Wyrok - VII SA/Wa 1082/22 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 12 października 2022
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] nUchylono zaskarżoną decyzję. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] n
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
powód
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
12 października 2022
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Mirosław Montowski
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (16)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 8 kwietnia 2022 r., nr 316/OPON/2022, Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2351 ze zm., dalej "Pr.bud."), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej B. w W. – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 28 grudnia 2021 r., nr 352/B/2021, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę.Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez Wojewodę Mazowieckiego (dalej także: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy").W dniu 21 grudnia 2020 r., A. Sp. z o.o. – [...] Sp.K. z siedzibą w W[...], (obecnie A. Spółka z o.o. – dalej także "inwestor" bądź "uczestnik postępowania") złożyła wniosek do Prezydenta m.st. Warszawy (dalej także "organ I instancji") o pozwolenie na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, usługami w parterze budynku A, instalacjami wewnętrznymi oraz zbiornikiem na wody opadowe, naziemnymi miejscami postojowymi, siecią i urządzeniem kanalizacyjnym, infrastrukturą techniczną i drogową na działkach nr ew.: [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W.Na wniosek inwestora, pismem z 18 stycznia 2020 r. organ I instancji wystąpił do Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm,, dalej: "warunki techniczne"). Po uzyskaniu upoważnienia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 15 lutego 2021 r., znak: DAB-IV.713.112.2021, postanowieniem z 12 marca 2021 r., nr 3/P/WT/2021 Prezydent m.st. Warszawy udzielił zgody na wnioskowane odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych, polegające na wykonaniu w projektowanej budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym (ozn. A), na działkach nr ew.: [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., ściany bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy tej działki budowlanej od strony działki nr ew. [...].Organ I instancji, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Pr.bud., postanowieniem z 25 marca 2021 r., nr 258/P/A/2021, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia istniejących, wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości, występujących w załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji.W dniu 25 czerwca 2021 r. wpłynęła do organu administracji architektoniczno-budowlanej odpowiedź inwestora na ww. wezwanie Prezydenta m.st. Warszawy, wraz ze skorygowanym w zakresie nazwy planowanej inwestycji wnioskiem o pozwolenie na budowę, obejmującym: "zespół dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, usługami w parterze budynku A, instalacjami wewnętrznymi oraz zbiornikiem na wody opadowe, naziemnymi miejscami postojowymi, siecią i urządzeniami kanalizacyjnymi, infrastrukturą techniczną i drogową przy ul. [...] w W. na działkach nr ew.: [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] z obrębu [...]."W dniach 12 lipca 2021 r. i 20 lipca 2021 r. inwestor dokonał kolejnych korekt i uzupełnień wniosku o pozwolenie na budowę.Po przeprowadzonym postępowaniu, Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 28 grudnia 2021 r., nr 352/B/2021, zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na realizację wskazanego wyżej zamierzenia budowlanego.Odwołanie od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła Wspólnota Mieszkaniowa B. w W. (dalej także: "Wspólnota" bądź "skarżąca"), której nieruchomość bezpośrednio sąsiaduje z terenem inwestycji.Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Mazowiecki wspomnianą na wstępie decyzją z 8 kwietnia 2022 r., nr 316/OPON/2022, utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta m.st. Warszawy o udzieleniu pozwolenia na budowę.Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących naruszenia procedury przez organ I instancji poprzez niezawiadomienie strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego po podjęciu postępowania administracyjnego, Wojewoda uznał, że pozostaje ono bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy, mając na względzie art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu odwoławczym i zarówno inwestor jak i skarżąca zapoznali się z aktami sprawy, przy czym tylko inwestor odniósł się w piśmie z dnia 10 marca 2022 r. do zgromadzonego materiału dowodowego i twierdzeń Wspólnoty Mieszkaniowej B. w W. Wojewoda podkreślił, że skarżąca brała aktywny udział w przedmiotowym postępowaniu, w tym także na etapie postępowania odwoławczego, w toku którego zapoznała się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wniosła uwagi na piśmie.Organ odwoławczy wskazał, że projektowana inwestycja położona jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr 496/XXXVI/2000 Rady m.st. Warszawy z dnia 28 sierpnia 2000 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 134, poz. 1277 z dnia 9 listopada 2000 r., dalej także: "Plan miejscowy" bądź "m.p.z.p."), w kwartale oznaczonym symbolem Mw/U1 - teren mieszkalnictwa wielorodzinnego i usług, a ponadto w części w strefie pierzei usługowej (obowiązek wprowadzenia funkcji usługowych w parterze budynków wg. rysunku planu).Wojewoda przytoczył następnie treść przepisów art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 Pr. bud., które określają wymaganą dokumentację jaką należy przedłożyć do wniosku o pozwolenie na budowę oraz warunki jego wydania. Wyjaśnił przy tym, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr.bud., w razie spełnienia wymagań określonych ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.Organ odwoławczy ocenił, że z przedłożonych przez inwestora dokumentów oraz dokumentacji projektowej wynika, że wszystkie wymagania w powyższym przedsięwzięciu inwestycyjnym zostały spełnione.Wojewoda wskazał, że jak wynika z uzasadnienia postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 12 marca 2021 r., nr 3/P/WT/2021, powodem udzielenia odstępstwa od przepisów budowlanych były ustalenia m.p.z.p., zgodnie z którymi obowiązujące linie zabudowy ciągłej należy traktować jako usytuowanie zabudowy bez zachowania odstępów pomiędzy poszczególnymi budynkami (Rozdział 2 § 5 ppkt 2). Powyższe ustalenia Planu miejscowego powodują, że nie ma możliwości zastosowania rozwiązań zamiennych umożliwiających spełnienie warunków technicznych zawartych w ich § 12 ust. 1 pkt 2. Biorąc pod uwagę sytuację szczególną wynikającą z warunków lokalnych, takich jak cechy geometryczne, położenie, wielkość i ukształtowanie zarówno działki własnej inwestora o nr ew. [...] z obrębu [...], jak i działki sąsiedniej o nr ew. [...] z obrębu [...], że w przedmiotowej sprawie zachodzą szczególne okoliczności i udzielenie odstępstwa w oparciu o art. 9 ust. 1 Pr.bud. jest uzasadnione.Dalej organ zauważył, że według Projektu budowlanego (TOM 1A) inwestycja obejmuje kilka graniczących ze sobą działek tworzących nieruchomość zbliżoną do prostokąta z ukośną granicą południowo-wschodnią. Inwestycja zaprojektowana została na trzech działkach o nr ew.: [...] i [...], lecz z powodu konieczności wykonania przyłączy sieci wodnej, centralnego ogrzewania i teletechnicznej opracowaniem zostały objęte także działki o nr ew.: [...] i [...] oraz niewielkie fragmenty działek o nr ew.: [...] i [...] przylegające bezpośrednio do terenu inwestycji i działki nr ew. [...] po przeciwnej stronie ulicy [...].Inwestor wyjaśnił, w jaki sposób ustalił obszar oddziaływania inwestycji oraz kwestię dotyczącą oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie, a co za tym idzie zachowanie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (TOM II, pkt. 10, str. 12). Przy określaniu obszaru oddziaływania obiektu w szczególności wzięto pod uwagę brzmienie przepisów § 13, § 57 i § 60 warunków technicznych (pkt 9, str. 11, TOM II).Analizą objęte zostały działki o nr ew.: [...] i [...], z czego działki o nr ew.: [...]nie są działkami budowlanymi. Na działkach nr ew. [...] i [...] powstanie chodnik - dojście do lokali usługowych wg. odrębnego opracowania, a działka nr ew. [...] wykorzystywana jest jako dojazd.Analiza nasłonecznienia, zacieniania i przesłaniania została przedstawiona graficznie na rysunkach PZT-02, PZT-02.1 i PZT-03 (str. 14-17, Tom II).Z umowy sprzedaży objętej aktem notarialnym z dnia 11 października 2018 r. dołączonym do akt sprawy wynika, że nieruchomość składająca się z działek o nr ew.: [...] i [...] (oznaczona jako Nieruchomość I) jest niezabudowana nie posiada dostępu do drogi publicznej, przy czym graniczy działką o nr ew. [...] (wchodzącą w skład Nieruchomości II) i działką o nr ew. [...] (wchodzącą w skład Nieruchomość III) usytuowana w liniach rozgraniczających ulicy [...], przy czym działka o nr ew. [...] posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ulica [...].Na mocy powyższego aktu notarialnego z 11 października 2018 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nabyła w stanie wolnym od ograniczonych praw rzeczowych, innych praw i roszczeń, z wyjątkiem wpisanych w księgach wieczystych wskazanych w niniejszym akcie notarialnym (w odniesieniu odpowiednio do udziału w nieruchomości II i udziału w Nieruchomości III) - prawa do nieruchomości, tj.: Nieruchomość I, udział w Nieruchomości II wynoszący 235/153820 i nieruchomości III wynoszący 235/153820. Przedstawiciele sprzedającego przenieśli na rzecz A. Sp. k. z siedzibą w W. (obecnie A. Sp. z o.o.) posiadanie samoistne Nieruchomości I oraz współposiadanie samoistne Nieruchomości II i Nieruchomości III w zakresie odpowiednio udziału w Nieruchomości II i udziału w Nieruchomości III. W dziale V punkcie 7 aktu notarialnego wpisany jest brak ograniczeń w rozporządzaniu Prawami do Nieruchomości, przez którą należy rozumieć Nieruchomość I, Nieruchomość II i Nieruchomość III (Dział IV, pkt 3).Biorąc pod uwagę treść ww. aktu notarialnego, Wojewoda uznał za prawidłowe stanowisko inwestora, że w ramach art. 206 Kodeksu cywilnego nie można wywodzić uprawnienia współwłaścicieli do współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej w "granicach udziału" lub "ponad udział", a współwłaścicielowi przysługuje prawo do posiadania całej rzeczy. Każdy ze współwłaścicieli ma zatem jednakowe prawo do całej rzeczy. Prawo to ograniczone jest tylko takim samym prawem innych współwłaścicieli.W konsekwencji Wojewoda stwierdził, że działka objęta inwestycją ma dostęp do drogi publicznej poprzez zjazd z ul. [...] a następnie urządzoną drogą wewnętrzną, która na odcinku (teren działek nr ew.: [...] i [...]) jest zlokalizowana na nieruchomości stanowiącej własność prywatną a ponadto została wydzielona na potrzeby osiedla przy ul. [...] w W.. Inwestorowi - jako współwłaścicielowi drogi wewnętrznej wydzielonej na działkach nr ew.: [...] z obrębu [...] - przysługuje ustawowe prawo przechodu i przejazdu do działek nr ew.: [...] z obrębu [...] stanowiących teren przedmiotowej inwestycji. Inwestor przedłożył przy piśmie z 14 czerwca 2021 r. decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 3 grudnia 2021 r., nr 437/BM/WMSP/2021, a ponadto jest współwłaścicielem nieruchomości składającej się z działek o nr ew.: [...] z obrębu [...] stanowiących drogę wewnętrzną.Organ odwoławczy podkreślił, że projekt budowlany został sporządzony przez uprawnione osoby. Dołączono do niego także m.in., wymagane prawem: oświadczenie projektanta dotyczące możliwości podłączenia projektowanego budynku do istniejącej sieci ciepłowniczej (str. 4, Tom 1A), inwentaryzację drzew wraz z projektem gospodarki istniejącą zielenią (str. 62, Tom 1A), informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na placu budowy w myśl art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego (str. 153, Tom IA).Dla przedmiotowej inwestycji zostały sporządzone: projekt stałej organizacji ruchu na budowę chodnika na potrzeby obsługi budynku w ciągu ul. [...] w W., a także dokumentacja badań podłoża gruntowego (Tom ID), opinia geotechniczna (Tom IC) i projekt geotechniczny (tom IE) wraz z dodatkiem do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (Tom IB) oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektu budowlanego (pkt 4, Tom III).W ocenie Wojewody, krąg stron przedmiotowego postępowania został prawidłowo wyznaczony, w oparciu o obszar oddziaływania wskazany przez projektanta w projekcie budowlanym oraz o ustalenia poczynione przez organ I instancji.Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że Prezydent m.st. Warszawy dokonał prawidłowej oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami Planu miejscowego. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynki będą miały po 4 kondygnacje nadziemne i jedną kondygnację podziemną (str. 8, Tom II) oraz będą pełnić funkcję mieszkaniową wielorodzinną z usługami w parterze (Budynek A), będą miał wysokość odpowiednio: 14,27 m (budynek A), 13,53 m (budynek B) (rys. A-01, str. 65, Tom II), co oznacza, że spełniony został wymóg § 46 pkt 1) tiret 3 i 4 m.p.z.p. dotyczący wysokości budynków, tj. minimalnej - 9 m i maksymalnej - 19 m.Poza tym, Plan miejscowy w § 46 pkt 1) ustala dla kwartału Mw/U1:- wskaźnik minimalnej intensywności zabudowy - 0,8;- wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy - 1,5;- minimalną wysokość zabudowy - 9 m;- maksymalną wysokość zabudowy - 19 m;- ukształtowanie pierzei zabudowy od strony ulic: 5KDZ (ul. [...]), 7KDL (ul. nowoprojektowana - zachodnia), 31KD(D), 48KP, zgodnie z rysunkiem planu;- wprowadzenie pierzei usługowej od strony ulic: 5KDZ (ul. [...]), 7KDL (ul. nowoprojektowana - zachodnia), zgodnie z rysunkiem planu;- obsługę komunikacyjną od strony ulic: 7KDL (ul. nowoprojektowana -zachodnia), 31KD(D);- obowiązek lokalizowania minimum 80% miejsc parkingowych realizowanych na terenie działki w parkingach (garażach) podziemnych, nadziemnych wielopoziomowych lub wbudowanych w budynki.W punkcie 2 ww. Plan miejscowy zaleca dla kwartału Mw/U1 wprowadzenie zabezpieczeń akustycznych zgodnie z ustaleniami § 39 pkt 4.Wojewoda wskazał, że jak wynika z tabeli zamieszczonej na stronie 9 projektu budowlanego (Tom II), wszystkie przywołane wyżej wymogi przepisu § 46 m.p.z.p. zostały spełnione.Został spełniony wymóg wynikający z ustaleń m.p.z.p. dotyczący wysokości zabudowy na danym terenie. Przedmiotowa inwestycja nie narusza też postanowień Planu miejscowego dotyczących wskaźnika maksymalnej intensywność zabudowy - 1,5 i minimalnej intensywności zabudowy - 0,8 (uzyskano 1,5), (§ 44 pkt 1) minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, pełniącej funkcję zieleni osiedlowej -40% (zachowano 40,56%), (§ 44 pkt 2) maksymalnej nieprzekraczalnej długości budynków – 60 m od strony ulic i 45 m wewnątrz kwartału, przy czym ustalenie nie dotyczy długości budynków w pierzei ulicy 5KDZ (ul. [...]) - (maksymalna długość projektowanych budynków to 28,74 m i 41,92 m) oraz wskaźnika ilości miejsc parkingowych ustalanych wg. § 23 pkt 1 i 2 m.p.z.p., a zatem 30 m.p./1000m2 powierzchni użytkowej budynków (zaprojektowano 5 m.p. dla pow. 165,37 m2 usług 50 m.p., w tym 3 dla osób niepełnosprawnych, w garażu podziemnym i 5 m.p. na terenie inwestycji, łącznie 55 m.p. oraz dodatkowo w garażach podziemnych zaprojektowano 4 m.p. zależne nie wliczane do bilansu), a także ogrodzeń sytuowanych wg. § 10 (nie przekracza 2 m od poziomu terenu).Zostały także spełnione inne wymogi wynikające z m.p.z.p., których zestawienie zostało przedstawione na stronie 9-M1 Tomu II Projektu budowanego.Do projektu budowlanego została dołączona inwentaryzacja drzew wraz z projektem gospodarki istniejącą zielenią z lipca 2020 r., który zakłada zabezpieczenie drzew na placu budowy, ochronę zadrzewienia w najbliższym sąsiedztwie inwestycji poprzez, między innymi, zastosowanie kompensacji przyrodniczej.Zdaniem Wojewody, przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, co potwierdza dokładna analiza tego zagadnienia znajdująca się w projekcie budowlanym (str. 54 + 64, Tom II). Budynki zlokalizowane są w narożnikach ulicy osiedlowej i ulicy [...]. Budynek jest oddalony od sąsiednich budynków mieszkalnych wielorodzinnych ponad 8 m i ponad 20 m od sąsiednich budynków produkcyjno-magazynowych. Najbliższy budynek mieszkalny wielorodzinny usytuowany od strony Zachodniej oddalony jest o ok. 14 m od budynku A. Działka, na której zlokalizowane są budynki z reguły granicy z działkami drogowymi. W miejscu, gdzie ściany zewnętrzne budynków są bliżej niż 4 m od granicy działki zastosowano ścianę oddzielenia pożarowego o odporności ogniowej REI 120.Końcowo Wojewoda wyjaśnił, że organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż art. 35 ust. 1 Pr.bud. nie daje mu takich uprawnień. Powyższy przepis pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi - projektu zagospodarowania terenu. Za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant. Do projektu budowlanego, projektant jest obowiązany dołączyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do uchylenia udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę.Z takim rozstrzygnięciem Wojewody nie zgodziła się Wspólnota Mieszkaniowa B. w W., reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.Zaskarżonej decyzji zarzuca:1. naruszenie przepisów skutkujących stwierdzeniem nieważności postępowania, tj.:• art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Pr.bud. poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. nieustalenie przez organ I i organ lI instancji stron postępowania, podczas gdy w obszarze oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego znajduje się działka nr [...], objęta prawem współwłasności szerokiego kręgu osób;• art. 156 § 1 pkt. 7 k.p.a. w zw. z art. 35 Pr.bud. w zw. art. 195 k.c. poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. błędne uznanie przez organ I i II instancji, że zamierzenie inwestycyjne ma dostęp do drogi publicznej;2. naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:• art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 28 grudnia 2021 r., nr 352/B/2021 i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, celem przeprowadzenia oględzin nieruchomości, na której posadowione ma zostać zamierzenie inwestycyjne oraz nieruchomości sąsiednich, podczas gdy przeprowadzenie oględzin miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Materiał dowodowy jest niekompletny. Gdyby oględziny zostały przeprowadzone rozstrzygnięcie organu II instancji byłoby inne.;• art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji podczas gdy organ powinien zastosować art. 138 § 2 k.p.a., tj. uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, alternatywnie powinien zastosować art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy;3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:• art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr.bud. w zw. z art. 35 ust. 4 Pr.bud. w zw. 195 k.c., art. 199 k.c. w zw. z art. 206 k.c. na skutek braku zgody współwłaścicieli działki nr [...] na ingerencję budowlaną skutkującą brakiem po stronie inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,• art. 199 k.c. poprzez błędną wykładnię, tj. mylne rozumienie treści normy prawnej zastosowanego przepisu i przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie jest potrzebna zgoda wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] na ingerencję budowlaną;• art. 35 Pr.bud. w zw. z art. 195 k.c. poprzez wydanie decyzji utrzymującej decyzję Prezydenta m.st. Warszawy podczas gdy zamierzenie inwestycyjne nie ma dostępu do drogi publicznej;• art. 145 k.c., art. 285 k.c. w zw. art. 2 pkt. 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż zamierzenie inwestycyjne ma dostęp do drogi publicznej, z pominięciem konieczności zmiany ustanowionej nieodpłatnie i na czas nieokreślny w księdze wieczystej KW Nr [...], służebności gruntowej, na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości stanowiących działkę nr [...] objętą kw. [...], działkę [...] objętą kw. [...], działkę [...] objętą kw. [...], działkę [...] objętą kw. [...], działkę [...] objętą kw. [...], działkę nr [...] objętą kw. [...], działkę nr [...] objętą kw. [...], działki nr [...] objęte kw. [...], działki nr [...] objęte kw. [...], polegającej na prawie swobodnego przejazdu i przechodu do ulicy [...] przez działki objęte niniejszą księgą, tj. działki nr [...] i [...];• art. 195 k.c. w zw. art. 2 pkt. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezapewnienie zamierzeniu inwestycyjnemu dostępu do drogi publicznej, na skutek naruszenia prawa do wyłącznego korzystania na działce nr [...] z wydzielonych części nieruchomości jako miejsc postojowych;• art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego z zaprojektowanym dojściem do zamierzenia inwestycyjnego do drogi publicznej przez działkę nr [...], podczas gdy dojazd do zamierzenia inwestycyjnego powinien zostać zaprojektowany w następujący sposób: zjazd z ul. [...] w ulicę [...], a następnie w ul. [...], niejako od tyłu zamierzenia inwestycyjnego;• art. 34 ust. 4 Pr.bud., poprzez nieodniesienie się organu II instancji do kwestii zachowania bezpieczeństwa ludzi i mienia w trakcie realizowania zamierzenia inwestycyjnego;• art. 4 Pr.bud. w zw. z art. art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. na skutek uznania, że prawo zabudowy inwestora jest nieograniczone i nie wzięcie pod uwagę przez organ II instancji uzasadnionych interesów osób trzecich;• § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. oraz w zw. z art. 9 ust. 1 Pr.bud. na skutek uznania, iż postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące zlokalizowania zamierzania inwestycyjnego są bezwzględnie wiążące, podczas gdy organ II instancji winien uwzględnić interesy osób trzecich oraz przepisy techniczno-budowlane;• § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030) na skutek niezastosowania i niezapewnienia drogi pożarowej do zamierzania inwestycyjnego o minimalnej szerokości 3,5 m;• art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. w związku z art. 140 k.c. w zw. z art. 144 k.c. polegające na:a) przyjęciu, iż w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Pr.bud. i warunków technicznych, podczas gdy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę interes osób trzecich podlega ochronie nie tylko normami prawa administracyjnego, ale także prawa cywilnego oraz innych gałęzi prawa;b) poprzez pominięcie uzasadnionych interesów osób trzecich, a w szczególności poprzez pominięcie prawa Wspólnoty i współwłaścicieli działki nr [...] do korzystania z własnej nieruchomości, według zasad wynikających z przepisów dotyczących wykonywania prawa własności, w tym zakazujących ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość (art. 144 k.c.);c) na skutek nieuwzględnienia naruszenia prawa własności Wspólnoty poprzez immisje bezpośrednie i immisje pośrednie polegające na zwiększeniu hałasu i zanieczyszczeń oraz natężeniu ruchu w związku z przeprowadzeniem zamierzenia inwestycyjnego;4. naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:• art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. poprzez uznanie, iż niezawiadomienie strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego po podjęciu postępowania administracyjnego pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, podczas gdy organ zarówno I, jak i II instancji dopuściły się naruszenia zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania oraz zasady udzielania informacji;• art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż Wspólnota nie została pozbawiona czynnego udziału w postępowania na skutek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania bez zachowania właściwej kolejności, podczas gdy kolejność winna być następująca: postanowienie o podjęciu postępowania, zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego, a następnie wydanie decyzji.• art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się organu II instancji do wszystkich zarzutów skarżącej oraz wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, jak również brak należytej staranności wykazany przez organ I i II instancji w prowadzeniu sprawy;• art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu przez organ podjęcia wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. nie wzięcia pod uwagę zwiększenia hałasu oraz natężenia ruchu, mających wpływ na pogorszenie komfortu życia codziennego na nieruchomości sąsiednie, negatywnym wpływie zamierzania inwestycyjnego w tym zmniejszeniu dostępu światła do nieruchomości sąsiednich, negatywnym wpływie na roślinność istniejącą na nieruchomości stanowiącej własność Wspólnoty, co miałoby w ocenie organu II instancji stanowić wystarczające zabezpieczenie zieleni na placu budowy i wystarczającą podstawę do realizacji inwestycji;• art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 85 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy i zaniechanie przeprowadzenia oględzin nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego, jak również nieruchomości, na której ma zostać zlokalizowane samo zamierzenie inwestycyjne, podczas gdy dokumentacja przedłożona do akt sprawy nie jest wystarczająca dla wydania prawidłowego i obiektywnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a przeprowadzenie oględzin było konieczne w celu prawidłowego ustalenia rodzaju i intensywności uciążliwości związanych ze spornym zamierzeniem inwestycyjnym i jego oddziaływania na działki sąsiednie;• art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia o postanowienie nr 3/P/WT/2021 z 12 marca 2021 r., udzielające zgody na odstępstwo dla inwestycji planowanej na działkach nr [...] oraz [...], podczas gdy na dalszym etapie postępowania inwestor dokonał korekty wniosku o pozwolenie na budowę w związku ze zlokalizowaniem zamierzenia inwestycyjnego na działkach nr [...] z obrębu [...] oraz działce nr [...] z obrębu [...], co winno wiązać się z uzyskaniem nowej zgody na odstępstwo.Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nieustaleniu przez organ I i II instancji stron postępowania oraz błędnym uznaniu przez organy, że zamierzenie inwestycyjne posiada dostęp do drogi publicznej; ewentualnie wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.Ponadto w skardze wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.W skardze wniesiono również o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi zdjęć wjazdu na osiedle oraz metalowego ogrodzenia, które należy zdemontować w związku z inwestycją, a także wydruku z księgi wieczystej nr [...], celem wykazania, iż działka nr [...] objęta jest prawem współwłasności szerokiego kręgu osób.W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik Wspólnoty podniósł m.in. że organy obu instancji nie ustaliły wszystkich stron postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 2 Pr.bud. Działka drogowa nr ew. [...] znajduje się w strefie oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego, albowiem bezpośrednio z nim graniczy i to przez tę działkę inwestor zaplanował dojazd do inwestycji. Właścicielami działki nr [...] jest szeroki krąg osób, co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...] i wszystkie te osoby mają interes prawny w przedmiotowym postępowaniu.Skarżąca wskazuje, że inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej, gdyż droga wewnętrzna na działce nr ew. [...] nie jest drogą ogólnodostępną, lecz jest częścią jednorodnego, zamkniętego osiedla, stanowiącego całość architektoniczną. Niedopuszczalnym jest naruszenie struktury wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę osiedla na skutek skorzystania przez jednego ze współwłaścicieli z niewielkiego udziału przysługującego mu w związku z zakupem miejsca parkingowego.Zdaniem autora skargi, organ I instancji winien był przeprowadzić oględziny nieruchomości, na której posadowione ma zostać zamierzenie inwestycyjne oraz nieruchomości sąsiednich, które powinny objąć także ww. drogę wewnętrzną, co pozwoliłoby na rzeczywiste zrozumienie problemu i konieczności wprowadzania zmian w projekcie inwestycji.Skarżąca uważa, że w przypadku zaplanowania przez inwestora dojazdu do terenu zamierzenia budowlanego po drodze wewnętrznej na działce nr ew. [...] konieczne było przedstawienie zgody wszystkich współwłaścicieli bądź zastępującego ją orzeczenia sądu w przedmiocie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do nieruchomości, która objęta jest współwłasnością wielu osób. Brak takiej zgody winien skutkować odmową wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.W skardze podniesiono zarazem, że sporna inwestycja nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej, gdyż w dziale III księgi wieczystej nr [...] dotyczącej działki nr ew. [...] ustanowiona została nieodpłatna i na czas nieokreślony służebność gruntowa, na rzecz każdoczesnych właścicieli sąsiednich nieruchomości. W przypadku zmiany sposobu korzystania z nieruchomości, np. przez ustalenie dostępu do drogi publicznej dla inwestycji przez działki objęte służebnością, w istotny sposób zmianie uległby także sposób korzystania ze służebności, co oznacza, iż zachodzi konieczność zmiany treści ustanowionych służebności. Realizacja zamierzenia narusza prawa właścicieli nieruchomości władnących narzucając im realizację uprawnień z tytułu służebności, a wręcz ograniczając prawo służebności. Inwestycja zwiększy ruch pojazdów i osób na działkach obciążonych służebnością, do tego stopnia, że niemożliwe lub znacznie utrudnione stanie się prawidłowe korzystanie z tej służebności.Wreszcie skarżąca wskazuje, że Plan miejscowy ustala dla terenu objętego inwestycją - kwartał Mw/U1 - obsługę komunikacyjną od strony ulic 7KDL (ul. nowoprojektowana-zachodnia), 31KD(D). Od lipca 2004 r. ul. nowoprojektowana- zachodnia nosi nazwę ul. [...]. Oznacza to, że dojazd do inwestycji powinien zostać zaprojektowany w następujący sposób: zjazd z ul. [...] w ulicę [...], a następnie w ul. [...]. Dlatego skarżąca uznaje, że organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę dla zamierzenia z zaprojektowanym dostępem do drogi publicznej przez działkę nr ew. [...].Według skarżącej, organ II instancji nie uwzględnił ponadto naruszenia prawa własności Wspólnoty poprzez immisje bezpośrednie i immisje pośrednie polegające na zwiększeniu hałasu i zanieczyszczeń oraz natężeniu ruchu w związku z przeprowadzeniem inwestycji.Skarżąca wskazuje także na brak zapewnienia drogi pożarowej do przedsięwzięcia inwestora o minimalnej szerokości 3,5 m.W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.W piśmie z 14 lipca 2022 r. odpowiedzi na skargę udzielił również inwestor, który także wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania przedstawił szeroką argumentację przemawiającą - w jego ocenie – za bezzasadnością skargi. Wskazał m.in., że skarżąca nie ma interesu prawnego w podnoszeniu zarzutów dotyczących udziału w sprawie innych współwłaścicieli nieruchomości drogowej nr ew. [...]. Istostne jest, że sama w sprawie występuje i może bronić własnego interesu prawnego. Niezależnie od powyższego, w ocenie uczestnika współwłaściciele ww. działki nie powinny być stroną postępowania, gdyż inwestor nie przewiduje jakichkolwiek robót budowlanych na jej terenie, a zamierza jedynie korzystać z tej drogi w ten sam sposób jak pozostali współwłaściciele. Uczestnik postępowania odnosi się następnie do wzrostu natężenia ruchu na ww. drodze wewnętrznej, wywołanego inwestycją, wskazując, że nie będzie on tak znaczący. Inwestor, jako współwłaściciel spornej drogi może z niej korzystać zgodnie z jej przeznaczeniem, bez konieczności uzyskiwania zgody innych osób mających udziały w tej nieruchomości. Ustosunkowując się do zarzutu niezgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami Planu miejscowego w zakresie jej skomunikowania, inwestor wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, budowa lub przebudowa/likwidacja zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi. Nie można uznać, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może być "wymogiem technicznym", którym ma się kierować zarządcą drogi rozpatrując wniosek o lokalizację lub przebudowę/likwidację zjazdu. Inwestor nie planuje przebudowy istniejącego zjazdu z ul. [...], lecz korzystanie z niego w celu skomunikowania inwestycji poprzez drogę wewnętrzną na działkach nr ew. [...] i [...]. Jednocześnie uczestnik wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji załączonej do odpowiedzi na skargę, w tym z "Opinii w zakresie wpływu ruchu samochodowego z projektowanego osiedla na istniejący układ komunikacyjny w ciągu drogi wewnętrznej przy ul. [...] w [...]."Do odpowiedzi na skargę udzieloną przez inwestora skarżąca odniosła się w piśmie procesowym z 3 października 2022 r., podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skardze.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.Biorąc pod uwagę powyższe, tutejszy Sąd uznał, że kontrolowana decyzja Wojewody Mazowieckiego narusza prawo w sposób opisany powyżej, a skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.Przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań w niniejszej sprawie, wyjaśnić należy, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu, ale tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza bowiem ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym "nowych" dowodów. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest zatem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz Sąd dokonuje oceny, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok. NSA z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05, ONSA WSA 2006/2, poz. 45).Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wnioski dowodowe zawarte tak w skardze, jak i w odpowiedzi na skargę wniesionej przez uczestnika postępowania mogą przyczynić się do wyjaśnienia wątpliwości pojawiających się w sprawie, a ich dopuszczenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Tym samym, wnioski dowodowe we wskazanych kwestiach – w świetle przywołanej wyżej dyspozycji art. 106 § 3 k.p.a. – zostały przez Sąd uwzględnione.Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia przez pryzmat zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał, że w pierwszej kolejności odniesienia wymagają te z nich, które dotyczą nieważności decyzji GINB. Skarżąca wiąże ten zarzut m.in. z niewłaściwym ustaleniem przez organy kręgu stron postępowania.W podkreślić trzeba, że zasada ochrony interesów osób trzecich, wyrażona na gruncie art. 5 ust. 1 Pr.bud., podlega pewnym ograniczeniom wynikającym w szczególności z zakresu oddziaływania przepisów tej ustawy. Stosownie bowiem do ww. przepisu, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych (...), zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich - pkt 9.Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Tylko bowiem gdy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu właścicielowi tej nieruchomości, użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. W myśl art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Oznacza to, że organ ma obowiązek zbadać okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Pr.bud., wyznaczając obszar oddziaływania obiektu biorąc pod uwagę m.in. konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w ww. przepisach. W sytuacji, gdy z ww. przepisów odrębnych wynikają ograniczenia w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jej właściciel, użytkownik lub zarządca ma interes prawny w kwestionowaniu konkretnych rozwiązań projektowych.Dlatego też nawet potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi wiązać się z potrzebą zbadania zakresu tego odziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji na nieruchomość podmiotu, który domaga się kontroli jej zgodności z prawem.W tak zarysowanym stanie prawnym, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zobowiązany jest stwierdzić, że w ramach postępowania zainicjowanego odwołaniem Wspólnoty, przedmiotem zainteresowania organu II instancji mogły i powinny być te tylko kwestie związane z kontrolowanym pozwoleniem na budowę, które dotyczą uzasadnionego interesu prawnego skarżącej. Skarżąca nie może natomiast skutecznie domagać się weryfikacji przez organy administracji tych rozwiązań objętych pozwoleniem na budowę, które w żaden sposób nie dotyczą ograniczenia prawa do zabudowy jej nieruchomości. Skarżąca nie może też kwestionować prawidłowego ustalenia przez organy obu instancji kręgu stron postępowania, w sytuacji, gdy jej zarzuty w tym zakresie dotyczą potencjalnego interesu prawnego innych podmiotów. Ewentualne naruszenia polegające na niezapewnieniu udziału w postępowaniu innym współwłaścicielom nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] mogą być bowiem badane wyłącznie na wniosek tych osób, co z kolei nastąpić może np. w trybie wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca może więc formułować jedynie takie zarzuty, które dotyczą i wynikają z jej interesu prawnego, jako właścicielki działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji.Uzasadniony interesem prawnym skarżącej jest zaś z całą pewnością zarzut dotyczący uniemożliwienia Wspólnocie zapoznania się z materiałem dowodowym uzupełnionym przez inwestora w postepowaniu przed organem I instancji przed wydaniem przez ten organ decyzji o pozwoleniu na budowę.Niewątpliwie rację ma skarżąca podnosząc, że Prezydent m.st. Warszawy podejmując w dniu 28 grudnia 2021 r. zawieszone na wniosek inwestora postępowanie w przedmiotowej sprawie i wydając w tym samym dniu decyzję o pozwoleniu na budowę, uniemożliwił Wspólnocie wypowiedzenie się co do pisma inwestora z dnia 8 grudnia 2021 r. Niemniej należy podkreślić, że w postępowaniu przed organem odwoławczym skarżąca miała możliwość i skorzystała z prawa odniesienia się do całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zasada wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a. wymaga natomiast każdorazowo zbadania, czy niezapewnienie stronie udziału na pewnym etapie postępowania administracyjnego mogło skutkować odmiennym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, przy czym wykazanie tego związku pomiędzy uchybieniem a potencjalnym rozstrzygnięciem spoczywa na stronie, która to twierdzi. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do sytuacji takiego naruszenia prawa poprzez pozbawienie strony działania w procesie, bowiem nawet uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się przed organem I instancji co do wspomnianego wyżej pisma inwestora z 8 grudnia 2021 r. – zdaniem Sądu – samo w sobie nie miało decydującego wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Tymczasem, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok WSA w Warszawie z 8 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1099/18, nieprawomocne, LEX nr 2614259).W ocenie Sądu, na aprobatę nie zasługiwały również te zarzuty skargi, w których pełnomocnik Wspólnoty podnosi brak możliwości wykazywania przez inwestora dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną stanowiącą działkę nr ew. [...], w sytuacji, gdy inwestor nie posiada zgody wszystkich pozostałych współwłaścicieli ww. działki na takie jej wykorzystanie dla potrzeb planowanej inwestycji.Stosownie do treści art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503), przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.Z przytoczonej definicji ustawowej wynika, że dostęp pośredni do drogi publicznej jest zapewniony, jeżeli odbywa się przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się zatem, że przepis art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przewiduje dwa sposoby zapewnienia danej nieruchomości gruntowej pośredniego dostępu do drogi publicznej. Jednym z możliwych rozwiązań jest dostęp poprzez inną działkę, przy czym w tym przypadku konieczne jest obciążenie tej działki odpowiednią służebnością. Alternatywnym dostępem do drogi publicznej jest dostęp do niej przez drogę wewnętrzną. W tym drugim przypadku nie jest wymagany żaden tytuł prawny uprawniający do korzystania z drogi wewnętrznej. Dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej jest sam w sobie wystarczający (zob. np. wyroki NSA: z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1163/07; z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1116/08; z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1337/09; z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1718/09; z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1625/09; z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 994/11; z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 327/18; z dnia 4 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2190/19; wszystkie dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej także "CBOSA").Niewątpliwie powyższe stanowisko należy odnosić do ogólnodostępnych dróg wewnętrznych. Jednakże w judykaturze panuje zgodny pogląd, że skoro przesłanka dostępu do drogi publicznej na gruncie art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest spełniona w przypadku, gdy inwestor wywiedzie ten dostęp z posiadania przez władającego nieruchomością ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności drogowej, to tym bardziej przesłanka ta jest spełniona, gdy władający nieruchomością legitymuje się własnością udziału w nieruchomości gruntowej zapewniającej pośredni dostęp do drogi publicznej (zob. wyroki NSA: z 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 576/12; z 13 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2196/12; tak też WSA w Warszawie w wyroku z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1752/17, CBOSA).Pogląd ten, który tutejszy Sąd w pełni podziela i uznaje za własny, znajduje oparcie w prawidłowo przywołanych przez organ II instancji unormowaniach Kodeksu cywilnego dotyczących współwłasności. Z treści art. 206 k.c. wynika bowiem, że każdemu współwłaścicielowi przysługuje prawo do bezpośredniego korzystania z całej rzeczy wspólnej, które jest ograniczone analogicznym prawem pozostałych współwłaścicieli. Uprawnienie do współposiadania rzeczy wspólnej nie zależy przy tym od wielkości udziału (zob. A. Kidyba, (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe, wyd. II, Opublikowano: LEX 2012).Każdy ze współwłaścicieli rzeczy, a więc także nieruchomości, może z niej korzystać zgodnie z jej przeznaczeniem w takim samym zakresie, jak pozostali, bez względu na wielkość udziału posiadanego w rzeczy. Granicą uprawnienia współwłaściciela do posiadania rzeczy i korzystania z niej jest identyczne uprawnienie przysługujące pozostałym współwłaścicielom.Dlatego jak trafnie wyjaśnił WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 7 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Go 1042/12, CBOSA), współwłaściciel czy współużytkownik wieczysty, w przypadku braku podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej, może korzystać z rzeczy wspólnej, co oznacza, że może również korzystać z wjazdu na działkę wspólną i przejazdu przez nią, tak zresztą jak pozostali współwłaściciele czy współużytkownicy wieczyści.Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że inwestor w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją ma pełne prawo wykazywać dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną usytuowaną na działce nr ew. [...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego z 11 października 2018 r. wynika, że inwestor obok prawa własności do działek objętych planowaną inwestycją o nr ew.: [...] i [...], nabył jednocześnie także własność udziału wynoszącego 235/153820 w działce nr ew. [...] stanowiącej drogę wewnętrzną.Z uwagi na zarzuty podniesione w skardze, wypada w tym miejscu podkreślić, że skarżąca w toku postępowania w żaden sposób nie wykazała, ażeby wskazany udział w działce drogowej nr ew. [...] związany był wyłącznie z faktem nabycia przez inwestora prawa do miejsca postojowego lub lokalu mieszkalnego położonych na nieruchomości skarżącej lub innej wspólnoty mieszkaniowej sąsiadującej z terenem inwestycji.Jednocześnie wymaga odnotowania, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że inwestor jest również współwłaścicielem innych nieruchomości stanowiących drogi wewnętrzne, w skład których wchodzą działki o nr ew.: [...], [...] z obrębu [...].Inwestor, jako współwłaściciel ww. działek drogowych ma wobec tego prawo korzystać z nich zgodnie z ich przeznaczeniem, tj. do celów dojazdu do nieruchomości będących jego własnością, tak jak i inni współwłaściciele tych dróg. Z projektu budowlanego nie wynika, ażeby inwestor zamierzał wykorzystywać ww. działki drogowe w inny sposób. Do tego celu nie jest konieczna zgoda wszystkich pozostałych współwłaścicieli, zaś kwestie związane np. ze sposobem uregulowania zasad korzystania z nieruchomości wspólnej pozostają w wyłącznej sferze prawa cywilnego.Skarżąca niezasadnie zarzuca ponadto oparcie pozwolenia na budowę na postanowieniu nr 3/P/WT/2021 z 12 marca 2021 r., udzielającego zgodę na odstępstwo dla inwestycji planowanej na działkach nr [...] oraz [...], wiążąc to z faktem późniejszego rozszerzenia wniosku inwestora o działki nr ew. [...] i [...]. Powyższe nie miało bowiem jakiegokolwiek związku z przyczynami, dla których organ I instancji udzielił odstępstwa od obowiązujących regulacji prawnych.Skarga okazała się natomiast zasadna z innych przyczyn.Podstawowym zadaniem organu architektoniczno-budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę – stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pr.bud. – jest zbadanie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, to te bowiem dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Niemożliwe jest zatem wydanie zgodnej z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego bez uprzedniej oceny projektu budowlanego z punktu widzenia ustaleń powyższych aktów prawnych (zob. A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2022).W sprawie nie jest sporne, że projektowana inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem Mw/U1, na którym została przewidziana, wynikającym z Planu miejscowego. Organ odwoławczy ustalił, że sporna inwestycja nie narusza też zapisów m.p.z.p. dotyczących m.in.: wskaźnika maksymalnej i minimalnej intensywność zabudowy, minimalnej powierzchni biologicznie czynnej.Należy jednak zauważyć, że Plan miejscowy, w § 46 pkt 1) tiret siódmy przewiduje wyraźnie obsługę komunikacyjną tej jednostki planistycznej od strony ulic: 7KDL (ul. nowoprojektowana-zachodnia) i 31KD(D).Skarżąca podnosi zatem, że skomunikowanie terenu inwestycji, w zgodzie z postanowieniami m.p.z.p. powinno nastąpić poprzez drogę 7KDL, stanowiącą obecnie ulicę [...], a następnie przez drogę 31KD(D), tj. ulicę [...], nie zaś bezpośrednio od ul. [...].Powyższe zagadnienie nie zostało w żaden sposób zbadane i ocenione przez organ odwoławczy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Wojewoda Mazowiecki ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że dochowanie wszystkich wymogów określonych w § 46 Planu miejscowego wynika z poz. 7 tabeli zamieszczonej na stronie 9 projektu budowlanego (Tom II). Tymczasem w rzeczonej tabeli autor projektu wskazał, że obsługa komunikacyjna ma odbywać się "(...) z istniejącej drogi wewnętrznej w ramach terenu MW/U1 otoczonego drogami: 5KDZ ul. [...], 31 KDD ul. [...], 7 KDL [...] co spełnia ustalenia MPZP". Natomiast z graficznej części projektu zagospodarowania terenu oraz akt postępowania wynika jednoznacznie, że inwestor zamierza zapewnić skomunikowanie przedsięwzięcia poprzez istniejący i legalny zjazd publiczny z ul. [...] bezpośrednio na drogę wewnętrzną na dz. nr ew. [...] i [...] Notabene tożsame rozwiązanie komunikacyjne istnieje obecnie dla nieruchomości skarżącej Wspólnoty. Niemniej organy nie wyjaśniły, z jakich przyczyn uznają to rozwiązanie projektowe za odpowiadające ww. ustaleniom obowiązującego Planu miejscowego. Próbę ustosunkowania się do tej zasadniczej kwestii podjął co prawda inwestor, ale uczynił to dopiero w odpowiedzi na skargę wniesioną do tutejszego Sądu, przy czym przedstawiona tam argumentacja koncentruje się bardziej na wykazaniu, że zarządca drogi nie jest związany zapisami m.p.z.p. przy lokalizacji zjazdu z drogi publicznej, niż na wyjaśnieniu powodów, dla których w projekcie odstąpiono od ustaleń wynikających z Planu miejscowego.Wątpliwości w przedmiotowej kwestii potęguje zapis § 19 m.p.z.p., w którym m.in. dla ulicy 5KDZ (ul. [...]) Plan dopuszcza skrzyżowania i wloty wyłącznie wyznaczone na rysunku Planu. Poza tym, wśród dokumentacji projektowej (Projekt budowlany Tom IA - k. 161-162) znajduje się opinia wydana z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy z 25 maja 2020 r. nr 452/2020, w której wprost wskazano na niezgodność rozwiązań dotyczących obsługi komunikacyjnej inwestycji z postanowieniami § 46 pkt 1) tiret siódmy Planu miejscowego. W opinii tej podkreślono zarazem, że "w porozumieniu z zarządcą drogi należy rozwiązać obsługę od ul. 31KD-D – należy dążyć do likwidacji istniejącego zjazdu z ul. [...]".W tej sytuacji, Sąd doszedł do przekonania, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się naruszenia zasad wynikających z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. (zasady praworządności i prawdy obiektywnej) w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pr.bud., uchylając się od obowiązku weryfikacji przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań pod kątem obowiązujących przepisów Planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] w [...] w zakresie sposobu skomunikowania terenu inwestycji.Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy związany ocena prawną zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu, zobowiązany będzie wyjaśnić, a następnie należycie umotywować to w uzasadnieniu wydanej decyzji, czy sposób skomunikowania terenu inwestycji odpowiada regulacjom Planu miejscowego. Organ weźmie przy tym pod uwagę treść § 14 ust. 1 warunków technicznych, który stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Trzeba bowiem pamiętać, że przepis ten ma zastosowanie niezależnie od tego, czy dojazd ten jest realizowany poprzez bezpośredni dostęp do drogi publicznej, czy też przez drogę wewnętrzną. Jest to o tyle istotne w sprawie wobec zgłaszanych przez skarżącą zastrzeżeń dotyczących zapewnienia "odpowiedniego" dostępu z terenu inwestycji poprzez drogę wewnętrzną na działce nr ew. [...].Stanowisko organu powinno znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym i rzetelnym uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a.W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasadzając od organu na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu sądowego (500 zł), kosztów zastępstwa procesowego (480 zł) i uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).., zasadzając od organu na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu sądowego (500 zł), kosztów zastępstwa procesowego (480 zł) i uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).