Wyrok - III OSK 68/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 28 marca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Dostęp do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt II SA/Po 360/23 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przOddalono skargę kasacyjną. Dostęp do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt II SA/Po 360/23 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w prz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
powód
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
28 marca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Mariusz Kotulski
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt II SA/Po 360/23 oddalił skargę M. M. na decyzję [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Pismem z dnia 12 stycznia 2022 r., M. M. (dalej: "wnioskodawca", "skarżąca") zwróciła się do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka", "E.") z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej dotyczącej realizowanych przez Spółkę w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 11 stycznia 2022 r. na podstawie przepisów art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, zwana dalej: "Prawo energetyczne"), [...] [...] gm. [...] źródeł współpracujących z siecią, w tym instalacji odnawialnych źródeł energii o mocy powyżej 50 kW, poprzez:1) udostępnienie dokumentów w postaci:a) wszystkich złożonych wniosków o określenie warunków przyłączenia wraz z załącznikami, które to wnioski:i. są w trakcie procedowania,ii. co do których wydano warunki przyłączenia,iii. na podstawie których została zawarta umowa o przyłączenie do sieci,b) wszystkich wydanych warunków o przyłączenie, które nie utraciły ważności do dnia 12 stycznia 2022 r.,c) wszystkich wydanych warunków o przyłączenie, które utraciły ważność (na skutek upływu określonego przepisami okresu lub na skutek ich uchylenia lub rozwiązania) wraz z informacją, czy zaliczka uiszczona na poczet opłaty za przyłączenie została zwrócona wnioskodawcy,d) zawartych umów o przyłączenie do sieci;2) udzielenie informacji o wnioskach o określenie warunków przyłączenia (w tym w szczególności dane wnioskodawcy, lokalizacja nieruchomości, data złożenia wniosku oraz określona we wniosku moc przyłączeniowa), które zostały cofnięte lub co do których odmówiono wydania warunków przyłączenia wraz z informacją, czy zaliczka uiszczona na poczet opłaty za przyłączenie została zwrócona wnioskodawcy.W odpowiedzi na powyższy wniosek E. w piśmie z dnia 4 lutego 2022 r., wyjaśniła, że zgodnie z art. 7 ust. 81 pkt 2 Prawa energetycznego Spółka publikuje na swojej stronie internetowej m.in. informacje dotyczące podmiotów ubiegających się o przyłączenie źródeł do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kW, lokalizacji przyłączeń, mocy przyłączeniowej, rodzaju instalacji, dat wydania warunków przyłączenia, zawarcia umów o przyłączenie do sieci i rozpoczęcia dostarczania energii elektrycznej. W dokumencie tym ujęte są m.in. informacje o wydanych przez E. w okresie od dnia 1 lipca 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. warunkach przyłączenia dla źródeł planowanych do przyłączenia do sieci o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV, o udostępnienie których zawnioskowano.Niezależnie od udostępnienia danych objętych wskazaną powyżej informacją, E. poinformowała, że nie jest zobowiązana do udostępnienia treści złożonych wniosków o określenie warunków przyłączenia, warunków o przyłączenie oraz zawartych umów o przyłączenie do sieci. W ocenie Spółki informacje te nie stanowią informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p."). Sprawami publicznymi nie są bowiem konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym. Przepisy u.d.i.p. nie mogą być i nie są środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Zakres przedmiotowy u.d.i.p. obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej, a do tej kategorii bez wątpienia należą wnioski o określenie warunków przyłączenia. Podobnie sprawa się ma z warunkami wydanymi w oparciu o te wnioski oraz umowami zawartymi z odbiorcami energii elektrycznej. Ich przedmiotem nie jest bowiem problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa.Na skutek rozpoznania skargi na bezczynność Spółki, złożonej przez wnioskodawcę, prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lipca 2022 r. o sygn. akt II SAB/Po 80/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobowiązał E. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 12 stycznia 2022 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku ze stwierdzeniem prawomocności i aktami sprawy, stwierdzając przy tym, że organ dopuścił się bezczynności.W dniu 10 sierpnia 2022 r. E. zwróciła się do wnioskodawcy o wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej. Stwierdzono, że zakres wnioskowanej informacji obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.Odpowiedź na powyższe wezwanie wpłynęła do organu w dniu 24 sierpnia 2022 r.E. decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] odmówiła udostępnienia informacji publicznej. W ocenie Spółki, w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lipca 2022 r., przyjmując że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, w zależności od wyników przeprowadzonego postępowania, E. może udzielić wnioskowanych informacji, odmówić udostępnienia informacji ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 u.d.i.p., np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p.), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, zwana dalej: "k.p.a.") lub może umorzyć postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p.Nie kwestionując stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, E. podniosła, że informacje, o których udostępnienie wniosła wnioskodawczyni zawierają informacje, których udostępnienie podlega wyłączeniu zgodnie z art. 5 u.d.i.p., tj. z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zdaniem E. w niniejszym przypadku anonimizacji – z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy bądź prywatność osoby fizycznej – podlegałaby znaczna część wnioskowanych dokumentów – pomijając standardowe zapisy wniosków i umów zawartych z E., dostępne na stronie internetowej Spółki, zasadne jest odmówienie wnioskodawczyni udostępnienia informacji publicznej wskazanej w treści wniosku.Na skutek rozpoznania skargi na ww. decyzję E., prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lutego 2023 r. o sygn. akt II SA/Po 753/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił ją.Ponowną decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr [...] E. odmówiła udostępnienia wnioskodawczyni żądanych informacji publicznych. Jako powód odmowy udzielenia informacji publicznej podano brak wykazania przez wnioskodawczynię szczególnej istotności wnioskowanej informacji dla interesu publicznego, stanowiącego – zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – warunek konieczny udostępnienia informacji przetworzonej. Konieczność przetworzenia przez E. informacji objętych wnioskiem, wynika z kolei z potrzeby anonimizacji zawartych w dokumentach danych, objętych tajemnicą przedsiębiorcy bądź ochroną z uwagi na prywatność osoby fizycznej, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.W odpowiedzi na skargę E. wniosła o jej oddalenie.Na rozprawę w dniu 21 września 2023 r. stawili się pełnomocnicy obu stron. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że w jego ocenie w ogóle nie ma mowy o informacji przetworzonej, a więc nie było podstaw oczekiwania wykazania interesu publicznego w uzyskaniu informacji. Pełnomocnik Spółki z kolei wniósł jak w odpowiedzi na skargę.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że należy zgodzić się ze Spółką, że w niniejszej sprawie mowa jest o informacji przetworzonej. Sam fakt anonimizacji, jak zasadnie podniosła skarżąca, nie świadczy o przetworzeniu informacji publicznej, ale świadczy o tym ilość materiału źródłowego. To stanowisko potwierdził także Naczelny Sąd Administracyjny w z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 7629/21. Wiele tysięcy stron dokumentów nie mogą nie wpływać na sprawność działania Spółki i jej pracowników. Zasadnie zatem E. wezwała skarżącą do wykazania interesu publicznego, bowiem w niniejszej sprawie bezsprzecznie mowa jest o informacji przetworzonej. Pracownik albo pracownicy musieli by bowiem dokonać wstępnej selekcji materiału źródłowego według kryteriów, jakie zastrzegła skarżąca, tj. np. co do spraw toczących się, zakończonych wydaniem warunków przyłączenia oraz na podstawie których zawarto umowę. Następnie wyszukanie warunków, które przez pięć lat utraciły ważność i, które nie utraciły ważności. Następnie należałoby sporządzić kopię dokumentów oraz zanonimizować je.Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu podkreślił, że w niniejszej sprawie istotnie mowa jest o tajemnicy przedsiębiorstwa. Spółka działa na rynku energetycznym wykonując strategiczne zadania państwa w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego. Ujawnienie wiadomości dotyczących technicznych aspektów realizacji zadań publicznych może spowodować ściągnięcie niebezpieczeństwa dla podmiotu wykonujące zadania publiczne. Nie chodzi tylko o kwestie konkurencyjności na rynku. Sąd Najwyższy stwierdził bowiem, że: "Przez tajemnicę przedsiębiorstwa, w świetle art. 11 ust. 4 ustawy z 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, rozumieć należy m.in. informacje handlowe nie ujawnione do wiadomości publicznej, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w poufności". (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt I CKN 89/01, LEX nr 583717). Wykluczone jest zatem uznanie za tajemnicę przedsiębiorstwa informacji, które osoba zainteresowana może uzyskać w zwykłej i dozwolonej drodze. Skarżąca mając świadomość niedostępności danych, o które wnioskuje, zwróciła się do Spółki o ich udostępnienie. Sąd I instancji w składzie orzekającym w pełni zaaprobował pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – "Wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które odnoszą się szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, jak i szczegółów organizacyjnych, technicznych czy technologicznych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej w tym inwestycji. Warunki przyłączenia, wnioski o ich wydanie i załączników do tych wniosków, jak również umowy o przyłączenie do sieci zawierają informacje o takim charakterze. Ujawnienie żądanych informacji spowodowałaby utratę ich poufnego charakteru, a podmiot, który wszedłby w ich posiadanie, mógłby wykorzystać te informacje do prowadzenia własnej konkurencyjnej działalności gospodarczej. Uzasadnienie decyzji odmawiającej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie tzw. przesłanek materialnych tej odmowy". (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 390/22).Sąd I instancji stwierdził, że E. w uzasadnieniu swojej decyzji, które spełnia wymagania przepisu art. 107 § 3 k.p.a., wywiodła ograniczenie prawa skarżącej do udostępnienia informacji publicznej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z uwagi na to, że nie wyjaśniła ona, jakim interesem publicznym kieruje się. Ponadto Spółka wyjaśniła szczególną wrażliwość danych, jakimi dysponuje. Należy zgodzić się ze Spółką, że są to dane, które określiła mianem "sensytywnych". Sąd zwrócił uwagę na Wytyczne do treści Programów Zgodności opracowanych przez operatorów systemów dystrybucyjnych i operatora systemu magazynowania, które zostały wydane przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w 2019 r. Dokument ten został wydany na podstawie przepisów zarówno krajowych (Prawo energetyczne) jak i unijnych – dyrektywa 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE. W punkcie 5.6. Wytycznych Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wskazał obowiązek zachowania poufności informacji sensytywnych. Do tych informacji należą dane o warunkach finansowych oraz warunkach umów w związku z indywidualnymi danymi technicznymi i finansowymi warunków przyłączenia do sieci oraz indywidualne warunki umowne. Wszystkie te dane mają być objęte szczególną ochroną. Chociaż wspomniane wytyczne nie są aktem prawa powszechnie obowiązującego, to jednak ich charakter pozwala na sformułowanie wniosku o zaistnieniu ograniczenia udostępnienia informacji publicznej w związku z tajemnicą przedsiębiorstwa.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że Spółka należycie uzasadniła swoją decyzję odmowną. Znaleziono bowiem szereg przesłanek, które doprowadziły Spółkę do wydania takiej właśnie decyzji. Podkreślenia wymaga to, że istnienie tajemnicy przedsiębiorcy jest obiektywne, o czym przesądził szczególnie Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, a nie Spółka (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 65/23). Są to dane, które mają szczególne znaczenie dla jej działalności, również na polu wykonywania zadań publicznych.W ocenie Sądu w kontekście ochrony prywatności, co także stanowi przesłankę ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., należy mieć na względzie, że [...] w gminie [...] to niewielka wieś. Udostępnienie informacji, nawet zanonimizowanej, mogłoby prowadzić do zidentyfikowania wszystkich stron umownych. Znajdują się tam bowiem gospodarstwa rolne. W zależności od rodzaju zabudowy można byłoby wnioskować która umowa została zawarta z którym konkretnie gospodarzem szczególnie, że skarżąca jest osobą biegłą w zakresie energetyki, co Sąd wywodzi chociażby z innych spraw, jakie Sąd rozpoznawał z inicjatywy skarżącej. Taka możliwość również powinna przemawiać na rzecz wydania decyzji odmownej, co Spółka również wyartykułowała w swojej decyzji.Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów skargi Sąd I instancji stwierdził ich niezasadność. Nie doszło bowiem do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Rozmiary materiału źródłowego, który podlega analizie, mogą jedynie świadczyć o zasadności potraktowania informacji publicznej jako informacji przetworzonej. Sama anonimizacja nie świadczy o przetworzeniu, ale ilość dokumentów, jaka musi jej podlegać, czy to ze względu na ochronę prywatności czy tajemnicy przedsiębiorcy, zdecydowanie o tym świadczy. Zaistnienie tajemnicy przedsiębiorcy czy też ochrona prywatności stanowią samodzielną podstawę wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Sąd w wyroku o sygn. akt II SAB/Po 80/22 wskazał, że Spółka może rozważyć wydanie takiej decyzji, jeżeli zajdzie potrzeba zanonimizowania dokumentacji zawierającej tajemnicę przedsiębiorcy. W niniejszej sprawie, niewątpliwie taka tajemnica istnieje. Dodatkowo, wobec braku wykazania istnienia interesu publicznego, na który skarżąca miałaby się powoływać, Spółka wydała prawidłową decyzję.W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania o niezasadności skargi. Kierując się przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwana dalej: "p.p.s.a."), Sąd nie znalazł żadnych innych podstaw skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła M. M., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 w zw. z art. 134 p.p.s.a., polegające na ich błędnym zastosowaniu poprzez oddalenie skargi na skutek błędnego stwierdzenia przez Sąd, że organ prawidłowo uzasadnił odmowę udostępnienia informacji publicznej, mimo że w uzasadnieniu decyzji brak jest precyzyjnego określenia liczby dokumentów, których dotyczy wniosek i które miałyby zostać poddane anonimizacji, co stanowi naruszenie przepisów art. 7, 10, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a. oraz wpływa na nieprawidłową ocenę ustaleń faktycznych dokonanych przez organ.Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego według norm przepisanych, a także oświadczyła, iż zrzeka się rozprawy.Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie bezczynności organu zobowiązanego ustawą o dostępie do informacji publicznej, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten analizował i oceniał prawidłowość rozpoznania wniosku M. M. z dnia 12 stycznia 2022 r. o udzielenie informacji publicznej dotyczącej realizowanych przez Spółkę w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 11 stycznia 2022 r. na podstawie przepisów art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, zwana dalej: "Prawo energetyczne"), [...] [...] gm. [...] źródeł współpracujących z siecią, w tym instalacji odnawialnych źródeł energii o mocy powyżej 50 kW.W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, Lex nr 337811; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Strona skarżąca kasacyjnie wiąże zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. z art. 7, 10, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a. upatrując naruszenia tych przepisów w braku precyzyjnego określenia liczby dokumentów, których dotyczy wniosek i które miałyby zostać poddane anonimizacji co wpływa na nieprawidłową ocenę ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. Skarżąca nie sprecyzowała ani postaci naruszenia wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (czy nastąpiło to przez błędną ich wykładnię, czy też błędne ich zastosowanie), ani też w czym upatruje naruszenia każdego z tych przepisów. Co więcej zauważyć należy, że niektóre z tych przepisów dzielą się na niższe jednostki redakcyjne (art. 10 na trzy paragrafy, a art. 77 na cztery paragrafy). Tymczasem przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12). Takiej wady konstrukcyjnej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konwalidować, gdyż nie jest uprawniony do uzupełniania za stronę zarzutów kasacyjnych. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09). To bowiem, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i oceną okoliczności sprawy dokonaną przez Sąd nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., który ma charakter wynikowy i określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Oznacza to także, że w niniejszej sprawie prawidłowo został zastosowany przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.