Uzasadnienie z 12 lutego 2026, sygn. II AKa 273/25
UZASADNIENIE
Mając na względzie fakt, że w przedmiotowej sprawie zaszła bezwzględna przesłanka odwoławcza w postaci nienależytej obsady sądu, określona w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., która spowodowała wydanie wyroku o charakterze kasatoryjnym, Sąd Apelacyjny nie znajduje ani niezbędności formalnej, ani też potrzeby merytorycznej, by sporządzić niniejsze uzasadnienie w formie formularzowej, bowiem nie zachodzi w tym układzie procesowym konieczność ustosunkowywania się do pozostałych zarzutów apelacyjnych, na co zresztą pozwala art. 436 k.p.k. a czego znów nie przewiduje wzór wspomnianego wyżej formularza. Tym samym Sąd Apelacyjny, mając na uwadze przejrzystość uzasadnienia, zdecydował, iż nie ma konieczności, aby niniejsze uzasadnienie miało rozbudowaną formę, co wymusza brzmienie art. 99a k.p.k. W konsekwencji Sąd Apelacyjny sporządził niniejsze uzasadnienie w formie tradycyjnej.
Przed przystąpieniem do omówienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, należy wskazać, co następuje:
Niniejsze postępowanie, zarejestrowane w Sądzie Okręgowym w Poznaniu pod sygn. akt III Ko 624/24 toczyło się z powodu wniosku M. Z. złożonego w trybie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (tekst. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 442), zwanej dalej ustawą lutową, o odszkodowanie za szkody i zadośćuczynienie za krzywdy wyrządzone jego zmarłemu ojcu – B. Z. w związku z wydaniem i wykonaniem wyroku byłego Wojskowego Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia (...), co do którego Sąd Okręgowy w Poznaniu postanowieniem z dnia (...). w sprawie o sygn. akt (...) stwierdził nieważność.
Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia (...) na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy lutowej uwzględnił ten wniosek częściowo i zasądził od Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w Poznaniu na rzecz syna B. Z., to jest M. Z. kwoty 28.230,30 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia wypłaty – tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę i 62.500 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia wypłaty – tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wynikłych z wykonania wyroku byłego Wojskowego Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia (...), którego nieważność stwierdzono postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia (...) a w pozostałym zakresie wniosek oddalił oraz orzekł o kosztach postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa.
Wyrok ten został zaskarżony w całości, na niekorzyść wnioskodawcy, przez prokuratora, który w apelacji zarzucił mu:
1. na podstawie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. nienależytą obsadę Sądu rozpoznającego sprawę w I instancji w osobie sędziego Roberta Grzesia, który nie spełnił kryteriów niezależności i bezstronności przynależnych Sądowi ustanowionemu ustawą, a co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.;
2. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na jego treść, polegające na przyjęciu, że:
a) B. Z. w okresie od (...) r. nie otrzymał wynagrodzenia oraz że:
b) wynagrodzenie na stanowisku strażnika (...) w okresie od (...) r. stanowi miarodajny wyznacznik dla wysokości wynagrodzenia przodownika (...) w okresie od (...) r.,
w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego takie fakty w żaden sposób nie zostały wykazane, a co skutkowało niezasadnym zasądzeniem od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy odszkodowania za poniesioną szkodę w kwocie 28.230,30 zł
i w oparciu o te zarzuty, kierując się treścią art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wniósł o uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Poznaniu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja wniesiona w tej sprawie przez prokuratora okazała się uzasadniona w zakresie postawionego zarzutu stanowiącego tzw. bezwzględną przesłankę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wynikającą z podnoszonego przez skarżącego faktu, iż w sprawie tej orzekający Sąd I instancji był nienależycie obsadzony w rozumieniu wskazanego przepisu a okoliczność ta wynika z tego, iż w składzie orzekającym zasiadł sędzia Robert Grześ.
Powyższe uchybienie, zgodnie z przepisem art. 439 § 1 k.p.k. wymaga od Sądu odwoławczego uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, na którą to konieczność wskazuje jedyny zresztą wniosek apelacyjny.
Skarżący prokurator, stawiając powyższy zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej podniósł, iż status sędziego Roberta Grzesia był już przedmiotem badania przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu i podczas tego badania stwierdzono, iż sędzia ten nie spełniał kryteriów niezależności i bezstronności przynależnych sądowi ustanowionego ustawą. Apelujący odwołał się to wyroków Sądu Apelacyjnego w Poznaniu wydanych w sprawach o sygn. akt (...), podzielając wyrażone w nich oceny odnośnie przebiegu kariery sędziowskiej sędziego Roberta Grzesia, która to kariera jednoznacznie wskazywała na to, że od (...) r. a zwłaszcza od przełomu lat (...) kariera tego sędziego znacznie przyspieszyła, co związane było z poparciem dla ówczesnej władzy wykonawczej i jej działań legislacyjnych związanych z sądownictwem, co stanowiło podstawę do przyjęcia, że sędzia Robert Grześ nie spełniał kryteriów niezależności i bezstronności przynależnych sądowi ustanowionemu ustawą w rozumieniu konstytucyjnym i konwencyjnym, a tym samym, że sąd rozpoznający sprawy, będące przedmiotem oceny w w/w postępowaniach apelacyjnych, był nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., co stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonych w tych sprawach wyroków i przekazania spraw Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.
Prokurator w apelacji wyraził w pełni aprobatę dla w/w stanowiska i argumentacji Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, wskazując, iż właśnie z tych samych względów i w niniejszym postępowaniu zaskarżony wyrok winien ulec uchyleniu a sprawa winna być przekazania Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania (str. 3-4 apelacji).
Sąd Apelacyjny, orzekający w niniejszej sprawie, podziela w pełni zapatrywania apelującego w tym względzie.
Należy wyraźnie podnieść, iż problematyka dotycząca nienależytej obsady sądu była wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, jak i m.in. tutejszego Sądu Apelacyjnego. Problematyka ta dotyczyła innych sędziów (patrz m.in.: wyroki SN z dnia 18 lipca 2024 r., I KK 86/24, LEX nr 3738858, z dnia 18 czerwca 2024 r., III KO 56/24, LEX nr 3729254, z dnia 6 czerwca 2024 r., I KK 240/23, LEX nr 3721402; wyroki Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2024 r., II AKa 47/23, z dnia 3 lipca 2024 r., II AKa 131/22, z dnia 11 września 2024 r., II AKa 160/24, z dnia 11 września 2024 r., II AKa 238/22, z dnia 26 września 2024 r., II AKa 292/23, z dnia 14.11.2024 r., II AKa 182/23, z dnia 6 marca 2025 r., II AKa 4/25, z dnia 20 marca 2025 r., II AKa 28/25, z dnia 25 kwietnia 2025 r., II AKa 323/23, z dnia 6 czerwca 2024 r. w sprawie II AKa 287/23), jak i bezpośrednio sędziego Roberta Grzesia, co znalazło wyraz w wielu wyrokach Sądu Apelacyjnego w Poznaniu. Wystarczy więc w tym względzie wskazać na takie wyroki, jak z dnia 16 lipca 2025 r., II AKa 76/25, z dnia 26 czerwca 2025 r., II AKa 77/25, z dnia 26 czerwca 2025 r., II AKa 12/25, z dnia 4 grudnia 2025 r., II AKa 111/25, z dnia 9 września 2025 r., II AKa 147/25 i z dnia 21 października 2025 r., II AKa 182/25, by również zauważyć, iż w orzecznictwie tutejszego Sądu Apelacyjnego ukształtowała się jednolita linia orzecznicza dotycząca przedmiotowej problematyki, odnoszącej się wprost do sędziego Roberta Grzesia.
Należy przypomnieć, iż Sąd Najwyższy przekonywująco wskazał, iż nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek KRS ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Każdorazowo zatem, o ile sąd stanie przed koniecznością zbadania przesłanki należytej obsady sądu, wątpliwość powyższa winna znaleźć swoje rozstrzygnięcie poprzez przeprowadzenie stosownego testu (patrz: wyroki SN z dnia 18 lipca 2024 r., I KK 86/24, LEX nr 3738858, z dnia 18 czerwca 2024 r., III KO 56/24, LEX nr 3729254, z dnia 6 czerwca 2024 r., I KK 240/23, LEX nr 3721402). Powyższe znajduje odzwierciedlenie w treści uchwały składu połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA 1-4110-1/20 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7).
Trzeba przy tym podkreślić, iż brak jest podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Oznacza to, że dopiero w konkretnej sprawie - w związku z podniesionym zarzutem lub z urzędu, sąd rozpoznający sprawę jest zobowiązany do przeprowadzenia swoistego testu niezawisłości i bezstronności sędziego powołanego w procedurze nominacyjnej po 17 stycznia 2018 r. (patrz: wyrok SN z dnia 22 lutego 2024 r., III KK 463/23, LEX nr 3688310).
Należy jednak mieć na uwadze to, iż oceny bezstronności sędziego dokonuje się na płaszczyźnie obiektywnej. Znaczenie zatem mają okoliczności, które w odbiorze społecznym mogą prowadzić do uznania, że konkretny skład sądu nie daje gwarancji bezstronności i niezawisłości. Nie ma przy tym znaczenia subiektywne przekonanie członków składu sądu (tu: sędziego Roberta Grzesia) co do odznaczania się tymi przymiotami (patrz: wyrok SN z dnia 22 lutego 2024 r., III KK 463/23, LEX nr 3688310). Ta okoliczność dotyczy również subiektywnego przekonania stron co do faktu, iż dany sędzia (w realiach niniejszej sprawy: sędzia Robert Grześ) odznacza się tymi przymiotami.
Trzeba przy tym ponownie i z całą stanowczością nadmienić, iż nie może być tak, że w jednym postępowaniu ten sam sędzia orzeka, przy czym w subiektywnym przekonaniu stron daje on gwarancję bezstronności i niezawisłości a w innym postępowaniu, i to nawet prowadzonym w tym samym dniu, ten sam sędzia w ocenie stron nie daje już takiej gwarancji. Również nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia pogląd, że to od woli stron miałoby zależeć, czy w rzeczywistości w ogóle należy rozważać występowanie przesłanki bezwzględnej określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Tak samo należy odnieść się do różnego zapatrywania stron w tym przedmiocie w toku tego samego postępowania. Przepis art. 439 § 1 k.p.k. nie uzależnia bowiem stwierdzenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej od subiektywnego przekonania strony, skoro akurat ta przyczyna jest uwzględniania przez orzekający sąd odwoławczy z urzędu, co przecież jasno wynika z treści art. 439 § 1 k.p.k. (por. uchwała SN z dnia 2 czerwca 2022 r,, sygn. akt I KZP 2/22, OSNK 2022/6/22). W razie zaś jej stwierdzenia, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, sąd odwoławczy, zgodnie z tym przepisem jest zobligowany uchylić zaskarżone orzeczenie.
Powyższe zaś przekonuje, iż stwierdzenie tejże bezwzględnej przyczyny odwoławczej na etapie postępowania odwoławczego, które jest niezależne zarówno od stanowiska strony, jak i zapatrywania konkretnego sędziego orzekającego w sprawie jest całkowicie niezależne od stosowania instytucji określonej w przepisie art. 42a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 334). Dodać należy, iż w doktrynie wskazuje się przekonywująco, że jeżeli źródłem wątpliwości strony jest sama procedura nominacyjna, właściwszym narzędziem, zarówno z perspektywy teoretyczno-dogmatycznej, jak i prakseologicznej, jest wniosek o wyłączenie sędziego składany w trybie art. 41 § 1 k.p.k. lub zawarty w środku zaskarżenia zarzut, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (patrz: K. Lipiński, „Ustawowy test niezawisłości i bezstronności sędziego w sprawach karnych”, „Palestra” 10/2022; Giezek Jacek, „Zarys modelowego ujęcia bezstronności sędziego w aspekcie instytucjonalnym” (w:) „Bezstronność sędziego w sprawach karnych w świetle zarzutu wadliwości jego powołania”, red. P. Wiliński, R. Zawłocki, Warszawa 2022; Roszkiewicz Janusz, „Indywidualny test niezawisłości sędziego powołanego z naruszeniem prawa – uwagi na tle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego”, teza 2, PS 2022/11-12/75-98).
We wszystkich w/w orzeczeniach Sądu Apelacyjnego w Poznaniu dotyczących sędziego Roberta Grzesia, kierując się faktami znanymi z urzędu, jak i wynikającymi z akt osobowych tego sędziego a także dostępnymi na stronach internetowych, w każdym z tych przypadków orzekające Sądy doszły do tożsamych wniosków. Stosowane wobec sędziego Roberta Grzesia stosowne testy doprowadziły do jednoznacznego uznania, że sąd, w którego składzie zasiadał wskazany Sędzia, był nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., którą to argumentację, do której odwołał się skarżący prokurator, Sąd Apelacyjny orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela.
Należy jeszcze przypomnieć, iż nieprawidłowość obsady sądu z udziałem osób powołanych na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa od 2018 r. wynika z faktu, że od tego czasu organ ten przestał spełniać cechy organu konstytucyjnego, o którym mowa w art. 187 ust. 1 Konstytucji RP. Spowodowało to uchylenie domniemania spełnienia kryterium minimum niezawisłości i bezstronności przez osoby powołane przez Prezydenta RP z rekomendacji takiej Krajowej Rady Sądownictwa na stanowisko sędziego (zob. m in. wyroki SN: z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt III KK 404/21, OSNK 2023/5-6/22; z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt III KK 193/20, LEX nr 3537835; z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt II KS 32/21, OSNK 2023/5-6/24; z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II KK 206/21, OSNK 2023/5-6/25; z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt II KK 571/22, OSNK 2023/5-6/27; z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II KK 119/22, LEX nr 3526941). Taki pogląd znalazł swoje odzwierciedlenie także w szeregu rozstrzygnięć organów międzynarodowych, w tym w wyrokach ETPCz: z dnia 22 lipca 2021 r., w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce (skarga nr 43447/19), z dnia 8 listopada 2021 r., Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce (skargi nr 49868/19 i 57511/19), z dnia 3 lutego 2022 r., Advance Pharma sp. z o.o. przeciwko Polsce (skarga nr 1469/20), z dnia 15 marca 2022 r. (Wielka Izba), Grzęda przeciwko Polsce (skarga 43572/18), Wałęsa przeciwko Polsce z dnia 23 listopada 2023 r. (skarga nr 50849/21). Także takie zapatrywania na omawianą tu kwestię wynikają z wyroków wydanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z dnia 19 listopada 2019 r. sprawa AK z połączonych skarg C 585/18, C 624/18, C 625/18, wyrok z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. C-791/19, wyrok Wielkiej Izby TSUE z 6 października 2021 r. sygn. C-487/19, wyrok z dnia 16 listopada 2021 r. z połączonych spraw od C-748/19 do C-754/19, wyrok z dnia 21 grudnia 2023 r. sygn. C 718/21) a także z wyroków i postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 26 czerwca 2019 r. II GOK 2/18, wyrok z dnia 11 października 2021 r., II GOK 9/18, wyroki z dnia 21 września 2021 r. w sprawach II GOK 10/18, II GOK 11/18, II GOK 12/18, II GOK 13/18, II GOK 14/18).
W sytuacji, gdy obalone zostało domniemanie bezstronności sędziego, który uzyskał nominację sędziowską w procedurze przed KRS od 2018 r., konieczna jest w każdym przypadku analiza okoliczności, jakie towarzyszyły powołaniu na urząd sędziego oraz miały miejsce w późniejszym okresie. Chodzi zatem o weryfikację hipotezy, w myśl której gwarancje niezawisłości w przypadku konkretnego sędziego zostały w istotny sposób osłabione ze względu na udział w konkursie przed KRS od 2018 r. (zob. uchwała SN z dnia 2 czerwca 2022 r,, sygn. akt I KZP 2/22, OSNK 2022/6/22). Jednocześnie ocena bezstronności i niezawisłości sądu dokonuje się w perspektywie obiektywnej, a więc tych okoliczności, które w odbiorze społecznym mogą prowadzić do uznania, że dany skład sądu nie daje gwarancji bezstronności i niezawisłości. Nie ma przy tym znaczenia subiektywne przekonanie osób wyznaczonych do danego składu orzekającego co do własnej bezstronności i niezawisłości (zob. np. wyrok SN z dnia 5 marca 2024 r., sygn. akt II KK 35/23, LEX nr 3715920). Jak bowiem to stwierdził SN w tym orzeczeniu, cyt.: „ Bezpośrednią konsekwencją sytuacji, w której systemowo sędziowie powiązani są z władzą wykonawczą jest to, że obywatel nigdy nie zyskuje pewności, że jego sprawa została osądzona w sposób bezstronny”.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, a także posiłkując się danymi dotyczącymi osoby sędziego Roberta Grzesia, przytaczanymi zgodnie w w/w orzeczeniach Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w sprawach II AKa 76/25, II AKa 77/25, II AKa 12/25, II AKa 111/25, II AKa 147/25 i II AKa 182/25, stwierdzić należy, co następuje:
Pan Robert Grześ urodził się w 1962 r. Studia prawnicze odbył na Uniwersytecie imienia Adama Mickiewicza w Poznaniu i ukończył je w 1987 r. z oceną dobrą, uzyskując tytuł magistra.
Pan Robert Grześ w dniach 16, 17 i 26.09.1991 r. złożył egzamin sędziowski z wynikiem ogólnym dostatecznym.
Początkowo swoją karierę zawodową Pan Robert Grześ związał z sądownictwem wojskowym, o czym świadczy poniższe zestawienie:
- 27.07.1992 – 25.04.1994 – Sąd Wojsk Lotniczych w Poznaniu – asesor/sędzia,
- 25.04.1994 – 03.07.1996 – Sąd Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy – sędzia Sądu Okręgowego a po reorganizacji sądownictwa wojskowego:
- 03.07.1996 - 26.11.1997 – Wojskowy Sąd Garnizonowy w Poznaniu,
- 26.11.1997 – 30.11.2001 – Wojskowy Sąd Garnizonowy w Olsztynie,
- 01.12.2001 – 31.03.2003 – Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie
W w/w przypadkach po reorganizacji jako sędzia Wojskowego Sądu Garnizonowego.
Z dniem 02.04.2003 r. Sędzia Robert Grześ został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku.
Na podstawie Decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr 447 z dnia 8 marca 2004 r. uznano definitywnie, iż zwolnienie sędziego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło z dniem 17.12.2003 r.
Pan Robert Grześ, postanowieniem Prezydenta RP z 04.12.2003 r. został powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w Poznaniu. Na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w Poznaniu był zatrudniony od 18.12.2003 r. Orzekał kolejno w V Wydziale Karnym, XXIII Wydziale Karnym, XXVI Wydziale Karnym i IV Wydziale Grodzkim.
Z dniem 01.01.2008 r. został przeniesiony na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości z 20.12.2007 r. DK-I-126-61/07 na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu i tu orzekał w III Wydziale Karnym a potem w VI Wydziale Karnym.
Do połowy 2018 r. sędzia Robert Grześ orzekał w Sądzie Rejonowym w sprawach karnych jako tzw. sędzia „szeregowy” i niczym szczególnym się nie wyróżniał. Jak to natomiast zauważono w poprzednich judykatach Sądu Apelacyjnego, w sposób wyraźny od połowy 2018 r. „kariera” zawodowa Sędziego zaczęła przyspieszać, o czym świadczą poniższe okoliczności, przytaczane już w poprzednich orzeczeniach.
Pismem z dnia 27.06.2018 r. – działający z up. Ministra Sprawiedliwości podsekretarz stanu Łukasz Piebiak powierzył Sędziemu z dniem 01.07.2018 r. obowiązki sędziego sądu dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu na okres 6 lat (art. 110a § 1 i 3 u.s.p.) i w związku z tym Minister Sprawiedliwości (w/w Łukasz Piebiak) przyznał Sędziemu z tytułu pełnienia obowiązku sędziego sądu dyscyplinarnego dodatek funkcyjny – wysokość ustalana z zastosowaniem mnożnika 0,3 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego.
Pismem z dnia 22.08.2018 r. Koordynator do spraw informatyzacji sądownictwa powszechnego w Ministerstwie Sprawiedliwości – Michał Woś – na podstawie § 7 zarządzenia MS z 21.11.2017 r. w sprawie zakresu i sposobu wykonywania zadań koordynatora do spraw informatyzacji sądownictwa powszechnego (Dz. Urz. Min. Sprawiedl. poz. 230 ze zm.) z dniem 01.09.2018 r. powołał Sędziego do pełnienia funkcji pełnomocnika sądowego do spraw wdrożeń systemów teleinformatycznych w sądach powszechnych dla Sądu Okręgowego w Poznaniu i w związku z tym w/w Koordynator pismem z dnia 19.11.2018 r. – na podstawie § 2 i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 07.03.2018 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługującym sędziom (Dz.U. z 2018, poz. 591 i 1143) z dniem 01.09.2018 r. przyznał Sędziemu z tytułu pełnienia w/w funkcji dodatek funkcyjny, którego wysokość ustalił z zastosowaniem mnożnika 0,48 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego określonego w art. 91 § 1c u.s.p.
Pismem z dnia 01.02.2019 r. działający z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości – podsekretarz stanu Łukasz Piebiak – z dniem 01.09.2018 r. podwyższył o 10% ten dodatek funkcyjny z tytułu pełnienia funkcji pełnomocnika na czas równoczesnego pełnienia więcej niż jednej funkcji, tj. pełnomocnika w Sądzie Okręgowym do spraw wdrożeń systemów informatycznych oraz sędziego sądu dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu.
W tym też okresie czasu, Sędzia uchwałą NR 138/2019 Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 22.08.2019 r., został powołany w skład Okręgowej Komisji Wyborczej w Poznaniu w wyborach do Sejmu RP i do Senatu RP zarządzonych na dzień 13.10.2019 r. – pełniona funkcja: członek.
W niedługim czasie potem Prezes Sądu Rejonowego Poznań Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu – SSR Wojciech Wieczorkowski – pismem z 08.01.2020 r. – na podstawie art. 25 § 2 u.s.p. wystąpił do Ministra Sprawiedliwości o powołanie Sędziego na stanowisko wiceprezesa tego Sądu Rejonowego, na co Sędzia wyraził zgodę. Pismem z 17.01.2020 r. działająca z up. Ministra Sprawiedliwości podsekretarz stanu Anna Dalkowska – powołała sędziego z dniem 20.01.2020 r. do pełnienia funkcji wiceprezesa tego Sądu Rejonowego na okres 4 lat i z tym dniem przyznała sędziemu dodatek funkcyjny – wysokość ustaliła z zastosowaniem mnożnika 0,45 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego określonego w art. 91 § 1c u.s.p. i z tym dniem (20.01.2020) podwyższyła o 35% dodatek z tytułu pełnienia funkcji pełnomocnika w sądzie okręgowym do spraw wdrożeń systemów informatycznych – przyznany decyzją Koordynatora do spraw informatyzacji sądownictwa powszechnego z dnia 19.11.2018 r. – na czas jednoczesnego pełnienia funkcji wiceprezesa Sądu Rejonowego, sędziego sądu dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym i pełnomocnika w Sądzie Okręgowym w Poznaniu do spraw wdrożeń systemów informatycznych. Z dniem 19.01.2020 r. utraciła moc decyzja z 01.02.2019 r. o podwyższeniu dodatku funkcyjnego.
Dla zobrazowania wysokości przyznanego Sędziemu dodatku funkcyjnego wskazać należy, iż od dnia 1.01.2022 r. ten podwyższony o 35% dodatek funkcyjny wynosił kwotę 3273 zł miesięcznie a od 1.01.2024 r. kwotę 4540 zł miesięcznie.
Uchwałą Nr 192/2020 Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 12.06.2020 r. w sprawie powołania okręgowych komisji wyborczych w celu przeprowadzenia wyborów Prezydenta RP zarządzonych na dzień 28.06.2020 r. – Sędzia został powołany w skład Okręgowej Komisji Wyborczej nr 43 w Poznaniu.
Zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 29.03.2021 r. (Dz.Urz. MS z 2021, poz. 65) w sprawie powołania komisji egzaminacyjnej nr 2 do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2021 r. z siedzibą w Poznaniu – Sędzia został powołany w skład Komisji Egzaminacyjnej nr 2 do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2021 r. z/s w Poznaniu i wyznaczony do pełnienia funkcji przewodniczącego Komisji.
W związku z ogłoszeniem jednego wolnego stanowiska sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w Poznaniu, ogłoszonym w Monitorze Polskim z 2022 r., poz. 490, sędzia Robert Grześ, jako jedyny, złożył kartę zgłoszenia na to jedno wolne stanowisko sędziowskie w dniu 07.06.2022 r.
Prezes Sądu Rejonowego Poznań Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu – SSR Michał Tasarek oraz przewodnicząca Wydziału VI Karnego tego Sądu Rejonowego – SSR Izabela Hantz-Nowak wystawili pozytywne opinie o osobie Sędziego z dnia 15.06.2022 r., przedstawiając sędziego w samych superlatywach i oceniając, iż posiada on wysokie predyspozycje do pracy w charakterze sędziego. Co do obciążenia sędziego sprawami w Sądzie Rejonowym nie wyrażano żadnych zastrzeżeń. Jako sędzia rozpoznawał sprawy – 100% udziału w przydziale wpływających do Wydziału spraw z rep. K, W, Ko i Kp. Jako wiceprezes: przydział 25% udziału w przydziale spraw wpływających do Wydziału w rep. K i W.
Trzeba jednak w tym miejscu wyraźnie wskazać, iż powyższe zgłoszenie się sędziego na to wolne stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Poznaniu poprzedzały następujące okoliczności:
Mianowicie sędzia Robert Grześ, jako jeden z 77 sędziów z całej Polski, po zwolnieniu w styczniu 2021 r. jednego miejsca w Krajowej Radzie Sądownictwa, w związku z ubieganiem się na to wolne stanowisko przez byłego wiceministra sprawiedliwości - sędziego Łukasza Piebiaka - osoby pojawiającej się w tzw. „aferze hejterskiej”, podpisał pierwszy raz listę poparcia dla tego sędziego
( https://www.sejm.gov.pl/KRS/lista_Lukasz_Piebiak.pdf
https://archiwumosiatynskiego.pl/wpis-w-debacie/lista-wstydu-piebiaka-kto-poparl-bylego-zastepce-ministra-ziobry-do-nowej-krs-77-nazwisk/ ).
Sędzia Robert Grześ na początku 2022 r., z uwagi na kończącą się poprzednią kadencję Krajowej Rady Sądownictwa w marcu 2022 r., następnym razem złożył podpisy na listach poparcia do Krajowej Rady Sądownictwa na kolejną kadencję ponownie na sędziego Łukasza Piebiaka, jak i również na Jarosława Dudzicza – sędziego Sądu Rejonowego w Słubicach i jednocześnie Prezesa Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim i Marka Jaskulskiego - sędziego Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu, którzy już byli członkami Krajowej Rady Sądownictwa w poprzedniej kadencji
( https://oko.press/lista-wstydu-piebiaka-2-kto-chce-bylego-zastepce-ziobry-w-neo-krs-pelna-lista-108-sedziow
https://oko.press/jastrzab-z-poznania-idzie-po-ii-kadencje-neo-krs-poparli-go-prezesi-od-ziobry-i-neo-sedziowie
https://wyszukiwarka.forumfws.eu/#jaroslaw_dudzicz_2022 ).
Należy przy tym odnotować, iż m.in. na tych samych listach poparcia na kandydatów do KRS w osobach Łukasza Piebiaka, Jarosława Dudzicza, Marka Jaskulskiego podpisy złożyła sędzia Izabela Hantz-Nowak, która sporządziła wymienioną wyżej wręcz „doskonałą” opinię o pracy sędziego Roberta Grzesia.
W związku ze zgłoszeniem się Sędziego na wolne stanowisko sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w Poznaniu ocenę kwalifikacji Sędziego sporządził w dniu 26.07.2022 r. wizytator ds. karnych Sądu Okręgowego w Poznaniu – SSO Aleksander Brzozowski.
Sędzia wizytator w opinii tej wyraził zastrzeżenia co do orzecznictwa sędziego, wskazując na popełnione przez niego uchybienia w rozpoznawanych sprawach a także wskazał na pewne mankamenty związane z kandydowaniem tego sędziego do Sądu Okręgowego, podnosząc, iż sędzia ten nigdy nie był delegowany do Sądu Okręgowego, jak i nie został on sprawdzony przy orzekaniu w sprawach trudnych. Według sędziego wizytatora sędzia jedynie w stopniu dostatecznym spełnia kryteria uzyskania awansu zawodowego, o który się ubiega.
Kolegium Sądu Okręgowego w Poznaniu na posiedzeniu w dniu 05.09.2022 r. wyraziło pozytywną opinię o kandydaturze Roberta Grzesia na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Poznaniu, podejmując w tym względzie uchwałę siedemnastoma głosami „za” (oddano 4 głosy za oceną „dobrą” i 13 głosów za oceną „dostateczną”), jednym przeciw i jednym wstrzymującym się.
Na posiedzeniu zespołu członków Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 10.10.2022 r. zespół ten, przy oddaniu dwóch głosów „za”, przy braku głosów „przeciw” i przy jednym głosie „wstrzymującym” się przyjął stanowisko o rekomendowaniu Krajowej Radzie Sądownictwa pana Roberta Grzesia na jedno wolne stanowisko sędziego sądu okręgowego. W uzasadnieniu tego stanowiska wskazano, iż Robert Grześ „ legitymuje się bardzo dużym doświadczeniem życiowym i zawodowym oraz wszechstronnymi kompetencjami, uprawniającymi do rekomendowania jego kandydatury na stanowisko, o które się ubiega”. Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą Nr 885/2022 z dnia 12.10.2022 r. przedstawiła Prezydentowi RP wniosek o powołanie Roberta Grzesia do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w Poznaniu, przy oddaniu 11 głosów „za”, przy braku głosów „przeciw” i 3 głosach „wstrzymujących się”. W uchwale tej wskazano na bardzo duże doświadczenie sędziego zarówno życiowe, jak i zawodowe oraz na jego wszechstronne kompetencje, uprawniające do wystąpienia z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego sądu okręgowego, odwołując się przy tym do opinii o pracy sporządzonej przez Przewodniczącą VI Wydziału Karnego SR Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, z której wynika, że sędzia posiada szeroką wiedzę orzeczniczą oraz wysokie predyspozycje do pracy na stanowisku sędziego a także odwołując się do uzyskania przez sędziego „pozytywnej oceny swoich kwalifikacji”.
Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 18.06.2024 r. nr 1130.25.2024 sędzia Robert Grześ z dniem 19.06.2024 r. został powołany na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Poznaniu.
Sędzia został przydzielony przez Prezesa Sądu Okręgowego do orzekania z dniem 19.06.2024 r. w Wydziale III Karnym.
Z dniem 15.07.2024 r. Sędzia został odwołany przez wiceprezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z pełnienia funkcji pełnomocnika sądowego do spraw wdrożeń systemów teleinformatycznych w sądach powszechnych dla Sądu Okręgowego w Poznaniu w związku z jego rezygnacją z tej funkcji.
Jednocześnie równolegle we wskazanym wyżej okresie Uchwałą Nr 107/2023 Państwowa Komisja Wyborcza powołała sędziego w skład Okręgowej Komisji Wyborczej w Poznaniu w celu przeprowadzenia wyborów do Sejmu i Senatu RP zarządzonych na dzień 15.10.2023 r.
Pismem z dnia 15.12.2023 r. Prezes Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu SSR Michał Tasarek wystąpił do Ministra Sprawiedliwości – Adama Bodnara o powołanie sędziego na stanowisko wiceprezesa tego Sądu Rejonowego na okres czteroletniej kadencji do dnia 19.01.2028 r., wystawiając Sędziemu bardzo dobrą opinię. Wniosek ten zaaprobował Prezes Sądu Okręgowego w Poznaniu – sędzia Daniel Jurkiewicz. Jednak wniosek ten nie został uwzględniony.
Postanowieniem Komisarza Wyborczego w Poznaniu I z dnia 27.02.2024 r. Sędzia został powołany w skład Miejskiej Komisji Wyborczej w Poznaniu (tym Komisarzem jest sędzia Daniel Jurkiewicz).
Sędzia został powołany do składu Okręgowej Komisji Wyborczej w Poznaniu w wyborach do Parlamentu Europejskiego zarządzonych na 9.06.2024 r.
Wreszcie Sędzia został powołany przez Państwową Komisję Wyborczą do pełnienia funkcji członka Okręgowej Komisji Wyborczej w Poznaniu w wyborach Prezydenta RP zarządzonych na 18.05.2025 r.
Podsumowując, na co już zresztą zwracano wcześniej uwagę, powyższe fakty przekonują, iż Sędzia Robert Grześ już od połowy 2018 r., jako jeszcze sędzia sądu rejonowego został dostrzeżony przez osoby związane z ówczesną władzą wykonawczą, skoro niczym się nie wyróżniając w swojej pracy orzeczniczej najpierw zaczął wykonywać obowiązki sędziego w Sądzie Dyscyplinarnym, następnie uzyskał funkcję pełnomocnika sądowego do spraw wdrożeń systemów teleinformatycznych w sądach powszechnych dla Sądu Okręgowego w Poznaniu a następnie funkcję wiceprezesa Sądu Rejonowego a także przez ówczesnego Ministra Sprawiedliwości został nie tylko powołany w skład Komisji Egzaminacyjnej nr 2 do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2021 r. z/s w Poznaniu, ale i wyznaczony do pełnienia funkcji przewodniczącego tej Komisji. Przy czym te wszystkie funkcje, jakie w krótkim czasie Sędzia Robert Grześ uzyskał wiązały się z uzyskiwaniem znaczących apanaży finansowych, na co przykładowo wyżej wskazano.
Natomiast, jak to zgodnie zauważył Sąd Apelacyjny w Poznaniu w przywołanych wyżej sprawach, w których orzekał sędzia Robert Grześ, punktem szczególnie zwrotnym w karierze zawodowej tego sędziego było podpisanie przez niego w 2021 i 2022 aż łącznie czterech list poparcia dla sędziów ubiegających się o członkostwo w Krajowej Radzie Sądownictwa. Bezpośrednio po podpisaniu list poparcia dla sędziów do KRS, a tym samym legitymizacji naruszenia porządku prawnego w Polsce, sędzia Robert Grześ rozpoczął starania o stanowisko sędziego sądu okręgowego, co zresztą osiągnął. W bardzo bowiem krótkim czasie od podpisania tych list, po zgłoszeniu się na wolne stanowisko sędziego sądu okręgowego uzyskał bardzo dobrą, wręcz wzorową opinię o swojej pracy, wystawioną przez sędzię, która również uczestniczyła w składaniu podpisów pod listami poparcia dla tych samych kandydatów do KRS i choć rzeczowa i merytoryczna ocena pracy sędziego Roberta Grzesia sporządzona przez sędziego wizytatora Sądu Okręgowego w Poznaniu nie była już tak korzystna, wskazywała na szereg mankamentów w pracy orzeczniczej Sędziego i na brak rzeczywistego doświadczenia Sędziego w rozpoznawaniu spraw trudnych z powodu ich obszerności, czy też przedmiotu i wagi rozpoznania, to jest takich, jakie są codziennością w pracy orzeczniczej sędziów Sądu Okręgowego w Poznaniu, to fakt ten nie stał na przeszkodzie w uzyskaniu pozytywnej rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa w ubieganiu się o awans na wolne stanowisko sędziego w Sądzie Okręgowym w Poznaniu. Przy czym również znamienne jest, iż Rada ta „przemilczała” te wszystkie mankamenty, na które zwrócił uwagę sędzia wizytator, w tym „przemilczała” fakt, iż sędzia ten na podstawie wyników przeprowadzonych badań aktowych doszedł do jednoznacznego wniosku, iż sędzia Robert Grześ „ jedynie w stopniu dostatecznym spełnia kryteria awansu zawodowego, o który się ubiega”.
Trzeba przy tym także podkreślić, iż sędzia Robert Grześ podpisywał listy poparcia dla sędziów kandydujących do Krajowej Rady Sądownictwa - pomimo że nastąpiło to już po wydaniu przez Wielką Izbę TSUE wyroku z dnia 19 listopada 2019 r. określającego status prawny Krajowej Rady Sądownictwa, a także po cytowanej wcześniej uchwale połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA 1-4110-1/20). W przypadku poparcia list w 2022 r. znane były już wyroki ETPCz: z dnia 22 lipca 2021 r., w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce (skarga nr 43447/19), z dnia 8 listopada 2021 r., Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce (skargi nr 49868/19 i 57511/19).
Powyższe wszystkie okoliczności wskazują jednoznacznie na to, że sędzia Robert Grześ nie tylko zaakceptował działania władzy ustawodawczej i wykonawczej mającej na celu instrumentalne wykorzystanie władzy sądowniczej, „wydrążenie" instytucji państwa prawnego z ich ustrojowych funkcji (patrz na modelowym przykładzie Trybunału Konstytucyjnego), chaos prawny oraz podporządkowanie sądownictwa interesom politycznym, ale również swoimi działaniami związanymi z podpisywaniem w/w list poparcia afirmował uzależnienie sądów od władzy wykonawczej. Szczególnego podkreślenia wymaga to, że działania legitymizujące naruszenia prawa dokonane przez ówczesnych przedstawicieli władzy ustawodawczej i wykonawczej miały miejsce równocześnie z osiągnięciem przez sędziego Roberta Grzesia nie tylko realnych korzyści osobistych (awanse i stanowiska), ale również majątkowych (dodatkowe wynagrodzenia wynikające z pełnienia wielu funkcji). Przy czym, co także należy przywołać, sędzia Robert Grześ, mimo zmienionej sytuacji politycznej po wyborach do parlamentu z października 2023 r. nie zrezygnował ze swoich dążeń do awansu do Sądu Okręgowego w Poznaniu, przyjmując z rąk Prezydenta RP nominację na urząd sędziego sądu okręgowego.
Ujawnione wyżej okoliczności z drogi zawodowej sędziego Roberta Grzesia od połowy 2018 r. potwierdzają jego silny związek z osobami powiązanymi z władzą wykonawczą, to jest z osobami ze środowiska skupionego wokół ówczesnego Ministra Sprawiedliwości, co pozytywnie wpływało na dalszy rozwój kariery tego Sędziego. Na ten aspekt szczególny nacisk położył Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 lipca 2024 r. w sprawie I KK 86/24 (LEX nr 3738858), wykazując jednoznacznie, iż piastowanie przez sędziego różnych funkcji i awansowanie sędziego na kolejne stanowiska (tu: wiceprezesa Sądu Rejonowego a potem na urząd sędziego Sądu Okręgowego) a jednocześnie uzyskanie zwiększonych i to znacząco apanaży finansowych stanowiło wyraz „ życzliwości decyzyjnej”, jak i, cyt.: „ pozytywnego traktowania, ale i niewątpliwie zaufania ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości”.
Tak więc, jak w poprzednich sprawach, tak i w tej należy stwierdzić, iż skutkiem ustalenia powyższych okoliczności jest przesądzenie o tym, iż obiektywny obserwator mógł powziąć przekonanie, iż sędzia Robert Grześ był związany z władzą wykonawczą, które to związanie wykraczało poza stosunki o charakterze służbowym.
To właśnie z perspektywy zewnętrznego obserwatora funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, powstaje uzasadnione przekonanie, że sędzia Robert Grześ uzyskał awanse na stanowisko sędziego wyższego rzędu w wadliwej procedurze, z uwagi na poparcie udzielane władzy wykonawczej w okresie systemowego naruszania przez nią zasad praworządności i trójpodziału władzy, co doprowadziło Sąd Apelacyjny do przekonania, iż orzekający w niniejszej sprawie skład Sądu I instancji, z racji udziału w nim sędziego Roberta Grzesia, nie spełniał kryteriów niezależności i bezstronności przynależnych „sądowi ustanowionemu ustawą” w znaczeniu konstytucyjnym i konwencyjnym.
Inaczej zaś mówiąc, w sprawie prowadzonej przez sędziego Roberta Grzesia przed Sądem Okręgowym w Poznaniu o sygn. akt III Ko 624/24 zmaterializowały się uzasadnione wątpliwości odnośnie do instytucjonalnej bezstronności wskazanego sędziego i przełamania zasady domniemania bezstronności i niezawisłości wynikających z okoliczności otrzymania przez sędziego Roberta Grzesia nominacji na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Poznaniu.
Tym samym w niniejszym postępowaniu ujawniła się, podnoszona przez apelującego, jak i zauważana z urzędu przez Sąd Apelacyjny, bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., która, zgodnie z tym przepisem oraz art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. wymaga uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zdaje sobie sprawę, że uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania nie przyspiesza postępowania, co bez wątpienia nie jest zgodne ze stanowiskiem samego wnioskodawcy, który w toku rozprawy apelacyjnej nie dostrzegał konieczności wydania takiego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Jednak, jak wspomniano wyżej, ta okoliczność, mając na uwadze zarzut apelacyjny została uwzględniona przez Sąd odwoławczy, który zresztą także byłby zobligowany do dostrzeżenia jej z urzędu. Natomiast należy wyraźnie podkreślić, iż rzetelność procesu, przeprowadzonego przez niezależny sąd i niezwisłego sędziego jest wartością nadrzędną, wypływającą z gwarancji w zakresie swobód i wolności obywatelskich, co nakazuje działać w sposób zastosowany przez Sąd Apelacyjny w niniejszym postępowaniu odwoławczym.
Sąd Okręgowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zobligowany do powtórzenia w całości na rozprawie postępowania dowodowego i ostatecznie wyda właściwe rozstrzygnięcie, pamiętając o treści art. 443 k.p.k. Jednocześnie w swoich ustaleniach i ocenach uwzględni również zapatrywania skarżącego prokuratora, zawarte w pozostałych zarzutach apelacyjnych i je uwzględni, o ile dojdzie do przekonania, iż znajdują one merytoryczne uzasadnienie. Sąd Apelacyjny bowiem zaniechał ustosunkowania się do nich, kierując się przepisem art. 436 k.p.k.
D. P. M. K. H. K.