span class="anon-block">D. S.</span>. Nie może być więc być mowy o obrazie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, czy też <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>
</p>
<p>W przekonaniu Sądu Apelacyjnego, nie razi surowością wymierzona <span class="anon-block">D. S.</span> kara pozbawienia wolności. Kształtując rozmiar tej kary Sąd Okręgowy miał na uwadze wszystkie istotne w tej materii okoliczności, tj. zarówno te przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i każdej z nich nadał odpowiednią rangę i wagę. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności te zostały szczegółowo wymienione oraz omówione. Z zajętym tam stanowiskiem zgadza się Sąd Apelacyjny i do niego się odwołuje. W rezultacie, wymierzona <span class="anon-block">D. S.</span> kara jest adekwatna do stopnia jego zawinienia oraz do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa jakiego się dopuścił oraz zapewnia prawidłowe oddziaływanie zapobiegawcze wobec niego i czyni zadość potrzebom w zakresie społecznego oddziaływania.</p>
<p>Nie budzą także zastrzeżeń orzeczone wobec oskarżonego środki karne oraz środek kompensacyjny, które zostały należycie umotywowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.</p>
<p>Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zawarty w opisie przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">D. S.</span> czynu zwrot „i całego ciała oraz wkładaniu rąk w spodnie i dotykaniu miejsc intymnych” zastąpił zwrotem „i innych części ciała oraz dotykaniu miejsc intymnych przez spodnie”, a z kolei zapis „do <span class="anon-block">(...)</span> roku” zastąpił zwrotem „do <span class="anon-block">(...)</span> roku”.</p>
<p>W pozostałym zakresie Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>
<em>
<!-- -->Wniosek</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="15">
<p>Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa albo o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.</p>
</td>
<td colspan="3">
<p>☐ zasadny</p>
<p>☐ częściowo zasadny</p>
<p>☒ niezasadny</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>
<em>
<!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ niezasadne okazały się zarzuty podniesione w apelacji, które miałyby te wnioski uzasadniać, o czym była mowa wyżej.</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>4.
<strong>
<!-- -->OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="2">
<p>4.1.</p>
</td>
<td colspan="18"> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>
<em>
<!-- -->Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18"> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>5.
<strong>
<!-- -->ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.7.
<strong>
<!-- -->Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="4" colspan="2">
<p>5.1.1.</p>
</td>
<td colspan="18">
<p>
<em>
<!-- -->Przedmiot utrzymania w mocy</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>Utrzymano zaskarżony wyrok w mocy co do wszystkich rozstrzygnięć – poza zmianami dotyczącymi opisu czynu, a które zostaną wskazane poniżej.</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>
<em>
<!-- -->Zwięźle o powodach utrzymania w mocy</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>Powody utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy w powyższym zakresie zostały wskazane przy omówieniu apelacji obrońcy i nie ma potrzeby powtarzania ich w tym miejscu.</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.8.
<strong>
<!-- -->Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="4" colspan="2">
<p>5.2.1.</p>
</td>
<td colspan="18">
<p>
<em>
<!-- -->Przedmiot i zakres zmiany</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zawarty w opisie przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">D. S.</span> czynu zwrot „i całego ciała oraz wkładaniu rąk w spodnie i dotykaniu miejsc intymnych” zastąpił zwrotem „i innych części ciała oraz dotykaniu miejsc intymnych przez spodnie”, a z kolei zapis „do <span class="anon-block">(...)</span> roku” zastąpił zwrotem „do <span class="anon-block">(...)</span> roku”.</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>
<em>
<!-- -->Zwięźle o powodach zmiany</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">
<p>Także powody, które legły u podstaw zmiany zaskarżonego wyroku zostały wskazane przy okazji omówienia zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy i zbędne byłoby powielanie tego samego jeszcze raz.</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.9.
<strong>
<!-- -->Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.1.7.
<strong>
<!-- -->Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="4">
<p>5.3.1.1.1.</p>
</td>
<td colspan="10"> </td>
<td colspan="6">
<p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="16">
<p>
<em>
<!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="16"> </td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="4">
<p>5.3.1.2.1.</p>
</td>
<td colspan="10">
<p>Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości</p>
</td>
<td colspan="6">
<p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="16">
<p>
<em>
<!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="16"> </td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="4">
<p>5.3.1.3.1.</p>
</td>
<td colspan="10">
<p>Konieczność umorzenia postępowania</p>
</td>
<td colspan="6">
<p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="16">
<p>
<em>
<!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="16"> </td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="4">
<p>5.3.1.4.1.</p>
</td>
<td colspan="10"> </td>
<td colspan="6">
<p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="16">
<p>
<em>
<!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="16"> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.1.8.
<strong>
<!-- -->Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20"> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>1.10.
<strong>
<!-- -->Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5">
<p>
<em>
<!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em>
</p>
</td>
<td colspan="15">
<p>
<em>
<!-- -->Przytoczyć okoliczności</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5"> </td>
<td colspan="15"> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>6.
<strong>
<!-- -->Koszty Procesu </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5">
<p>
<em>
<!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em>
</p>
</td>
<td colspan="15">
<p>
<em>
<!-- -->Przytoczyć okoliczności</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5">
<p>Pkt 3</p>
</td>
<td colspan="15">
<p>Z uwagi na sytuację materialną oskarżonego, który ma do odbycia długoterminową karę pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od uiszczenia opłaty za drugą instancję. Takie rozstrzygnięcie znajduje swoje oparcie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a>.</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p>7.
<strong>
<!-- -->PODPIS </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="20">
<p> <span class="anon-block">P. G.</span> <span class="anon-block">H. K.</span> <span class="anon-block">M. K.</span>
</p>
</td>
</tr>
</table>
<table>
<colgroup>
<col width="44"/>
<col width="153"/>
<col width="131"/>
<col width="7"/>
<col width="37"/>
<col width="328"/>
</colgroup>
<tr>
<td colspan="6">
<p>1.11.
<strong>
<!-- -->Granice zaskarżenia </strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5">
<p>Kolejny numer załącznika</p>
</td>
<td>
<p>1</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5">
<p>Podmiot wnoszący apelację</p>
</td>
<td>
<p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. S.</span>.</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5">
<p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p>
</td>
<td>
<p>Skazanie oskarżonego za czyn przypisany mu w zaskarżonym wyroku.</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="6">
<p>
<strong>
<!-- -->0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="4" colspan="2">
<p>☒ na korzyść</p>
<p>☐ na niekorzyść</p>
</td>
<td colspan="4">
<p>☒ w całości</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3">
<p>☐ w części</p>
</td>
<td colspan="2">
<p>☐</p>
</td>
<td>
<p>co do winy</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
<p>☐</p>
</td>
<td>
<p>co do kary</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
<p>☐</p>
</td>
<td>
<p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="6">
<p>
<strong>
<!-- -->0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty</strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="6">
<p>
<em>
<!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="5">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="5">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☒</p>
</td>
<td colspan="5">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☒</p>
</td>
<td colspan="5">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="5">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="5">
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☐</p>
</td>
<td colspan="5">
<p>brak zarzutów</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="6">
<p>
<strong>
<!-- -->0.1.1.4. Wnioski</strong>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>☒</p>
</td>
<td colspan="3">
<p>uchylenie</p>
</td>
<td>
<p>☒</p>
</td>
<td>
<p>zmiana</p>
</td>
</tr>
</table>