Postanowienie - I FSK 1018/21 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 31 marca 2025
Teza
Odmówiono uzupełnienia wyroku; Odmówiono sprostowania wyroku. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie o uzupełnienie i sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1018/21, w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 140Odmówiono uzupełnienia wyroku; Odmówiono sprostowania wyroku. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie o uzupełnienie i sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1018/21, w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 140
Data orzeczenia
31 marca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Hieronim Sęk
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odmówiono uzupełnienia wyroku; Odmówiono sprostowania wyroku
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1018/21, Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej L. K. (dalej: Skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1407/19, wydanego w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 30 września 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) - w punkcie pierwszym sentencji oddalił skargę kasacyjną, w punkcie drugim sentencji zasądził od Skarżącego na rzecz Dyrektora IAS zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych.2. Pismem procesowym z dnia 6 marca 2025 r. Dyrektor IAS złożył na podstawie "art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) "Wniosek o uzupełnienie wyroku" wymienionego na wstępie w zakresie zasądzonych od Skarżącego na rzecz Dyrektora IAS zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt 2 sentencji wyroku z dnia 8 stycznia 2025 r.) w ten sposób, że zwrot "480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych" zastąpić zwrotem "1800 (tysiąc osiemset) złotych". Według organu podatkowego przedmiotem zaskarżenia w sprawie była bowiem należność pieniężna wynosząca 9.812 zł, zatem zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935; dalej: rozporządzenie r.pr.) stawka minimalna od tej kwoty wynosi 1800 zł. W konsekwencji tego organ wniósł także o sprostowanie oczywistej omyłki w punkcie 2.5 uzasadnienia powyższego wyroku przez zastąpienie zwrotu "oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z pkt 1 lit. c" zwrotem "oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z pkt 1 lit. a".Natomiast w przypadku nieuznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że zostały spełnione wymogi z art. 157 § 1 P.p.s.a. dające podstawę do uzupełnienia wyroku z dnia 8 stycznia 2025 r., Dyrektor IAS zawnioskował o potraktowanie jego wniosku jako wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki [w punkcie 2 sentencji tego wyroku], tj. o orzeczenie w miejsce kwoty "480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych" zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, kwoty "1800 (tysiąc osiemset) złotych" oraz sprostowanie oczywistej omyłki w punkcie 2.5 uzasadnienia powyższego wyroku przez zastąpienie zwrotu "oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z pkt 1 lit. c" zwrotem "oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z pkt 1 lit. a".Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.3. Wniosek Dyrektora IAS o uzupełnienie i (warunkowo) o sprostowanie wyroku z dnia 8 stycznia 2025 r. nie zasługiwał na uwzględnienie.3.1. Przede wszystkim odnotować wypadało, że właściwą podstawą prawną do ewentualnego uzupełnienia wyroku stanowi art. 157 P.p.s.a., a nie - jak podano na wstępie pisma Dyrektora IAS - art. 156 P.p.s.a., który odnosi się do problematyki sprostowania orzeczenia.Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.W świetle zaś art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.Niemniej, w sprawie tej nie wystąpiły podstawy ani do uzupełnienia wyroku (art. 157 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie ma w jego zakresie brakujących elementów, o które należałoby uzupełnić wyrok, ani do jego sprostowania (art. 156 § 1 P.p.s.a.), bowiem nie stwierdzono w jego treści (sentencji lub uzasadnieniu) oczywistej omyłki, o której mowa w piśmie organu.3.2. W sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1018/21, zasądzone na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. od Skarżącego na rzecz Dyrektora IAS koszty postępowania kasacyjnego obejmowały zwrot kosztów zastępstwa procesowego tego organu przez radcę prawnego (w każdej instancji występował inny pełnomocnik), który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 8 stycznia 2025 r. Sąd ten, co wynika z uzasadnienia wyroku, nie zastosował przy tym instytucji miarkowania przy zasądzaniu kosztów postępowania kasacyjnego i nie orzekał o odstąpieniu od zasądzenia zwrotu tych kosztów w części lub w całości.Zgodnie z treścią powyższych przepisów ustawowych dotyczących problematyki kosztów postępowania w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach oraz poniesione wydatki; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną.Natomiast w myśl § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia r.pr. stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2, (...) c) w innej sprawie - 480 zł.Z kolei według § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia r.pr. stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.Przy czym w uzasadnieniu wyroku objętego wnioskiem Dyrektora IAS wyjaśniono, że na podstawie wykładni systemowej § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a-c rozporządzenia r.pr. przyjąć należało, że za odpowiedź na skargę kasacyjną i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a tego aktu prawnego, co wsparto odwołaniem się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12.3.3. Stawka minimalna, w myśl § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia r.pr., dla takiej sprawy sądowoadministracyjnej jak zakończona prawomocnym wyrokiem z dnia 8 stycznia 2025 r., wynosiła 480 zł, a nie jak wskazał organ podatkowy w rozpoznanym tu wniosku 1.800 zł - powołując się [wadliwie] na § 2 pkt 4 rozporządzenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem stawka minimalna wynosi 1.800 zł, ale tylko wtedy, gdy istnieje wartość przedmiotu sprawy i mieści się ona w przedziale kwot powyżej 5.000 zł do 10.000 zł.W niniejszej sprawie - jak przyjęto w postępowaniu sądowym od momentu jej zainicjowania skargą Skarżącego na decyzję ostateczną z dnia 30 września 2019 r. - przedmiotem "sporu" między nim i organem podatkowym była odmowa zwolnienia z podatku VAT czynności w postaci importu towarów, a to z uwagi na niespełnienie jednego z warunków właściwych dla takiego zwolnienia (na gruncie prawa celnego ów import pierwotnie był deklarowany w zgłoszeniu celnym jako objęty zwolnieniem od należności celnych przywozowych w ramach tzw. mienia przesiedlenia i w konsekwencji miał również z tego powodu korzystać na gruncie prawa podatkowego ze zwolnienia z podatku VAT).Skarżący nie kwestionował natomiast samej kwoty podatku VAT jako należności pieniężnej - domagał się zwolnienia od tego podatku właściwego dla importu w warunkach przywozu dotyczących mienia przesiedlenia i w tym właśnie tkwił zasadniczy powód wniesienia skargi inicjującej sprawę sądowoadministracyjną. Z tego względu najpierw wpis od skargi (500 zł), a następnie wpis od skargi kasacyjnej (250 zł) pobrano jako wpis stały, a nie stosunkowy zależny od wartości przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 231 P.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.Skoro o wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono, zasądzając od Skarżącego na rzecz Dyrektora IAS kwotę 480 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., to nie było podstaw do uzupełnienia i do sprostowania orzeczenia w zakresach dotyczących wysokości tych kosztów oraz ich podstawy prawnej.3.4. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 156 § 1 i § 2 zdanie pierwsze, oba w związku z art. 160 i art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.Skoro o wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono, zasądzając od Skarżącego na rzecz Dyrektora IAS kwotę 480 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., to nie było podstaw do uzupełnienia i do sprostowania orzeczenia w zakresach dotyczących wysokości tych kosztów oraz ich podstawy prawnej.3.4. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 156 § 1 i § 2 zdanie pierwsze, oba w związku z art. 160 i art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.