Wyrok z 28 stycznia 2014, sygn. IX Ka 1833/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 stycznia 2014 roku

Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Marcin Chałoński

Sędziowie: SO Bogna Kuczyńska

SO Aleksandra Babilon- Domagała (spr.)

Protokolant: st.sekr.sądowy Anna Niebudek

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Jerzego Piwko

po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 roku

sprawy M. T.

oskarżonego o przestępstwo z art. 279 § 1 kk i inne

na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora

od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej

z dnia 30 września 2013 roku sygn. akt II K 210/13

I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II.  kosztami procesu należnymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 1833/13

UZASADNIENIE

M. T. oskarżony został o to, że:

I.  w nocy 18/19 kwietnia 2012 roku w S.działając wspólnie i w porozumieniu z T. W. (1)i innymi sprawcami, co do których materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia przecinając siatkę ogrodzeniową dostał się na teren posesji położonej przy ul. (...), a następnie wypychając drzwi dwuskrzydłowe lub zamknięte okno dokonał włamania do budynku mieszkalnego położonego na tej posesji po czym, zabrał w celu przywłaszczenia łożyska o wartości 15.000,00 złotych działając na szkodę Z. M., tj. o przestępstwo z art. 279 § l kk;

II.  okresie od 20 kwietnia 2012 roku do 24 kwietnia 2012 r. w S. działając w podobny sposób wspólnie i w porozumieniu T. W. (1) oraz innym sprawcą co do którego materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia w krótkich odstępach czasu dokonał 2 kradzieży przedmiotów o łącznej wartości 15.000 zł działając na szkodę Z. M., M. D., J. H., U. D. i tak:

w dniu 20 kwietnia 2012 roku w S.działając wspólnie i w porozumieniu z T. W. (1)oraz dwoma innymi sprawcami co do których materiały zostały wyłączone do odrębnego prowadzenia z budynku położonego przy ul. (...)zabrał w celu przywłaszczenia drewniane meble pochodzące z przełomu XIX i XX wieku w postaci szafy na ubranie, komody z lustrem, kredensu, stolika o łącznej wartości 12.000 zł działając na szkodę J. H., M. D.i U. D.,

w nocy z 24 kwietnia na 25 kwietnia 2012r. w S.działając wspólnie i w porozumieniu z T. W. (1)oraz innym sprawcą co do którego materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia z budynku położonego przy ulicy (...)zabrał w celu przywłaszczenia dwie kuchenki gazowe, trzy zlewy, rurki metalowe, fajerki od pieca, wężownice od pieców kaflowych, dwa duże łożyska, wieszak metalowy oraz z terenu tej posesji 10 słupków ogrodzeniowych wszystko o łącznej wartości 3.000 zł działając na szkodę Z. M.oraz J. H., M. D.i U. D., tj. o 2 przestępstwa z art. 278 § l kpk w związku z art. 11 § 2 kk,

Sąd Rejonowy w Skarżysku - Kamiennej wyrokiem z dnia 30 września 2013r. sygn. akt II K 210/13 orzekł co następuje:

I.  oskarżonego M. T. w ramach zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia czynu uznał za winnego tego, że w nocy 18 na 19 kwietnia 2012 roku w S. działając z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej pomógł w zbyciu przedmiotów pochodzących z przestępstwa na szkodę Z. M. w postaci łożysk o wartości około 15 000 zł w ten sposób, że pomógł je załadować na swój samochód marki M. (...), a następnie przechował je w nim do dnia następnego, po czym zawiózł je tym pojazdem do punktu skupu, gdzie zostały sprzedane, tj. popełnienia przestępstwa z art. 291 § l kk i na podstawie art. 291 § l kk i art. 33 § l, 2 i 3 kk wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 30 (trzydziestu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych, a na podstawie art. 45 § l kk orzekł wobec oskarżonego przepadek osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 300 (trzysta) złotych;

II.  oskarżonego M. T. w ramach zarzucanych mu w punkcie II aktu oskarżenia czynów uznał za winnego tego, że w okresie pomiędzy 20 kwietnia 2012 roku a 24 kwietnia 2012r. w S. działając z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób pomógł T. W. (1), T. B. i trzeciemu sprawcy, co do którego materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia w dokonaniu dwóch przestępstw kradzieży przedmiotów o łącznej wartości 15.874 zł działając na szkodę Z. M., M. D., J. H. i U. D., i tak: 1. w dniu 20 kwietnia 2012 roku w S. pomógł T. W. (1), T. B. i trzeciemu sprawcy, co do którego materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia w dokonaniu kradzieży drewnianych mebli pochodzących z przełomu XIX i XX wieku w postaci szafy na ubranie, komody z lustrem, kredensu, stołu i dwóch łóżek o łącznej wartości 12 874 zł działając na szkodę J. H., M. D. i U. D., w ten sposób, że dostarczył im środek przewozu w postaci samochodu marki M. (...), którym przewiózł wymienione przedmioty z miejsca kradzieży na posesję jednego ze sprawców, 2. w nocy z 24 kwietnia 2012 roku na 25 kwietnia 2012 roku w S. pomógł T. W. (1) i drugiemu sprawcy, co do którego materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia w dokonaniu kradzieży dwóch kuchenek gazowych, trzech zlewów, rurki metalowej, fajerki od pieca, wężownic od pieców kaflowych, dwóch dużych łożysk, wieszaka metalowego oraz 10 słupków ogrodzeniowych, wszystko o łącznej wartości około 3000 zł działając na szkodę Z. M., J. H., M. D. i U. D., w ten sposób, że dostarczył im środek przewozu w postaci samochodu marki M. (...), którym wywiózł wymienione przedmioty z miejsca kradzieży, przechował do godzin rannych a następnie zawiózł do punktu skupu złomu, gdzie zostały sprzedane; tj. popełnienia dwóch przestępstw z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 278 § l kk i w zw. z art. 91 § l kk i na podstawie art. 19 § l kk w zw. z art. 278 § l kk i w zw. z art. 33 § l, 2 i 3 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych;

III.  na podstawie art. 45 § l kk orzekł wobec oskarżonego M. T. przepadek osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych za czyn opisany w punkcie II. 1 wyroku, a za czyn opisany w punkcie II.2 wyroku orzekł przepadek osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 200 (dwieście) złotych;

IV.  na podstawie art. 85 kk i art. 86 § l i 2 kk połączył orzeczone wyżej wobec oskarżonego M. T. kary pozbawienia wolności i kary grzywien i jako karę łączną pozbawienia wolności orzekł karę l (jednego) roku pozbawienia wolności, a jako karę łączną grzywny orzekł karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych;

V.  na podstawie art. 69 § l i 2 kk i art. 70 § l pkt l kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata;

VI.  na podstawie art. 627 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 570 (pięćset siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych, w tym 480 złotych opłaty

Na podstawie art. 444 kpk prokurator zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego M. T.. W oparciu o treść art. 427 § l i 2 kpk i art. 438 pkt 3 kpk wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na uznaniu, iż przeprowadzone dowody nie są wystarczające do uznania, że M. T. dopuścił się czynu z art. 279 § l kk a tylko czynu z art. 291 § l kk i 2 czynów z art. 278 § l kk jedynie dwóch przestępstw z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 278 § l kk w zw. z art. 18 § 2 kk podczas gdy,

- jeśli idzie o czyn z pkt I aktu oskarżenia ustalone dowody w postaci wyjaśnień współsprawców czynu tj. T. W. i D. S., istniejące wcześniejsze porozumienie ze współsprawcami czynu co do tego co i kiedy będą w dacie i miejscu zdarzenia robić jednoznacznie wskazują na to, że wiedział on, iż przyjeżdżając o godz. 23:00 na wcześniej umówione miejsce dokonania przestępstwa, parkując pojazd obok rozciętej siatki ogrodzeniowej, pomagając współsprawcom wynosić łożyska w dużej ilości z miejsca ich składowania na przyczepkę swego pojazdu a następnie przechowując te przedmioty u siebie na posesji i przewożąc je kolejnego dnia do punktu skupu złomu w celu sprzedaży przekonują o tym, że brał udział w akacji przestępczej -odpowiadając za świadome zrealizowanie całości przestępstwa z art. 279 § l kk wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi sprawcami,

- jeśli idzie o czyn z pkt II aktu oskarżenia przeprowadzone dowody w postaci wyjaśnień współsprawców D. S. i T. W., okoliczności popełnionego przez M. T. czynu, faktu, że w kolejnych dniach - niedługo po dokonaniu pierwszego przestępstwa po uprzednim porozumieniu z D. S. co do tego kiedy i co w dacie i miejscu zdarzenia będą robić w podobnych okolicznościach, bo w nocy, przyjeżdżał swym pojazdem pod ten sam opuszczony dom z którego wcześniej dokonał kradzieży łożysk, a następnie z D. S. i T. W. ładował rozkręcone meble oraz inne przedmioty wskazane w zarzucie na swój samochód, przekonują o tym, że pozostawał ze współsprawcami w porozumieniu, w czasie realizacji działań sprawczych, aprobował te zachowania spajając je z podjętymi przez siebie czynnościami w jedność zachowań opisanych jako 2 czyny z art. 278 § l kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Podnosząc powyższe zarzuty i powołując się na art. 437 § 2 kpk prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora jawi się jako oczywiście bezzasadna. Oznacza to, że brak jest podstaw do uznania podniesionych w niej zarzutów oraz uwzględnienia zawartego w niej wniosku.

Dokonana przez Sąd Okręgowy kontrolna analiza przedmiotowej sprawy potwierdziła prawidłowość orzeczenia Sądu I instancji. Krytyczne podejście Sądu Rejonowego do stawianych oskarżonemu zarzutów pozwoliło na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawa procesowego i jego odpowiedniej subsumpcji. Przeprowadzone zostały wszystkie dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Rejonowy zgromadził kompletny materiał dowodowy, który poddał kompleksowej ocenie.

Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu orzeczenia w oparciu o jakie dowody ustalony został stan faktyczny oraz z jakich przyczyn i w jakiej części poszczególne dowody uznane zostały za wiarygodne, a innym tego przymiotu odmówiono.

Podniesione przez skarżącego zarzuty stanowią jedynie nielogiczną, ogólnikową i gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego i w żaden sposób nie dają podstaw do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia.

Zarzuty prokuratora opierają się na nieuzasadnionym twierdzeniu, iż porozumienie M. T. z innymi sprawcami zarówno poprzedzało popełnienie czynów zabronionych jak i występowało w trakcie ich dokonywania. W sposób nieuzasadniony prokurator podnosi, iż miałyby wskazywać na to wyjaśnienia współsprawców D. S. (2) oraz T. W. (1). W swojej analizie prokurator kompletnie ignoruje jednak jedną z naczelnych zasad prawa procesowego a mianowicie zasadę in dubio pro reo.

W pełni zasadnie Sąd Rejonowy analizując wyjaśnienia oskarżonych D. S. (2)oraz T. W. (1)w kontekście zeznań świadka Z. M.wykazał, iż brak jest jakiejkolwiek, obiektywnej możliwości ustalenia, iż z 18 na 19 kwietnia 2012r. doszło do kradzieży z włamaniem. Czas jaki upłynął od pobytu Z. M.w domu przy ulicy (...), konsekwentne wyjaśnienia oskarżonych D. S.i T. W., iż weszli do domu przez otwarte drzwi przy braku jakichkolwiek innych dowodów nie mogły skutkować inaczej niż tylko ustaleniem, że doszło do kradzieży a nie kradzieży z włamaniem.

W zakresie czynu przypisanego oskarżonemu M. T. w punkcie I wyroku nie można w żaden sposób, jak sugeruje prokurator, uznać, iż istniało pomiędzy oskarżonymi D. S. i T. W. (1) a oskarżonym M. T. porozumienie obejmujące ustalenie co, gdzie i kiedy będą robić. Zakres istniejących w tej materii dowodów stanowią bowiem dwie sprzeczne wersje zdarzeń. Pierwsza podawana przez M. T., w której przyznaje on, iż w dniu 18 kwietnia 2012r. umówił się on z D. S. (2) jedynie na przewiezienie złomu, a dopiero po przybyciu na miejsce zorientował się, że chodzi o kradzione rzeczy i druga wersja podawana przez D. S. (2), z którego wyjaśnień wynika, iż informował on M. T. o tym, iż będą kraść złom. Nie jest jednak możliwe zweryfikowanie wiarygodności wersji opartej na wyjaśnieniach D. S. (2), przede wszystkim z uwagi na fakt, iż niemożliwe było bezpośrednie przesłuchanie D. S. na rozprawie ale i z uwagi na brak innych obiektywnych dowodów. W takiej sytuacji nie można było bez uwzględnienia zasady in dubio pro reo przyjąć innej wersji niż tylko tej prezentowanej przez oskarżonego M. T. jako najbardziej dla niego korzystną. W oparciu o takie ustalenia faktyczne możliwe było jedynie zakwalifikowanie czynu, jakiego się dopuścił jako przestępstwa z art. 291 § 1 kk, co Sąd Rejonowy prawidłowo uczynił.

Odnośnie czynów przypisanych oskarżonemu M. T. w punkcie II wyrok Sąd Okręgowy także w pełni zaakceptował ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy jak i kwalifikację prawną czynów oskarżonego M. T..

W pełni zasadnie Sąd Rejonowy wskazał, iż w sposób jednoznaczny z zeznań D. S. (2)i T. W. (1)jak i wyjaśnień samego oskarżonego M. T.wyłania się rola oskarżonego, która polegała na pomocy w przewiezieniu skradzionych z domu przy ul. (...) przedmiotów.

Bezsprzecznie z korelujących zeznań świadka T. W. (1) i wyjaśnień oskarżonego M. T. wynika, iż każdorazowo pojawiał się oskarżony na miejscu kradzieży po uprzednim zawiadomieniu go, ale już po wyniesieniu skradzionych rzeczy z domu przez T. W. (1) i D. S. (2).

Trafna jest analiza Sądu I instancji wskazująca na odosobnione, a nawet sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, twierdzenia świadka D. S. (2) w zakresie, w jakim wskazywał on na pomoc oskarżonego M. T. w załadunku mebli skradzionych w dniu 20 kwietnia 2012r. jak i na bezpośredni udział oskarżonego w kradzieży dokonanej w nocy z 24 na 25 kwietnia 2012r. Analiza ta jest w pełni logiczna i obiektywna. Nie można jej zarzucić żadnych błędów. Bezsprzecznie w tym zakresie zeznania D. S. (2) nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych.

W przypadku czynu przypisanego oskarżonemu M. T. w pkt I wyroku, jak już wyżej wskazano, w pełni prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy, iż brak było po stronie oskarżonego, do momentu jego przybycia na miejsce załadunku skradzionych przedmiotów, wiedzy, co do roli jaką miał spełnić, a jak wynika z jego wyjaśnień dopiero po przybyciu na miejsce zorientował się co do tego, iż załadowane na jego samochód rzeczy pochodzą z przestępstwa, mimo to pomógł w ich zbyciu. Bezsprzecznie więc czyn ten mógł być zakwalifikowany tylko i wyłącznie z art. 291 § 1 kk. Ustalenia w zakresie pierwszego z czynów w sposób kapitalny rzutują na świadomość oskarżonego co do dalszych czynów jakie zostały mu przypisane w pkt II wyroku. W sytuacji kiedy podczas pierwszego z czynów nabrał on podejrzeń co do pochodzenia ładowanych na jego samochód rzeczy każdorazowe jego kolejne wezwanie i przybycie na to samo miejsce, w porze nocnej i załadunek różnych przedmiotów nie pozostawia wątpliwości, iż miał on świadomość, iż kolejny raz będzie przewoził rzezy pochodzące z kradzieży.

Jednocześnie w pełni prawidłowo Sąd I instancji wskazał, iż każdorazowo kradzieże zrealizowane zostały jeszcze przed przybyciem oskarżonego i byłyby one dokonane nawet gdyby oskarżony nie dostarczył środka transportu. Ustalenie to jednoznacznie nie pozwala na stwierdzenie współsprawstwa oskarżonego M. T.. Niewątpliwie jednak swoim działaniem oskarżony M. T. ułatwił popełnienie kradzieży.

Bezsprzecznie stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do błędu w ustaleniach faktycznych. Błąd taki jest bowiem możliwy tylko w przypadku naruszenia przez Sąd art. 7 kpk i dokonaniu oceny dowodów sprzecznie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, bądź też wówczas, gdy Sąd czynił ustalenia faktyczne w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Żadna z tych sytuacji nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Ujawnione zostały wszystkie okoliczności czynów przypisanych oskarżonemu M. T.. Analiza dokonana przez Sad Rejonowy stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto została wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

W pełni prawidłowo Sąd Rejonowy opierał się w swoich ustaleniach na zasadzie in dubio pro reo. Przypomnieć należy bowiem, iż zasad ta ma zastosowanie tylko w przypadku nie dających się usunąć, w drodze swobodnej oceny i logicznego rozumowania, wątpliwości. Na gruncie niniejszej sprawy konieczne było stosowanie zasady wyrażonej w art. 5 § 2 kpk, albowiem prawidłowa ocena, kompletnego materiału dowodowego pozostawiała wątpliwości które należało rozstrzygać na korzyść oskarżonego.

Sąd Okręgowy w pełni zgodził się także z wymiarem kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu M. T. jak i z wymiarem orzeczonej kary łącznej.

Trafnie, jako znaczny ustalony został stopień winy oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości czynów mu przypisanych. Prawidłowo zaakcentowano rolę jaką pełnił oskarżony , wysoką wartość szkody powstałą w wyniku popełnionych przestępstw, działanie oskarżonego z chęci zysku, a także w warunkach nie wyłączających swobody zachowania.

W sposób adekwatny orzeczona za czyn z art. 291 § 1 kk kara 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywna w wymiarze 30 stawek dziennych po 30 złotych każda, za czyny z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk kara 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywna w wymiarze 30 stawek dziennych po 30 złotych każda, uwzględniają stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego oraz stopień jego winy. Prawidłowo uwzględnione zostały dyrektywy wymiaru kary. Żadna z okoliczności rzutujących na wymiar kary nie została pominięta, niedoceniona bądź przeceniona.

Zasadnie uwzględniając łączność podmiotowo – przedmiotową oraz czasową czynów przypisanych oskarżonym M. T. orzeczono wobec niego karę łączną 1 roku pozbawiania wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 30 złotych każda. Właściwie orzeczona kara łączna opiera się na zasadzie asperacji.

Prawidłowo, zgodnie z obowiązującą w tym zakresie regulacją prawną, wymierzony został w stosunku do oskarżonego środek karny w postaci przepadku osiągniętej korzyści majątkowej pozyskanej w związku z popełnieniem czynów. Wzmacnia on represję karną, a przede wszystkim aspekt wychowawczy kary.

Zgodzić należy się także ze stanowiskiem Sądu Rejonowego co do zasadności zastosowania wobec oskarżonego M. T. środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Środek probacyjny w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności może zostać zastosowany tylko wtedy, gdy jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Kara z warunkowym zawieszeniem musi zatem realizować wszystkie cele zawarte w art. 53 kk. Przy tym zaznaczyć należy, iż nie stanowi przeszkody dla zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary dotychczasowa karalność sprawcy, także za przestępstwo umyślne.

Oskarżony mimo, iż był w przeszłość karany, jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, nie wykazuje oznak demoralizacji jakie wymagałyby bezwzględnego zastosowania kary izolacyjnej. Warunki i właściwości osobiste oskarżonego pozwalają wnioskować w sposób uzasadniony, że orzeczenie wobec niego kary pozbawienia wolności z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania zapewni osiągnięcie przez nią celów zapobiegawczych i wychowawczych, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Dolegliwość kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia winy oskarżonego.

Prawidłowym zaakcentowaniem realnej dolegliwości kary jest orzeczona wobec oskarżonego kara łączna grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 złotych.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 456 kpk zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk.

SSO B. Kuczyńska SSO M. Chałoński SSO A. Babilon – Domagała