sygn. I OZ 174/25 28 marca 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Postanowienie - I OZ 174/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 28 marca 2025

Teza
Oddalono zażalenie. Przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. i T. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2025 r., sygn. akt VII SO/Wa 33/23 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia w spawie z wniosku B. B. i T. T. o wymierzenie grzywny Głównemu Geodecie Kraju za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wrazOddalono zażalenie. Przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. i T. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2025 r., sygn. akt VII SO/Wa 33/23 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia w spawie z wniosku B. B. i T. T. o wymierzenie grzywny Głównemu Geodecie Kraju za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono zażalenie
Typ sprawy sprawa nieprocesowa
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 28 marca 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Aleksandra Łaskarzewska
Rozstrzygnięcie

Oddalono zażalenie

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. i T. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2025 r., sygn. akt VII SO/Wa 33/23 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia w spawie z wniosku B. B. i T. T. o wymierzenie grzywny Głównemu Geodecie Kraju za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 6 lutego 2025 r. odmówił B. B. i T. T. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie tego Sądu z 10 października 2024 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 9 października 2023 r. B. B. i T. T. (dalej: "wnioskodawcy") zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie grzywny Głównemu Geodecie Kraju za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Postanowieniem z 4 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek T. T. jako nieopłacony, a następnie postanowieniem z 10 października 2024 r. odrzucił wniosek B. B. z uwagi na niewykonanie wezwania do wskazania numeru PESEL. Na powyższe postanowienia wnioskodawcy wnieśli zażalenia. Zarządzeniem z 2 grudnia 2024 r. wezwano wnioskodawców do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z 10 października 2024 r. w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to zostało doręczone wnioskodawcom w trybie art. 73 p.p.s.a.: B. B. – 23 grudnia 2024 r., zaś T.T. – 27 grudnia 2024 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem wnioskodawcom z dniem 3 stycznia 2025 r. W powyżej wskazanym terminie nie został uiszczony wpis od zażalenia. Niemniej pismem datowanym na 2 stycznia 2025 r. wnioskodawcy złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Odrębnym pismem z tego samego dnia zwrócili się zaś o ponowne doręczenie korespondencji, która zawierała wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia. Z akt sprawy wynika, że pisma te zostały doręczone w sposób prawidłowy.Sąd I instancji uznał, że wnioskodawcy nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia. Wniosek ten nie zawierał żadnego uzasadnienia lub próby uprawdopodobnienia, że wnioskodawcy nie zawinili uchybieniu zakreślonego terminu. Powyższe potwierdza również fakt, iż wezwania te zostały nadane przesyłką pocztową w sposób prawidłowy. Nie było zatem zasadnym ustosunkowanie się do wniosku wnioskodawców o ponowne doręczenie korespondencji. W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Sądu I instancji, uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia było zaniedbaniem wnioskodawców.Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie przyjął, że przesyłki zawierające zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia zostały wnioskodawcom prawidłowo doręczone na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "P.p.s.a.").Przepis art. 73 P.p.s.a. wskazuje na jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata, lecz przyjmuje się fikcję prawną, że takie doręczenie nastąpiło. Z adnotacji operatora pocztowego umieszczonych na kopertach, w których wezwania do usunięcia braków fiskalnych zażalenia zostały przesłane skarżącym na wskazane przez nich adresy wynika, że: 1) przesyłka adresowana do B. B. została prawidłowo dwukrotnie awizowana. Pierwsze awizowanie miało miejsce 9 grudnia 2024 r., zaś ponowne – 17 grudnia 2024 r. Przesyłkę – jako niepodjętą w terminie – zwrócono do nadawcy 27 grudnia 2024 r.; 2) przesyłka adresowana do T. T. także została prawidłowo dwukrotnie awizowana. Pierwsze awizowanie miało miejsce 11 grudnia 2024 r., zaś ponowne – 19 grudnia 2024 r. Przesyłkę – jako niepodjętą w terminie – zwrócono do nadawcy 28 grudnia 2024 r. Wobec powyższego Sąd I instancji zasadnie uznał, że powyższe przesyłki zostały skutecznie doręczone skarżącym odpowiednio 23 i 27 grudnia 2024 r. na podstawie art. 73 § 4 P.p.s.a.Stosownie do treści art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Oznacza to, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu.Wyjaśnić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa. Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagający od strony staranności. Przy ocenie winy należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, publ. LEX nr 50679; 7 lutego 2000 r., sygn. akt I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12).W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie nie zaistniały przesłanki przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia. Skarżący poza zawnioskowaniem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu tego terminu. W tym miejscu należy wskazać, że żądanie skarżących dotyczące ponownego doręczenia korespondencji zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia nie znajduje podstaw. Jak już wyżej wskazano wezwania te zostały prawidłowo doręczone w sposób przewidziany art. 73 P.p.s.a. Okoliczność, że w sprawie doręczenie miało miejsce w trybie zastępczym nie stanowi samoistnej przesłanki do przywrócenia terminu, o jakiej mowa w art. 87 § 2 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że strona inicjująca postępowanie sądowe powinna mieć świadomość faktu, iż będzie adresatem korespondencji sądowej, która musi zostać doręczona, tym bardziej, gdy pismo procesowe zawiera braki formalne, nie został uiszczony od niego wpis. Skarżący nie wskazali okoliczności, które w sposób obiektywny uniemożliwiły im odbiór przesyłek pozostawionych w placówce pocztowej. W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnili, że dołożyli należytej staranności, żeby uniknąć negatywnych konsekwencji braku zachowania terminu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, a zatem zasadnie Sąd I instancji odmówił przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.