Uzasadnienie z 10 marca 2026, sygn. II AKa 392/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 392/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 7 października 2025 roku

sygn. akt IV K 282/25

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

I. obraza przepisów prawa materialnego, w innym wypadku niż w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, a to art. 57 § 3 k.k. w zw. art. 57b k.k. polegającą na zastosowaniu wobec oskarżonego W. N. przez Sąd I instancji nadzwyczajnego złagodzenia kary pozbawienia wolności na podstawie art. 60 § 2 k.k. i wymierzeniu w pkt 1 wyroku kary roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy był on zobligowany, w razie zbiegu podstawy nadzwyczajnego złagodzenia lub obostrzenia kary o charakterze obligatoryjnym i fakultatywnym, do zastosowania obostrzenia kary o charakterze obligatoryjnym wynikającego z popełnienia przez oskarżonego przestępstwa z pkt 1. wyroku w warunkach czynu ciągłego z art. 12 § 1 k.k., tym samym był zobligowany do wymierzenia kary pozbawienia wolności powyżej 3 lat, przez co orzeczenie to nie odpowiada prawu,

II. obraza przepisów prawa materialnego, w innym wypadku niż w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, a to art. 33 § la pkt 3 k.k. w zw. art. 33 § 2a k.k., polegającą na wymierzeniu wobec oskarżonego W. N. za czyn z pkt 1. wyroku kary grzywny, obok kary pozbawienia wolności, w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, podczas gdy, z uwagi na ustawowe zagrożenie karą za popełnienie zarzucanej oskarżonemu zbrodni z art. 53 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( Dz.U.2023.1939 t.j. z dnia 2023.09.20), winien on był wymierzyć grzywnę w wysokości nie niższej niż 150 stawek dziennych, przez co orzeczenie to nie odpowiada prawu.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Rozpoznając przedmiotową sprawę, Sąd doszedł do przekonania, iż podniesiony w apelacji oskarżyciela zarzut w pkt 1, podobnie jak apelacja obrońcy winny doprowadzić do zmiany zaskarżonego orzeczenia na korzyść W. N., jednak nie z powodu wskazanych w tych środkach argumentów. Rację ma Sąd orzekający, wskazując że oskarżony W. N. wypełnił swoim działaniem przypisanym w pkt 1 wyroku art. 53 ust. 2 i art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k., niemniej Sąd odwoławczy nie zgodził się z zakwalifikowaniem tego zachowania, jako czynu ciągłego. Oczywistym jest, że istotą tej konstrukcji (art. 12 k.k.) jest przyjęcie, iż kilka jednostkowych zachowań tworzy razem jeden czyn zabroniony wtedy, gdy zostały podjęte w krótkich odstępach czasu i stanowią wykonanie z góry powziętego zamiaru. Zachowania jednostkowe mogą wyczerpywać przy tym bądź znamiona przestępstwa, bądź wykroczenia. Tracą one jednak swój jednostkowy charakter, tworzą bowiem łącznie jeden czyn zabroniony, jedno przestępstwo ciągłe (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt III KK 127/15). Tymczasem czyn przypisany przez Sąd I instancji w pkt 1 wyroku dotyczący uprawy 4 roślin konopi innych niż włókniste stanowił jedno zachowanie, polegające na posadzeniu tychże i ich pielęgnacji. Zatem brak w tym czynie powtarzających się zachowań polegających na ponawianiu w określonym czasie sadzenia i dalszej uprawie kolejnych, nowych roślin. Trudno przyjąć zasadność zakwalifikowania tego działania z art. 12 k.k. jedynie z powodu jednoczesnego posadzenia większej ilości roślin niźli jednej, a także z powodu dokonywania dalszych czynności służących uprawie, bowiem czynności te decydują o bycie przestępstwa w ogóle, a nie wpływają na przyjęcie, że oskarżony popełnił inne, kolejne czyny zabronione. Odmienne podejście do tego problemu oznaczałoby, że w zasadzie wszystkie tego rodzaju zachowania kwalifikowane byłyby z art. 12 k.k., bowiem karalne w podstawowej formie byłoby jedynie posadzenie jednej rośliny, co w realnym życiu nie zdarza się w zasadzie nigdy. Jednocześnie w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2005 r., IV KK 14/05 (OSNKW 2005, z. 4, poz. 37) stwierdzono, że "wytwarzaniem środka odurzającego, o którym mowa w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, w sytuacji, gdy inne przepisy tej ustawy odrębnie penalizują zakazaną uprawę określonej rośliny (np. konopi) oraz zbiór z niej takich jej części, które same są już uznawane za środek odurzający (np. ziela i żywicy konopi), są dopiero takie dalsze czynności podejmowane po zbiorze (np. suszenie), za pomocą których otrzymuje się gotowy środek odurzający zdatny do użycia, a więc określony preparat danej rośliny, np. susz konopi". Pogląd ten podtrzymał Sąd Najwyższy na gruncie obecnie obowiązującej ustawy z 2005 r. wywodząc w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2015 r., V KK 124/15 (LEX nr 1781852), że "wytwarzaniem środka odurzającego są dopiero takie dalsze czynności podejmowane po zbiorze - np. suszenie - za pomocą których otrzymuje się gotowy środek odurzający do użycia, a więc określony preparat danej rośliny, np. susz konopi". Taka interpretacja pojęcia "wytwarzania" znajduje swoje odzwierciedlenie w definicji legalnej zawartej w art. 4 pkt 35 u.p.n., zgodnie z którą są to "czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające, substancje psychotropowe, prekursory, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, ich oczyszczanie, ekstrakcję surowców i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji", a więc również m.in. suszenie zebranych wcześniej konopi innych niż włókniste. Oczywiste w tym stanie rzeczy jest, że wytwarzanie środków odurzających to etap odrębny od wcześniejszej uprawy konopi i ich zbioru oraz osobno penalizowany, a dla przyjęcia znamienia wytworzenia nie jest konieczne wcześniejsze prowadzenie przez daną osobę tejże uprawy, a nawet dokonanie zbioru roślin lub ich części. (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt III KK 125/17). Podkreślić zatem należy, że skoro oskarżony dokonał wycięcia uprawianych roślin, a następnie przystąpił do ich rozdrobienia i ususzenia, to wypełnił w tym przypadku znamiona jednego przestępstwa w rozumieniu ustawy, a nie wielu zachowań mogących być zakwalifikowanymi, jako czyn ciągły. Skoro bowiem wytwarzanie środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste ze swej istoty stanowi złożony proces, uzasadnione jest przyjęcie wieloczynowego charakteru omawianego czynu zabronionego (zob. min. wyrok SA w Gdańsku z 21.02.2013 r., II AKa 18/13, LEX nr 1314689, por. M. Kulik [w:] Komentarz do niektórych przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii [w:] Pozakodeksowe przestępstwa przeciwko zdrowiu. Komentarz, red. M. Mozgawa, Warszawa 2017, art. 53, jak też M. Kulik [w:] Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, red. M. Mozgawa, LEX/el. 2025, art. 12). Jednocześnie instytucji czynu ciągłego nie stosuje się do przestępstw trwałych, zbiorowych lub z reguły popełnianych powtarzającymi się zachowaniami ( zob. min. Wyrok SN z 18.02.2022 r., I KK 204/20, OSNK 2022, nr 8, poz. 29, Wyrok SA w Gdańsku z 12.04.2016 r., II AKa 435/15, LEX nr 2087809). Tym samym do ustalonej w sprawie sytuacji zastosowanie ma jedynie art. 11 k.k.

Z tych względów Sąd odwoławczy wyeliminował z opisu czynu pkt 1 orzeczenia ustalenie: „w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu”, a z kwalifikacji prawnej art. 12 § 1 k.k. Jednocześnie tego rodzaju zmiana uczyniła bezprzedmiotowe rozważanie konieczności zastosowania lub nie, art. 57 § 3 k.k. w zw. z art. 57b k.k. Natomiast powyższe doprowadziło do konieczności oceny czy zasadnie rozważono możliwość i zastosowano wobec W. N. art. 60 k.k. Kompleksowa analiza przeprowadzonego postępowania, charakter popełnionego czynu i osoba oskarżonego doprowadziła Sąd odwoławczy do przekonania, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki zastosowania nadzwyczajnego załagodzenia wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności. Podkreślić w tym miejscu należy, że wskazane przez Sąd I instancji przesłanki pozostają jak najbardziej aktualne. Oskarżony przyznał się do popełnienia przypisanych mu w wyroku czynów i nie kwestionował dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, wykazując rzeczywistą skruchę. Dodać w tym miejscu należy, że czynności sprawcze skazanego zakończyły się na przetworzeniu nielegalnego środka odurzającego i częściowym jego spożyciu, zatem nie ustalono, aby substancja została wprowadzona na szerszy rynek do jakichkolwiek innych odbiorców. Duża część przedmiotu procesu (z czynu pkt 1) została zabezpieczona do niniejszego postępowania, co stanowi bezsprzecznie okoliczność łagodzącą w sprawie. Ponadto W. N. był w chwili popełnienia czynu osobą niekaraną. Wprawdzie okoliczność ta nie może stanowić extra ordynaryjnego elementu oceny osoby oskarżonego, niemniej w połączeniu pozostałymi okolicznościami łagodzącymi, wzmacnia obiektywnie pozytywną ocenę W. N.. Zauważyć ponadto należy sposób zachowania skazanego w chwili obecnej, jak i jego pozytywną opinię w środowisku lokalnym. Zatem postawa skazanego i jego linia życiowa wskazuje, że zasadne jest skorzystanie wobec niego z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Oczywiście pamiętać należy, że czyny popełnione przez oskarżonego mają wysoki stopień społecznej szkodliwości i nie mogą pozostawać bez realnej reakcji karnej, niemniej nie jest konieczne tak surowe karanie W. N., jak tego oczekuje oskarżyciel. Nie znajduje zatem racjonalnego uzasadnienia, w uznaniu Sądu wymierzenie kary pozbawienia wolności na poziomie trzech lat i miesiąca. Tego rodzaju kara byłaby rażąco niewspółmiernie surowa w stosunku do ocenionych łącznie wszystkich okoliczności popełnienia czynu zarówno tych obciążających, jak i łagodzących. W realiach niniejszej sprawy kara roku i czterech miesięcy pozbawienia wolności doskonale spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej, bowiem wpłynie wychowawczo i hamująco także na samego oskarżonego. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu orzekającego w sprawie, co do tego, że wobec W. N. w zakresie analizowanego przestępstwa zachodzą okoliczności uzasadniające uznanie, że nawet najłagodniejsza kara pozbawienia wolności przewidziana przez art. 53 ust 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii byłaby niewspółmiernie surowa. Tym samym, że mamy do czynienia z sytuacją o jakiej mowa w art. 60 § 2 k.k.

Podkreślenia wymaga fakt, że ustalenia faktyczne w sprawie zostały poczynione w znacznej części na podstawie wyjaśnień samego W. N., w których podał on okoliczności istotnie go obciążające. Co znamienne i na co zwrócił uwagę sam Sąd Okręgowy, to właśnie wyjaśnienia oskarżonego pozwoliły prokuratorowi na postawienie zarzutu w takim kształcie i kwalifikacji obejmującej zbrodnię. Powyższe okoliczności, jak też charakter wytwarzanego środka odurzającego (tzw. narkotyk miękki), wyłącznie z przeznaczeniem na tzw. własne potrzeby, specyfika czynności jego wytwarzania (polegająca na prowadzeniu uprawy z nabytych ziaren i pozyskaniu, rozdrobnieniu i wysuszeniu kilku krzewów) w istotny sposób wpływają na ocenę stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego przestępstwa. Okoliczności te w zestawieniu z ówczesną i aktualną ciężką sytuacją osobistą i rodzinną W. N., jego zachowaniem przed i po popełnieniu czynu przemawiają za słusznością zastosowania wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary za omawiane przestępstwo.

Jednocześnie nie budzi wątpliwości wymiar kary łącznej, ukształtowany na podstawie w zasadzie minimalnej wymaganej przez ustawodawcę zasady asperacji. Orzeczona w ten sposób kara łączna roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności odpowiada sformułowanym przez ustawodawcę kryteriom. Jej wymiar jest adekwatny do brzmienia art. 86 § 1 k.k. określającego jej granice, jak i okoliczności sprecyzowanych w art. 85a k.k.), akcentujących jej cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ubocznie należy przypomnieć, że przypisane oskarżonemu przestępstwa są ze sobą powiązane, zarówno w zakresie płaszczyzny podmiotowej, przedmiotowej jak i czasowej. Tym samym przyjąć należy, że wymierzona w orzeczeniu kara we wspomnianym rozmiarze jest wystarczająco właściwym podsumowaniem zaistniałych w sprawie wszystkich okoliczności łagodzących, jak i okoliczności obciążających.

Rację ma natomiast prokurator podnosząc, że Sąd dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, w innym wypadku niż w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, a to art. 33 § la pkt 3 k.k. w zw. art. 33 § 2a k.k. Bowiem Sąd wymierzył wobec oskarżonego W. N. za czyn z pkt 1. wyroku kary grzywny, obok kary pozbawienia wolności, w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, podczas gdy, z uwagi na ustawowe zagrożenie karą za popełnienie zarzucanej oskarżonemu zbrodni z art. 53 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( Dz.U.2023.1939 LI z dnia 2023.09.20), winien on był wymierzyć grzywnę w wysokości nie niższej niż 150 stawek dziennych, przez co orzeczenie to nie odpowiada prawu. Z tych względów Sąd dokonał zmiany orzeczenia w zakresie kary grzywny.

Wniosek

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie W. N.:

— za I zarzucany mu czyn na podstawie art. 53 ust. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 11 § 3 k.k. kary 3 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 150 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 20 zł, a nadto orzeczenia na podstawie art. 70 ust. 4a Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii świadczenia pieniężnego w wysokości 2 000 z1 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, orzeczenia na podstawie art. 70 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przepadku dowodów rzeczowych w postaci środków odurzających (suszu roślinnego) oraz wagi elektronicznej;

— za II zarzucany mu czyn na podstawie art. 63 ust. 3 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii 6 miesięcy pozbawienia wolności, a nadto orzeczenia na podstawie art. 70 ust. 4a Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii świadczenia pieniężnego w wysokości 2 000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, orzeczenia na podstawie art. 70 ust. I Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przepadku dowodów rzeczowych w postaci sześciu roślin konopi oraz filtra węglowego, testera Ph, czujnika wilgotności, termometru, lampy, nawilżacza powietrza i programatora czasowego;

i na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. wymierzenia oskarżonemu kary łącznej w wysokości 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności z zaliczeniem na poczet orzeczonej kary łączne pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania od 27 lutego 2025 r. godz. 8:25 do 7 października 2025 r. na podstawie art. 63 § 1 k.k., na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. orzeczenia zwrotu oskarżonemu dowodów rzeczowych w postaci dwóch telefonów komórkowych wraz z kartami SIM oraz zasądzenia od W. N. kosztów sądowych w całości.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski zasadne jedynie w części dotyczącej podwyższenia kary grzywny.

1ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

z wyjątkiem zmiany wskazanej w pkt 5.2 utrzymano zaskarżony wyrok w mocy;

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

j.w.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

I.  zmieniono zaskarżony wyrok w pkt 1 sentencji w ten sposób, że:

1.  z opisu czynu wyeliminowano ustalenie: „w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu”, a z kwalifikacji prawnej art. 12 § 1 k.k.,

2.  wymierzoną liczbę stawek dziennych grzywny podwyższono do 150;

Zwięźle o powodach zmiany

j.w.

1Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, uznając iż ich uiszczenie przez ww. byłoby dla niego zbyt uciążliwe.

1PODPIS