sygn. I PKN 448/99 21 grudnia 1999 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 21 grudnia 1999, sygn. I PKN 448/99

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania
Typ sprawy sprawa cywilna
Etap postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb posiedzenie niejawne
Data orzeczenia 21 grudnia 1999
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący SSN Andrzej Wróbel
Postanowienie z dnia 21 grudnia 1999 r.
I PKN 448/99
Rozpoznanie zasadności podstaw skargi o wznowienie postępowania
następuje wyłącznie na rozprawie.
Przewodniczący: SSN Andrzej Wróbel, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski
(sprawozdawca), Andrzej Wasilewski.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia
1999 r. sprawy z powództwa Sławomira P. przeciwko Przedsiębiorstwu Usługowo-
Produkcyjno-Handlowemu „B.” Spółce z o.o. w B.Z. o wznowienie postępowania, na
skutek kasacji strony pozwanej od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z
dnia 16 marca 1999 r. [...]
p o s t a n o w i ł :
u c h y l i ć zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi Apelacyj-
nemu w Krakowie do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępo-
wania kasacyjnego.
U z a s a d n i e n i e
Wyrokiem z dnia 26 listopada 1997 r. [...] Sąd Apelacyjny w Krakowie po roz-
poznaniu apelacji pozwanego Przedsiębiorstwa Usługowo-Produkcyjno-Handlowego
„B.” Spółki z o.o. w B.Z. od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 14 lutego
1997 r. [...] apelację tę oddalił. Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego jest prawomoc-
ny.
Pismem z dnia 24 września 1998 r. strona pozwana wniosła skargę o wzno-
wienie postępowania. Zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z przyczy-
ny nieważności (art. 401 pkt 2 KPC, chociaż w skardze, jak to wyjaśniono, na skutek
błędu wskazany został art. 402 pkt 3 KPC). Przyczynę nieważności według skarżą-
cego stanowił fakt pozbawienia strony w okresie od dnia 13 marca 1997 r. do dnia 25
2
czerwca 1998 r. organu uprawnionego do jej reprezentowania, gdyż dopiero na
podstawie uchwały wspólników z dnia 25 czerwca 1998 r. „pozwana Spółka ponow-
nie uzyskała prawomocnie działający zarząd”.
W piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu Apelacyjnego w Krakowie w
dniu 19 listopada 1998 r., strona pozwana „w uzupełnieniu skargi o wznowienie pos-
tępowania” powołała się na wskazane w tym piśmie dokumenty, które uzyskała w
dniu 1 października 1998 r., które miały świadczyć o tym, że powód otrzymywał
określone kwoty na poczet wynagrodzenia za pracę co było sporne w sprawie. Pismo
to zawiera twierdzenie skarżącego, że z powoływanych dokumentów strona pozwana
nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Sąd Apelacyjny w Krakowie rozpoznawał skargę o wznowienie postępowania
na rozprawie w dniu 24 listopada 1998 r. Rozprawę tę odroczył celem przeprowa-
dzenia określonego postępowania dowodowego [...]. Jednakże bez kontynuacji roz-
prawy bo na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 1999 r. Sąd Apelacyjny w Kra-
kowie postanowił o odrzuceniu skargi. W uzasadnieniu tego postanowienia przeds-
tawiono w szczególności, że w oparciu o przeprowadzone dowody (odpisy z rejestru
handlowego w toku postępowania ze skargi oraz w postępowaniu poprzednim) nale-
żało przyjąć, że w trakcie procesu strona pozwana była należycie reprezentowana,
natomiast uchwała wspólników, na którą powołuje się skarżący jest bezprzedmioto-
wa, gdyż w rzeczywistości nie spowodowała ona zmian w składzie zarządu Spółki.
W kasacji od powyższego postanowienia strona pozwana, na podstawie art.
3931
pkt 2 KPC, zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego
(art. 401 pkt 2, art. 403 § 2, art. 405 i art. 411), co miało istotny wpływ na wynik
sprawy. We wniosku kasacji żądano uchylenia zaskarżonego postanowienia i prze-
kazania sprawy właściwemu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy uwzględnił kasację z następujących przyczyn. Stosownie do
art. 410 § 1 KPC na posiedzeniu niejawnym podlega badaniu, czy skarga o wzno-
wienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej pods-
tawie wznowienia. Tylko w braku jednego z tych wymagań można zakończyć postę-
powanie ze skargi na posiedzeniu niejawnym przez odrzucenie skargi. Badanie wy-
maganych warunków wniesienia skargi (czy oparta jest na ustawowej podstawie) nie
obejmuje rozstrzygania o zasadności podstawy wznowienia (czy ustawowa podstawa
wznowienia została wykazana). W przeciwnym razie – jak to określa zdanie drugie
3
art. 410 § 1 KPC – sąd ma obowiązek wyznaczyć rozprawę. Rozgraniczenie posie-
dzenia niejawnego i rozprawy na podstawie art. 410 i art. 411 KPC może budzić nie-
kiedy poważne trudności. W razie wątpliwości trzeba mieć na uwadze, że jawność
rozpoznawania spraw jest zasadą postępowania sądowego (art. 9 KPC). Według
oceny Sądu Najwyższego w sprawie z rozpatrywanej skargi nie może budzić wątpli-
wości to, że Sąd Apelacyjny na posiedzeniu niejawnym rozstrzygnął po pierwsze, że
podana w skardze przyczyna nieważności mieści się w podstawie wznowienia okre-
ślonej w art. 401 pkt 2 KPC oraz po drugie, że skarga okazała się bezzasadna, gdyż
wbrew zarzutowi strona była należycie reprezentowana. W tych okolicznościach Sąd
Apelacyjny niekonsekwentnie w stosunku do swego postanowienia o odroczeniu
rozprawy – rozstrzygnął sprawę na posiedzeniu niejawnym z naruszeniem art. 410 §
1 i art. 411 KPC. Ponadto w kasacji zasadnie zarzucono, że skarga została odrzuco-
na pomimo nierozpoznania tej jej podstawy, która została zgłoszona przez skarżące-
go w piśmie procesowym z dnia 19 listopada 1998 r. i według zawartych tam zarzu-
tów odpowiada podstawie ustawowej z art. 403 § 2 KPC.
Nie ma natomiast racji wnoszący kasację zarzucając naruszenie art. 405 KPC.
Określone bowiem w tym przepisie zasady ustalania właściwości sądu zostały prawi-
dłowo zastosowane do powoływanych podstaw skargi. W zakresie wznowienia pos-
tępowania z przyczyn nieważności właściwy byłby Sąd Apelacyjny jako sąd drugiej
instancji, którego również dotyczy wskazana w skardze przyczyna nieważności. Je-
żeli natomiast chodzi o drugą podstawę skargi, to również Sąd Apelacyjny jest właś-
ciwy skoro właśnie ten Sąd rozpoznając sprawę w drugiej instancji „ostatnio orzekał
co do istoty sprawy” w rozumieniu art. 405 ostatnie zdanie KPC.
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy rozstrzygnął zgodnie z art. 39313
§ 1
KPC.
========================================.
Określone bowiem w tym przepisie zasady ustalania właściwości sądu zostały prawi-
dłowo zastosowane do powoływanych podstaw skargi. W zakresie wznowienia pos-
tępowania z przyczyn nieważności właściwy byłby Sąd Apelacyjny jako sąd drugiej
instancji, którego również dotyczy wskazana w skardze przyczyna nieważności. Je-
żeli natomiast chodzi o drugą podstawę skargi, to również Sąd Apelacyjny jest właś-
ciwy skoro właśnie ten Sąd rozpoznając sprawę w drugiej instancji „ostatnio orzekał
co do istoty sprawy” w rozumieniu art. 405 ostatnie zdanie KPC.
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy rozstrzygnął zgodnie z art. 39313
§ 1
KPC.
========================================