Wyrok - II SA/Rz 137/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - z dnia 2 kwietnia 2025
Teza
Oddalono sprzeciw. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprzeciwu A Sp. z o.o. z/s w R. od decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 4 grudnia 2024 r. nr I-III.7721.1.22.2024 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę - oddala sprzeciw - UZASADNIENIE II SA/Rz 137/25U z a s a d n i e n i ePrzedmiotem sprzeciwu A. Sp. z o.o. z/s w R. jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 4 grudnia 2024Oddalono sprzeciw. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprzeciwu A Sp. z o.o. z/s w R. od decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 4 grudnia 2024 r. nr I-III.7721.1.22.2024 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę - oddala sprzeciw - UZASADNIENIE II SA/Rz 137/25U z a s a d n i e n i ePrzedmiotem sprzeciwu A. Sp. z o.o. z/s w R. jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 4 grudnia 2024
Data orzeczenia
2 kwietnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Przewodniczący
Piotr Godlewski
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Rozstrzygnięcie
Oddalono sprzeciw
UZASADNIENIE
II SA/Rz 137/25U z a s a d n i e n i ePrzedmiotem sprzeciwu A. Sp. z o.o. z/s w R. jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 4 grudnia 2024 r. nr I-III.7721.1.22.2023 dotycząca odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę.Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, po rozpatrzeniu wniosku B.B. z 28 czerwca 2021 r., Prezydent Miasta [...] decyzją z 7 września 2021 r. nr 579/2021 znak AR.6740.64.26.2021.AG64 udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn: "Budowa 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej w dwóch zespołach z wewnętrzną instalacją energii elektrycznej, c.o., gazu, wod.-kan. przyłącza kanalizacji sanitarnej i wody do 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, rozbudowa sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej" na działce nr [...] i [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w R..K.S., G.S. i M.S. wnioskiem z 30 września 2021 r. zwrócili się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją, wskazując na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.).28 października 2021 r. - powołując się na tą samą podstawę prawną - wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją złożył R.S.Prezydent decyzją z 3 stycznia 2023 r. nr AR.6740.64.26.2021.AG64 odmówił uchylenia decyzji własnej z 7 września 2021 r.; Wojewoda decyzją z 9 czerwca 2023 r. nr I-III.7721.1.4.2023 uchylił w całości decyzję Prezydenta.Prezydent, w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z 9 maja 2024 r. nr AR.6740.64.26.2021.AG64 - działając na podstawie art. 151 § 2, art. 146 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. - orzekł, iż decyzja Prezydenta M. [...] z 7 września 2021 r. została wydana z naruszeniem prawa, a jej uchylenie nie jest możliwe, bowiem w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Naruszenia prawa o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ I instancji upatrywał w fakcie, iż decyzja nie została doręczona stronom postępowania, tj. G.S., K.S., M.S. oraz R.S.Odnośnie podstawy wznowieniowej wynikającej z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (stanowiącego, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe), organ I instancji wskazał, że na potwierdzenie powyższego wnioskodawcy nie przedstawili prawomocnego orzeczenia sądu ani innego organu, który stwierdziłby, że dołączone dokumenty są fałszywe.Prezydent wskazał ponadto, że projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane należące do właściwej izby samorządu zawodowego, inwestor spełnił wszystkie warunki określone w art. 32 ust. 4 p.b., a sprawdzenie przedłożonych dokumentów w oparciu o art. 35 ust. 1 p.b. wykazało zgodność przedstawionych rozwiązań z przepisami prawa, w tym przepisami o ochronie środowiska. Tym samym nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto analiza projektu budowlanego wykazała, że jest on zgodny z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy.W odwołaniu od powyższej decyzji K.S., G.S., M.S. oraz R.S. (reprezentowani przez pełnomocnika – adwokata) zarzucili naruszenie m.in.:1. art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie wyrażające się w wadliwym przyjęciu iż brak jest podstaw do uchylenia objętej wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji z uwagi na okoliczność, iż podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, w sytuacji, gdy jak podaje sam organ w uzasadnieniu decyzji, nieprawidłowo ustalony krąg stron postępowania i przeprowadzenie postępowania bez udziału odwołujących jako stron skutkowało niemożnością wypowiedzenia się przez nich w sprawie oraz w sytuacji, gdy organy nie dokonały całościowej oceny przesłanek warunkujących możliwość zatwierdzenia w sprawie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w tym organ nie odniósł się w sposób wystarczający do zastrzeżeń odnośnie przepisów prawnych, tj. art. 35 ust. 1 p.b. oraz § 13, 19 oraz 40 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych;2. art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że decyzji ostatecznej nie można uchylić, ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej;3. art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8-9 p.b. w zw. z § 13 ust. 1 i 2, w zw. z § 57 ust. 1-2 oraz 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla budynku który nie spełniał wymagań w zakresie odległości od innego obiektu, umożliwiającej naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i ich odpowiednie nasłonecznienie;4. art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8-9 p.b. w zw. z § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla budynku który nie spełniał wymagań w zakresie odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji, a w konsekwencji doszło do zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiednich nieruchomości, co było zabronione;5. art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8-9 p.b. w zw. z § 271 ust. 1-7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla budynku który nie spełniał wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego;6. art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 40 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla budynku który nie spełniał wymagań w zakresie miejsc rekreacyjnych dla niepełnosprawnych oraz placu zabaw dla dzieci, jak i wielkości powierzchni znajdującej się na terenie biologicznie czynnym;7. art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 3 pkt 2 w zw. z § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla budynku który nie spełniał wymagań w zakresie odległości parkingów od granic działek;8. art. 107 § 6 w zw. z art. 11 zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak zastosowania, albowiem z motywów zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ je zastosował.Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z 4 grudnia 2024 r. - działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - uchylił decyzję Prezydenta z 9 maja 2024 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając, że narusza ona przepisy postępowania administracyjnego.Organ odwoławczy zacytował przepisy regulujące instytucję wznowienia postępowania administracyjnego. Stwierdził, że Państwo S. we wniosku o wznowienie postępowania wskazali dwie przesłanki wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe) oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Prezydent wznowił postępowanie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., natomiast w aktach sprawy brak postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., mimo, że organ rozpoznał wniosek również w zakresie tej przesłanki. Tymczasem bez uprzedniego wydania postanowienia o wznowieniu postępowaniu organ nie może podejmować czynności mających na celu zbadanie zaistnienia przesłanki wskazanej we wniosku o wznowienie. Naruszenie to świadczy o wadliwości przeprowadzonego przez Prezydenta postępowania, skutkującego uchyleniem jego decyzji w całości. Nierozstrzygnięta pozostaje kwestia wniosku o wznowienie w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., na co zwracał już uwagę Wojewoda w decyzji z 9 czerwca 2023 r., podobnie jak na fakt nierozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta z 7 września 2021 r. na podstawie art. 152 k.p.a. (wniosek ten w dalszym ciągu pozostał nierozpoznany).Ponadto w ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie dokonał należytej oceny kompletności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego. Ocena, czy podmiot który wystąpił o wznowienie postępowania z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. posiada przymiot strony następuje na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został złożony 28 czerwca 2021 r., a więc w dacie, kiedy obowiązywały przepisy przejściowe ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.). Stosownie do art. 27 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych, w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26, przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym niniejsza sprawa winna zostać rozpatrzona w oparciu o przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie złożenia wniosku (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej "P.b").Weryfikacja dokumentów wykazała, że organ I instancji nie dokonał należytej i wyczerpującej oceny w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Prezydenta z 13 października 2020 r. o warunkach zabudowy, do którego obligował go art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) P.b. w zakresie, w jakim w projekcie nie przewidziano otworów okiennych w ścianach szczytowych (skrajne segmenty), a w pkt 2a decyzji wykluczono stosowanie bezokiennych ścian szczytowych skrajnych segmentów, zamykających zespoły zabudowy od strony północnej i południowej.Ponadto zjazd do drogi publicznej od ul. [...] w pzt został przesunięty w kierunku zachodnim w stosunku do pierwotnej lokalizacji znajdującej odzwierciedlenie w decyzji o warunkach zabudowy. Kwestie te powinny zostać wyjaśnione przy udziale inwestora, podobnie jak rozbieżności pomiędzy liczbą projektowanych miejsc postojowych uwidocznionych w pzt - 30, a ich liczbą w opisie technicznym zagospodarowania działki. Niewyjaśnione rozbieżności pomiędzy projektem budowlanym a opisem technicznym do pzt występują także w zakresie wymiarów zewnętrznych projektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych (budynek nr 1 i nr 7: projekt - wymiary zewnętrzne 10.6 m x 7.45 m, pzt - 11,36 m x 7.45 m). Ponadto na pzt nie wskazano odległości projektowanych budynków mieszkalnych nr 4, 5 i 6 od granicy południowo-wschodniej.Wojewoda podał, że zgodnie z ogólną zasadą prawdy obiektywnej określoną w art. 7 k.p.a., organy administracji w toku prowadzonego przez nie postępowania zobowiązane są do podejmowania z urzędu lub na wniosek strony wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Wyrazem realizacji tej zasady jest m. in. art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także art. 80 k.p.a., zgodnie z którym cały materiał dowodowy powinien być podstawą dokonywanej przez organ oceny. Ponadto, w myśl zasady ustalonej w art. 8 k.p.a., organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się również m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. Analiza przeprowadzonego przez Prezydenta postępowania wykazała, że organ I instancji powołane powyżej normy naruszył (co wykazano powyżej), a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.W związku z tym Wojewoda zobowiązał organ I instancji do uwzględnienia wytycznych wskazanych w uzasadnieniu decyzji, dokonania samodzielnej analizy projektu budowlanego, wezwania inwestora do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, a następnie przy udziale wszystkich stron postępowania do rozpatrzenia całego materiału dowodowego z zastosowaniem powołanych wyżej przepisów szczególnych i w zależności od poczynionych ustaleń do wydania rozstrzygnięcia, stosownie do wymagań art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Za przedwczesne uznał organ rozpatrywanie zarzutów podniesionych w odwołaniu. Prezydent powinien krótko ustosunkować się do nich w uzasadnieniu przyszłego rozstrzygnięcia.W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie od decyzji Wojewody z 4 grudnia 2024 r. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego które miało istotny wpływ na wynik sprawy:a) art. 7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w kwestii zbadania, czy zamierzenie inwestycyjne oddziałuje, a jeśli tak, to w jakim stopniu na inne obiekty, w tym obiekty należące do uczestników,b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie,c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, niewyjaśnienia dostatecznie przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia,d) art. 155 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, interesu społecznego lub zasad współżycia społecznego.Wniosła o uchylenie w całości objętej sprzeciwem decyzji Wojewody, umorzenie postępowania prowadzonego przez Wojewodę, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych i przeprowadzenie rozprawy.W uzasadnieniu sprzeciwu A. Sp. z o.o. wywiodła, że rozstrzygnięcie przewidziane w art. 146 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Organ musi zatem w decyzji stwierdzającej wydanie poprzedniej decyzji z naruszeniem prawa opartej na tej podstawie wykazać, że mimo wadliwości formalnej, taka decyzja pozbawiona była wadliwości materialnej, co w niniejszym przypadku miało miejsce.Pomimo, iż wnioskujący o wznowienie nie zostali włączeni do kręgu stron postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, Spółka nadal utrzymuje, iż organy wydające decyzję o pozwoleniu na budowę wydały rozstrzygnięcie odpowiadające w swej istocie prawu. Spółka i jej poprzednik prawny spełnili wszelkie wymagania przewidziane przez P.b. i inne regulacje prawne. W sprawie działał uprawniony projektant. Projektant jest profesjonalistą, podmiotem fachowym, wobec czego należy uznawać, iż podejmowane przez niego czynności spełniają standardy ustawowe, zaś rolą urzędników organu administracyjnego jest ewentualne dokonanie oceny wykonywanych przez projektanta czynności. Powyższe rozważania jednoznacznie prowadzą do wniosku, iż w przypadku gdyby nieruchomości stanowiące własność wnioskodawców znajdowały się w obszarze oddziaływania obiektu, w wyniku takich ustaleń poczynionych przez projektanta, to zostaliby oni bez wątpienia poinformowani o planowanej inwestycji. Brak włączenia nieruchomości wnioskodawców do obszaru oddziaływania ma bezpośrednie przełożenie na wykluczenie ich z kręgu stron postępowania w myśl art. 28 k.p.a.W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu objętej nim decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:sprzeciw jest niezasadny.Zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasacyjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter formalny. W ramach tak przeprowadzanej kontroli Sąd nie ma podstaw prawnych, aby odnosić się do zarzutów merytorycznych podnoszonych w skardze. Nie może również zastąpić organu odwoławczego w dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji. Szersza kontrola sądowa jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Przepis art. 64e P.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 P.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi (por. wyroki NSA z 7 grudnia 2017 r. II OSK 3001/17 i z 17 stycznia 2019 r. II OSK 3517/18, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Obie zdefiniowane w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki muszą wystąpić łącznie. Odstępując zatem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy poprzez zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i wydanie decyzji kasacyjnej, organ odwoławczy zobligowany jest do wykazania, jakie przepisy postępowania i w jaki sposób naruszył organ I instancji oraz wskazać, jakich konkretnie kwestii nie wyjaśnił, równocześnie wykazując, że ich wyjaśnienie ma istotny (a nie jakikolwiek) wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Niewyjaśnienie kwestii nie mających istotnego wpływu na wynik sprawy lub też kwestii które organ II instancji może wyjaśnić we własnym zakresie wyklucza zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Inaczej ujmując, uchybienie przepisom postępowania nawet jeśli miało miejsce i jest bezsporne, a sprawa wymaga dodatkowych ale nie kluczowych dla końcowego załatwienia sprawy wyjaśnień, wyłącza zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., które w zamyśle ustawodawcy ma być ograniczone do niezbędnego minimum. Stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania przez organ w praktyce sprowadza się do zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, przy czym w przypadku decyzji kasacyjnej oprócz wskazania w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych (wyartykułowanych) przepisów postępowania, organ ma obowiązek wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy, rozumiany jako istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym zarzuconym organowi I instancji a orzeczeniem organu I instancji. Ten związek przyczynowy jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Jeśli wpływ na wynik sprawy nie był istotny, to organ odwoławczy dysponuje narzędziem w jakie wyposaża go art. 136 k.p.a. w postaci uprawnienia do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi który wydał decyzję. Takie działanie organu odwoławczego pozwala na uniknięcie skorzystania z art. 138 § 2 k.p.a. i wydania jednego z rozstrzygnięć wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. bez konieczności kierowania sprawy z powrotem do organu I instancji.W rozpoznawanej sprawie uznanie, że organ odwoławczy nie nadużył swej kompetencji do podjęcia decyzji kasacyjnej wymagałoby stwierdzenia, że Wojewoda po pierwsze: wyszczególnił przepisy proceduralne jakim uchybił Prezydent wydając decyzję odmawiającą uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, po drugie: wyjaśnił, jakich okoliczności - w kontekście przesłanek odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu - nie ustalił Prezydent, i po trzecie: uprawdopodobnił, że ich ustalenie w ponownie prowadzonym postępowaniu może (choć nie musi) zaważyć na wyniku sprawy, tj. skutkować uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto obowiązkiem organu odwoławczego jest wyjaśnienie, że stwierdzonych uchybień nie może usunąć w trybie art. 136.Ocena objętej sprzeciwem decyzji przeprowadzona w zakresie wyznaczonym treścią art. 64e w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. doprowadziła do oddalenia sprzeciwu, bowiem w ocenie Sądu zaistniały przyczyny uzasadniające wydanie przez organ odwoławczy decyzji o charakterze kasacyjnym.Kolegium uchylając decyzję organu I instancji w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. wyszczególniło naruszone przez ten organ przepisy postępowania (art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a.). Równocześnie wskazało, że organ I instancji nie poczynił niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kontekście przesłanek zasadności zastosowania art. 146 k.p.a. i przedwcześnie, bez oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznało, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej z 7 września 2021 r. Organ odwoławczy wyjaśnił jakich konkretnych uchybień w obrębie postępowania dowodowego dopuścił się organ I instancji wskazując, że:a) organ I instancji nie dokonał należytej i wyczerpującej oceny w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy z projektu wynika, że ściany szczytowe budynków nr 1, 3, 4 i 7 (skrajne segmenty) nie posiadają żadnych otworów okiennych, zaś w pkt 2a powyższej decyzji wykluczono stosowanie bezokiennych ścian szczytowych skrajnych segmentów, zamykających zespoły zabudowy od strony północnej i południowej,b) organ I instancji nie dostrzegł i nie wyjaśniał kwestii przesunięcia w projekcie zagospodarowania terenu zjazdu do drogi publicznej od ul. [...] w kierunku zachodnim w stosunku do jego usytuowania w decyzji o warunkach zabudowy,c) organ I instancji nie dostrzegł i nie odniósł się do rozbieżności pomiędzy częścią rysunkową projektu zagospodarowania terenu zawartą w projekcie budowlanym pomiędzy a opisem technicznych zagospodarowania działki w zakresie projektowanych miejsc postojowych (30 - część rysunkowa, 28 - opis techniczny),d) organ I instancji nie dostrzegł i nie odniósł się do rozbieżności w zakresie wymiarów zewnętrznych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w opisie technicznym do projektu zagospodarowania terenu (pzt) w projekcie budowlanym (tom I): na str. 53 oraz 55 projektu wskazano, iż budynki odpowiednio nr 1 i 7 będą mieć wymiary zewnętrzne 10.6 m x 7.45 m, a zgodnie z pzt wymiary te wynoszą 11,36 m x 7.45 m. Podobne rozbieżności występują odnośnie budynku nr 1 pomiędzy pzt a częścią rysunkową projektu, na której wymiary te wynoszą również 7.45 m x 11.36 m (tom II, str. 22 Rzut parteru). Ponadto na pzt nie wskazano odległości projektowanych budynków mieszkalnych nr 4, 5 i 6 od granicy południowo-wschodniej.W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a. Wskazał bowiem na przepisy postępowania których naruszenia dopuścił się organ I instancji oraz wyszczególnił okoliczności, których organ I instancji nie wyjaśnił, naruszając tym samym owe przepisy proceduralne. Uzasadnienie w tym zakresie jest szczegółowe i spełnia również ciążący na organie orzekającym kasacyjnie wymóg wykazania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, bowiem wyjaśnienie opisanych wyżej kwestii i rozbieżności przez organ I instancji kwestii może zaważyć na wyniku postępowania. Rację ma zatem organ odwoławczy stwierdzając, że organ I instancji zbyt arbitralnie i pochopnie uznał, że inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Ewentualna niezgodność mogłaby bowiem skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zaś w realiach rozpatrywanej sprawy uchyleniem, we wznowionym postępowaniu, decyzji o pozwoleniu na budowę.Sąd zauważa, że Kolegium wprawdzie wprost nie odniosło się do możliwości lub braku możliwości skorzystania z uprawnień nadanych mu przepisem art. 136 k.p.a., ale wynika to pośrednio z uzasadnienia decyzji tego organu i nie wpływa na jej legalność. Z uzasadnienia decyzji wynika bowiem, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a zatem dokonanie brakujących ustaleń przez organ II instancji, w ocenie Sądu, skutkowałoby naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.).Dodatkowo należy zauważyć, że organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji również naruszenie polegające na tym, że o ile wydane zostało postanowienie o wznowieniu postępowaniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to w aktach sprawy brak postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ I instancji nie rozpoznał również wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta z 7 września 2021 r. na podstawie art. 152 k.p.a.Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu sprzeciwu.. orzekł o oddaleniu sprzeciwu.