Wyrok - VII SA/Wa 1324/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 12 września 2024
Teza
Uchylono postanowienie I i II instancji. Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, asesor WSA Michał Podsiadło, , po rozpoznaniu w dniu 12 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Ł. W. i P. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 13 marca 2024 r. znak DOA-WPPOH.612.605.2023.IWo w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone poUchylono postanowienie I i II instancji. Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, asesor WSA Michał Podsiadło, , po rozpoznaniu w dniu 12 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Ł. W. i P. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 13 marca 2024 r. znak DOA-WPPOH.612.605.2023.IWo w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone po
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
12 września 2024
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Grzegorz Rudnicki
Podstawa prawna
art. 77
kpa
art. 136
kpa
art. 10
kpa
art. 15
kpa
art. 80
kpa
art. 135
ppsa
art. 145
ppsa
art. 200
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono postanowienie I i II instancji
UZASADNIENIE
Uzasadnienie.Zaskarżonym postanowieniem z 13 marca 2024 r., znak DOA-WPPOH.612.605.2023.Iwo Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia Ł. W. oraz P. K. reprezentowanych przez pełnomocnika P. M. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. (dalej: "RDOŚ")" z [...] października 2023 r., znak: [...] - utrzymał w mocy to postanowienie.Uzasadniając rozstrzygnięcie GDOŚ wyjaśnił, że pismem z 26 września 2023 r. Burmistrz O. zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...], obręb M., gmina O.RDOŚ postanowieniem z [...] października 2023 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji ocenił, że realizacja ustaleń przedmiotowego projektu doprowadzi do naruszenia zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XXX/669/17 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej (Dz. Urz. Woj. Warm. z 2017 r. poz. 4143, dalej: "uchwała Sejmiku"), tj. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: "ustawa OOŚ").Organ I instancji wskazał ponadto, że nie jest możliwe w przypadku przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstw od omawianego zakazu. Inwestor wniósł zażalenie na to postanowienie. Organ odwoławczy omówił zarzuty zażalenia i stwierdził, że postanowienie to wydane zostało w toku postępowania uzgodnieniowego, toczącego się na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.Inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na działce nr ewid. [...], obręb M., gmina O., położonej w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej. W związku z powyższym, w przedmiotowym postępowaniu uzgodnieniowym ww. inwestycja wymagała przeprowadzenia analizy w zakresie jej zgodności z przepisami tworzącymi szczególny reżim prawny dla wskazanej formy ochrony przyrody, a w szczególności, czy nie narusza ona ograniczeń tam zawartych.W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia RDOŚ wskazał, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku, stanowiący, że na omawianym obszarze chronionym zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy OOŚ. Wskazano, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz.1839, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie OOŚ"), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni, co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 r. poz. 1336, z późn. zm., dalej "u.o.p.") lub w otulinach form ochrony przyrody, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 - 3 tej ustawy.W zaskarżonym postanowieniu organ I instancji popełnił kilka błędów pisarskich, wskazując nieodpowiednie paragrafy oraz postanowienia, niemniej jednak rozpatrzył sprawę po kątem obowiązujących zakazów na terenie formy ochrony przyrody, na której jest położony teren inwestycji i wspomniane pomyłki nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym zarzuty zażalenia dotyczące niezgodności stanu prawnego z powołanymi w postanowieniu podstawami prawnymi oraz nienależytego i nierzetelnego wykonania zadań przez organ I Instancji były bezzasadne.Art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązują organy administracji publicznej do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ustalenia w tym zakresie powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.W związku z wątpliwościami wynikłymi w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, GDOŚ po analizie akt sprawy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie niezbędne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów. Pismem z 10 stycznia 2024 r., działając na podstawie art. 136 k.p.a., zlecił RDOŚ przeprowadzenie dodatkowego postępowania, poprzez wykonanie na działce nr ewid. [...] oględzin terenu, w celu jednoznacznego ustalenia, czy występuje tam roślinność leśna. 7 lutego 2024 r. przeprowadzono oględziny, a z protokołu wizji terenowej wynika m.in., że na działce nr [...] znajduje się teren zadrzewiony, oznaczony z załączniku graficznym do protokołu literą A, na którym rosną brzozy brodawkowate i sosny zwyczajne. Do protokołu z oględzin dołączono 34 kolorowe fotografie.Po analizie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zdjęć z wizji terenowej GDOŚ uznał, że rozstrzygnięcie RDOŚ jest prawidłowe. Zadrzewienia występujące na działce stanowią roślinność leśną, co potwierdza dokumentacja dowodowa zebrana w niniejszej sprawie.Zgodnie z art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1356, z p. zm.), lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków, bądź też związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Wobec braku definicji legalnej roślinności leśnej konieczne jest wykorzystanie definicji wykorzystywanej w naukach przyrodniczych, w związku z czym roślinnością leśną będą z pewnością zbiorowiska roślinne, w których podstawową strukturę zbiorowiska tworzą gatunki drzewiaste rosnące w zwarciu, czyli zespoły leśne (także te nietypowe, o słabo wykształconych warstwach), a także lasy gospodarcze.Informację, czy dane zbiorowisko jest lasem, może stanowić ewidencja gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1752, z p. zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Nie oznacza to jednak, że o tym, czy mamy do czynienia z lasem decyduje organ prowadzący ewidencję. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 8 ww. ustawy ewidencja gruntów i budynków to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Z definicji tej wynika, że zapisy ewidencji mają charakter deklaratoryjny (potwierdzający istniejący stan), a nie konstytutywny (tworzący, kształtujący). Z uwagi na powyższe nie są więc przesądzające zapisy ewidencji gruntów, ale stan faktyczny (grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną).Podstawą rozróżnienia między "lasem" - jako gruntem pokrytym roślinnością leśną, a "gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi" - jako również gruntem pokrytym roślinnością leśną - jest wyłącznie kryterium obszarowe. Dodatkowe kryteria dotyczą bowiem gruntów o obszarze co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej (wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2009 r., sygn. IV CSK 353/08). Tym samym, za las w świetle art. 3 pkt 1 wskazanej ustawy należy uznać także grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 tej ustawy tzn. nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków. Organ przeanalizował zasoby Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, usługi WMS, Bazy Danych Obiektów Topograficznych (Botoks), który jest ogólnokrajowym systemem udostępniania danych topograficznych, będącym źródłem danych przestrzennych o nowej jakości w stosunku do dotychczasowych map topograficznych. Analizie poddano również dane udostępnione na portalu Lasów Państwowych Bank Danych o Lasach. Ze wskazanych zasobów wynika, że przedmiotowy teren inwestycji od strony południowej graniczy z rozległymi terenami leśnymi.Powyższe ustalenia potwierdza przeprowadzona 7 lutego 2024 r. przez organ I instancji wizja terenowa. Organ I instancji w protokole z oględzin stwierdził, że w oparciu o stan faktyczny niemożliwym jest potwierdzenie leśnego charakteru działki. Z tym stanowiskiem nie zgodził się GDOŚ. Na podstawie załączonych fotografii "Grunt zadrzewiony na załączniku graficznym do protokołu oznaczony literą "A" porośnięty brzozą brodawkowatą i sosną zwyczajną" oraz "Teren oznaczony, jako "A" na załączniku graficznym do protokołu z oględzin" jednoznacznie można stwierdzić występowanie roślinności leśnej o składzie gatunkowym brzoza brodawkowata i sosna zwyczajna. Analizując fotografie nie sposób nie zauważyć tożsamego składu gatunkowego oraz analogicznej struktury roślinności (warstwy drzew, podszytu i runa) występujących na terenie inwestycji oraz na fotografiach przedstawiających sąsiadującą ścianę lasu. Zdjęcia lasu graniczącego z terenem inwestycji przedstawiają bór sosnowy z domieszką brzozy, który charakteryzuje się bardzo ubogim podszytem, tymi samymi cechami charakteryzuje się obszar pokryty zadrzewieniami na przedmiotowym terenie. Dodatkowo w uwagach wniesionych do protokołu ww. wizji inwestor zamieścił uwagę "ewentualne zadrzewienia na działce stanowią naturalną sukcesję leśną znajdującego się na południe lasu". W związku z powyższym obszar zadrzewiony roślinnością leśną na przedmiotowej działce powstał w sposób naturalny poprzez samosiejki z sąsiedniego lasu, z powodu braku użytkowania rolniczego terenu i stał się częścią otaczającego go lasu.Tym samym zarzut dotyczący nieuwzględnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do błędnego zakwalifikowanie terenu inwestycji, jako terenu leśnego lub zadrzewionego był bezzasadny.Odnosząc się do wyjaśnień inwestora, że teren inwestycji nie jest działką leśną, ponieważ przy podpisywaniu umowy kupna-sprzedaży działki nie było pierwokupu dla Lasów Państwowych tylko dla Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, z uwagi na to, że użytki rolne występujące na działce są zakwalifikowane, jako: RIVb, RV, RVI, GDOŚ stwierdził, że tereny pokryte roślinnością leśną mogą również występować na gruntach rolnych i do nich również odnosi się termin wylesienia. "Wobec braku definicji legalnej, termin "wylesienie" należy interpretować z uwzględnieniem jego potocznego znaczenia, jako procesu zmniejszania udziału terenów zadrzewionych - ujętych w ewidencji gruntów, jako tereny rolne, grunty orne, łąki i pastwiska - w ogólnej powierzchni danego obszaru."(wyrok NSA z 4 lipca 2017 r., sygn. II OSK 2133/16).§ 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko transponuje pkt 1 lit. d załącznika II dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. UE.L 26 z 2012 r, z późn. zm.), który mówi o wstępnym zalesianiu i wycinaniu lasów w celu zamiany przeznaczenia gruntów (jako o przedsięwzięciach wymagających przeprowadzenia screeningu, w związku z art. 4 ust. 2 ww. dyrektywy, tj. przedsięwzięciach mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Jednocześnie brak jest unijnej definicji pojęcia "las". Stosowanie krajowych przepisów dotyczących ocen oddziaływania na środowisko stanowi implementację dyrektywy 2011/92/UE, dlatego też niezbędnym jest takie ich stosowanie i interpretacja, które zapewnią praktyczną i skuteczną realizację celów tej dyrektywy (zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), a w razie ewentualnych wątpliwości ich usuwanie w drodze wykładni zgodnej z prawem wspólnotowym. Odwoływanie się do przepisów krajowych w celu ograniczenia skutków obowiązywania norm prawa wspólnotowego podważa jednolitość i skuteczność tego prawa (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 2 lipca 1996 r., w sprawie C-473/9319 Komisja przeciwko Luksemburgowi) i jako takie należy uznać za niezgodne z zasadą pierwszeństwa prawa unijnego, która obowiązuje organy państwa członkowskiego zarówno w trakcie tworzenia prawa, jak i jego stosowania.Przedmiotowy teren inwestycji ma powierzchnię 0,32 ha, natomiast zgodnie z załącznikiem graficznym teren zadrzewiony oznaczony literą A zajmuje ok. 1/3 powierzchni tego terenu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że nawet gdyby wskazany obszar nie przekraczał powierzchni 0,10 ha, to stanowi on obecnie część większego obszaru leśnego (tworzy zwarty teren leśny wraz z otaczającymi go lasami) i tym samym kwalifikuje się, jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozważając tę kwestię należało wziąć pod uwagę § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia OOŚ, gdzie, jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wskazano zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Ponieważ przepis dotyczy lasów, przy jego stosowaniu konieczne jest odniesienie do definicji lasu, wskazanej w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, mówiącej że lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony. W tym kontekście § 3 ust. 1 pkt 88 lit. a-d rozporządzenia OOŚ nie będzie miał zastosowania do terenów pokrytych roślinnością leśną o powierzchni mniejszej niż 0,10 ha, za wyjątkiem sytuacji, w których taki teren jest częścią obszaru leśnego o powierzchni większej niż 0,10 ha. Innymi słowy, jeżeli działka ewidencyjna lub jej część przeznaczona do wylesienia stanowi wraz z obszarami sąsiadującymi zwarty teren leśny o powierzchni co najmniej 0,10 ha, to niezależnie od powierzchni planowanego wylesienia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.W związku z powyższym należało stwierdzić, że realizacja inwestycji na przedmiotowej działce pokrytej roślinnością leśną, będzie wiązała się z koniecznością wylesienia mającego na celu zmianę sposobu użytkowania terenu, co stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia OOŚ. Tym samym przedmiotowy projekt decyzji jest niezgodny z § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku, który zabrania realizacji tego typu przedsięwzięć w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej.GDOŚ przeanalizował odstępstwa od ww. zakazu zawarte w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku i uznał, że w tej sprawie nie występują. Wyjaśnił też, że do RDOŚ wpłynęły jeszcze dwa wnioski od Burmistrza O., dotyczące uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Pierwszy z nich przekazany 26 września 2023 r., dotyczy inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...], obręb M., gmina O., o powierzchni 0,344 ha. W tym przypadku inwestorem nie są skarżący, jednak inwestorów reprezentuje ten sam pełnomocnik, działki są położone w bezpośrednim sąsiedztwie (działka przyległa do działki o nr ew. [...]) a inwestycje mają tożsamy charakter, zakładający budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Drugi wniosek z 26 września 2023 r., dotyczy inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...], obręb M., gmina O. o powierzchni 0,418 ha. W tym przypadku inwestorem też nie są skarżący, jednak Inwestorów również reprezentuje ten sam pełnomocnik, działki są położone w bezpośrednim sąsiedztwie (działka przyległa do działki o nr ew. [...]) a inwestycje mają tożsamy charakter, zakładający budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnychZgodnie z art. 3 ust 1 pkt 13 ustawy OOŚ przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się, jako jedno przedsięwzięcie, także, jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Mając na względzie powyższe, inwestycje realizowane przez różne podmioty, lecz powiązane ze sobą technologicznie traktować należy, jako jedno przedsięwzięcie w rozumieniu ustawy OOŚ. Sumowanie powierzchni przedsięwzięć ma zapobiegać dzieleniu przedsięwzięcia na mniejsze segmenty, w odniesieniu do których mogą być formułowane oceny cząstkowe, niekoniecznie dające obraz wpływu całości zamierzenia na warunki ochrony środowiska. Nie można akceptować sztucznego dzielenia przedsięwzięcia w ten sposób, aby obchodzić prawo, poprzez tworzenie przedsięwzięć, których parametry pozwalają na odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie na podstawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia OOŚ, należało zsumować powierzchnie ww. inwestycji polegających na budowie łącznie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jako jedno przedsięwzięcie, z uwagi na fakt, że realizowane są one jednocześnie, na działkach położonych w sąsiedztwie (są to działki przyległe), mających dojazd z tej samej drogi wewnętrznej - działka nr. ewid. [...] oraz [...] (służebność gruntowa) oraz w związku z tym, że są tożsame pod względem rodzaju inwestycji, tj. dotyczą realizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Analiza przedstawionych do uzgodnienia projektów decyzji wskazała, że w tych sprawach występuje 6 inwestorów (w tym skarżący), reprezentowanych przez tego samego pełnomocnika, a powierzchnia, która ulegnie przekształceniu w wyniku prowadzonych prac budowlanych wyniesie 1,082 ha (dz. nr ewid. [...] - 0,32 ha, działka nr ewid. [...] - 0,344 ha, działka nr ewid. [...]-0,418 ha).Zgodnie z powyższym, przedmiotowa inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia OOŚ, jak również § 3 ust. 1 pkt 55 lit b tiret pierwsze rozporządzenia OOŚ i tym samym narusza zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku – przy braku możliwości zastosowania odstępstw.Z tym postanowieniem nie zgodzili się skarżący, wnosząc pismem datowanym na 12 kwietnia 2024 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie (podana poniżej numeracja zarzutów została użyta przez skarżących):"1) Prawa materialnego tj. w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XXX/669/17 Sejmiku Województwa Warmińsko- Mazurskiego z dnia 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakazy wskazane w art. 45 Ustawy o Ochronie Przyrody i § 3 ust. 1 Uchwała zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, podczas gdy uchwała nie wprowadza mocy przepisów ustawowych zakazu budowy obiektów budowlanych, błędnie uznano, że budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...] obręb M., gmina O. zakwalifikowano, jako przedsięwzięcie mogąco znacząco oddziaływać na środowisko3) Prawa materialnego tj. § 3 ust. 1 pkt. 88 lit. c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dana inwestycja została zaliczona do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z uznaniem, że inwestycja spowoduje zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10ha pokrytego roślinnością leśną. Wnioskodawcy nigdy nie miał na celu i nie wnioskował o zmianę lasu o powierzchni 0,10ha , a powierzchnia zabudowy planowana na działce to dwa budynki o powierzchni łącznej 195,2m2, co stanowi 0,0195ha. Protokół 07.02.2024r wykazuje odmienny stan faktyczny niż ten opisany przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w postanowieniu. Przedstawiciel RDOŚ w O. Sporządzający protokół "orientacyjnie" wskazał lokalizację zadrzewień, bez dokładnych pomiarów z których można stwierdzić rzeczywistą powierzchnię zadrzewień, uznając że "w terenie inwestycji nie stwierdzono zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych", oraz "w oparciu o stan faktyczny niemożliwym jest potwierdzenie leśnego charakteru działki".5) Prawo materialne tj.: § 3 ust. 1 pkt. 55 lit. o Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że planowana inwestycja wraz z infrastrukturą towarzyszącą będzie posiadała powierzchnię zabudowy nie mniejszą niż 0,5ha. Projekt decyzji o Warunkach Zabudowy przedłożony do generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska zakładał maksymalny wskaźnik zabudowy dla działki pow. 0,32ha nr ewid. [...] obręb M., gmina O. 0,061, co stanowi 195,2m2. Przedmiotowe rozporządzenie nie dotyczy działki mniejszej niż 0,5 ha, działka wnioskodawców ma powierzchnię 0,32 ha6) Prawo materialne tj. w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że równoważnie toczące się sprawy związane z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy na działkach sąsiednich (działka nr [...] oraz [...]), będące własnością innych inwestorów jednak reprezentowane przez tego samego pełnomocnika, posiadają tożsamy charakter zakładający budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Niniejsze inwestycje błędnie potraktowano, jako jedno przedsięwzięcie, tylko dlatego, że wnioski o warunki zabudowy zostały złożone w tym samym czasie przez tego samego pełnomocnika. Pełnomocnik dostał niezależne zlecenia od poszczególnych inwestorów na podobne inwestycje, podobnej lokalizacji.7) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wyniki sprawy tj.: Art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, ze względu na brak możliwości skarżącego do zapoznania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ II instancji zaniechał ustawowego obowiązku8) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wyniki sprawy tj.: Zgodnie z obowiązującym prawem a w szczególności § 3 Art. 35. Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczący terminów załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej, bezspornie termin załatwienia sprawy nie został dotrzymany. Wnioskodawcy już [...] października 2023r złożył zażalenie do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, postanowienie organu w tej sprawie pełnomocnik wnioskodawcy otrzymał 14 marca 2024r, co stanowi niewątpliwie rażące naruszenie przepisów prawa"Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.Uzasadniając skargę wyjaśnili, że § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XXX/669/17 Sejmiku Województwa Warmińsko- Mazurskiego z 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej wprowadza katalog zakazów, które mogą być wprowadzone do formy ochrony przyrody. Bezsprzecznie wśród wymienionych zakazów brak jest wprowadzenia zakazów zabudowy działki budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. W ocenie skarżących, nie było wolą uchwałodawcy wprowadzenia ograniczenia w postaci zakazu przedmiotowej zabudowy na Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej. Organ nie może dokonywać wykładni rozszerzającej w zakresie powierzchni i wskaźników zabudowy. Ustawa OOŚ jasno określił katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przywołanie przez organ II instancji § 3 ust. 1 pkt. 88 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jest nieuprawnione. Ustawodawca jasno określił, że do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni, co najmniej 0,10ha pokrytego roślinnością- leśną drzewami i krzewami oraz runem leśnym- lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienia mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenów na obszarach objętych formami ochrony przyrody. Zgodnie z przeprowadzonymi oględzinami RDOŚ wykazano odmienny stan faktyczny niż ten opisany przez GDOŚ. Sporządzający protokół orientacyjnie wskazał lokalizację zadrzewień, bez dokładnych pomiarów, uznając "w terenie inwestycji nie stwierdzono zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych", oraz "w oparciu o stan faktyczny niemożliwym jest potwierdzenie leśnego charakteru działki". Przedmiotowa działka to według klasyfikacji gruntów użytki rolne RV i RIVb. Organ II instancji nie uprawdopodobnił, powierzchni 0,10 ha, która potencjalnie miałaby być zmieniona. Podczas przedmiotowego postępowania nie została zachowana zasada dwuinstancyjności. Rozstrzygniecie organu I instancji powinno być procedowane wyłącznie przez organ II instancji, czyli GDOŚ w Warszawie. Zlecenie oględzin przez organ II instancji dla organu I instancji niewątpliwie jest naruszeniem prawa w szczególności art. 15 k.p.a.Niewątpliwie organ błędnie powołuje się na: § 3 ust. 1 pkt. 55 lit. c rozporządzenia OOŚ poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że planowana inwestycja wraz z infrastrukturą towarzyszącą będzie posiadała powierzchnię zabudowy nie mniejszą niż 0,5ha. Projekt decyzji zakładał zabudowę dwoma budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi o łącznej pow. 195,2m2 dla działki nr ewid. [...] obręb M. Przedmiotowe rozporządzenie nie dotyczy inwestycji mniejszej niż 0,5 ha, działka inwestorów ma powierzchnię 0,32 ha. Organ nie może dokonywać wykładni rozszerzającej w zakresie wprowadzonych zakazów.Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organ winien zapewnić stronom postępowania czynnego udziału w postępowaniu, ze względu na brak możliwości skarżących do zapoznania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ niezgodnie z prawem zaniechał zobowiązania wynikającego z przepisów. Zgodnie z § 3 art. 35. k.p.a. określony jest termin załatwienia sprawy - bezspornie niedotrzymany. Wnioskodawcy już [...] października 2023 r, złożył zażalenie do GDOŚ na postanowienie, a pełnomocnik wnioskodawcy postanowienie otrzymał 14 marca 2024 r. co stanowi niewątpliwie rażące naruszenie terminów i obowiązującego prawa.Zdaniem skarżących, na działce nie ma szczególnie chronionych drzew i krzewów, 27 lipca 2022 r. w Urzędzie Miejskim w O. skarżący złożyli wniosek o zamiarze usunięcia drzew, uzyskali milczącą zgodę, po wcześniejszej wizji w terenie pracownika organu.Organ II instancji przyjął błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że równoważnie toczące się sprawy związane z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy na działkach sąsiednich (działka nr [...] oraz [...]), będące własnością innych inwestorów, jednak reprezentowane przez tego samego pełnomocnika, posiadają tożsamy charakter zakładający budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Niniejsze inwestycje błędnie potraktowano, jako jedno przedsięwzięcie, tylko dlatego, że wnioski o warunki zabudowy zostały złożone w tym samym czasie przez tego samego pełnomocnika.Organ II instancji niezgodnie z prawdą zakłada, "że realizacja inwestycji na przedmiotowej działce pokrytej roślinnością leśną, będzie wiązało się z koniecznością wylesienia mającego na celu zmianę sposobu użytkowania terenu".Skarżący zakupili działkę w tak urokliwym miejscu tylko po to, aby obcować z przyrodą i doceniają walory otoczenia Puszczy Napiwocko-Ramuckiej. Wbrew bezpodstawnej opinii organu II instancji właściciele działki zakładają budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, bez konieczności wylesienia całej działki, jakiekolwiek zadrzewienie na działce traktowane jest, jako korzyść i walor działki. Skarżący nie potrzebują ingerować w istniejące zadrzewienie na działce, aby zrealizować zamierzenie.W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.935), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające naruszały prawo, a skarga była zasadna, acz z przyczyn poniżej wskazanych..Na wstępie wyjaśnić należy, że w Rzeczypospolitej Polskiej prawo własności jest dobrem szczególnie chronionym. Zgodnie z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, zaś własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ustawa zasadnicza nie definiuje pojęcia własności; definicja tego prawa znajduje się w art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1061, dalej: "k.c."). Zgodnie z tym przepisem, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska chroni własność.Z powyższych przepisów wynikają dwie istotne w sprawie niniejszej zasady. Pierwsza, to poddanie szczególnej ochronie Państwa korzystania przez właściciela z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa z wyłączeniem innych osób. Druga zaś zasada stanowi, że prawo własności nie jest prawem bezwzględnym, może być w drodze imperium państwowego ograniczone – ale tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.Mając na uwadze, że ingerencja władcza Państwa w zakresie ograniczenia jednego z uprawnień obywatelskich, składających się na triadę uprawnień właścicielskich, powinna następować każdorazowo z wyważeniem interesu prywatnego (prawem własności) i publicznego (ochroną przyrody) stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie w takiej indywidualnej sprawie wymaga bardzo skrupulatnego ustalenia stanu faktycznego i starannej oceny zebranych dowodów, dokonywanej w sposób wprawdzie swobodny, ale nie dowolny. Jednym z przykładów uprawnionego, władczego ograniczenia prawa obywatela do swobodnego korzystania z rzeczy (np. z nieruchomości) jest konieczność realizacji przez Państwo celów, o których mowa w art. 74 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych.W sprawie niniejszej, odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...], obręb M., gmina O., organa obu instancji uznały, że realizacja takiego zamierzenia budowlanego na terenie chronionego przyrodniczo obszaru doprowadzi do naruszenia zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XXX/669/17 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej, gdyż stanowi realizację wykluczonego tą uchwałą przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 wspomnianej powyżej uchwały, na chronionym obszarze wprowadzony została zakaz "realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko". Jak trafnie wyjaśniły to organa, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody (§ 3 ust. 1 pkt 88c rozporządzenia OOŚ).Art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że formami ochrony przyrody są parki narodowe; rezerwaty przyrody; parki krajobrazowe; obszary chronionego krajobrazu; obszary Natura 2000; użytki ekologiczne; zespoły przyrodniczo-krajobrazowe. Niewątpliwie więc Obszar Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej jest terenem objętym ww. ochroną przyrody.Ustaleniu organu ochrony środowiska podlegało więc – w postepowaniu uzgodnieniowym – to, czy realizacja planowanego zamierzenia budowlanego skarżących spowoduje zmianę lasu lub innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarze chronionym. Jak wynika z akt sprawy, działka gruntu, na której planowano budowę ma powierzchnię 0,32 ha, a więc jest większa, niż 0,1 ha. W zakresie tego ustalenia organa obu instancji związane były regułami postępowania, wyrażonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.Zdaniem tut. Sądu, w aktach administracyjnych, w oparciu o które wydano zaskarżone postanowienie brak jest dowodów potwierdzających przyjęte na etapie zarówno I, jak i II instancji ustalenia. Nie ma żadnych map, czy zdjęć jednoznacznie wskazujących na to, że działka w części przeznaczonej pod inwestycję stanowiła "grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym". Wręcz przeciwnie, materiał zdjęciowy z wizji dokonanej 7 lutego 2024 r. przez organ I instancji na zlecenie GDOŚ w trybie art. 136 § 1 k.p.a. daje podstawy do uznania, że większość działki nr ewid. [...] jest wolna zarówno od lasu, jak i od zadrzewień, które rzeczywiście występują w formie zwartej, ale zasadniczo na terenie przyległym.Przypomnieć trzeba, że właśnie uchybienia procesowe popełnione w zakresie ustalenia stanu faktycznego (istnienia lasu lub zadrzewień leśnych) przez RDOŚ były powodem zastosowania przez organ drugiej instancji art. 136 k.p.a. Postanowieniem z 10 stycznia 2024 r. organ ten zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów. Przyczyną zastosowania przez GDOŚ art. 136 § 1 k.p.a. było to, że materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji nie jest wystarczający do jednoznacznego stwierdzenia, że realizacja przedmiotowej inwestycji stoi w sprzeczności z zakazami zwartymi w cyt. rozporządzeniu, tj. nie pozwalał na bezsporne uznanie, że w granicach terenu inwestycji występują aktualnie drzewa oraz na określenie ich charakteru.Biorąc pod uwagę ustalone w przedstawionym do uzgodnienia projekcie decyzji warunki zabudowy uznać ponadto należy, że zamierzona budowa dwóch domów o powierzchni mniejszej niż 97 m kw. zlokalizowanych "z zachowaniem stosownej odległości od lasu zgodnie z przepisami odrębnymi" i w nieprzekraczalnej linii zabudowy, określonej w załączniku nr 1 do projektu decyzji w ogóle nie musiałaby doprowadzić do jakiejkolwiek zmiany lasu lub innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną lub wylesienia, mającego na celu zmianę sposobu użytkowania terenu.Zasadniczo ww. protokół z oględzin to jedyny materiał dowodowy włączony do akt. GDOŚ nawet nie wskazał na stan faktyczny, który obrazowałyby mapy satelitarne (dostępne np. na Google Earth i geoserwis.gdos.gov.pl czy geoportal.gov.pl). Nie włączył w poczet dowodów żadnych wydruków z tych map. Organ odwoławczy wyjaśnia wprawdzie, że przeanalizował zasoby Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, usługi WMS, Bazy Danych Obiektów Topograficznych (Botoks), dane udostępnione na portalu Lasów Państwowych Bank Danych o Lasach. Zdaniem GDOŚ, z tych zasobów wynika, że przedmiotowy teren inwestycji od strony południowej graniczy z rozległymi terenami leśnymi. Tym niemniej, w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek wydruków, map, czy innych danych z powyższych zasobów – co nie pozwala na skontrolowanie prawidłowości konkluzji organu II instancji. To zaś, że "że przedmiotowy teren inwestycji od strony południowej graniczy z rozległymi terenami leśnymi" nie ma prawnego znaczenia w tej sprawie, gdyż owe "rozległe tereny leśne" nie były objęte projektem decyzji o warunkach zabudowy, uzgadnianej przez organa w tej sprawie.Zdaniem tut. Sądu, wyprowadzenie wniosku o konieczności odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w tej sprawie powinno mieć miejsce na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie i znajdujących się w w aktach administracyjnych tej sprawy, bo tylko w ten sposób organ czyni zadość obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.W niniejszej sprawie, organ drugiej instancji dysponował ww. protokołem oględzin, w dużej zaś mierze oceniając projekt decyzji o warunkach zabudowy kierował się własnymi, odmiennymi od poczynionych przez organ I instancji w protokole, ocenami stanu wynikającego ze zdjęć. Stanowi to, zdaniem Sądu, o naruszeniu ww. przepisów procesowych. Ustalenia organu w ten sposób poczynione nie znajdują bowiem odzwierciedlania w materiale dowodowym. Tym samym nie sposób ocenić, czy GDOŚ prawidłowo uznał, że teren przeznaczony pod inwestycję był zadrzewiony oraz czy zakaz uregulowany w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XXX/669/17 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej ma istotne prawne znaczenie w sprawie (bo to na ten przepis prawa wskazał GDOŚ podtrzymując orzeczenie negatywne dla skarżącego wydane w pierwszej instancji). Stosując ww. przepis uchwały Sejmiku organ winien wykazać, że teren inwestycji to grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym, ale to w sprawie nie nastąpiło.Oceniając zaskarżone w sprawie postanowienie GDOŚ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał więc, że jest ono błędne i co najmniej przedwczesne, wobec nie wykazania, aby działka inwestycyjna stanowiła (jak przyjął organ) grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną, a wobec tego, aby w sprawie znajdował zastosowanie zakaz uregulowany w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XXX/669/17 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej w zw. z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia OOŚ. W tej sprawie organ nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, wyznaczonego zakresem jego kompetencji. To zaś - zdaniem Sądu - musiało w efekcie prowadzić do eliminacji zaskarżonego postanowienia GDOŚ z obrotu prawnego.Organ powinien też mieć na względzie, że gdy zadrzewienie nie występuje na całym obszarze działki inwestora, to rolą organu jest też ustalenie czy możliwa jest realizacja inwestycji bez konieczności wycięcia drzew. Jeśli okoliczności dotyczące terenu inwestycji stanowią obecnie o braku możliwości uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w kształcie przedstawionym, to odmawiając jego uzgodnienia organ powinien wskazać, na jakich warunkach uzgodnienie takie byłoby możliwe (bo dla usytuowania przedmiotowej inwestycji - po doprecyzowaniu jej usytuowania - nie będzie potrzeby likwidowania istniejących zadrzewień). Nie byłoby to uzgadnianie projektu decyzji pod warunkiem, ale ustosunkowanie się do możliwości wynikających z tego projektu (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2469/17, CBOSA).Oceny prawnej tut. Sądu wymaga również dokonana w zaskarżonym postanowieniu analiza znaczenia prawnego tego, że do RDOŚ wpłynęły dodatkowo dwa inne wnioski od Burmistrza O., dotyczące uzgodnienia 2 projektów decyzji o warunkach zabudowy – z 26 września 2023 r., (budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...], inwestorem nie są skarżący) i z 26 września 2023 r. (budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...], inwestorem nie są skarżący). Organ stanął na stanowisku, że skoro inwestorów reprezentuje ten sam pełnomocnik, a działki są położone w bezpośrednim sąsiedztwie i inwestycje mają tożsamy charakter, zakładający budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych – to te wszystkie inwestycje należy sumować na podstawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia OOŚ.Zgodnie z ww. przepisem, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.Uszło uwadze organu, że prawodawca wyraźnie określił, że sytuacja prawna, określona w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia OOŚ ma miejsce wówczas, gdy przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Tym samym, wykluczona została dopuszczalność sumowania przedsięwzięć, znajdujących się na terenie różnych zakładów lub obiektów. Regulacja § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia OOŚ ma na celu zapobieganie sztucznemu dzieleniu przedsięwzięć na dwa lub więcej mniejszych zamierzeń, w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z sytuacją takiego "dzielenia" nie mamy jednak do czynienia, gdy zamierzenia budowlane (wprawdzie sąsiadujące ze sobą) mają innych inwestorów (właścicieli gruntu) i są realizowane na oddzielnych nieruchomościach. Jak trafnie wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny (wprawdzie odnosząc się do stacji bazowych telefonii komórkowej), "możliwe jest istnienie kliku stacji bazowych na jednym terenie, ale do wszystkich tych stacji tytuł prawny musi posiadać ten sam podmiot, musi także tenże podmiot posiadać tytuł prawny do terenu, na którym znajdują się te stacje bazowe. Wówczas możliwe jest skumulowanie tych inwestycji" (por. wyrok z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 624/14, CBOSA).Stąd też wniosek GDOŚ, że "należało zsumować powierzchnie ww. inwestycji polegających na budowie łącznie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jako jedno przedsięwzięcie, z uwagi na fakt, że realizowane są one jednocześnie, na działkach położonych w sąsiedztwie (są to działki przyległe), mających dojazd z tej samej drogi wewnętrznej - działka nr. ewid. [...] oraz [...] (służebność gruntowa) oraz w związku z tym, że są tożsame pod względem rodzaju inwestycji, tj. dotyczą realizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych" był nie tylko niezasadny, ale i błędny prawnie.Organ, ponownie rozpoznając sprawę – o ile nie wykaże w sposób uzasadniony zgromadzonymi dowodami, że ujęta w projekcie decyzji o warunkach zabudowy budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...], obręb M., gmina O. jest sprzeczna z § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XXX/669/17 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej, gdyż stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 88c rozporządzenia OOŚ – dokona pozytywnego uzgodnienia ww. projektu decyzji.Z tych przyczyn, nie przesądzając wyniku sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., z uwagi na niewyczerpujące wyjaśnienie przez organa obu instancji stanu sprawy w kontekście mających zastosowanie przepisów prawa, orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a..