Wyrok z 8 marca 2016, sygn. IV U 320/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 marca 2016r.

Sąd Okręgowy w Elblągu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Alicja Romanowska

Protokolant: stażysta Anna Barcikowska

po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016r. w Elblągu na rozprawie

sprawy z odwołania A. H.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E.

z dnia 23/01/2015r. nr 8 znak: (...)

z udziałem K. S. (1)

o ustalenie podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym pracownika

oddala odwołanie.

Sygn. akt IV U 320/15

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni A. H. odwołała się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. z dnia 23.01.2015r., nr 8, znak (...)- (...), którą to decyzją stwierdzono, iż skarżąca nie podlega od dnia 18.07.2014r. obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu jako pracownik u płatnika składek K. S. (1).

Skarżąca wniosła o uchylenie i zmianę zaskarżonej decyzji. W pierwsze kolejności wskazując, że decyzja organu rentowego jest wadliwa albowiem nie zostały zachowane w postępowaniu administracyjnym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosła także o orzeczenie, że jako pracownik u płatnika składek K. S. (1) podlega od 18.07.2014r. obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu. Wniosła także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na odwołanie pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. wniósł o jego oddalenie. Pozwany powołał przepisy ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych /tekst jedn. Dz.U.z 2013r., Nr 1442/ wskazując, że umowa o pracę zawarta między A. H., a K. S. (1) nosi cechy umowy pozornej, a z ustalonego w toku postępowania kontrolnego stanu faktycznego wynika, że celem zawartej umowy o pracę nie była wola jej rzeczywistego świadczenia, lecz stworzenie podstaw do uzyskania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych.

Uczestnik postępowania K. S. (1) wniósł o uwzględnienie odwołania skarżącej.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Decyzją z dnia 05.07.2013r., znak (...)- (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. stwierdził, że skarżąca A. H. nie podlega od dnia 01.12.2012r. obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu jako pracownik u płatnika składek K. S. (1).

Skarżąca A. H. złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Sąd Okręgowy w Elblągu wyrokiem z dnia 10.07.2014r. w sprawie IV U 1744/13 oddalił odwołanie ubezpieczonej.

A. H. wniosła apelację od w/w wyroku.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29.04.2015r. w sprawie III AUa 2034/14 oddalił apelację.

/okoliczności bezsporne, nadto wyrok SA w Gdańsku k.18-23/

A. H. w dniu 18.07.2014r. zawarła umowę o pracę z Firmą Handlowo-Usługową (...) z siedzibą w M.. Skarżąca została zatrudniona na stanowisku przedstawiciela handlowego, na czas określony do 17.07.2015r., w pełnym wymiarze czasu pracy, za wynagrodzeniem 6000 złotych brutto miesięcznie.

Ubezpieczona w dniu 16.07.2014r. rozwiązała za porozumieniem stron poprzednią umowę o pracę z Firmą Handlowo-Usługową (...) z siedzibą w M..

A. H. jest z zawodu jest magistrem pedagogiki

Firma Handlowo-Usługowa (...) z siedzibą w M. w oparciu o umowę z dnia 01.07.2010r. zawartą z (...) Sp. z o.o. w W. zobowiązana była do prowadzenia stałego serwisu urządzeń do gier rozrywkowych dzierżawionych przez tą spółkę. Wówczas sprawowanie serwisku obejmowało w szczególności usługi stałego nadzoru nad stanem technicznym urządzeń, wykonywaniem ich napraw na każde żądanie spółki, aktualizowanie oprogramowania oraz odbiór urządzeń od spółki i dowóz ich do wskazanych lokalizacji. K. S. (1) nie zatrudniał żadnych osób i wszystkie czynności związane z prowadzeniem działalności /w wyłączeniem spraw księgowych / wykonywał sam. W miesiącu lipcu 2014r. przychód firmy wynosił 7 967,48 zł., w sierpniu 2014r. przychód firmy wynosił 9 162,60 zł., w następnych miesiącach 2014r. przychód firmy kształtował się w granicach ok 10 000 zł. miesięcznie, przy czym za cały 2014r. firma wykazała dochód 6 035,84 zł. W 2013r. firma wykazała dochód w wysokości 23 251,61 zł. Od 28.08.2014r. do 29.08.2014r. A. H. otrzymała wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy od 30.09.2014r. do 24.01.2015r. ubiegała się o wypłatę zasiłku chorobowego. W 2015r. A. H. i K. S. (1) za porozumieniem stron rozwiązali umowę o pracę i A. H. zarejestrowała się jako osoba bezrobotna, gdzie uzyskała dofinansowanie na rozpoczęcie działalności gospodarczej z zakresu kosmetologii.

/okoliczności bezsporne, nadto zeznania o wysokości osiągniętego przychodu k.51 akt/

Przy zawarciu umowy o pracę pomiędzy stronami nie sporządzono pisemnego zakresu obowiązków pracowniczych. Nie przeprowadzono szkolenia bhp i pracodawca nie skierował wnioskodawczyni na badania lekarza profilaktyka.

Wnioskodawczyni w związku z podpisaniem umowy o pracę miała sprawdzać stan urządzeń do gier rozrywkowych dzierżawionych przez spółkę (...) Sp. z o.o. w W. u klientów pozyskanych przez Firmę Handlowo-Usługową (...) z siedzibą w M., sprawdzać aktywność urządzeń do gry, dokonywać rozliczeń z kontrahentami, dokonywać drobnych napraw, a także pobierać raz w miesiącu od nich opłatę. Nadto do obowiązków skarżącej miało należeć pozyskiwanie nowych klientów na terenie województwa (...) i (...). Skarżąca do wykonywania obowiązków zawodowych miała używać własnego środka lokomocji. W umowie o pracę jako miejsce wykonywania pracy wnioskodawczyni wskazano teren całego kraju.

/dowód umowa o prace k-23 plik akt ZUS, wyjaśnienia i zeznania A. H. e-protokół (...):01:23 z dnia 23.02.16r., wyjaśnienia i zeznania K. S. (1) e-protokół (...):17:28 z dnia 14.01.16r./

Wnioskodawczyni od dnia 18.07.2014r. została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych, emerytalnego, rentowego, chorobowego i wypadkowego z tytułu zatrudnienia u K. S. (1).

/bezsporne /

Pozwany wszczął postępowanie wyjaśniające, mające na celu zbadanie zasadności zgłoszenia skarżącej do ubezpieczeń społecznych, w wyniku którego wydał zaskarżoną decyzję z dnia 23.01.2015r. uznając, iż umowa o pracę pomiędzy stronami została zawarta dla pozoru, w celu stworzenia formalnych przesłanek do uzyskania uprawnień do świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego, a nie faktycznego świadczenia pracy.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez wnioskodawczynię.

W ocenie Sądu odwołanie skarżącej nie zasługiwało na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji drugorzędne znaczenie mają podnoszone przez skarżącą wady decyzji administracyjnej.

.Postępowanie sądowe, w tym w sprawach z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych, skupia się na wadach wynikających z naruszenia prawa materialnego, a kwestia wad decyzji administracyjnych spowodowanych naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego pozostaje w zasadzie poza przedmiotem tego postępowania. W postępowaniu przed sądem w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z czym nie ma możliwości badania w świetle przepisów tego kodeksu prawidłowości wydanej przez organ rentowy decyzji. Sąd ubezpieczeń społecznych - jako sąd powszechny - może i powinien dostrzegać jedynie takie wady formalne decyzji administracyjnej, które decyzję tę dyskwalifikują w stopniu odbierającym jej cechy aktu administracyjnego jako przedmiotu odwołania. Powyższa sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie.

Pozwany zarówno w uzasadnieniu powyższej decyzji, jak i w odpowiedzi na odwołanie podniósł zarzut dotyczący nieważności umowy pomiędzy wnioskodawczynią, a zainteresowanym, jako czynności pozornej, zawartej jedynie w celu uzyskania przez skarżącą świadczeń z ubezpieczenia społecznego

Zgodnie z art. 6 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1, 11 ust. 1, 12 ust. 1 oraz 13 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013, Nr 1442), obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym podlegają pracownicy, przez których rozumie się osoby pozostające w stosunku pracy.

Art. 22 § 1 Kodeksu Pracy stanowi zaś, iż przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i w czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.

Z powyższej normy wynikają cechy, jakim musi odpowiadać umowa, aby mogła być zakwalifikowana jako umowa o pracę. Zarówno literatura przedmiotu, jak też orzecznictwo sądów powszechnych i Sądu Najwyższego wyszczególnia następujące cechy stosunku pracy:

1/ stroną zobowiązaną do pracy /pracownikiem/ jest osoba fizyczna,

2/ zobowiązuje się ona do pracy w zamian za wynagrodzeniem /odpłatność pracy/,

3/ przedmiotem umowy ze strony pracownika jest samo pełnienie /wykonywanie/ pracy,

4/ pracownik nie jest obciążony ryzykiem realizacji zobowiązania,

5/ pracownik obowiązany jest świadczyć pracę osobiście,

6/ pracownik w realizacji zobowiązania jest podporządkowany.

Artykuł 22 k.p określa podstawowe cechy charakterystyczne stosunku pracy i zarazem jego podstawowy cel społeczno – gospodarczy. Jest to relacja prawna między pracownikiem a pracodawcą, której główną treść stanowi zobowiązanie się pracownika do ciągłego, osobistego wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem /w warunkach organizacyjnego podporządkowania/, a pracodawcy do zatrudnienia pracownika za wynagrodzeniem. Z uwagi na fakt, iż stosunek pracy jest stosunkiem zobowiązaniowym uzewnętrzniającym wole umawiających się stron, po stronie pracownika musi istnieć chęć świadczenia pracy oraz możliwość jej świadczenia, a po stronie pracodawcy potrzeba zatrudnienia i korzystania z pracy za wynagrodzeniem. W każdej sytuacji tego rodzaju szczegółowego wyjaśnienia wymaga, czy pomiędzy stronami nastąpiło nawiązanie stosunku pracy, rezultatem czego będzie skutek wynikający z systemu prawa ubezpieczeń społecznych w postaci podlegania pracowniczemu ubezpieczeniu społecznemu, czy też zgłoszenie do ubezpieczenia ma charakter fikcyjny, a to z tej przyczyny, że pomimo zawartej umowy o pracę nie nastąpiło nawiązanie stosunku pracy.

Na gruncie podlegania ubezpieczeniom społecznym w związku z nawiązaniem stosunku pracy orzecznictwo wskazuje, że umowę o pracę uważa się za zawartą dla pozoru, jeżeli przy składaniu oświadczeń woli obie strony mają świadomość, że osoba określona w umowie o pracę jako pracownik nie będzie świadczyć pracy, a osoba wskazana jako pracodawca nie będzie z jej pracy korzystać (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2005 r., II UK 321/04, OSNP 2006/11-12/190). Do zawarcia umowy o pracę stosuje się bowiem odpowiednio na podstawie odesłania zawartego w art. 300 KP przepisy części ogólnej Kodeksu Cywilnego odnoszące się wad oświadczenia woli (art. 82-88 k.c.). Zgodnie z art. 83 § 1 zd. 1 k.c. nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. Art. 83k.c. charakteryzuje czynność prawną pozorną przez wskazanie trzech jej elementów, które muszą wystąpić łącznie: oświadczenie woli musi być złożone tylko dla pozoru, oświadczenie woli musi być złożone drugiej stronie, adresat oświadczenia woli musi zgadzać się na dokonanie czynności prawnej jedynie dla pozoru. Złożenie oświadczenia woli dla pozoru oznacza, że osoba oświadczająca wolę w każdym wypadku nie chce, aby powstały skutki prawne, jakie zwykle prawo łączy ze składanym przez nią oświadczeniem. Brak zamiaru wywołania skutków prawnych oznacza, że osoba składająca oświadczenie woli albo nie chce w ogóle wywołać żadnych skutków prawnych, albo też chce wywołać inne, niż wynikałoby ze złożonego przez nią oświadczenia woli. /por. wyrok SA w Gdańsku z dnia 11.01.2007r., sygn. akt III AUa 2565/06/.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego do objęcia pracowniczym ubezpieczeniem społecznym, nie może dojść, gdy zgłoszenie do ubezpieczenia dotyczy osoby która nie jest pracownikiem, a zgłoszenie to następuje pod pozorem zatrudnienia. /por. wyrok z dnia 18.10.2005r., sygn. akt II UK 43/05 i III UK 32/06 z dnia 18.05.2006r./ Wobec tego warunkiem pracowniczego ubezpieczenia społecznego jest istnienie faktycznego stosunku pracy, a o ważności stosunku pracy świadczy to, czy oświadczenie woli zawarte w umowie pracy nie zawierają wad które powodowały by ich nieważność bądź bezskuteczność. Z powyższych względów na istnienie stosunku pracy nie składa się tylko zawarcie umowy o pracę, ale przede wszystkim zamiar stron oraz faktyczne wykonywanie określonej pracy, na warunkach wynikających z umowy.

Umowa o pracę jest zawarta dla pozoru (w rozumieniu przepisu art. 83 k.c. w związku z art. 300 k.p.), a przez to nie stanowi tytułu do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, jeżeli przy składaniu oświadczeń woli obie strony mają świadomość, że osoba określona w umowie jako pracownik nie będzie świadczyć pracy, a podmiot wskazany jako pracodawca nie będzie korzystać z jej pracy, czyli strony z góry zakładają, iż nie będą realizowały swoich praw i obowiązków wypełniających treść stosunku pracy. Nie można zatem przyjąć pozorności oświadczeń woli o zawarciu umowy o pracę, gdy pracownik podjął pracę i ją wykonywał, a pracodawca tę pracę przyjmował (taki sam pogląd został wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 maja 2011 r., II UK 20/11, OSP z 2012 r. Nr 5, poz. 53).

Wobec powyższego o tym, czy strony istotnie nawiązały stosunek pracy stanowiący tytuł ubezpieczeń społecznych nie decyduje samo formalne zawarcie umowy o pracę, przystąpienie do ubezpieczenia i opłacenie składki, ale rzeczywiste realizowanie elementów charakterystycznych dla stosunku pracy, a wynikających z przepisu art. 22 § 1 k.p. Istotne więc jest, aby stosunek pracy zrealizował się przez wykonywanie zatrudnienia, gdyż w takim przypadku wady oświadczeń woli dotykające umowy o pracę - nawet powodujące jej nieważność - nie wywołują skutków w sferze prawa do świadczeń z ubezpieczeń społecznych (tak samo wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 czerwca 2009 r., I UK 21/09; LEX nr 515699).

W tym miejscu wskazać należy, że w związku z zarzutem pozwanego na ubezpieczonej ciążył ciężar wykazania, że świadczyła pracę na rzecz zainteresowanego w ramach umowy o pracę.

Proces cywilny, w tym także proces w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, jest procesem kontradyktoryjnym i zgodnie z zasadą zawartą w art. 6 k.c. ,,Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne”. Strony są obowiązane więc wskazywać dowody dla stwierdzenia tych faktów /art. 232 k.p.c./. To one bowiem są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Sąd orzeka na podstawie twierdzeń i dowodów dostarczonych przez strony i tylko wyjątkowo, np. w sytuacji ewidentnej nieporadności strony, ma obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu.

W ocenie Sądu ubezpieczona temu obowiązkowi nie podołała.

W ocenie Sądu całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie nie potwierdził stanowiska wnioskodawczyni i uczestnika o istnieniu stosunku pracy.

Wskazać przy tym należy, że pozorność ma miejsce również wówczas kiedy strony podejmują wykonywanie czynności mające na celu jedynie potwierdzenie wykonywania czynności w sytuacji gdy wolą obu stron nie jest realizowanie stosunku pracy a taka sytucja miała miejsce, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie.

Koniecznym jest zaznaczenie, że w ocenie Sądu istotne znaczenie mają okoliczności zawarcia umowy o pracę i zamiar jej realizowania.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż strony w żaden racjonalny sposób nie wyjaśniły okoliczności da których rozwiązały wcześniej zawartą umowę o pracę za porozumieniem stron z dniem 16.07.2014r. a następnie zawarły umowę o takiej samej treści. Zdaniem Sądu powyższe należy tłumaczyć jedynie okolicznością toczenia się postępowania w sprawie odwołania od decyzji z dnia 5.07.2013r. zauważyć przy tym należy, że sytuacja firmy K. S., jeśli chodzi o jej obroty i zakres obowiązków samego właściciela w żaden istotny sposób nie zmienił się zarówno w stosunku do okresu sprzed lipca 2014r., jak również po okresie kiedy A.H. przebywała na zwolnieniu lekarskim, a także kiedy ostatecznie rozwiązała umowę o pracę z K. S.. Podnoszony przez K. S. fakt, iż w spornym okresie realizował inne plany biznesowe – otwarcie lokalu gastronomicznego w żaden sposób nie zostało przed Sądem wykazane. W szczególności K. S. nie wykazał iż czynności te absorbowały go w takim zakresie, że nie mógł realizować zadań związanych z wynajmem i obsługą automatów do gry.

Zdaniem Sądu zarówno odwołująca się, jak i uczestnik postępowania nie wykazali , że ich zamiarem, przy zawieraniu umowy o pracę, było faktycznie świadczenie pracy. Wręcz przeciwnie, ocenie Sądu zamiarem zarówno wnioskodawczyni, jak i zainteresowanego było umożliwienie skarżącej skorzystania ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Zdaniem Sądu, po stronie zainteresowanego nie zachodziła potrzeba zatrudnienia i korzystania z pracy wnioskodawczyni za wynagrodzeniem. Zasadnym jest w tym zakresie powzięcie ustaleń w zakresie funkcjonowania przedsiębiorstwa zainteresowanego w okresie przed i po zawarciu umowy o pracę ze skarżącą. Z zeznań K. S. w sposób jednoznaczny wynika, że przed zatrudnieniem ubezpieczonej a także w trakcie jej długotrwałej niezdolności do pracy wszystkie obowiązki wykonywał sam i nie widział potrzeby zatrudnienia innej osoby.

Należy również zauważyć, że przychody i dochody firmy nie uzasadniały zatrudnienia pracownika z wynagrodzeniem 6 000 zł. brutto miesięcznie, co jak wynika z dokumentacji dochodów za 2014r., a także wyjaśnień samego K. S. (1) przewyższało dochody firmy. Zauważyć przy tym należy, że analiza przychodów i obrotów firmy wskazuje, że zatrudnienie pracownika w żaden sposób nie przyczyniło się do zwiększenia obrotów czy przychodów.

Oczywistym jest, że pracodawca kierując się zasadami ekonomiki ustala wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej warunkom rynkowym na lokalnym rynku pracy. Wynagrodzenie ubezpieczonej znacznie odbiegało od wynagrodzeń oferowanym pracownikom na zbliżonych stanowiskach w realiach danego regionu.

Zdaniem Sądu, wysokość wynagrodzenie nie mogła być usprawiedliwiona faktem używania własnego samochodu ze strony skarżącej. W tym miejscu należy zauważyć, że ubezpieczona dysponowała samochodem użyczonym przez rodziców, samochodu w pracy nie używała codziennie, a jak wynika z zeznań ubezpieczonego i skarżącej w dalsze trasy, np. do B. udawała się razem z pracodawcą jego samochodem.

Wskazać należy również, że ubezpieczona i K. S. (1), co sami potwierdzili stanowią parę w życiu prywatnym, aktualnie zamieszkują razem i wspólnie wychowują dziecko A. H. z poprzedniego związku. Trudno zatem przyjąć, iż K. S. nie miał wiedzy na temat kłopotów zdrowotnych ubezpieczonej, a także ogólnego zmęczenia i wyczerpania faktem wychowywania dziecka. Oczywistym było również że dziecko ubezpieczonej wymagać będzie opieki w czasie kiedy matka przebywać będzie w pracy. A.H. wskazała, że po rozpoczęciu pracy miała korzystać z opieki żłobkowej dla syna. Nie wykazała jednak, aby syn rozpoczął uczęszczanie do żłobka, co świadczy ,że od samego początku nie zamierzała szukać opieki dla syna, mając zamiar osobistej opieki nad dzieckiem.

Ubezpieczona już 24.07.2014r. rozpoczęła leczenie psychiatrycznie w wyniku czego w dalszym okresie stała się niezdolna do pracy. K. S. (1) mając taką wiedzę z cała pewnością winien dochowując należytej staranności skierować pracownika na badania lekarskie w szczególności sprawdzające czy może ona kierować samochodem.

Dodatkowo K. S. (1) sam potwierdził, iż A. H. nie miała obowiązku świadczenia pracy w określonych godzinach i do tego każdego dnia i w zasadzie nie interesowało go dokładnie w jakich godzinach ją wykonuje. Strony w postepowaniu przed organem rentowym przedstawiły listę obecności A. H. w pracy za miesiąc lipiec i sierpień gdzie odnotowano iż pracowała przez 8 godzin dziennie.

W ocenie Sądu należy ocenić, iż dokument ten w żaden sposobów nie potwierdza rzeczywistego stanu rzeczy, a został jedynie spreparowany na potrzeby niniejszego postępowania. Trudno też, na postawie wyjaśnień samych stron przyjąć, iż A.H. wykonywała powierzone jej zadania pod nadzorem i kierownictwem pracodawcy.

Na podstawie wniosków dowodowych zaoferowanych przez strony nie sposób przyjąć, iż ubezpieczona wykonywała obowiązki w ramach stosunku pracy. Fakt, że bywała ona w lokalach partnerów handlowych firmy, dokonywała sporadycznie drobnych napraw, czy odbierała faktury należało ocenić jedynie jako upozorowanie czynności mających potwierdzić wykonywanie pracy a nie rzeczywiste ich świadczenie.

Świadek B. P. (1) potwierdziła jedynie, iż A. H. odwiedziła jej lokal w lipcu i sierpniu i naprawiała zepsuty automat i odbierała płatności. Przyznała również, że K. S. (1) przedstawił ją jako pracownika informując, że będzie ona przyjeżdżała do lokalu/

/ zeznania B. P. O1:14:21 z 20.10.15r./

Świadek M. M. (1) również potwierdził, że ubezpieczona w 2014r. przyjeżdżała do jego lokalu (...) razy, wizyty te odbywały się z taką samą częstotliwością jak w przeszłości tj. 2 lata temu.

/zeznania M. M. 01:24:16 z 20.10.15r./

Świadek Z. K., iż A. H. przyjeżdżała do jego firmy gastronomicznej w S. latem 2014r. i został przedstawiona przez K. S. (1) jako pełnomocnik.

/zeznania Z,K. 00:03:30 z 14.01.16r./

Zdaniem Sądu, zeznaniom świadków nie można odmówić wiarygodności. Z zeznań tych świadków wynika jedynie, że ubezpieczona odwiedzała ich lokale dokonując drobnych napraw i dostarczała faktury i odbierała płatności. Zdaniem Sądu na ich podstawie nie można jednak uwzględnić stanowiska skarżącej i uczestnika, że wnioskodawczyni wykonywała swoje działania w ramach stosunku pracy. Wręcz przeciwnie przyjąć należy, że czynności te wykonywane były w celu uwiarygodnienia realizowania obowiązków pracowniczych.

W świetle przedstawionych wyżej argumentów i dokumentów przyjąć należy, że strony nie miały zamiaru realizować obowiązków wynikających z umowy o pracę, a jedynym jej celem umożliwienie wnioskodawczyni skorzystanie ze świadczeń z ubezpieczenie społecznego z tytułu choroby. Zarówno wnioskodawczyni i zainteresowany nie traktowali łączącej ich umowy jako stosunku pracy.

Fakt, że wnioskodawczyni zawoziła klientom faktury, czy druki KP oraz ewentualnie niekiedy udawała się na miejsca w razie awarii urządzeń nie świadczy o tym, iż swoje ewentualne czynności wykonywała w ramach umowy o pracę, a zatem jeśli wykonywała nawet jakieś działania to trudno przyjąć że wykonywała je w ramach stosunku pracowniczego.

W ocenie Sądu umowa o pracę jaką zawarły strony miała cechy umowy zawartej dla pozoru, a jej celem rzeczywistym nie było świadczenie pracy lecz stworzenie podstaw do nabycia przez skarżącą uprawnień do świadczeń z ubezpieczenia społecznego.

W konsekwencji powyższego skarżąca nie może być uznana za podmiot ubezpieczenia pracowniczego, gdyż nie może nim być osoba, która nie świadczyła pracy w ramach stosunku pracy i przez to nie można przypisać jej cech pracownika. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 1 i art. 13 pkt. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych /tekst jedn. Dz.U.z 2013r., Nr 1442/ obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są pracownikami w okresie od nawiązania stosunku pracy do dnia jego ustania.

Tym samym Sąd oddalił odwołanie opierając się na treści art.477 ¹⁴ § 1 kpc.