sygn. II AKa 211/25 30 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Uzasadnienie z 30 grudnia 2025, sygn. II AKa 211/25

Data orzeczenia 30 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Wydział II Wydział Karny

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Poznaniu #II Wydział Karny #uzasadnienie

Podstawa prawna

art. 4 kpk art. 5 kc art. 5 kpk art. 7 kpk art. 16 kpk art. 55 kk art. 170 kpk art. 410 kpk

Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)

art. 424 kpk art. 425 kpk art. 437 kpk art. 438 kpk art. 439 kpk art. 454 kpk art. 552 kpk art. 554 kpk art. 555 kpk

<table>
<colgroup>
<col width="38"/>
<col width="6"/>
<col width="8"/>
<col width="2"/>
<col width="11"/>
<col width="44"/>
<col width="21"/>
<col width="66"/>
<col width="120"/>
<col width="11"/>
<col width="7"/>
<col width="36"/>
<col width="12"/>
<col width="21"/>
<col width="96"/>
<col width="23"/>
<col width="11"/>
<col width="10"/>
<col width="22"/>
<col width="61"/>
<col width="93"/>
</colgroup>
<tr>
<td colspan="21">
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
</div>
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="14">
Formularz UK 2
</td>
<td colspan="2">
Sygnatura akt
</td>
<td colspan="5">
II AKa 211/25
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="19">


Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

</td>
<td colspan="2">
1
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">

1.


CZĘŚĆ WSTĘPNA 


</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">
Sąd Okręgowy w Poznaniu, wyrok z dnia 6 czerwca 2025 r., sygn. akt III Ko 182/25
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">
☐ oskarżyciel posiłkowy
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">
☐ oskarżyciel prywatny
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">
☐ obrońca
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">
☒ inny – pełnomocnik wnioskodawcy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 554;art. 554 § 2 a)">art. 554 § 2a k.p.k.</a>)
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.11.3. Granice zaskarżenia

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="4" colspan="8">
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
</td>
<td colspan="13">
☒ w całości
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="2">
☐ w części
</td>
<td colspan="2">
☐
</td>
<td colspan="9">
co do winy
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
☐
</td>
<td colspan="9">
co do kary
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
☐
</td>
<td colspan="9">
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.11.3.2. Podniesione zarzuty

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
☐
</td>
<td colspan="19">

<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
☒
</td>
<td colspan="19">

<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
☒
</td>
<td colspan="19">

<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
☒
</td>
<td colspan="19">

<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>

 – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
☐
</td>
<td colspan="19">

<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
☐
</td>
<td colspan="19">

<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a>

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
☐
</td>
<td colspan="19">
brak zarzutów
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.11.4. Wnioski

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">
☒
</td>
<td colspan="9">
uchylenie
</td>
<td colspan="2">
☒
</td>
<td colspan="8">
zmiana
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">

2.


Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 


</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.12.1. Ustalenie faktów

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5">


Lp.

</td>
<td colspan="3">


Oskarżony

</td>
<td colspan="9">


Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

</td>
<td colspan="3">


Dowód

</td>
<td>


Numer karty

</td>
</tr>
<tr>
<td> </td>
<td colspan="4"> </td>
<td colspan="3"> </td>
<td colspan="9"> </td>
<td colspan="3"> </td>
<td> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5">


Lp.

</td>
<td colspan="3">


Oskarżony

</td>
<td colspan="9">


Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

</td>
<td colspan="3">


Dowód 

</td>
<td>


Numer karty

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="5"> </td>
<td colspan="3"> </td>
<td colspan="9"> </td>
<td colspan="3"> </td>
<td> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.12.2. Ocena dowodów

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="6">


Lp. faktu z pkt 2.1.1

</td>
<td colspan="3">


Dowód

</td>
<td colspan="12">


Zwięźle o powodach uznania dowodu

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="6"> </td>
<td colspan="3"> </td>
<td colspan="12"> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="6">


Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

</td>
<td colspan="3">


Dowód

</td>
<td colspan="12">


Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="6"> </td>
<td colspan="3"> </td>
<td colspan="12"> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">

.


STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków 


</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="4">


Lp.

</td>
<td colspan="17">


Zarzut 

</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="7" colspan="4"> </td>
<td colspan="14">


APELACJA (...) B. F.




1. Obraza przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, polegająca na naruszeniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie przez Sąd zarzutu przedawnienia roszczenia wnioskodawcy, podczas gdy jego zgłoszenie w niniejszej sprawie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, a więc stanowi nadużycie prawa i nie korzysta z ochrony, a w konsekwencji błędne nieuznanie przez Sąd zarzutu przedawnienia roszczenia wnioskodawcy jako sprzecznego z zasadami współżycia społecznego oraz stanowiącego nadużycie prawa, a tym samym niekorzystającego z ochrony;


2. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, to jest:




a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i błędne zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a> oraz niezastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> a w konsekwencji błędne uwzględnienie przez Sąd zarzutu przedawnienia roszczenia wnioskodawcy, podczas gdy jego zgłoszenie w niniejszej sprawie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, a więc stanowi nadużycie prawa i nie korzysta z ochrony oraz błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż wnioskodawcy termin do złożenia wniosku o odszkodowanie od Skarbu Państwa w związku z niesłusznym zatrzymaniem aktualizował się już od daty jego zwolnienia w dniu (...) r., podczas gdy z uwagi na toczące się wobec wnioskodawcy postępowanie karne i uprawomocnienie się wyroku uniewinniającego w dniu (...) r. stanowiącego o tym, że wnioskodawca jako osoba niewinna został zatrzymany niezasadnie, bieg terminu przedawnienia roszczenia o odszkodowanie rozpoczął się dopiero w dniu (...) r.,


b) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 1;art. 552 § 4)">art. 552 § 1 i 4 k.p.k.</a> poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawca dopiero wobec prawomocnego uniewinnienia od zarzucanych mu czynów wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 22 maja 2024 r. mógł przyjąć, że jego zatrzymanie było niesłuszne i tym samym dopiero w tej dacie rozpoczął się bieg terminu do złożenia wniosku o odszkodowanie,


c) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, polegająca na tym, że Sąd wyrokujący dokonał dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w niniejszym postępowaniu wyłącznie na korzyść wnioskodawcy B. F.,


d) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a>, polegająca na tym, że Sąd wyrokujący dokonał dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w niniejszym postępowaniu pod kątem zasadności roszczenia i terminu zgłoszenia przez wnioskodawcę wniosku o odszkodowanie, a w konsekwencji błędnie dokonał oceny pod kątem przedawnienia roszczenia oraz nieuzasadnienie przez Sąd pierwszej instancji w tym zakresie stanowiska na podstawie jakich dowodów przyjął w tym zakresie rozstrzygnięcie,


e) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 2)">art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji wniosków dowodowych wnioskodawcy i błędne uznanie, iż przeprowadzenie tych dowodów jest nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy zgłoszone dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;




3. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez błędne przyjęcie, że zgłoszone roszczenie wnioskodawcy uległo przedawnieniu, a w konsekwencji uznanie przez Sąd zarzutu przedawnienia roszczenia wnioskodawcy oraz błędne przyjęcie, iż wnioskodawcy termin do złożenia wniosku o odszkodowanie od Skarbu Państwa w związku z niesłusznym zatrzymaniem aktualizował się od daty jego zwolnienia w dniu (...) r., podczas gdy okoliczności ujawnione w toku przemawiają za przyjęciem, że roszczenie wnioskodawcy nie uległo przedawnieniu a zgłoszony zarzut przedawnienia w niniejszej sprawie jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, a więc stanowi nadużycie prawa i nie korzysta z ochrony oraz błędne przyjęcie, iż wnioskodawcy termin do złożenia wniosku o odszkodowanie od Skarbu Państwa w związku z niesłusznym zatrzymaniem aktualizował się już od daty jego zwolnienia w dniu (...) r., podczas gdy z uwagi na toczące się wobec wnioskodawcy postępowanie karne i uprawomocnienie się wyroku uniewinniającego w dniu (...) r. stanowiącego o tym, że wnioskodawca jako osoba niewinna został zatrzymany niezasadnie, bieg terminu przedawnienia roszczenia o odszkodowanie rozpoczął się dopiero w dniu (...) r.
</td>
<td colspan="3">
☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny


UWAGA! niezasadność dotyczy wszystkich zarzutów

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17">


Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17">
Przed przystąpieniem do omówienia stanowiska Sądu Apelacyjnego odnośnie zarzutów postawionych w apelacji należy wskazać, co następuje:

B. F. złożył do Sądu Okręgowego w Poznaniu, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 4)">art. 552 § 4 k.p.k.</a>, wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz kwoty 200 zł tytułem odszkodowania za ręczny miotacz gazu (...)37 i przeterminowany nabój gazowy oraz 25.000 zł tytułem zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie w związku z jego zatrzymaniem w dniu (...) r. w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu o sygn. akt (...).
Należy nadmienić, iż wniosek te wpłynął do Sądu Okręgowego w Poznaniu w dniu(...) r. (k. 4-16) i do tego wniosku zostało załączonych szereg załączników na k. 17-48. B. F. na str. 12 wniosku podniósł, iż dopiero obecnie składa ten wniosek, gdyż dopiero niedawno otrzymał w Sądu II instancji wyrok uniewinniający oraz wcześniej nie otrzymał z policji żadnych pouczeń i dopiero teraz dowiedział się, że może się ubiegać o odszkodowanie i zadośćuczynienie.
Natomiast z akt postępowania Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu o sygn. (...) wynikają istotne dla niniejszego postępowania fakty:

B. F. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji w dniu (...) i został zwolniony tego samego dnia o godz. (...) (k. 3). Zatrzymanie to było związane z tym, że w dniu (...) r. w L. przy ul. (...) B. F. miał grozić byłym lokatorom M. M. i P. M. przedmiotem przypominającym broń palną i groził jej użyciem, czym wzbudził uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona. Do tego konfliktu między zatrzymanym a pokrzywdzonymi miało dojść w sytuacji, jak w/w małżeństwo chciało przez okno wynieść kanapę a B. F. oświadczył, że chciał się pozbyć tych małżonków ze swojego podwórka (k. 1).

B. F. od samego początku negował swoją winę, nie chcąc w ogóle podpisać się pod protokołem zatrzymania. Podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego, poczynając od przesłuchania w dniu (...) r. przeczył, by zachowywał się w sposób, jaki wynikał ze stawianych mu zarzutów (k. 31-32), przy czym już w toku przesłuchania w dniu (...) r. nie tylko negował swoją winę i przeczył niekorzystnym dla siebie faktom wynikającym z zeznań świadków, ale i podnosił niezasadność jego zatrzymania przez policjantów i żądał wyciągnięcia wobec nich stosownych konsekwencji (k. 44-45). Na temat bezprawności jego zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji wskazywał również w piśmie z dnia (...) r. kierowanym do prokuratora, gdzie także wskazywał na uprawnienie domagania się z tęgo powodu stosownego zadośćuczynienia (k. 119) i w piśmie z dnia (...) r. - w sprzeciwie od wyroku nakazowego (k. 141-145).
Akt oskarżenia w tej sprawie wpłynął do Sądu Rejonowego w dniu (...) r. (k. 122-123, 128).
Po przeprowadzeniu rozprawy Sąd Rejonowy w dniu (...) r. wydał wyrok, którym uniewinnił oskarżonego B. F. od zarzucanych mu dwóch przestępstw (k. 259). Po rozpoznaniu apelacji wniesionej od tego wyroku przez prokuratora Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia (...) r. w sprawie o sygn. akt (...) utrzymał w mocy ten wyrok uniewinniający, co oznacza, iż uprawomocnił się on w dniu (...) r. (k. 304).
Po złożeniu wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie w trybie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 58)">rozdziału 58 Kodeksu postępowania karnego</a>, na posiedzeniu Sądu Okręgowego w Poznaniu w dniu (...) r. w sprawie (...) prokurator oraz Komendant KWP w P. podnieśli zarzut przedawnienia (k. 63).
Pełnomocnik wnioskodawcy na tym posiedzeniu wniósł o nieuwzględnienie tego zarzutu z uwagi na jego bezzasadność (k. 63). Natomiast sam wnioskodawca B. F. wniósł o nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia, gdyż około 2,5 roku przebywał w stanie napięcia i nerwowo oczekiwał czy Sąd go uniewinni czy będzie winny i według niego nie było wtedy podstaw do złożenia takiego wniosku (k. 63-63v).
Ostatecznie na rozprawie w dniu (...) r. wnioskodawca powtórzył swoje stanowisko w sprawie, także odnośnie stawianego zarzutu przedawnienia, podnosząc, iż nie potrafi powiedzieć kiedy zdecydował się założyć sprawę o zadośćuczynienie i odszkodowanie. Przyznał, iż czekał aż zostanie uniewinniony, bo wiedział, że jest niewinny. Przyznał, że nosił się z myślą cały czas, by wystąpić z takim wnioskiem, gdyż czuł się niewinny, choć przed złożeniem tego wniosku powstrzymywało go to, że jeżeli sądy go nie uniewinnią, mimo że był niewinny, to nie ma szans na odszkodowanie (k. 178v-180).
Prokurator ponownie podniósł 
zarzut przedawnienia i kierując się tym zarzutem 
Sąd Okręgowy zaskarżonym wyrokiem oddalił złożony wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie.

Sąd Okręgowy, opierając się na regulacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a> ustalił, iż roszczenie wnioskodawcy związane z jego zatrzymaniem przedawniło się po upływie roku od daty zwolnienia a więc w dniu 17 maja 2023 r. Tymczasem B. F. złożył taki wniosek w dniu (...) r. a więc ponad 1 rok i 5 miesięcy po upływie terminu przedawnienia. Podniesiony więc przez prokuratora i pełnomocnika KWP w P. zarzut przedawnienia był uzasadniony i tym samym winien być rozpoznany (str. 1 uzasadnienia). Jednocześnie Sąd Okręgowy rozważał możliwość zastosowania w tej sprawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> Jednak odwołując się do poglądów orzecznictwa dotyczących wyjątkowych okoliczności uzasadniających uznanie podniesienia zarzutu przedawnienia za sprzeczne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>, Sąd ten doszedł do słusznego wniosku, iż w sprawie nie występują żadne wyjątkowe okoliczności, które pozwalałyby zakwestionować podniesienie zarzutu przedawnienia a tym samym doszedł do wniosku, iż podniesienie tego zarzutu nie było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> (str. 2 uzasadnienia).
Mając zaś na uwadze powyższe okoliczności należy odnieść się wprost do zarzutów apelacyjnych. Mając jednak na uwadze to, iż zarzuty te są powielane w treści, mimo ich formułowania jako zarzuty obrazy prawa materialnego, procesowego czy błędu w ustaleniach faktycznych, Sąd Apelacyjny będzie się odnosił do ich treści w toku poniższego wywodu.
Przede wszystkim należy ustalić, czy rację ma Sąd I instancji podnosząc, iż w sprawie niniejszej roczny termin przedawnienia należy liczyć od dnia zwolnienia zatrzymanego. Na to pytanie, wbrew sugestiom skarżącego, należy odpowiedzieć twierdząco. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a> jasno i wyraźnie stanowi, iż roszczenia przewidziane w niniejszym rozdziale przedawniają się w przypadku zatrzymania po upływie roku od daty zwolnienia. Przepis ten więc nie uzależnia początku biegu tego terminu przedawnienia od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, jak to jest w wypadku tymczasowego aresztowania, o którym to wypadku również jednoznacznie stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a> Tak jasno sformułowany przepis nie daje żadnych podstaw do odmiennej interpretacji tego zagadnienia. Tym samym należy jasno postawić sprawę, iż wprawdzie przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a> wprowadza ogólną zasadę, że termin przedawnienia biegnie od daty uprawomocnienia się orzeczenia dającego podstawę do odszkodowania lub zadośćuczynienia, to jednak odmiennie liczy się początek biegu tego terminu w wypadku dochodzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia w razie niewątpliwie niesłusznego zatrzymania. W tym przypadku bowiem, jak to już wyżej wyraźnie nadmieniono, termin ten biegnie od daty zwolnienia zatrzymanego (patrz: Świecki Dariusz (red.), „Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany”. LEX/el.2025, teza 2 do art. 555; Dudka Katarzyna (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, WKP 2023, teza 1 do art. 555; Paprzycki Lech Krzysztof (red.), Komentarz aktualizowany do art. 425-673 Kodeksu postępowania karnego”, LEX/el.2015, teza 3 do art. 555). Tym samym próby wykazania przez apelującego, wbrew jasnym w/w zasadom wynikającym z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a>, iż termin przedawnienia winien być liczony od daty prawomocności wyroku uniewinniającego wnioskodawcę nie zasługuje na uwzględnienie. Nie może przy tym to stanowisko apelującego być skutecznie podparte postanowieniami Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 7 września 2018 r., II AKa 140/18, LEX nr 2583968 oraz z dnia 21 maja 2020 r., II AKa 49/20, LEX nr 3460289, których argumentacja w przedmiotowym zakresie, przytaczana w treści apelacji na str. 5 i 7, skoro przytoczone przez ten Sąd Apelacyjny argumentacje w zakresie początkowego terminu liczenia przedawnienia są w opozycji do jasnego i nie wymagającego żadnej, poza językową, wykładni przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a> Zresztą to stanowisko Sądu Apelacyjnego w Białymstoku zostało poddane słusznej krytyce ze strony Sądu Najwyższego w postanowieniu z dnia 30 kwietnia 2024 r., IV KK 475/23, LEX nr 3711264. Orzeczenia Sądu Apelacyjnego bowiem, jak to słusznie zaznaczył Sąd Najwyższy, mając na uwadze jednoznaczność przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a>, są przejawem „wchodzenia w kompetencje ustawodawcy”. Zresztą, abstrahując od jasności tego przepisu i braku jakiejkolwiek zasadności dokonywania odmiennej jego wykłądni odnośnie liczenia terminu przedawnienia w przypadku zatrzymania, już Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 23 maja 2006 r., I KZP 5/06, OSNKW 2006/6/55 jednoznacznie uznał, iż roczny termin przedawnienia roszczeń z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania biegnie zawsze od daty zwolnienia zatrzymanego i od podjęcia tej uchwały nie wystąpiły żadne zmiany legislacyjne dotyczące tej kwestii, które pozwalałyby na odmienną wykładnię w/w przepisu, w tym taką, jaką zaprezentował apelujący.
Nie ma więc racji skarżący, starając się wykazać zarówno poprzez obrazę przepisów postępowania, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a> (

zarzut z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552 § 4 pkt. 2 a)">pkt 2a</a>
), <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 1;art. 552 § 4)">art. 552 § 1 i 4 k.p.k.</a> (

zarzut z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410 pkt. 2 b)">pkt 2b</a>
) i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> (

zarzut z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424 pkt. 2 d)">pkt 2d</a>
), jak i przez podnoszenie 

w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424 pkt. 3)">pkt 3</a> zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, iż zgłoszone roszczenie nie uległo przedawnieniu, gdyż termin ten nie powinien być liczony od daty zwolnienia wnioskodawcy w dniu (...) r., ale od daty uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego a więc od daty (...) r. Z powyższych powodów zarzuty nie mogły zostać uznane za zasadne a tym samym Sąd Apelacyjny nie miał żadnych podstaw do uznania, iż Sąd I instancji w sposób błędny określił termin przedawnienia roszczenia, jakie przysługiwało wnioskodawcy B. F. w związku z jego zatrzymaniem.
Trzeba przy tym także jednoznacznie podkreślić, iż w toku prowadzonego postępowania w sprawie (...) żaden organ procesowy, to jest ani funkcjonariusze Policji, ani prokurator, ani Sądy I i II instancji nie miały żadnego procesowego obowiązku pouczania B. F. o prawie i terminach oraz sposobach występowania z roszczeniami związanymi z jego zatrzymaniem. Te okoliczności bowiem nie były związane z tokiem prowadzonego postępowania i z obowiązkami oraz uprawnieniami procesowymi podejrzanego a następnie oskarżonego przysługującymi B. F. jako podejrzanemu (i oskarżonemu) w tym postępowaniu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 16;art. 16 § 1;art. 16 § 2)">art. 16 § 1 i 2 k.p.k.</a>). Pogląd ten znajduje aprobatę w doktrynie (patrz: Świecki Dariusz (red.), „Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany”, LEX/el. 2025, teza 3 do art. 555) i orzecznictwie (patrz: wyrok SN z dnia 11 lipca 2002 r., IV KK 172/02, OSNKW 2003/1-2/19, postanowienie SN z dnia 14 lipca 2021 r., III KK 256/20, LEX nr 3391073).
Tym samym nie mają w tej sprawie żadnego znaczenia podnoszone przez wnioskodawcę okoliczności, iż nikt go nie pouczał odnośnie terminu do złożenia wniosku o zadośćuczynienie (k. 180).
Skoro więc Sąd Okręgowy słusznie uznał, iż nastąpiło przedawnienie roszczeń w tej sprawie, to nadto winien ustalić, czy podniesienie przez prokuratora (i pełnomocnika KWP w P.) zarzutu przedawnienia nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> a więc czy podniesienie tego zarzutu nie stanowi nadużycia prawa (patrz: Dudka Katarzyna (red.), „Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III”, WKP 2023, teza 3 do art. 555; Paprzycki Lech Krzysztof (red.), „Komentarz aktualizowany do art. 425-673 Kodeksu postępowania karnego”, LEX/el. 2015, teza 2 do art. 555; wyrok SN z dnia 18 września 2003 r., III KK 169/03, LEX nr 81202, wyrok SN z dnia 14 stycznia 2004 r., III K 207/03, LEX nr 84454). Trzeba przy tym wyraźnie zaznaczyć, iż przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> ma zastosowanie, gdy o przedawnieniu zdecydowały wyjątkowe okoliczności (patrz: wyrok SN z dnia 17 marca 2000 r., WA 7/00, OSNKW 2000/7-8/73).
Sąd I instancji w sposób prawidłowy dostrzegł te kwestie i je w sposób wystarczający omówił. Sąd ten bowiem, odwołując się do stosownego orzecznictwa dotyczącego tej kwestii (patrz: orzeczenia wskazane na str. 2 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) trafnie wskazał, iż do wyjątkowych okoliczności, o których wyżej wspomniano, uzasadniających uznanie podniesienia zarzutu przedawnienia za sprzeczne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> zalicza się długotrwałą obłożną chorobę, całkowity upadek z sił powodujący konieczność zapewnienia opieki osoby trzeciej w sprawach codziennej egzystencji, chorobę psychiczną, ubezwłasnowolnienie, długotrwały pobyt za granicą połączony z niemożnością nawiązania kontaktu z krajem czy też uzyskanie informacji o powstaniu prawa do odszkodowania już po upływie terminu do złożenia stosownego wniosku.
Tymczasem Sąd Okręgowy słusznie zwrócił uwagę na to, że w realiach niniejszej sprawy takie wyjątkowe okoliczności nie występują. Jak to bowiem na podstawie analizy akt Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Jeżyce w Poznaniu o sygn. (...) , jak i oświadczeń i zeznań wnioskodawcy ustalono, B. F. w sposób nieusprawiedliwiony a tym samym i w sposób nieuzasadniony uchybił terminowi do złożenia żądania odszkodowawczego za jego zatrzymanie. Jak to bowiem Sąd ten przyjmuje, co zresztą wynika już z ustaleń przytoczonych na wstępie niniejszych rozważań, wnioskodawca uchybił temu terminowi aż o 1 rok i 5 miesięcy (a od daty zatrzymania minęło aż 2 lata i 4 miesiące), w sprawie (...) wnioskodawca korzystał z profesjonalnego podmiotu, wnioskodawca w toku postępowania w sposób klarowny stwierdził, iż, cyt.: „


nie było sensu składać wniosku, bo oczekiwałem na wyrok sądu”, czym potwierdził, że zachowując staranność miał możliwość złożenia wniosku wcześniej, ale to z własnej woli zwlekał z tym wnioskiem, oczekując na wydanie wyroku. Poza tym Sąd I instancji także zasadnie zwrócił uwagę na to, że organy procesowe nie miały obowiązku pouczać go o przysługującym uprawnieniu do złożenia takiego wniosku, jak i terminie do wykonania skutecznie takiej czynności (str. 3 uzasadnienia), o czym już zresztą wyżej nadmieniono. Należy przy tym nadmienić, iż B. F. doskonale wiedział, że może w oddzielnym postępowaniu domagać się odszkodowania i zadośćuczynienia za jego zatrzymanie, które w jego własnej ocenie było niewątpliwie niesłuszne, skoro wiedział, że nie popełnił zarzucanych mu przestępstw. Tymczasem przecież nic nie stało na przeszkodzie, mimo przedłużającego się postępowania w sprawie VI K 1274/22, by jeszcze w jego toku, zachowując roczny termin określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a>, wystąpić do właściwego sądu ze stosownym roszczeniem odszkodowawczym. Taka praktyka zresztą jest ugruntowana w orzecznictwie sądowym (patrz: postanowienie SN z dnia 30 kwietnia 2024 r., IV KK 475/23, LEX nr 3711264; wyrok Sądu Apel. w W. z dnia 15 lutego 2019 r., II AKa 305/18, LEX nr 2637226; postanowienie Sądu Apel. w K. z dnia 15 maja 2013 r., II AKz 276/13, LEX nr 1342001).
Powyższe więc dowodzi, iż wnioskodawca miał realną możliwość złożenia wniosku w terminie do Sądu Okręgowego i w żaden sposób nie wykazał, by takiej możliwości nie posiadał, co oznacza, iż zarzut przedawnienia nie mógł być w realiach tej sprawy uznany za niezgodny z zasadami współżycia społecznego, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>, co pozwalało na uwzględnienie zarzutu przedawnienia i z tego powodu na oddalenie wniosku (patrz: wyrok Sądu Apel. w W. z dnia 27 lipca 2023 r., II AKa 496/22, LEX nr 3624476; wyrok Sądu Apel. w P. z dnia 18 czerwca 2015 r., II AKa 88/15, LEX nr 2122481).
Tym samym za nieuzasadnione uznać należy 
zarzuty z pkt 1, 2a, 2c, 2d i z pkt 3 apelacji. Należy zauważyć, iż apelujący, starając się wykazać, iż podniesienie zarzutu przedawnienia pozostawało sprzeczne z zasadami współżycia społecznego odwołuje się do wskazanego już wyżej błędnego interpretowania samego liczenia terminu przedawnienia, jak i samej konieczności oczekiwania na prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie karnej, bo dopiero w zależności od jego treści będzie można stwierdzić, czy zatrzymanie nosiło atrybut „niewątpliwej niesłuszności” (str. 5-8 apelacji). Rozumowanie skarżącego, mimo stawiania szeregu zarzutów obrazy prawa materialnego, prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych sprowadza się do tej samej kwestii, o której wyżej wspomniano, Trudno zaś szukać w treści zarzutów, jak i uzasadnienia apelacji prób wykazania dowolności w rozumowaniu Sądu I instancji co do braku występowania wyjątkowych okoliczności, na które już także wyżej wskazano a które pozwalały na uznanie, iż podniesiony zarzut przedawnienia nie był sprzeczny z zasadami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> Apelujący zresztą nawet na wspomnianych stronach apelacji nie przytoczył żadnych okoliczności, pozwalających na uznanie, iż w sprawie jednak występowały wyjątkowe okoliczności, które by pozwalały na nie uwzględnienie zarzutu przedawnienia i na dalsze merytoryczne już procedowanie w przedmiocie wniosku. To, że wnioskodawca zwlekał ze złożeniem wniosku, oczekując na finalne zakończenie i to w sposób prawomocny sprawy (...), choć wiedział, że może skorzystać z prawa do wystąpienia z roszczeniami odszkodowawczymi związanymi z jego zatrzymaniem nie stanowi żadnego usprawiedliwienia dla wykazania niezasadności podniesienia zarzutu przedawnienia.
Powyższe więc w sposób jasny przemawia za uznaniem bezzasadności wszystkich postawionych 
zarzutów, także tego z pkt 2e. Sąd I instancji bowiem na rozprawie w dniu (...) r. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 2)">art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów i psychologa na okoliczność aktualnego stanu zdrowia psychicznego wnioskodawcy, uszczerbku doznanego wskutek zatrzymania, słusznie uznając, iż dowód ten jest nieprzydatny dla ustalenia tych okoliczności. Ponadto, mając na uwadze zasadne uwzględnienie zarzutu przedawnienia jakiekolwiek prowadzenie dowodów mających na celu ustalenie ewentualnej wysokości żądanego zadośćuczynienia było po prostu bezcelowe. Apelujący zresztą, poza postawieniem takiego zarzutu nawet nie starał się wykazać jego zasadności. Trudno bowiem w treści uzasadnienia apelacji poszukiwać argumentacji, mającej na celu wykazanie, iż rzeczywiście oddalenie na rozprawie wniosków dowodowych przez Sąd I instancji nastąpiło z obrazą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 2)">art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> i że, mając na uwadze powody oddalenia wniosku, dowody te rzeczywiście mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17">


Wniosek

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="14">


APELACJA PEŁNOMOCNIKA WNIOSKODAWCY B. F.




1. zmiana zaskarżonego wyroku w całości i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie w całości wniosku wnioskodawcy B. F. o zadośćuczynienie i odszkodowanie na niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie;


2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
</td>
<td colspan="3">
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17">


Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17">


Ad. 1 i 2

Z uwagi na niezasadność wszystkich zarzutów apelacyjnych, jak i brak podstaw do ingerencji w zaskarżony wyrok z urzędu, brak jest jakichkolwiek podstaw zarówno do zmiany, jak i uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">

4.


OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 


</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="4">
1.
</td>
<td colspan="17">
Nie dotyczy
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17">


Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17"> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">

5.


ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 


</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="4" colspan="4">


0.11.

</td>
<td colspan="17">


Przedmiot utrzymania w mocy

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17">


0.1Utrzymano w mocy zaskarżony wyrok co do istoty sprawy, tj. oddalenia wniosku o zadośćuczynienie i odszkodowanie za oczywiście niesłuszne zatrzymanie (pkt 1), w zakresie przyznania obrońcy z urzędu stosownych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu (pkt 2) i w zakresie obciążenia Skarbu Państwa kosztami sądowymi (pkt 3).

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17">


Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17">


Utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku co do punktu 1 jest wynikiem uznania niezasadności postawionych w apelacji zarzutów i wniosków, co omówiono wyżej w sekcji 3.



Przyznanie pełnomocnikowi stosownego „wynagrodzenia” znajduje oparcie w przytoczonych przez Sąd I instancji regulacjach prawnych.



Obciążenie Skarbu Państwa kosztami sądowymi znajduje oparcie w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 554;art. 554 § 4)">art. 554 § 4 k.p.k.</a>


</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="4" colspan="4">
0.0.11.
</td>
<td colspan="17">


Przedmiot i zakres zmiany

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17">
0.0.1Nie dotyczy
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17">


Zwięźle o powodach zmiany

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="17"/>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="3">
1.1.
</td>
<td colspan="12">
Nie dotyczy
</td>
<td colspan="6">
☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a>

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">


Zwięźle o powodach uchylenia

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18"> </td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="3">
2.1.
</td>
<td colspan="12">
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Nie dotyczy
</td>
<td colspan="6">
☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a>

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">


Zwięźle o powodach uchylenia

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18"> </td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="3">
3.1.
</td>
<td colspan="12">
Konieczność umorzenia postępowania
Nie dotyczy
</td>
<td colspan="6">
☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a>

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">


Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18"> </td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3" colspan="3">
4.1.
</td>
<td colspan="12">
Nie dotyczy
</td>
<td colspan="6">
☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a>

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18">


Zwięźle o powodach uchylenia

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="18"> </td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">
Nie dotyczy
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">


0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="7">


Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

</td>
<td colspan="14">


Przytoczyć okoliczności

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="7"> </td>
<td colspan="14">
Nie dotyczy
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">

6.


Koszty Procesu 


</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="7">


Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

</td>
<td colspan="14">


Przytoczyć okoliczności

</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="7">
II i III
</td>
<td colspan="14">
Obciążono Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego z uwagi na jednoznaczny przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 554;art. 554 § 4;art. 554 § 4 zd. 1)">art. 554 § 4 zd. 1 k.p.k.</a>, gdyż postępowanie niniejsze jest wolne od kosztów sądowych.
Natomiast z uwagi na wniosek pełnomocnika, działającego z urzędu, zasądzono na jego rzecz (adw. K. C.) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29)">art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze</a> (tekst jedn. Dz.U.2024.1564) w zw. z § 17 ust. 6, § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763) kwotę 295,20 zł (brutto), na którą składa się kwota 240 zł netto (§17 ust. 6 rozporządzenia) powiększona o 23% VAT (§4 ust. 3 rozporządzenia). Nie ma natomiast żadnych podstaw do zasądzenia tej kwoty „
według norm przepisanych w maksymalnej wysokości”, jak tego oczekiwał pełnomocnik w pkt 2 wniosków apelacji, bowiem w świetle materiałów sprawy, w tym samej treści apelacji, jak i przebiegu rozprawy apelacyjnej nie ujawniono takich okoliczności, o których mowa w § 4 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, które uprawniałyby do ustalenia tejże opłaty w wysokości wyższej, w tym do 600% opłaty określonej w § 17 ust. 6 rozporządzenia, przy czym wnioskujący pełnomocnik nie wykazał zasadności tego żądania.
</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">

7.


PODPIS 


</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="21">
 D. P. H. K. M. K.

</td>
</tr>
</table>