Wyrok - II OSK 938/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 stycznia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant asystent sędziego Emilia Olszewska-Gągała po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 679/21 w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora NadzoruOddalono skargę kasacyjną. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant asystent sędziego Emilia Olszewska-Gągała po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 679/21 w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
biegły
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
9 stycznia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Antas
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 13 stycznia 2022 r., II SA/Lu 679/21 oddalił skargę J. O. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: LWINB) z 29 czerwca 2021 r., nr ZOA-VIII.7721.47.2019, utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z 17 lutego 2021 r., nr PINB.7355-IV/15/18, którą wskazany organ po rozpatrzeniu sprawy legalności budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w [...], gmina [...], zrealizowanego na podstawie udzielonego J. O. oraz A. O. jako inwestorom pozwolenia na budowę decyzją Starosty Biłgorajskiego z 29 maja 2009 r., znak AB.V.7351/304/2009, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b., art. 25, art. 27 ust. 1 pkt 2 i art. 28 pkt 1a ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., nakazał J. O., wobec stwierdzenia, że budowa obiektu została zrealizowana z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki, zamurowanie materiałem niepalnym otworów okiennych: dwóch o wymiarach 1,74 m x 1,46 m i dwóch o wymiarach 0,86 m x 0,57 m usytuowanych w ścianie ww. budynku mieszkalnego od strony granicy z działką nr ew. [...] oraz likwidację otworu okiennego o wymiarach 0,75 m x 1,13 m zlokalizowanego w połaci dachowej przedmiotowego budynku od strony granicy z ww. działką, zobowiązując równocześnie skarżącego do przedłożenia w terminie do 30 grudnia 2021 r. projektu budowlanego zamiennego wraz z uzgodnieniami uwzgledniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowalnych przy budowie wskazanego budynku mieszkalnego.J. O. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 51 ust. 1 pkt 3 i 7 w zw. z art. 52 ust. 1 zd. 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji wadliwe nałożenie obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego i nakazania zamurowania otworów okiennych w stosunku wyłącznie do jednego z inwestorów, tj. skarżącego, zamiast obydwojga małżonków będących inwestorami;2) art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i 7 w zw. z art. 52 ust. 1 zd. 1 p.b. w zw. z art. 28 k.p.a. przez nieprzyznanie przymiotu strony postępowania A. O., jako współinwestorowi budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], a w konsekwencji wadliwe ustalenie jako adresata obowiązków w formie nakazów i zakazów określonych w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w rozdziale 5a p.b. wyłącznie męża – J. O.;3) art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 105 § 1 k.p.a. przez błąd w ustaleniach faktycznych wynikający z niewszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, że organy nadzoru budowlanego w prawidłowy sposób ustaliły adresata obowiązków w formie nakazów i zakazów określonych w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w rozdziale 5a p.b.;4) art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu I i II instancji, pomimo że decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem w uzasadnieniu decyzji, na jakich dowodach oparł organ ustalenia faktyczne sprawy, nieustaleniu faktycznego przebiegu granic nieruchomości sprzed ich rozgraniczenia oraz błędnym ustaleniem adresatów obowiązków w formie nakazów i zakazów określonych w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w rozdziale 5a p.b.;5) art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów I i II instancji, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśniono przebiegu granicy przed i po rozgraniczeniu działek stron postępowania oraz nieprecyzyjnie wskazano odległości dzielące ścianę budynku mieszkalnego od granicy nieruchomości, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącemu w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego nakładających na stronę obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego i nakazania zamurowania otworów okiennych będących przedmiotem postępowania administracyjnego;6) art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych w skardze przez skarżącego zarzutów naruszenia prawa materialnego i naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na rozstrzygniecie, a także nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów;7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art 80 i art. 85 k.p.a. przez poprzez nienależyte zebranie i rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wątpliwości co do prawidłowości dokonanych pomiarów odległości budynku mieszkalnego oraz granicy działki sprzed rozgraniczenia bez udziału biegłego z zakresu geodezji i kartografii, rzutującej nieprecyzyjnym określeniem odległości dzielącej ścianę budynku, stanowiącej własność strony J. O. i A. O. od granicy rozdzielającej nieruchomości oznaczone nr ew. [...] i [...];8) art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ I i II instancji nie wykonał zaleceń wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2020 r., II OSK 657/20, w szczególności poprzez dokonanie nieprecyzyjnych pomiarów odległości budynku mieszkalnego stanowiącego własność strony J. O. i A. O. od granicy rozdzielającej nieruchomości oznaczone nr ew. [...] i [...] oraz granicy działki sprzed rozgraniczenia bez udziału biegłego z zakresu geodezji i kartografii.Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.Uczestnicy postępowania R. W. i D. W. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącego kasacyjnie na uzasadnionych podstawach.Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Niezależnie od tego, że powołany w podstawie kasacyjnej art. 1 p.p.s.a., inaczej niż art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), nie dzieli się na paragrafy, brak jest podstaw, by Sąd I instancji mógł uchybić przywołanej regulacji prawnej, albowiem obejmując kontrolą legalności działanie organu administracji publicznej wyznaczone przedmiotem złożonej przez skarżącego skargi, Sąd ocenił prawidłowość zaskarżonej decyzji LWINB, czemu towarzyszyło wyjaśnienie powodów, które stały za uznaniem, że wbrew stanowisku skarżącego, skierowany do niego nakaz odpowiada prawu.W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku z 13 stycznia 2022 r. wskazane elementy konstrukcyjne posiada, w szczególności treść uzasadnienia wyroku dowodzi, że dokonana przez Sąd I instancji ocena działania organów nadzoru budowlanego miała na uwadze zarzuty zgłoszone przez skarżącego w złożonej skardze. Twierdzenie akcentujące, że ten stan rzeczy przedstawia się odmiennie, albowiem Sąd miał nie ustosunkować się do postawionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, należy odrzucić.Jest ono nieuprawnione tym bardziej, jeżeli się uwzględni szczegółowość i rzeczowość argumentów powołanych w uzasadnieniu wyroku, które nakazywały Sądowi stwierdzić w okolicznościach faktycznych sprawy wystąpienie przesłanki określonej w art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. Ich sposób przedstawienia w uzasadnieniu wyroku w sposób bezpośredni nawiązywał do zarzutów naruszenia przez LWINB art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 34 ust. 3 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej: r.w.t.Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji LWINB, poddanej w niniejszej sprawie kontroli Sądu I instancji, stanowił art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. Zgodnie z powyższym przepisem, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany nałożyć, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.Z treści zaskarżonego wyroku wynika, że zastosowanie powyższej regulacji przez LWINB Sąd I instancji w ustalonym stanie faktycznym zaaprobował, uznając, iż realizacja robót budowlanych, skutkujących wybudowaniem na działce nr ew. [...] położonej w [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie pozostawała zgodna z projektem zagospodarowania działki zatwierdzonym decyzją Starosty Biłgorajskiego z 29 maja 2009 r., albowiem lokalizacja ww. obiektu na działce została przez inwestorów zmieniona poprzez jego przesunięcie o około 1,16 m w stronę granicy działki nr ew. [...] i o około 1,29 m w kierunku jezdni drogi publicznej. Sąd I instancji podzielił ustalenie, że w związku ze stwierdzeniem, iż takie usytuowanie budynku narusza wymaganie przewidziane w § 12 ust. 1 pkt 1 r.w.t., należało w łączności z nałożeniem na skarżącego obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego zobowiązać go do zamurowania materiałem niepalnym otworów okiennych znajdujących się w ścianie budynku i likwidacji otworu okiennego znajdującego się w połaci dachowej, jako że roboty te są konieczne celem doprowadzenia budynku usytuowanego w innej niż zaprojektowana odległości od granicy działki budowlanej do stanu zgodnego z warunkami techniczno-budowlanymi, które przewidują, że jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 r.w.t. lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy.Niezasadne pozostają zarzuty skargi kasacyjnej przypisujące Sądowi I instancji niezwrócenie uwagi na wadliwość dotykającą podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, albowiem – wbrew twierdzeniom skarżącego – ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego odpowiada kryteriom określonym w art. 80 k.p.a., a przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego postępowanie, odpowiadając kodeksowym zasadom ogólnym wymienionym w art. 8 i art. 9 k.p.a., pozostaje również zgodne z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., znajdującym swoje rozwinięcie w treści wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a.Równocześnie uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak trafnie uznał Sąd, w wystarczający sposób ujawniało skarżącemu zasadnicze podstawy wydanego rozstrzygnięcia, odnosząc się jednocześnie do przyczyn, z powodu których zarzuty odwołania od decyzji PINB z 17 lutego 2021 r. nie mogły zostać uznane za zasadne, co prowadzi do konkluzji, że w opisanym zakresie Sąd nie uchybił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.Nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym pogląd odnoszący się do niewyjaśnienia w sprawie przebiegu granicy rozdzielającej nieruchomości gruntowe stanowiące działki nr ew. [...] i [...], kształtującej ustalenie dotyczące zlokalizowania budynku w sposób nieodpowiadający jego usytuowaniu przewidzianemu w projekcie zagospodarowania działki. Sąd I instancji w nawiązaniu do zamieszczonej w zaskarżonej decyzji analizy prawidłowo bowiem wskazał, że na potrzeby dokonania w odniesieniu do zaznaczonej kwestii wiążących ustaleń organy słusznie posłużyły się mapą do celów projektowych stanowiącą element projektu budowlanego spornego budynku oraz mapą do celów projektowych sporządzoną na potrzeby rozbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...], których nałożenie na siebie przy zastosowanej technice umożliwiającej wiarygodne odwzorowanie granic działek oraz usytuowania, obrysu i układów istniejących obiektów budowlanych, pozwalało jednoznacznie potwierdzić, iż położenie w terenie budynku objętego postępowaniem naprawczym jest niezgodne z zaprojektowanym.Sytuacja ta sprzeciwiała się niewniesieniu przez PINB sprzeciwu do dokonanego przez inwestorów zgłoszenia zakończenia budowy ww. obiektu postanowieniem z 21 września 2017 r., znak PINB.7353-IV/602017, opartemu na uznaniu, że sporządzona geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza cechuje się poprawnością.Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem Sądu I instancji, że przebieg granicy prawnej pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...] nie powinien mieć w sprawie charakteru spornego, albowiem dokumentacja, którą organy dysponowały, jak prawidłowo przyjął Sąd I instancji, nie wskazuje na wystąpienie zmiany pomiędzy przebiegiem granicy ewidencyjnej między tymi działkami wykazanej na mapie, która służyła sporządzeniu projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji z 29 maja 2009 r., a jej przebiegiem ujawnionym w innych dokumentach geodezyjnoprawnych, w tym tych, które zostały sporządzone po włączeniu dokumentacji technicznej z rozgraniczenia przeprowadzonego decyzją Wójta Gminy Biłgoraj z 16 kwietnia 2018 r., znak GP.6830.1.2018 do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w Biłgoraju.W odniesieniu do powyższej kwestii poczynić należy za Sądem I instancji zastrzeżenie, że niezależnie od treści postanowienia Wójta Gminy Biłgoraj z 1 lutego 2018 r., znak GP.6830.1.2018 zawiadamiającego na podstawie art. 29 ust. 3 i art. 30 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.) o wszczęciu postępowania w sprawie rozgraniczenia należącej do skarżącego nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] (KW [...]) z nieruchomościami sąsiednimi – działkami nr ew. [...] i [...], stanowiącymi odpowiednio własność R. W. i D. W. (KW [...] i [...]), ww. decyzja Wójta Gminy Biłgoraj z 16 kwietnia 2018 r. swoim rozstrzygnięciem objęła wyłącznie rozgraniczenie działki skarżącego z działką nr ew. [...].Konieczne jest również w tym kontekście zauważenie, że w następstwie rozgraniczenia nieruchomości przez organ nie dochodzi do formalnego ustalenia granic prawnych nieruchomości, lecz jedynie do ustalenia czy identyfikacji faktycznego przebiegu granic działek, stąd w kontrolowanej sprawie podejmowane przez geodetę czynności ustalające przebieg linii granicznej na podstawie istniejących danych, nawet jeżeli obejmowałyby rozgraniczenie działek nr ew. [...] i [...], nie mogły kształtować ustaleń przyjmowanych przez organ nadzoru budowlanego na płaszczyźnie określonej przez dyspozycję art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b., jeżeli stawiany skarżącemu w postępowaniu naprawczym zarzut opierał się stwierdzeniu, że sporny budynek nie został wybudowany w przewidzianej w projekcie zagospodarowania działki odległości (4,0 m) od granicy ewidencyjnej, której przebieg został w tym dokumencie ujawniony i na przestrzeni relewantnego okresu, który został w postępowaniu uwzględniony, pozostawał niezmienny.Pogłębione rozważania Sądu I instancji we właściwy sposób dokonały oceny różnicującej z jednej strony stan prawny wyznaczający granicę ewidencyjną pomiędzy nieruchomościami, której określenie służyło wyprowadzeniu w kontrolowanej sprawie wniosków pozwalających skonkretyzować sytuację prawną skarżącego jako właściciela działki nr ew. [...], a z drugiej strony - faktyczny stan użytkowania gruntu przez skarżącego i uczestnika postępowania (D. W.), do którego odwoływały się uwagi Sądu dotyczące treści protokołu granicznego oraz dołączonego do niego szkicu granicznego (k. 18-19 akt adm.) wskazujących na zaistniałą rozbieżność użytkowania i stanu wynikającego z ewidencji gruntów (opartego na punktach granicznych [...], [...], [...] i [...]), która zgodnie ze złożonymi przez właścicieli nieruchomości oświadczeniami miała zostać przez zainteresowanych niezwłocznie usunięta.Ocena prawna Sądu I instancji, jak należy przyjąć, pozostaje spójna w zakresie opisanym w art. 153 p.p.s.a. z zasadniczymi wnioskami, jakie w toku kontroli instancyjnej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 10 października 2019 r., II SA/Lu 876/18 wyprowadził względem przyjętych w sprawie ustaleń Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 sierpnia 2020 r., II OSK 657/20 uchylającym zaskarżony wyrok, jak również decyzję LWINB z 5 września 2018 r., nr ZOA-VIII.7721.28.2018 oraz poprzedzającą ją decyzję PINB odmawiającą nałożenia na skarżącego obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia budowy do stanu zgodnego z prawem.Wniosek powyższy dotyczy w szczególności zgodności zaskarżonego wyroku z treścią wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem, wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, z ww. wyroku z 28 sierpnia 2020 r. nie wynika, by uzupełnienie przez organy nadzoru budowlanego ustaleń wymaganych do podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b., powinno wiązać się ze skorzystaniem przez PINB i LWINB ze środka dowodowego wymienionego w art. 84 § 1 k.p.a. O ile, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istotną wadliwością obciążającą postępowanie zakończone decyzją LWINB z 5 września 2018 r. było odstąpienie od przeprowadzenia oględzin pozwalających na zweryfikowanie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, o tyle ustalenie odległości wzniesionego budynku od istniejącej w dacie jego budowy granicy działki nr ew. [...] z sąsiednią działką nr ew. [...] powinno wiązać się, jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny, z ustanowieniem biegłego dysponującego wiadomościami specjalnymi wyłącznie w razie nieposiadania przez inspektorów nadzoru budowlanego "koniecznej wiedzy fachowej". Uwarunkowania faktyczne kontrolowanej sprawy, jak zasadnie przyjął Sąd I instancji, pozbawione były elementów, które nakazywałyby mówić o ich zbieżności z sytuacją, do której odwołał się Naczelny Sąd Administracyjny.Ze zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że Sąd I instancji błędnie uznał w kontrolowanej sprawie, iż obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego i towarzyszący mu obowiązek zamurowania (likwidacji) otworów okiennych powinien obciążać skarżącego. Zdaniem skarżącego, powinien on zostać skierowany (wspólnie) do niego i A. O., jako że materiał dowodowy wskazuje, iż są oni inwestorami budowy budynku. Zapatrywanie to pozostaje jednakże nietrafne, albowiem, po pierwsze, skarżący kasacyjnie nie mógł swoich rozważań, których przedmiotem są kryteria prawne określenia adresata kwestionowanego obowiązku, odnosić do dyspozycji powołanego w podstawie kasacyjnej art. 52 ust. 1 zd. 1 p.b., jeżeli treść przytoczonego przez stronę przepisu została mu nadana przez art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), a w myśl przepisu przejściowego tejże ustawy (art. 25) do rozpatrywanej sprawy (wszczętej i niezakończonej przed dniem wejścia w życie ustawy – 19 września 2020 r.) powinien znaleźć zastosowanie art. 52 p.b. w brzmieniu dotychczasowym.Po drugie, stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej nie nadaje właściwego znaczenia temu, że właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] i znajdującej się na niej zabudowy budynkowej trwale związanej z gruntem pozostaje skarżący. Charakter nakazu, jaki wynika z dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 p.b., otwierający możliwość doprowadzenia do legalizacji użytkowanego obiektu budowlanego zrealizowanego z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, uzasadnia wniosek, że jego adresatem powinien pozostawać inwestor, który równocześnie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości umożliwiającym wykonanie obowiązku w zakresie koniecznym do wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 4 p.b.Fakt poczynienia na budowę budynku nakładów z majątku wspólnego małżonków należy uznać za okoliczność bez istotnego znaczenia z punktu widzenia sposobu zastosowania przez orzekające organy art. 52 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 p.b., wobec czego nie zaistniały w kontrolowanej sprawie powody, by Sądowi I instancji mogło zostać przypisane uchybienie ww. przepisu niezależnie, czy dostrzeganą przez stronę wadliwość odnosić do nadania mu błędnego znaczenia normatywnego, czy też jego nieprawidłowe zastosowanie łączyć z brakami obciążającymi w zaznaczonym zakresie analizę zgromadzonego materiału dowodowego.Za ugruntowany w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy uznać pogląd, zgodnie z którym przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią osoba uprawniona do skorzystania z tej przesłanki, to jest ta, która bez własnej winy nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu. Inne podmioty, które brały udział w postępowaniu, nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać, co obejmuje również podnoszone w toku postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym przez nie zarzuty związane z pominięciem określonej osoby w sprawie zakończonej zaskarżonym do sądu aktem (por. wyrok NSA z 15 listopada 2023 r., II OSK 1492/22; wyrok NSA z 6 października 2022 r., II OSK 3351/19; wyrok NSA z 22 września 2021 r., II OSK 647/21; wyrok NSA z 16 maja 2019 r., II OSK 1647/17). Sformułowany przez skarżącego zarzut nieprzyznania przymiotu strony A. O. nie mógł w tej sytuacji doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym bardziej, uwzględniając charakter uchybienia mieszczącego się w przesłance wznowienia, wywołać wymienionego skutku procesowego nie mogło powołanie się w podstawie kasacyjnej przez jej autora na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.. orzekł, jak w sentencji.