Postanowienie - II OZ 1021/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Odrzucono zażalenie. Odrzucenie zażalenia, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P., D. K. i D. K.1 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 610/24 utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 stycznia 2025 r. w sprawie ze skargi K. P. na decyzję MaOdrzucono zażalenie. Odrzucenie zażalenia, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P., D. K. i D. K.1 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 610/24 utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 stycznia 2025 r. w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Ma
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Czerwiński
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 21 marca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 610/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprzeciwu K. P. na postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 8 stycznia 2025 r. odmawiającego przyznania K. P. (dalej jako skarżąca) prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r., nr 814/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki, na podstawie art. 260 § 1 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem, że nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia doręczono skarżącej 23 kwietnia 2025 r.W piśmie z 24 kwietnia 2025 r. (data nadania 29 kwietnia 2025 r.) skarżąca, D.K. i D.K.1, wnieśli "skargę kasacyjną na postanowienie 21.03.2025 r. Wskazali na naruszenie prawa materialnego i błędna interpretację prawa, naruszenie zasady współżycia społecznego i na utratę zaufania do organów Państwa. Naruszenie prawa powinno być przypisane, ich zdaniem, A. K. i A. K.1 a nie skarżącej.Zarządzeniem Przewodniczący Wydziału VII WSA w Warszawie zakwalifikował powyższe pismo jako zażalenie a nie skargę kasacyjną i przedstawił NSA do rozpoznania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:Zażalenie K. P., D.K. i D.K.1 podlega odrzuceniu.Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Z racji tego każdy środek odwoławczy (zażalenie/skarga kasacyjna) nie odniesie zamierzonego skutku bowiem jest niedopuszczalny.Ustawodawca w art. 194 § 1 P.p.s.a. przedstawił katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem, a w art. 173 § 1 P.p.s.a. wskazał postanowienia, na które przysługuje skarga kasacyjna. Nie ma w tych regulacjach postanowienia Sądu wydanego w związku z rozpatrzeniem sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy z art. 260 § 2 P.p.s.a. Uznać zatem należało je za niezaskarżalne. Potwierdza to też treść tego ostatniego przepisu wskazując, że Sąd orzeka jako Sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wydanie orzeczenia jako sąd drugiej instancji jest prawomocnym orzeczeniem w zakresie prawa pomocy a wobec tego niedopuszczalne jest kierowanie na takie orzeczenie jakichkolwiek środków odwoławczych.W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. art. 178 P.p.s.a., z których wynika, że zażalenie, które jest niedopuszczalne podlega odrzuceniu.W niniejszej sprawie Sąd doręczając odpis postanowienia z dnia 21 marca 2025 r. prawidłowo pouczył skarżącą o tym, że na postanowienie to nie przysługują środki odwoławcze (k. 49 akt), a mimo to skarżąca wraz z inną osobą wniosła zażalenie z dnia 24 kwietnia 2025 r. (data nadania 29.04.2025 r.), w którym kwestionuje to postanowienie zarzucając Sądowi naruszenie prawa materialnego, błędną interpretację prawa i naruszenie zasad współżycia społecznego a także zasady zaufania do organów Państwa.Wobec treści doręczenia odpisu postanowienia pismem z 7 kwietnia 2025 r. skarżąca powinna uznać za ostateczne rozstrzygnięcie Sądu wydane jako postanowienie z art. 260 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 260 § 2 zd. 2 P.p.s.a. i przyjąć wynikający z tego skutek, że kwestia prawa pomocy została prawomocnie zakończona z negatywnym dla niej skutkiem. Wobec tego chcąc skarżyć postanowienie MWINB musi pokrywać związane z tym postępowaniem koszty sądowe.Wobec powyższego wniesione przez skarżącą oraz D.K. zażalenie, nie podlega merytorycznej ocenie lecz z powodów procesowych (jako niedopuszczalne – brak możliwości zaskarżenia), należy je odrzucić stosownie do art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. i art. 194 § 1 P.p.s.a.Z akt sprawy wynika, iż skarżąca K. P. skorzystała z możliwości wniesienia sprzeciwu wnosząc ten środek odwoławczy od postanowienia referendarza sądowego z 8 stycznia 2025 r. Tym samym złożenie zażalenia, tym razem na postanowienie Sądu I instancji, utrzymujące w mocy postanowienie wydane przez referendarza sądowego, było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu stosownie do art. 178 P.p.s.a.Argumentacja skarżącej przedstawiona w zażaleniu nie wpływa na fakt, że złożyła ona środek zaskarżenia, który był niedopuszczalny i podlegał odrzuceniu.W tych okolicznościach zażalenie skarżącej było niezasadne i podlegało odrzuceniu stosownie do art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.Zażalenie wniesione przez D.K. i D.K.1 również podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne ale z innej przyczyny. Podstawą prawną odrzucenia będą te same przepisy to jest art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 178 P.p.s.a.Zażalenie tych osób złożone w niniejszej sprawie na postanowienie WSA w Warszawie z 21 marca 2025 r. jest niedopuszczalne, ponieważ osoby te nie były adresatami zaskarżonego postanowienia Sądu o utrzymaniu w mocy postanowienia starszego referendarza sądowego, którym odmówiono przyznania skarżącej prawa pomocy. Adresatem tego postanowienia była wyłącznie K. P. bowiem to jej wniosek o prawo pomocy był przedmiotem oceny referendarza a następnie Sądu.Należy zauważyć, że niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Taka właśnie sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie odnośnie do zażalenia D.K. i D.K.1.W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 178 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.