Wyrok - II SA/Kr 1460/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 6 lutego 2025
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 września 2024 r. znak WI-I.7840.7.58.2024.EG w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zUchylono zaskarżoną decyzję. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 września 2024 r. znak WI-I.7840.7.58.2024.EG w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
6 lutego 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Joanna Człowiekowska
Podstawa prawna
art. 145
kpa
art. 104
kpa
art. 146
kpa
art. 16
kpa
art. 147
kpa
art. 148
kpa
art. 149
kpa
art. 151
kpa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Decyzją 1 czerwca 2021 r., znak: AB.IV.6740.1.119.2021JK Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi B. Z. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]) z dwoma lokalami mieszkalnymi każdy wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodociągowymi wraz z odcinkami zewnętrznymi do studni wodomierzowej, kanalizacji sanitarnej wraz z odcinkami zewnętrznymi do pierwszej studni za każdym budynkiem, c. o., gazowymi, kanalizacji deszczowej wraz z dziesięcioma zbiornikami podziemnymi szczelnymi na wody opadowe, elektrycznymi i niskoprądowymi wraz z odcinkami zewnętrznymi, dojściami, dojazdami, drogami wewnętrznymi, zjazdem indywidualnym z drogi wewnętrznej oraz rozbiórką nieczynnej sieci gazowej - na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Z., gmina Z. Decyzja ta stała się ostateczna 6 lipca 2021 r. Z kolei decyzją z dnia 1 grudnia 2021 r., decyzja z dnia 1 czerwca 2021 r. została przeniesiona na Inwestora: Z. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K..Dnia 28 października 2021 r. (data wpływu do organu) K. D., zwrócił się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Starosty Krakowskiego, wskazując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie K. D. wniósł o wstrzymanie wykonania w/w decyzji.Postanowieniem z 24 listopada 2021 r. Starosta Krakowski odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją.Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2022 r. Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowil instancji.Postanowieniem z dnia 9 maja 2022 r. Starosta Krakowski wznowił, postępowanie zakończone decyzją z dnia 1 czerwca 2021 r.Wyrokiem z 27 września 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 724/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na postanowienie z dnia 8 kwietnia 2022 r.Decyzją z dnia 11 lipca 2022 r. Starosta Krakowski odmówił uchylenia decyzjio pozwoleniu na budowę z dnia 1 czerwca 2021 r.Decyzją z dnia 31 sierpnia 2023 r. Wojewoda Małopolski uchylił ww. decyzję Starosty Krakowskiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.Wyrokiem z 29 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1294/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił sprzeciw wniesiony od ww. decyzji.Postanowieniem z dnia 4 października 2023 r. Starosta Krakowski, w związku ww. decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 31 sierpnia 2023 r. nałożył na inwestora obowiązek wskazanych nieprawidłowości w zakresie kompletności projektu budowlanego w terminie do 27 października 2023 r. pod rygorem wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.Decyzją z dnia 11 stycznia 2024 r., Starosta Krakowski po raz kolejny odmówił uchylenia decyzji z dnia 1 czerwca 2021 r.Decyzją z dnia 19 marca 2024 r. Wojewoda Małopolski uchylił ww. decyzję Starosty Krakowskiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2024 r. Starosta Krakowski wznowił postępowanie zakończone decyzja Starosty Krakowskiego z dnia 1 czerwca 2021 r.Decyzją z dnia 18 czerwca 2024 r. Starosta Krakowski, działając na podstawie art. 151 §2 w zw. z art. 146 §2 i art. 104 k.p.a. stwierdził, że decyzja z dnia 1 czerwca 2021 r. została wydana z naruszeniem prawa z uwagi na nieuznanie właściciela dz. nr [...] za stronę postępowania i z uwagi na okoliczności zawarte w art. 146 §2 k.p.a. nie może być uchylona.Decyzją z dnia 6 września 2024 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 18 czerwca 2024 r.Organ odwoławczy ustalił, że działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Z. , na których przewidziano omawianą inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były zakresem obowiązywania uchwały Nr XXII/64/03 Rady Gminy w Z. z 30 maja 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z. w Gminie Z. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2003 r., Nr 180, poz. 2272). Analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Starosty Krakowskiego z 1 czerwca 2021 r. nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia wymagań zawartych w przywołanym wyżej miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.Jak podał organ, sporna inwestycja polega na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]) z dwoma lokalami mieszkalnymi w każdym (czyli ogółem 16 lokali mieszkalnych), wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodociągowymi wraz z odcinkami zewnętrznymi do studni wodomierzowej, kanalizacji sanitarnej wraz z odcinkami zewnętrznymi do pierwszej studni za każdym budynkiem, c.o., gazowymi, kanalizacji deszczowej wraz z dziesięcioma zbiornikami podziemnymi szczelnymi na wody opadowe, elektrycznymi i niskoprądowymi wraz z odcinkami zewnętrznymi, dojściami, dojazdami, drogami wewnętrznymi, zjazdem indywidualnym z drogi wewnętrznej oraz rozbiórką nieczynnej sieci gazowej - na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Z. . Projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej wraz z drogami, dojściami i parkingami zaprojektowano na działkach nr ewid. [...], [...], [...] i [...]. Na działce nr ewid. [...] zaprojektowano zjazd na teren działek nr ewid. [...], [...], [...] [...], [...] należących do inwestora.Z analizy ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działki inwestycyjne [...], [...], [...], [...], [...] w Z. znajdują się na terenie oznaczonym w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem M1U - tereny zabudowy jednorodzinnej oraz usług (§ 6 ust. 4 pkt 2 planu).Działka inwestycyjna nr [...] położona była na terenie bez oznaczeń literowych. Zgodnie zaś z legendą do ww. planu miejscowego terenami bez oznaczeń literowych są drogi dojazdowe. Ponadto, na całym obszarze objętym planem dopuszcza się lokalizowanie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej niezbędnych dla potrzeb lokalnych oraz dróg dojazdowych, ścieżek rowerowych i ciągów pieszych (§ 30 ust. 4 planu). Stosownie do brzmienia przepisu § 9 ust. 1-3 ww. planu miejscowego, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usług ("M1U") przeznacza się na cele: zabudowy jednorodzinnej wraz z urządzeniami związanymi z jej obsługą i zielenią przydomową; zabudowy związanej z prowadzeniem nieuciążliwej działalności usługowej. Na terenie oznaczonym symbolem M1U budynki jednorodzinne powinny być realizowane w układzie wolnostojącym, bliźniaczym lub szeregowym (§ 37 ust. 1 pkt 9 lit. a planu). Jednocześnie w przepisie § 37 ust. 1 pkt 10 planu zawarto postanowienie, że budynki mieszkalne zawierające od dwóch do czterech mieszkań powinny być realizowane w układzie wolnostojącym.Organ podał, że zgodnie z zapisami planu miejscowego użyte w planie wyrażenie "zabudowa jednorodzinna" określają przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W czasie opracowywania ww. planu miejscowego, w okresie do 15 grudnia 2002 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46). Zgodnie z brzmieniem przepisu § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia z 14 grudnia 1994 r., przez zabudowę jednorodzinną rozumie się budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespól takich budynków w układzie: wolnostojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. Z kolei zgodnie z § 3 pkt 2 obowiązującego wówczas rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690) przez zabudowę jednorodzinną rozumie się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub ich zespół, wraz z przeznaczonymi dla potrzeb mieszkających w nich rodzin budynkami garażowymi i gospodarczymi. Zgodnie zaś z brzmieniem przepisu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm., według stanu na dzień wydania weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę), przez zabudowę jednorodzinną rozumie się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. W dacie uchwalenia ww. planu miejscowego w przepisach prawa nie było definicji budynku jednorodzinnego, natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. zawierało jedynie definicję zabudowy jednorodzinnej. Definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego została dodana do Prawa budowlanego w dniu 11 lipca 2003 r. (data wejścia w życie ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, Dz. U. z Dz.U. 2003 Nr 80, poz. 718). Zgodnie z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny rozumie się budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.Zdaniem organu, w kontekście przepisów obowiązujących w dacie uchwalenia planu miejscowego, odczytanie przepisu § 37 ust. 1 pkt 9 lit. a planu, który dopuszcza zabudowę bliźniaczą budynków z dwoma lokalami mieszkalnymi nie pozwala na przyjęcie, że zachodzi przesłanka do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ zauważył, że ww. plan miejscowy z jednej strony w § 37 ust. 1 pkt 9 lit. a posługuje się pojęciem "budynki jednorodzinne", natomiast w § 37 ust. 1 pkt 10 planu pojęciem "budynki mieszkalne", co może budzić wątpliwości, to nie można stwierdzić, że projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z zapisami mpzp (występuje odmienna interpretacja ich zapisów). Rozmiary projektowanych budynków nie odbiegają bowiem od wymiarów budynków powszechnie spotykanych w zabudowie jednorodzinnej. Przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń mpzp w zakresie dopuszczalnej zabudowy oraz innych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności parametry projektowanych obiektów nie naruszają określonych w ww. planie miejscowym, ustaleń co do:1) powierzchni biologicznie czynnej (§ 41 planu) - minimum 30% powierzchni biologicznie czynnej na działce budowlanej mieszkaniowej (projektowana - 53,04% - Projekt budowlany - Opis do projektu zagospodarowania terenu - 6. Bilans terenu str. 38 (...)- Wskaźnik terenu biologicznie czynnego);2) intensywności zabudowy działki budowlanej (§ 41 planu) - maks. 0,40 intensywności zabudowy działki budowlanej mieszkaniowej (projektowana - 0,3959 - Projekt budowlany - Opis do projektu zagospodarowania terenu - 6. Bilans terenu str. 38 (...)- Wskaźnik intensywności zabudowy);3) liczby kondygnacji nadziemnych (§ 37 ust. 1 pkt 1 planu) - do dwóch, przy czym druga kondygnacja dopuszczalna jest wyłącznie jako poddasze użytkowe w dachu stromym (projektowana - 2 kondygnacje, parter i poddasze - Projekt budowlany - Opis do projektu zagospodarowania terenu - 1. Przedmiot opracowania oraz Projekt budowlany Tom II - rysunki przekrojów budynków);4) wysokości budynków (§ 37 ust. 1 pkt 3 planu) - do 9,00 m (projektowana - budynki 1-7 o wysokości 9,00 m zaś budynek 8 o wysokości 8,07 m – Projekt budowlany - Opis do projektu zagospodarowania terenu - 1. Przedmiot opracowania oraz Projekt budowlany Tom II - rysunki przekrojów budynków);5) konstrukcji dachu (§ 37 ust. 1 pkt 4 planu) - obowiązuje stosowanie tradycyjnych form dachów stromych, czterospadowych, ewentualnie dwuspadowych, o jednakowym kącie nachylenia głównych (dłuższych) połaci dachowych, wynoszącym od 370 do 450; dach, ewentualnie z przyczółkami, wypuszczony poza ściany szczytowe, z okapami wzdłuż dłuższej elewacji, ganek powinien być nakryty daszkiem o podobnym spadku (projektowana - dachy dwuspadowe o kącie nachylenia połaci 370 - Projekt budowlany Tom II - rysunki Rzut więźby dachowej oraz Projekt budowlany - Opis do projektu zagospodarowania terenu - Analiza spełnienia wymogów wynikających z zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...);6) odległości projektowanych budynków od krawędzi dróg i ulic (§ 47 ust. 4 pkt 7 planu) - minimum 6,00 od krawędzi dróg i ulic bez oznaczeń literowych (projektowana 6,02 m - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu, rysunek nr Z1.Organ odniósł się również do zarzutu wadliwego określenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym poziomu intensywności zabudowy, wyjaśniając, że strych nie jest kondygnacją, o której mowa w § 3 pkt 16 wt.Co się tyczy zgodności inwestycji w zakresie lokalizacji miejsc postojowych organ wskazał na § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. organ wskazał, że według tego przepisu przy zagospodarowaniu działki budowlanej należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, ale nie tylko nie określa literalnie liczby miejsc, jaka z takim zagospodarowaniem miałaby się wiązać, ale dodatkowo uzależnia ich określenie od sposobu przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Organ podkreślił, że w ustawie Prawo budowlane brak jest przepisów, w tym i techniczno-budowlanych, które w sposób obligatoryjny normowałyby liczbę miejsc postojowych przy nowo wznoszonych obiektach, w tym miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, w przypadku zabudowy jednorodzinnej. W takiej sytuacji za obowiązujące dla danej inwestycji należy traktować ustalenia zawarte w planie miejscowym lud decyzji o warunkach zabudowy, a przy braku takich ustaleń należy urządzić miejsca postojowe w sposób uwzględniający przeznaczenie i sposób zabudowy konkretnej działki budowlanej.Organ wskazał, że ww. plan miejscowy nie określa precyzyjnie ilości miejsc parkingowych, w tym miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych, jaką winien zapełnić inwestor dla danego terenu. Z analizy akt sprawy wynika, że dla 16 lokali mieszkalnych, w obrębie terenu inwestycyjnego zaprojektowano 16 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych. W ocenie organu 16 miejsc postojowych zaprojektowano w 8 skupiskach po dwa miejsca parkingowe. Natomiast wg GINB miejsca postojowe zaprojektowano w 7 skupiskach: 1 skupisko 4 miejsc parkingowych, 6 skupisk po 2 miejsca parkingowe (skupisko 4 miejsc parkingowych znajduje się w odległości ok. 0,5 m od projektowanego budynku mieszkalnego nr [...]). Na projekcie zagospodarowania terenu przy budynku nr [...] widnieją dwa skupiska po dwa miejsca postojowe, oddzielone od siebie o 1.64 m.Zdaniem organu odwoławczego taka lokalizacja miejsc postojowych nie oddziałuje na nieruchomość wnioskodawcy. Ewentualne uciążliwości związane z taką lokalizacją miejsc postojowych dotyczą wyłącznie przyszłych mieszkańców budynku (choć zapewne przeważą pozytywne aspekty związane z bliskością miejsc do drzwi budynku i tym samym krótszą drogą dojścia np. z zakupami). Nadto zmiana lokalizacji miejsc postojowych - jako urządzenia budowlanego - nie stanowi istotnego odstępstwa, o którym mowa w art 36 a ust. 5 Pr. bud. Zatem inwestor, jeszcze na etapie budowy, może takie miejsca przenieść. Skoro mpzp nie określa ilości miejsc postojowych, to można by przyjąć (hipotetycznie), że do budynku nr [...] zaprojektowano 4 miejsca postojowe, co jest zgodne z § 19 ust. 5 wt. Negatywne oddziaływanie pochodzące z miejsc postojowych zazwyczaj jest krótkotrwałe i występuje w momencie uruchomienia silnika podczas wyjazdu z miejsca postojowego i jego zaparkowania na nim. Wyznaczanie odległości stanowisk ze względu na podniesiony poziom hałasu nie ma praktycznego uzasadnienia, ponieważ odgłos silnika słyszany z odległości mniejszej niż 10 m i równej tej odległości jest praktycznie taki sam, a w przypadku miejsc postojowych usytuowanych między budynkami, które potęgują odbicia fal dźwiękowych, odległości nie mają żadnego znaczenia dla efektu akustycznego. Nadto ewentualne (bo w ocenie tutejszego organu nie jednoznaczne) uchybienie to dotyczy inwestora, który projektując miejsca postojowe w bliskiej odległości od okien swojego budynku niejako godził się na niedogodności z tym związane. Z kolei skoro dwa miejsca postojowe są oddalone od kolejnych dwóch miejsc o ponad 1.6 m, to należy uznać, iż jest to odległość wystarczająca aby stwierdzić, że mamy do czynienia z dwoma skupiskami miejsc postojowych. Idąc dalej tym tokiem myślenia pierwsze skupisko z dwoma miejscami postojowymi blisko budynku mieszkalnego, korzysta ze zwolnienia wt dla budynku nr [...], który to przepis dopuszcza lokalizowanie bez minimalnych odległości od okien pomieszczeń na pobyt ludzi do dwóch miejsc przypadających na każdy z lokali w budynku jednorodzinnym. Zatem ustawodawca nie widzi problemu w możliwości zaprojektowania nawet czterech miejsc postojowych przypadających na jeden, dwulokalowy budynek, w odległościach mniejszych niż 7 m od okien.Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 10 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie organ wyjaśnił, że na działkach inwestycyjnych nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] znajduje się gazociąg wysokiego ciśnienia DN 250 wykonany w 2014 r. ze stali. Z projektu zagospodarowania terenu (rysunek Z1) wynika, że projektowane budynki mieszkalne zaprojektowane zostały w odległości od 3 do 3,33 m od ww. gazociągu wysokiego ciśnienia. Nadto [...] Spółka Gazownictwa Sp. z o. o., Oddział Zakład Gazowniczy w K. pismem z 4 lutego 2021 r., uzgodniła projekt zagospodarowania działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości Z. (spełnienie dyspozycji § 50 ust. 2 mpzp). W ww. piśmie określone zostały warunki prowadzenia robót budowlanych w bezpośrednim sąsiedztwie strefy kontrolowanej i gazociągu wysokiego ciśnienia. Nałożono obowiązek prowadzenia prac budowlanych w sąsiedztwie gazociągu pod nadzorem Działu Stacji i Sieci Gazowej w K.. Zdaniem organu lokalizacja budynków w terenie nie narusza też strefy kontrolowanej gazociągu w/c DN 250 i ona jest tożsama z lokalizacją obiektów które były przedmiotem uzgodnienia z dnia 4 lutego 2021 r.Odnośnie zarzutu, że ściany budynków obecnie nie są niczym pokryte (ocieplenie), w rzeczywistości zaś ich szerokość zwiększy się poprzez montaż warstwy izolacyjnej - wówczas także dojdzie do naruszenia strefy kontrolowanej gazociągu wskazać należy, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Skoro zarządca sieci uzgodnił taką lokalizację budynków, to niewątpliwie organ administracji architektoniczno-budowlanej nie powinny takie uzgodnienia podważać - z oczywistych względów to właśnie na zarządcy ciąży obowiązek okresowych kontroli gazociągu oraz jego naprawy i to zarządca tej sieci jest kompetentny aby określić w jakich warunkach możliwe jest zapewnienie prawidłowego utrzymania takiego odcinka sieci.Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U, 2012 poz. 463) organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 Pr. bud. projekt budowlany powinien zawierać: w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych.W nin. sprawie z projektu budowlanego wynika, że "dla projektowanych ośmiu dwukondygnacyjnych budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej wrazz towarzyszącą infrastrukturą techniczną na podstawie załączonej opinii geotechnicznej wykazującej proste warunki gruntowe ustala się drugą kategorię geotechniczną". Ponadto do projektu budowlanego załączono opracowanie dla potrzeb ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, które zawiera opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny, sporządzone przez uprawnionego geologa. Projektowane obiekty uprawniony geolog proponuje zaliczyć do II kategorii geotechnicznej. Z kolei projektant branży drogowej opracowujący układ komunikacji wewnętrznej terenu zaliczył obiekt do l kategorii geotechnicznej (str. 4 projektu drogowego). W tym miejscu należy wyjaśnić, że projektant branży drogowej swoją inwestycję zaliczył do l kategorii geotechnicznej, natomiast projektant główny wraz z konstruktorem całość zamierzenia budowlanego zaliczyli do II kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych. Zatem wskazane przez Odwołującego rozbieżności w dokumentacji projektowej nie mogą stanowić przesłanki do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu wznowieniowym. Pomimo twierdzeń wnioskodawcy nie są one wewnętrznie sprzeczne.Organ odwoławczy nie dopatrzył się, by sporna inwestycja naruszała inne przepisy ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. W szczególności zwrócono uwagę, że w projekcie budowlanym projektant wskazał, że usytuowanie obiektów z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe jest zgodne z § 271, 272 i 273 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 291 oraz § 69 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i zarzutu, że liczba stopni zewnętrznych przekracza 10, organ podał że ustawodawca zobowiązał organy administracji architektoniczno-budowlane między innymi do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, a nie zawartości całego projektu architektoniczno-budowlanego. Na projekcie zagospodarowania terenu liczba stopni nie przekracza dziesięciu.Ostatecznie organ stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Oznacza to, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowęw postępowaniu wznowionym.Na powyższą decyzję K. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:- art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. "a", "b", ust. 2 i 3 Pr. bud. i art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 37 ust. 1 pkt. 9 i 10 oraz § 36 MPZP Gminy Z. - poprzez faktyczne powielenieustaleń organu I instancji a przez to dowolne, nieuprawnione przyjęcie i dokonanie rażąco wadliwej wykładni MPZP Gminy Z. i przyjęcie takiej ich interpretacji, zgodnie z którą możliwe jest posadowienie budynków mieszkalnych zawierających 2 do 4 mieszkań w zabudowie bliźniaczej, podczas, gdy z MPZP jasno wynika, iż budynki zawierającej 2 do 4 mieszkań "powinny być realizowane w układzie wolnostojącym" (podczas, gdy zgodnie z projektem Inwestora-są w zabudowie bliźniaczej),- art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. "a", "b", ust. 2 i 3 Pr. bud. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 37 ust. 1 pkt. 9 i 10 oraz § 36 MPZP Gminy Z. - poprzez powielenie ustaleń organu I instancji i dowolne przyjęcie, iż zapisy MPZP Gminy Z. są "niejednoznaczne", co nie znajduje potwierdzenia w jednoznacznej treści Planu, a nadto pomija nadrzędny interes mieszkańców wyrażony treścią MPZP,- § 36 pkt 2 i 37 ust. 9 i 10 MPZP Gminy Z. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. "a", "b", ust. 2 i 3 pr. bud. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ I Instancji zapisów § 37 MPZP precyzujących zasadnicze warunki ("cele") kształtowania zabudowy, a to nawiązywanie gabarytów planowanej zabudowy do skali zabudowy otoczenia - a w efekcie pominięcie okoliczności, iż przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę jest projekt osiedla mieszkaniowego (8 budynków w zabudowie bliźniaczej, łącznie 16 mieszkań) które ma być posadowione pomiędzy działkami o charakterze zabudowy wolnostojącej i wiejskiej; jak też poprzez pominięcie przy wykładni § 37 ust. 1 pkt. 9 i 10 MPZP ww. wytycznej,- art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 5 w/w rozporządzenia w sprawie warunkówtechnicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 19 ust. 1 lit. "a" w/w Rozporządzenia poprzez niestwierdzenie rażącego naruszenia w/w przepisu Rozporządzenia - mimo, że wyjątek wynikający z ust. 5 co do odległości miejsc postojowych od budynków mieszkalnych dotyczy wyłącznie budynków jednorodzinnych z jednym lokalem mieszkalnym, podczas, gdy Projekt obejmuje cztery budynki w zabudowie bliźniaczej a w każdym po 4 mieszkania, tj. łącznie 16 - zatem wyjątek ten nie znajduje w realiach inwestycji zastosowania ,- art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 10 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. 2013 poz. 640 ze zm.) - poprzez dowolne, nieuprawnione zaakceptowanie projektu budowlanego, z którego treści wprost wynika, iż zarówno stopy fundamentowe co najmniej części budynków, jak i balkon jednego z planowanych obiektów oraz dachy wszystkich - wybudowane będą w strefie ochronnej (strefa kontrolowana) gazociągu wysokociśnieniowego przebiegającego przez działki objęte inwestycją,- art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012 poz. 463) poprzez bezzasadne i nieuprawnione niezakwestionowanie okoliczności, iż pomimo przyznania gruntom na których posadowiona jest inwestycja drugiej kategorii geotechnicznej, do akt (projektu budowlanego) nie przedłożono projektu geotechnicznego, wymaganego w/w normą, a jedynie dołączono opinię geotechniczną, jak też poprzez niezakwestionowanie decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo, że zgodnie z treścią projektu drogowego - został on sporządzony przy przyjęciu iż grunt ma pierwszą kategorię geotechniczną, podczas, gdy z całości dokumentacji projektowej wynika, iż jest to kategoria druga - przy jednocześnie oczywiście błędnym uznaniu, iż ostatecznie to projektant określa kategorię geotechniczną, podczas, gdy wynika ona ze zgromadzonej dokumentacji i winna być przedmiotem kontroli organu,- § 291 oraz § 69 ust. 3 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. - poprzez ich pominięcie w sytuacji, gdy projekt rozplanowania schodów - mimo posadowienia ich na zewnątrz - przewiduje iż będą miały charakter schodów zabiegowych a nadto nie przewiduje tzw. stopnic, mimo iż liczba stopni w jednym biegu przekracza 10.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.Swoje stanowisko w sprawie przedstawił również uczestnik postępowania, wnosząc o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.W wyniku dokonania kontroli w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarżona decyzja narusza prawo, co oznacza, że skarga podlegała uwzględnieniu.Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wydana, po wznowieniu postępowania, decyzja Wojewody Małopolskiego odmawiająca uchylenia decyzji ze względu na stwierdzenie negatywnej przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej, tj. stwierdzenie, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca treści decyzji ostatecznej.W tym miejscu wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, służącym weryfikacji decyzji ostatecznej, ze względu na wady kwalifikowane wskazane w art. 145 §1, art. 145a, art. 145aa, art. 145b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.). Postępowanie to stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.) i z tego względu konieczne jest restrykcyjne podejście przy wykładni przepisów regulujących przebieg tego postępowania, w tym do przepisów regulujących dopuszczalność jego wszczęcia.Przepisy regulujące postępowanie w sprawie wznowienia dzielą je na dwie fazy: fazę wstępną, w której bada się formalne przesłanki wznowienia postępowania, tj. legitymację wnioskodawcy (art. 147 k.p.a.) oraz zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie (art. 148 k.p.a.). Fazę tę kończy - w przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek formalnych - postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), zaś w przypadku ustalenia, że którakolwiek z przesłanek formalnych nie została spełniona – postanowienie o odmowie wznowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4). Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera drugi, merytoryczny etap postępowania, w którym organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2).W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Postępowanie wznowione może się zakończyć decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 lub 2 k.p.a.Istota kontrolowanej decyzji sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy orzekające w tej sprawie prawidłowo odpowiedziały na pytanie, czy w wyniku wznowienia mogłaby zapaść w istocie decyzja tożsamej treści jak decyzja ostateczna, której dotyczyło wznowienie. Z decyzji Wojewody wynika, że wada postępowania w postaci braku udziału K. D., właściciela działki nr [...] w Z. , w postępowaniu administracyjnym nie spowodowała wadliwości decyzji, tzn. nie ujawniona została przeszkoda do udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu stanowisko to jest co najmniej przedwczesne.Jak wskazano wyżej w postępowaniu wznowionym należało ponownie przeanalizować przesłanki udzielenia pozwolenia na budowę. Organy dokonały takiej oceny, która obejmowała m.in. przesłanki wymienione w art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: P.b.), w tym przesłankę zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1) oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2).W ocenie organów orzekających w sprawie projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z. w Gminie Z. (uchwała Nr XII/64/03 Rady Gminy w Z. z dnia 30 maja 2003 r.), w zakresie zarówno lokalizacji zabudowy na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] w terenie M1U (tereny zabudowy jednorodzinnej oraz usług), formy architektonicznej oraz przyjętych parametrów zabudowy. Sąd zauważa w tym miejscu, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy szczegółowo przeanalizował zgodność poszczególnych parametrów z planem miejscowym (s. 12 i 13 decyzji) i ustaleń tych Sąd nie kwestionuje. Nie są one również przedmiotem zarzutów skargi.Sporna jest natomiast zgodność projektu budowlanego z przepisami § 36 i 37 ust. 1 pkt 9 i 19 planu miejscowego. Stanowią one następująco:§ 36"Ustala się następujące ogólne warunki kształtowania zabudowy:1) forma architektoniczna nowych budynków powinna być kształtowana w nawiązaniu do architektury tradycyjnej, bez ograniczeń w zakresie materiałów konstrukcyjnych, przy zastosowaniu tradycyjnych materiałów wykończeniowych, jak gładkie tynki w jasnych barwach, wykładziny drewniane bądź ceramiczne,2) gabaryty zabudowy powinny spełniać wymagania określone w planie i nawiązywać do skali zabudowy otoczenia; dopuszcza się odstępstwa od powyższej zasady dla budynków użyteczności publicznej oraz związanych z działalnością gospodarczą, w tym produkcyjną, realizowanych poza terenami przeznaczonymi dla zabudowy jednorodzinnej i usług tj. "M1U" i "M2U", jeżeli wymogi funkcjonalne narzucają konieczność zastosowania odmiennych rozwiązań; w takim przypadku forma architektoniczna budynku powinna być przedmiotem szczególnie starannych rozwiązań pod kątem wkomponowana w krajobraz, potwierdzonych specjalistycznymi studiami architektoniczno-krajobrazowymi, (...)"§ 37 "1. W odniesieniu do zabudowy jednorodzinnej określa się następujące warunki kształtowania zabudowy: (...)9) budynki jednorodzinne powinny być realizowane w układzie:a) wolnostojącym, bliźniaczym lub szeregowym - w terenach "M1" i "M1U",b) wolnostojącym lub bliźniaczym - w terenach "M2" i "M2U",c) wolnostojącym - w terenach "M3" i "UCM",10) budynki mieszkalne zawierające od dwóch do czterech mieszkań powinny być realizowane w układzie wolnostojącym."Projektowana zabudowa to osiem budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, przy czym w każdym budynku znajdują się po dwa lokale mieszkalne (łącznie 16 lokali mieszkalnych). Wątpliwość w tej sprawie polega na tym, że w § 37 ust. 1 pkt 9 lit. a planu miejscowego w terenie M1U dopuszczono lokalizowanie budynków jednorodzinnych w układzie wolnostojącym, bliźniaczym lub szeregowym. Jednocześnie w przepisie § 37 ust. 1 pkt 10 planu zawarto postanowienie, żebudynki mieszkalne zawierające od dwóch do czterech mieszkań powinny być realizowane w układzie wolnostojącym.W świetle aktualnie obowiązującego art. 3 pkt 2a P.b. przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W świetle tej definicji budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek, który może obejmować jeden lub dwa lokale mieszkalne, albo jeden lokal mieszkalny i jeden lokal użytkowy o odpowiedniej wielkości.Organ wyjaśnił, że zgodnie z postanowieniami planu miejscowego użyte w planie wyrażenie "zabudowa jednorodzinna" określają przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W czasie opracowywania ww. planu miejscowego, w okresie do 15 grudnia 2002 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46). Zgodnie z brzmieniem przepisu § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia z 14 grudnia 1994 r., przez zabudowę jednorodzinną rozumie się budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespól takich budynków w układzie: wolnostojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. Z kolei zgodnie z § 3 pkt 2 obowiązującego wówczas rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690) przez zabudowę jednorodzinną rozumie się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub ich zespół, wraz z przeznaczonymi dla potrzeb mieszkających w nich rodzin budynkami garażowymi i gospodarczymi. Zgodnie zaś z brzmieniem przepisu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm., według stanu na dzień wydania weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę), przez zabudowę jednorodzinną rozumie się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. W dacie uchwalenia ww. planu miejscowego w przepisach prawa nie było definicji budynku jednorodzinnego, natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. zawierało jedynie definicję zabudowy jednorodzinnej. Przywołana wyżej definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego została dodana do Prawa budowlanego w dniu 11 lipca 2003 r. (data wejścia w życie ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, Dz.U. 2003 Nr 80, poz. 718).Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, nawiązujące do wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2023 r., VII SA/Wa 936/23 (nieprawom.), w którym sąd ten oceniał legalność decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, którego dotyczy decyzja wydana po wznowieniu postępowania, będą obecnie przedmiotem oceny legalności tut. Sądu, i stwierdził, że powołane w podstawie materialnoprawnej decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 1 czerwca 2021 r. przepisy § 37 ust. 1 planu miejscowego mogą budzić wątpliwości interpretacyjne szczególnie gdy do odkodowania tej normy prawnej posłużymy się definicją budynku mieszkalnego zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. (obowiązującym w dniu uchwalenia planu miejscowego) przez którą rozumie się "budynek przeznaczony na mieszkania, mający postać: a) budynku wielorodzinnego, zwierającego 2 lub więcej mieszkań, b) budynku jednorodzinnego" bądź definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w wówczas obowiązującym Prawie budowlanym "budynek wolnostojący lub w zabudowie bliźniaczej". Obie regulacje mogą odnosić się do zabudowy jednorodzinnej, przy czym lokalizacja w układzie bliźniaczym lub szeregowym przewidziana została dla terenów M1U. Sąd podziela stanowisko, zgodnie z którym zagadnienie to wywołuje dysonans interpretacyjny. W konsekwencji właściwym rozwiązaniem jest wykładnia na korzyść właściciela, zbieżna z wykładnią, która została zastosowana przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Uwarunkowania tej wykładni szeroko zaprezentował Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji (s. 10-12), i stanowisko to Sąd podziela.Sąd nie podziela również zarzutu skarżącego nawiązującego do § 36 pkt 2 planu miejscowego i sformułowanego tam wymogu dostosowania gabarytów zabudowy do skali zabudowy otoczenia. Zauważyć wypada, że w przepisie tym jest mowa o gabarytach zabudowy, nie zaś ilości budynków. W przedmiotowej sprawie gabaryty zabudowy są typowe dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zgodne ze szczegółowymi parametrami określonymi w planie i Sąd nie dopatrzył się w tym kontekście niezgodności projektowanej zabudowy z planem miejscowym.Kolejną kwestią sporną w sprawie była zgodność projektu budowlanego z przepisami § 19 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022 r. poz. 1225, dalej: r.w.t.), który stanowi:1. Odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż:1) dla samochodów osobowych:a) 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie,b) 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie,c) 20 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych; (...)4. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, nie jest wymagane przy sytuowaniu parkingów między liniami rozgraniczającymi ulicę.5. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. (...)Z projektu zagospodarowania terenu (rysunek nr Z1) wynika, że dla 16 lokali mieszkalnych, w obrębie terenu inwestycyjnego zaprojektowano 16 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych. Organ odwoławczy ustalił, że zaprojektowano 16 miejsc postojowych w 8 skupiskach po dwa miejsca parkingowe. Organ odwoławczy przywołał również ustalenia GINB, z których wynika, że miejsca postojowe zaprojektowano w 7 skupiskach: 1 skupisko 4 miejsc parkingowych, 6 skupisk po 2 miejsca parkingowe (skupisko 4 miejsc parkingowych znajduje się w odległości ok. 0,5 m od projektowanego budynku mieszkalnego nr [...]). Tylko na marginesie Sąd wskazuje, że w przekazanych Sądowi aktach brak jest odnośnej decyzji GINB. Argumentacja odwołująca się do tej decyzji zawarta w decyzji pozostaje poza możliwością jej zweryfikowania przez Sąd.Zdaniem Sądu stanowisko organu odwoławczego jest nieprawidłowe, a z ww. projektu wynika, że przy budynku nr [...] zaprojektowano jeden parking, rozumiany zgodnie z § 3 pkt 25 r.w.t. jako wydzielona powierzchnia terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. Teren przy budynku nr [...], do którego zaplanowano jeden dojazd wspólny dla wszystkich stanowisk postojowych, czego nie zmienia oddzielenie dwóch miejsc postojowych pasem terenu o szerokości 1,64 m.Usytuowanie skupiska 4 miejsc postojowych w odległości ok. 0,5 m od projektowanego budynku mieszkaniowego nr [...] narusza warunki określone w § 19 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia. Jednocześnie nie znajduje tu zastosowanie wyjątek, o którym stanowi § 19 ust. 5 r.w.t., który dotyczy parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku.W ocenie Sądu nie ma racji Wojewoda, próbując bagatelizować do naruszenie, wskazując a to na brak oddziaływania na nieruchomość wnioskodawcy, a to na potencjalne korzyści dla użytkowników budynków mieszkalnych, a to na możliwość zmiany lokalizacji miejsc postojowych jako nieistotne odstępstwo, czy też kwestionując celowość przywołanych norm odległościowych ze względu na charakter oddziaływania hałasu i spalin. W ocenie Sądu również hipotetyczne przypisanie miejsc postojowych do budynku nr [...] nie powodowałoby odmiennej oceny i braku naruszenia, skoro w takim przypadku bez miejsc postojowych pozostałby budynek nr [...].Dalej wskazać należy, że skarżący zarzucał brak należytego wyjaśnienia kwestii lokalizacji części projektowanych budynków w niedozwolonym zbliżeniu do sieci gazowej.Wskazać należy w tym miejscu, że przez teren inwestycji przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia, oznaczony na rysunku projektu zagospodarowania terenu wraz ze strefą kontrolowaną gazociągu. Zgodnie z § 10 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. 16 2013 poz. 640 ze zm.) szerokość strefy kontrolowanej dla tego gazociągu wynosi 6 m. Zgodnie z § 10 ust. 3 tego rozporządzenia w strefach kontrolowanych nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania. Zgodnie zaś z § 10 ust. 4 rozporządzenia w strefach kontrolowanych nie mogą rosnąć drzewa w odległości mniejszej niż 2,0 m od gazociągów o średnicy do DN 300 włącznie i 3,0 m od gazociągów o średnicy większej niż DN 300, licząc od osi gazociągu do pni drzew. Wszelkie prace w strefach kontrolowanych mogą być prowadzone tylko po wcześniejszym uzgodnieniu sposobu ich wykonania z właściwym operatorem sieci gazowej.W świetle powyższego należało wyjaśnić, na podstawie analizy całości projektu budowlanego, nie tylko projektu zagospodarowania terenu, czy jakaś część projektowanych budynków znajduje się w strefie kontrolowanej gazociągu, co należy uznać za niedopuszczalne. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Wojewoda przeanalizował projekt zagospodarowania terenu, w wyniku czego uznał, że strefa została zachowana jako wolna od zabudowy. Ustalenie to jednak budzi wątpliwości. Z analizy projektu budowlanego wynika, że w strefie tej mogą znajdować się stopy fundamentowe budynków. Kwestia ta nie została przez Wojewodę wyjaśniona w sposób jednoznaczny i całościowy.Sąd zauważa, że Wojewoda przywołał uzgodnienie projektu zagospodarowania teren przez [...] Spółkę Gazownictwa Sp. z o. o., Oddział Zakład Gazowniczy w K. dokonane pismem z 4 lutego 2021 r., znak: PSGKR.ZMSM.763.1028820.2.21. Z niego nie wynika jednak, czy podmiot uzgadniający zaaprobował projekt przewidujący fragmenty zabudowy w przedmiotowej strefie.Nie przekonuje również argumentacja odwołująca się do wykonania, w celu szczegółowej weryfikacji posadowienia sieci gazowej w/c DN 250, wykopu celem odsłonięcia gazociągu przebiegającego w pobliżu wznoszonych budynków z uwagi na podejrzenie, iż narożnik jednego z budynków narusza strefę kontrolowaną gazociągu. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem tego postępowania jest pozwolenie na budowę, a zatem ocena przedłożonej dokumentacji projektowej, nie zaś ocena prawidłowości wykonywanych robót. W konsekwencji nie mogło mieć również znaczenie ustalenie, że odległość od osi rury gazowej do spornego budynków wynosi 3,08 m, a więc budynek w całości znajduje się poza strefą kontrolowaną gazociąg, a pozostałe budynki również znajdują się poza strefą kontrolowaną gazociągu tegoż gazociągu.Tym samym zarzuty skarżącego okazały się w części zasadne. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, w odniesieniu do przyjętej kategorii geotechnicznej oraz projektu geotechnicznego, jak też w zw. z § 291 oraz § 69 ust. 3 r.w.t. – w odniesieniu do ilości stopniu w schodach zewnętrznych. Obie kwestie zostały prawidłowo wyjaśnione przez organ odwoławczy.Organ odwoławczy, ponownie prowadząc postępowanie, wyjaśni okoliczności wskazane powyżej i oceni, czy wobec dokonanych ustaleń zachodzi negatywna przesłanka uchylenia decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a., tj. w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.W świetle powyższego należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a..