Wyrok z 10 października 2013, sygn. IV Ka 978/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 października 2013 r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący SSO Krzysztof Głowacki

Protokolant Artur Łukiańczyk

po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 r.

sprawy P. D.

obwinionego z art.77 kw., art.145 kw. i art.51§1 kw.

na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej

z dnia 24 maja 2013 roku sygn. akt X W 121/12

I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza opłatę w kwocie 30 złotych za II instancję.

UZASADNIENIE

P. D. został obwiniony o to, że

I.  w okresie od października 2011 r. do lipca 2012r.we W. na ul. (...) będąc z psem na spacerze, nie zachował należytej ostrożności przy jego trzymaniu poprzez nie prowadzenie go na smyczy;

II.  w tym samym miejscu i czasie podczas spacerów z psem nie sprzątał po nim odchodów, gdy ten załatwił potrzebę fizjologiczną;

III.  w tym samym czasie i miejscu poprzez nie uciszanie szczękającego psa zakłócił spokój E. i Z. K.;

tj. o czyn z art.77 kw. i art. 145 kw. i art.51§1 kw.

Wyrokiem z dnia 24 maja 2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej, sygn. XW 121/13:

I.  uznał obwinionego P. D. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych w części wstępnej wyroku i stanowiących wykroczenia z art.77 kw. art.145 kw. i art.51§1 kw. i za to na podstawie art.51§1 kw. w zw. z art.9§2 kw. i art.24§1 kw. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 100 (sto) złotych;

II.  na podstawie art.118§1 kpw. i art.3 ust.1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych obciążył obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w wysokości 100 złotych i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 złotych.

Apelację od wyżej wskazanego wyroku wniósł obwiniony zaskarżając go w całości i zarzucił obrazę przepisów postępowania, poprzez miała istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:

-uniemożliwienie zadawania pytań oskarżycielom posiłkowym i świadkom

-uniemożliwienie obwinionemu powołania kontr dowodów

-oparcie wyroku na materiale dowodowym nieujawnionym na rozprawie

-błąd sądu co do zasad logicznego rozumowania

-przekroczenie granic swobody oceny dowodów, poprzez nie wyjaśnieniem sprzeczności relacji oskarżycieli posiłkowych i świadków

-przekroczenie granic swobody oceny dowodów w zakresie zeznań A. H. (1)

-niewłaściwe sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku sądu, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie sprawstwa i winy obwinionego przez przyznanie wiarygodności dowodom niekorzystnym dla niej, a niewiarygodności korzystnym dla obwinionego.

Podnosząc powyższe zarzuty obwiniony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w celu ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Wniesiona w sprawie apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy mogłyby być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana dopiero wtedy, jeśli w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybiłby dyrektywom art.7 kpk, pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach nieujawnionych w toku rozprawy, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, wewnętrznie niespójne, bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej kontroli. Za Sądem Najwyższym stwierdzić warto, że wynikające z materiału dowodowego sprawy różne wersje wydarzeń nie są równoznaczne z istnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniu art.5§2 kpk.

W takim wypadku Sąd orzekający obowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i dopiero wówczas, gdy wątpliwości nie zostaną usunięte, to należy tłumaczyć je na korzyść oskarżonego (por. postanowienie SN z dnia 16 czerwca 2005r., sygn. akt II KK 257/04, OSNwSK 2005/1/1184). Nadto zasada in dubio pro reo nie ogranicza utrzymanej w granicach racjonalności swobody oceny dowodów (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 14 grudnia 2006r., sygn. akt AKa 326/06, KZS 2007/5/74). Wyrażona w art.5§2 kpk zasada nie nakłada również na Sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego (obwinionego), stanowi ona zaś o zakazie czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów (por. postanowienie SN z dnia 19 października 2006r., sygn. akt II K 80/06, Lex nr 202117).

Naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest natomiast tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożności ich usunięcia, rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. A zatem, jeśli pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego (obwinionego), nie można przyjąć naruszenia zasady in dubio pro reo. Ewentualne zastrzeżenia odnoszące się do wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez Sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikającej z treści art.7 kpk (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 9 listopada 2006r., sygn. akt II AKa 339/06, KZS 2007/1/70).

Uwzględniając powyższe konstatacje stwierdzić należy, iż Sąd I instancji nie dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych, ani sugerowanej przez apelującego obrazy przepisu art.7 kpk. i art.5§2 kpk.

Przeciwnie, Sąd ten postępowanie przeprowadził dokładnie, wnikliwie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, poddając go rzetelnej ocenie, bez przekroczenia granic oceny swobodnej i nie pozostawiając w sprawie żadnych wątpliwości.

Ocena ta jest logiczna i zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Przekonanie o wartości i wiarygodności poszczególnych dowodów Sąd Rejonowy oparł natomiast na całokształcie okoliczności ujawnionych na rozprawie. Istota swobodnej oceny dowodów nakazuje bowiem, aby Sąd oceniał znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie na podstawie wewnętrznego przekonania, z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, nie będąc przy tym związany żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi.

Przekonanie Sądu Rejonowego o wiarygodności dowodów z zeznań Z. i E. K. oraz ich syna G. K. oraz niewiarygodności wyjaśnień obwinionego pozostaje pod swoistą ochroną art.7 kpk, gdyż przekonanie to poprzedzone zostało ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. W tym stanie rzeczy ustalenia faktyczne sąd meriti oparł na osobowych źródłach dowodowych, a tym samym podnoszony w apelacji zarzut brak odtworzenia na rozprawie nagrań z płyty CD i dokumentacji fotograficznej, nie miał żadnego znaczenia dla dokonania ustaleń faktycznych.

Chybiony jest też podnoszony zarzut braku możliwości „powołania kontr dowodów” i uniemożliwienie zadawania pytań oskarżycielom posiłkowym. Analiza przedmiotowych akt a w szczególności protokołów rozpraw dowodzi, iż obwiniony wykazywał inicjatywę dowodową /k.40/ z jego wniosku Sąd Rejonowy dopuścił dowód z przesłuchania A. H. (2) i T. K., których relacje nie miały istotnego znaczenia dla dokonania ustaleń faktycznych, a którym obwiniony zadawał pytania. Natomiast przed zamknięciem przewodu sądowego obwiniony P. D., nie wnosił żadnych wniosków dowodowych/k.52/.

Strony w toku postępowania zaprezentowały dwie odmienne wersje tego samego zdarzenia wzajemnie się wykluczające i rolą sądu orzekającego było zweryfikowanie ich twierdzeń. Pierwsza z tych wersji była oparta na obciążających obwinionego dowodach, a w szczególności na tworzących spójną i logiczną całość zeznaniach: Z. K., E. K. i G. K..

Zgodnie z ich relacją obwiniony w okresie pomiędzy październikiem 2011 r. a lipcem 2012 r., podczas spacerów ze swoim psem, nie używał smyczy, nie sprzątał psich odchodów, a także nie uciszając psa zakłócał spokój E. i Z. K.. Druga wersja wydarzeń wynikała przede wszystkim z wyjaśnień obwinionego, który kategorycznie zaprzeczał relacji świadków obwinienia.

W tym miejscu wypada zauważyć, iż kwestionowany przez obwinionego status oskarżycieli posiłkowych wynika z treści pisemnego oświadczenia E. K. i Z. K., dołączonego do akt sprawy/k.19/

Sąd Rejonowy wnikliwie ocenił obie wersje i trafnie dokonał ustalenia, iż obwiniony P. D. swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przypisanych mu wykroczeń. Oceniając wyjaśnienia obwinionego na tle pozostałych dowodów, nie tylko nie posiadł wątpliwości co do wiarygodności obciążających go dowodów, lecz stanowczo ustalił, że dowody te są w pełni wiarygodne. Trafnie Sąd I instancji przyznał w pełni walor wiarygodności relacjom E. i Z. K., którzy ujawnili wykroczenia i kategorycznie zeznali, że obwiniony nie zastosowała się do norm zachowania określonych w przypisanych mu czynach.

Sąd orzekający z należytą starannością w pisemnym uzasadnieniu przedstawił argumenty, dla których odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego uznając je za stanowiące przyjętą przez niego linię obrony. Tę ocenę Sąd Okręgowy w całości podziela.

Zauważyć należy, iż stanowisko przedstawione przez obwinionego w złożonym środku odwoławczym stanowi jedynie polemikę z Sądem I instancji, który szczegółowo argumentował swoje twierdzenia oraz przedstawił sposób rozumowania i dojścia do przedstawionych, a zaskarżonych przez obwinionego wniosków. Strona skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnych innych, nie rozważonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności, które byłyby w stanie podważyć prawidłowe rozstrzygnięcie.

W świetle powyższych konstatacji, Sąd Okręgowy nie znalazł uzasadnienia dla zarzutów podniesionych w apelacji.

Mając na względzie, iż wniesiony środek odwoławczy skierowany był przeciwko rozstrzygnięciu o winie obwinionego, dokonano również kontroli zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze, w pełni podzielając stanowisko sądu meriti w zakresie wymiaru kary, która jako adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez P. D., nie nosi cech rażącej niewspółmierności.

W świetle powyższego, apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok Sądu I instancji na podstawie art.437§1 kpk. w zw. z art.109§2 kpw. został utrzymany w mocy.

Orzeczenie zwarte w punkcie II wyroku znajduje podstawę w treści art.119 kpw w zw. z art.636§1 kpk oraz art.21 pkt.2 w zw. z art.3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.