Wyrok - I OSK 686/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 31 marca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Dnia 31 marca 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1071/23 w sprawie ze skargi D.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] maja 2Oddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Dnia 31 marca 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1071/23 w sprawie ze skargi D.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] maja 2
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne
ZUS
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
Data orzeczenia
31 marca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Wesołowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 16 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę D.N. (Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (Kolegium) z [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania świadczenia rodzicielskiego.Wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.Wnioskiem z 13 sierpnia 2019 r. Skarżąca zwróciła się do Wójta Gminy Miejsce P. (Wójt) o przyznanie świadczenia rodzicielskiego na rzecz córki – O.N. Następnie zaś wnioskiem z 3 września 2019 r. zwróciła się o zawieszenie postępowania w sprawie. Wójt postanowieniem z [...] września 2019 r. zawiesił postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie przyznania Skarżącej prawa do świadczenia rodzicielskiego wskazując jako podstawę prawną zawieszenia art. 98 § 1 k.p.a.Decyzją z [...] marca 2023 r. Wójt umorzył w całości postępowania administracyjne prowadzone w przedmiocie przyznania Skarżącej prawa do świadczenia rodzicielskiego wskazując, że w okresie trzech lat od zawieszenia postępowania Skarżąca nie zwróciła się z wnioskiem o podjęcie postępowania. To zaś, w świetle art. 98 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.", uprawniało do uznania, że wniosek inicjujący postępowanie został wycofany i w konsekwencji do umorzenia postępowania. Kolegium decyzją z [...] maja 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę wniesioną przez Skarżącą wyjaśniając, że w sprawie nie ma sporu, iż do 3 września 2022 r. nie zwróciła się ona do organu I instancji o podjęcie zawieszonego postępowania. To zaś, w świetle art. 98 § 2 k.p.a. obligowało do umorzenia zawieszonego postępowania administracyjnego. Sąd wskazał, że postanowienie Wójta z [...] września 2019 r. zawierało czytelne pouczenie o treści art. 98 § 2 k.p.a. (pkt 2 pouczenia).Sąd podkreślił również, że będąc związany przedmiot zaskarżenia nie mógł zweryfikować zarzutów związanych z brakiem obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego. Ocenie Sądu podlegała bowiem wyłącznie legalność decyzji o umoczeniu postępowania na skutek niezłożenia wniosku o podjęcie postępowania administracyjnego zawieszonego uprzednio na wniosek strony.Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu Wojewódzkiego skargą kasacyjną w całości zarzucając mu naruszenie przepisów:1) art. 134 § 1 w związku z art. 98 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. z 2023 n, poz.1634 t.j.) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na zawężeniu zbadania sprawy wyłącznie do kwestii umorzenia postępowania, w sytuacji gdy podstawowym zarzutem wnioskodawczym było zastosowanie przez organ błędnej podstawy zawieszenia postępowania,2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich podniesionych zarzutów skarżącej, nieodniesienie do nich, co uniemożliwiło prawidłowe rozpoznanie sprawy,3) art. 105 § 1 w związku z art. 98 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. u. z 2022 r., poz. 2000. tj.) poprzez ich nieuzasadnione zastosowanie,4) art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie,5) art. 7 8 i 9 w związku z art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie.Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji oraz uchylenie decyzji Wójta Gminy Miejsce P., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych.W uzasadnieniu wskazała, że w sprawie bezspornym jest, że Wójt zawiesił postępowanie na podstawie błędnej podstawy prawnej, stosując zawieszenie fakultatywne w miejsce obligatoryjnego. Tymczasem zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Takie, a nie inne sformułowanie powyższego przepisu wskazuje na fakt, że organ jest zobligowany do zawieszenia postępowania w razie ujawnienia okoliczności uzależniającej wydanie decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Zagadnieniem wstępnym w sprawie było uprawnienie Skarżącej do świadczenia macierzyńskiego, w której to sprawie toczyło się postępowanie sądowe. W tej sytuacji organ winien zawiesić postępowanie na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. co równocześnie uniemożliwiało mu zawieszenie postępowania na zasadzie art. 98. Powyższe wprost świadczy o popełnieniu przez organ uchybienia na tyle istotnego i oczywistego, że niezależnie od treści zarzutów Skarżącej, powinno być ono dostrzeżone i uwzględnione przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie tylko mógł, ale powinien dokonać badania i oceny prawidłowości całokształtu postępowania zwieńczonego zaskarżonym postanowieniem Wójta.Skarżąca zwróciła uwagę, że jak wynika z treści art. 141 § 4 p.p.ka. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonego wyroku, jakkolwiek przywołuje część zarzutów Skarżącej, to jednak nie wskazuje ich wszystkich, co w jej ocenie skutkuje wadliwością rozstrzygnięcia. Sąd nie odniósł się do zarzutów naruszenia art. 7, 8 i 9 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., pomimo że działanie organu w sprawie w sposób oczywisty stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego.Skarżąca podkreśliła, że ani organ pierwszej i drugiej instancji jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniosły się do kwestii istnienia zagadnienia wstępnego. Skarżąca bowiem wskazując na fakt toczącego się postępowania w przedmiocie podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przekazała organowi I instancji informację o istnieniu podstawy do zawieszenia postępowania z urzędu, co zostało przez organy zignorowane. Wskazała, że organ po uzyskaniu wiedzy o podstawie do obligatoryjnego zawieszenia postępowania wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w trybie fakultatywnym, by po upływie prawem zakreślonego terminu postępowanie to umorzyć, pozbawiając wnioskodawczynię prawa do uzyskania świadczenia. W tej sytuacji należało w ocenie Skarżącej zadać sobie pytanie, jaki przebieg miałaby przedmiotowa sprawa, gdyby wnioskodawczym o postępowaniu w zakresie podlegania ubezpieczeniom nie poinformowała organu w ogóle. Zapewne organ zbadałby istnienie jej tytułu ubezpieczenia (a w konsekwencji uprawnienia do świadczeń) i zawiesiłby postępowanie z urzędu, a następnie (ewentualnie z zastosowaniem procedury określonej w art. 100 k.p.a.), po wydaniu i uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia w przedmiocie ubezpieczenia, podjąłby z urzędu postępowanie, co w tym trybie nie jest ograniczone żadnym terminem.Oznacza to, że Skarżąca informując organ o podstawie do zawieszenia postępowania padła ofiarą własnego sumiennego działania oraz naruszenia przez organ podstawowych zasad postępowania administracyjnego, czego konsekwencje ponosi wyłącznie ona.Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.Przystępując do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy zwrócić uwagę na niestaranność ich sformułowania. Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).Skarżąca nie przypisała podnoszonych przez siebie zarzutów do żadnej podstawy kasacyjnej, przywołując jako wzorce kontroli zarówno przepisy p.p.s.a. (zarzuty objęte punktem 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej) jak i przepisy k.p.a. (zarzuty objęte punktem 3, 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej). Skarżąca stawiając Sądowi Wojewódzkiemu zarzuty objęte punktami 3,4 i 5 petitum skargi kasacyjnej nie powiązała ich z przepisami ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd kasacyjny przypomina, że sądy administracyjne nie stosują przepisów k.p.a. (czy też innych przepisów regulujących sposób postępowania przed organami administracji) a jedynie kontrolują prawidłowość ich zastosowania przez organy administracji. Jeżeli w ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd Wojewódzki nie dostrzegł naruszenia określonych przepisów postępowania, których dopuściły się orzekające w sprawie organy, wówczas w skardze kasacyjnej jej autor winien wskazać jakie to przepisy ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszone zostały przez sąd pierwszej instancji wskazując jednocześnie, jakich naruszeń w postępowaniu administracyjnym sąd ten nie dostrzegł.Zaistniała wadliwość sformułowania zarzutów podniesionych w punktach 3-5 petitum skargi kasacyjnej nie uniemożliwia jednak sądowi kasacyjnemu odniesienia się do nich. W świetle bowiem uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, tak sformułowane zarzuty wymagają jednak wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie przywołanej za ich pomocą argumentacji.Najdalej idącym zarzutem był zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to jest zarzut niewskazania w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów Skarżącej, niedoniesienie się do nich co uniemożliwiło prawidłowe rozpoznanie sprawy. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, naruszenia tego Skarżąca upatruje w nieodniesieniu się do podnoszonej przez nią argumentacji dotyczącej podstawy prawnej, jaka winna zostać zastosowana przez organ pierwszej instancji przy wydawaniu postanowienia z [...] września 2019 r. W ocenie Skarżącej ową podstawą prawną winien być art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a nie zaś wskazany przez organ art. 98 § 1 k.p.a.Odnosząc się do tak uzasadnionego zarzutu wyjaśnić należy, że wbrew stanowisku Skarżącej, Sąd pierwszej instancji dostrzegł przywoływaną przez nią argumentację dotyczącą wadliwości podstawy prawnej postanowienia o zawieszeniu postępowania. Wyjaśnił jednak, że z uwagi na zakres sprawy poddanej jego rozstrzygnięciu, nie mógł zweryfikować zarzutów związanych z brakiem obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego.Skarżąca pogląd Sądu dotyczący zakresu rozpoznawanej sprawy kwestionowała przywołując zarzut naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 98 § 2 p.p.s.a.Sąd kasacyjny wyjaśnia, że zarzut naruszenia art. 98 § 2 p.p.s.a. w realiach niniejszej sprawy jest niezrozumiały. Przywołany przez Skarżącą przepis znajduje się w rozdziale 7 – Posiedzenia sądowe. Zgodnie z nim "Przewodniczący może odebrać głos, gdy przemawiający go nadużywa, jak również uchylić pytanie, jeżeli uzna je za niewłaściwe lub zbyteczne." Niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, nie doszło zatem do przypadku odebrania głosu przez przewodniczącego z uwagi na jego nadużycie przez przemawiającego.Stawiając zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarżąca dąży w istocie do wykazania, że w ramach sądowej kontroli decyzji o umorzeniu postępowania wydanej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 98 § 2 k.p.a., to jest z uwagi na niezłożenie w terminie trzech lat od daty zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 §1 k.p.a. wniosku o jego podjęcie, Sąd winien skontrolować prawidłowość podstawy prawnej wskazanej w postanowieniu o zawieszeniu postępowania.Sąd kasacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowiska tego nie podziela.Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem o zawieszenie postępowania. Rzeczywiście, wskazała w nim również, że wnosi o zawieszenie postępowania do czasu wyjaśnienia sprawy z ZUS. Organ uwzględniając wniosek Skarżącej zawiesił postępowanie, wskazując jako podstawę zawieszenia art. 98 § 1 k.p.a. oraz (na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji) pouczając o konsekwencjach niezłożenia w terminie 3 lat wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. W sprawie nie ma sporu co do tego, że postanowienie to wraz z pouczeniem zostało Skarżącej doręczone. Postanowienie to nie zostało również zaskarżone przez Skarżącą.Prawidłowość przyjętej przez organ podstawy prawnej dla postanowienia o zawieszeniu postępowania mogłaby podlegać kontroli w ramach postępowania instancyjnego i ewentualnie – sądowoadministracyjnego. Natomiast na etapie rozpoznawania sprawy dotyczącej prawidłowości decyzji o umorzeniu postępowania, badanie czy organ postąpił prawidłowo uznając, że o zawieszenie postępowania wystąpiła jedyna jego strona, zatem możliwe jest zastosowanie art. 98 § 1 k.p.a. jest nie jest możliwe. W postępowaniu dotyczącym prawidłowości wydania decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. mogą być badane kwestie dotyczące prawidłowości przyjęcia przez organ, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe na skutek uznania, że żądanie strony zostało wycofane. W postępowaniu takim badaniu podlega co do zasady, czy wydane zostało postanowienie w trybie art. 98 § 1 k.p.a., czy strony zostały powiadomione o konsekwencjach niezłożenia wniosku o podjęcie postępowania w terminie trzech lat od daty zawieszenia a wreszcie – czy upłynął termin wskazany w art. 98 § 2 k.p.a.Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie Sądu kasacyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zagadnienie wstępne, o którym mowa w analizowanym przepisie, to zagadnienie od którego rozstrzygnięcia zależy możliwość dalszego prowadzenia postępowania, nie zaś jedynie treść rozstrzygnięcia. Innymi słowy, instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie w przypadku, gdy pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie "zależy od uprzedniego" świadczy o tym, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji, a zatem zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2024 r. II OSK 559/22 i cytowane w nim orzecznictwo).Nie jest zatem możliwe w sprawie dotyczącej umorzenia postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. analizowanie, czy organ do którego wpłynął wniosek o zawieszenie postępowania winien był rozważyć jednocześnie, czy nie zachodzi inna podstawa do zawieszenia. Kwestia ta mogłaby podlegać badaniu w ramach postępowania wywołanego wniesieniem ewentualnego zażalenia. Jedynie w takim postępowaniu organ odwoławczy (a następnie ewentualnie Sąd administracyjny) mógłby zbadać czy postępowanie prowadzone przed innym organem rzeczywiście uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, czy też od jego wyniku zależy jedynie treść rozstrzygnięcia, jakie mogłoby być wydane w tej konkretnej sprawie.Przedstawiona przez Skarżącą argumentacja dotycząca ewentualnego samodzielnego zawieszenia przez organ postępowania w sprawie przyznania prawa do świadczenia rodzicielskiego na skutek ustalenia, że toczy się postępowanie dotyczące potwierdzenia podlegania przez nią ubezpieczeniu społecznemu ma charakter jedynie hipotetyczny.W konsekwencji zarzuty objęte punktem 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadne.Niezasadny jest w konsekwencji zarzut objęty punktem 4 petitum skargi kasacyjnej. Problematyka stosowania art. 97 § 1 pkt 4 i art. 97 § 2 k.p.a. nie zaistniała w niniejszej sprawie. Niniejsza sprawa dotyczyła bowiem prawidłowości decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na niezgłoszenie wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego na wniosek strony. Co za tym idzie nie można uznać, że Sąd Administracyjny nie dostrzegł naruszenia przez organy art. 105 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 98 § 2 k.p.a. Jak już wskazywano, w sprawie nie były sporne ani data zawieszenia postępowania na skutek wniosku złożonego przez Skarżącą, ani też brak złożenia przez nią wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w terminie wskazanym w art. 98 § 2 k.p.a., co skutkowało uznaniem przez organy, że żądanie przyznania świadczenia rodzicielskiego uznać należało za wycofane. Nie można również zarzucić Sądowi pierwszej instancji niedostrzeżenia naruszenia przez organy przepisów postępowania przywołanych w punkcie 5 petitum skargi kasacyjnej, to jest art. 7, art. 8 i art. 9 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki, organ I instancji informując Skarżącą o treści art. 98 § 2 k.p.a. wywiązał się z ciążącego na nim z mocy art. 9 k.p.a. obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ nie naruszył ani art. 7 ani art. 77§ 1 k.p.a. ustalił bowiem wszystkie niezbędne okoliczności sprawy - to jest ustalił podstawę prawną postanowienia o zawieszeniu postępowania, upływ terminu od daty jego wydania jak również fakt braku zgłoszenia wniosku o podjęcie postępowania w terminie wskazanym w art. 98 § 2 k.p.a.Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., to oprócz opisanego wyżej uchybienia polegającego na braku powiązania go z odpowiednim przepisem p.p.s.a. sformułowany on został w sposób uniemożliwiający odniesienie się do niego przez Sąd kasacyjny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r. I OSK 249/21 i powołane tam orzecznictwo, wyrok z 27 maja 2022 r. I OSK 913/21). Skarżąca przywołał jako wzorzec kontroli art. 8 k.p.a. składający się z dwóch jednostek redakcyjnych nie wskazując jednak konkretnie przepisu naruszonego przez Sąd pierwszej instancji.Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnejW niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a..