Postanowienie - II OZ 1026/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Odrzucono zażalenie. Odrzucenie zażalenia, Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlany. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P., D. K., D. K.1 i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 482/24 utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2024 r. w sprawie ze skargi K. P. iOdrzucono zażalenie. Odrzucenie zażalenia, Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlany. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P., D. K., D. K.1 i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 482/24 utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2024 r. w sprawie ze skargi K. P. i
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Czerwiński
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 22 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 482/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprzeciwu D. K. na postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 21 listopada 2024 r. odmawiającego przyznania D. K. (dalej jako skarżąca) prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. P. i D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lutego 2024 r., nr 258/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem, że nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia doręczono skarżącej 3 marca 2025 r.W piśmie z 3 marca 2025 r. (data nadania 10 marca 2025 r.) skarżąca, K. P., D. K.1 i R. P. wnieśli "zażalenie na postanowienie 22.01.2025 r. w odniesieniu do odrzucenia sprzeciwu na postanowienie w sprawie pomocy". Wskazali na naruszenie prawa materialnego, błędną interpretację prawa i naruszenie zasad współżycia społecznego i utratę zaufania do organów Państwa. Naruszenie prawa, ich zdaniem, powinno być zarzucone A. K. i A. K.1.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:Zażalenie D. K., K. P., D. K.1 i R. P. podlega odrzuceniu.Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Z racji tego każdy środek odwoławczy (zażalenie/skarga kasacyjna) nie odniesie zamierzonego skutku bowiem jest niedopuszczalny.Ustawodawca w art. 194 § 1 P.p.s.a. przedstawił katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem, a w art. 173 § 1 P.p.s.a. wskazał postanowienia, na które przysługuje skarga kasacyjna. Nie ma w tych regulacjach postanowienia Sądu wydanego w związku z rozpatrzeniem sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy z art. 260 § 2 P.p.s.a.. Uznać zatem należało je za niezaskarżalne. Potwierdza to też treść tego ostatniego przepisu wskazując, że Sąd orzeka jako Sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wydanie orzeczenia jako sąd drugiej instancji jest prawomocnym orzeczeniem w zakresie prawa pomocy a wobec tego niedopuszczalne jest kierowanie na takie orzeczenie jakichkolwiek środków odwoławczych.W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. art. 178 P.p.s.a., z których wynika, że zażalenie, które jest niedopuszczalne podlega odrzuceniu.W niniejszej sprawie Sąd doręczając odpis postanowienia z dnia 22 stycznia 2025 r. prawidłowo pouczył skarżącą o tym, że na postanowienie to nie przysługują środki odwoławcze (k. 25 akt), a mimo to skarżąca wraz z innymi osobami wniosła zażalenie z dnia 3 marca 2025 r. (data nadania 10.03.2025 r.), w którym kwestionuje to postanowienie zarzucając Sądowi łamanie przepisów prawa.Wobec treści doręczenia odpisu postanowienia pismem z 13 lutego 2025 r. skarżąca powinna uznać za ostateczne rozstrzygnięcie Sądu wydane jako postanowienie z art. 260 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 260 § 2 zd. 2 P.p.s.a. i przyjąć wynikający z tego skutek, że kwestia prawa pomocy została prawomocnie zakończona z negatywnym dla niej skutkiem. Wobec tego chcąc skarżyć postanowienie MWINB musi pokrywać związane z tym postępowaniem koszty sądowe.Wobec powyższego wniesione przez skarżącą oraz inne osoby zażalenie, nie podlega merytorycznej ocenie lecz z powodów procesowych (jako niedopuszczalne – brak możliwości zaskarżenia), należy je odrzucić stosownie do art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. i art. 194 § 1 P.p.s.a.Z akt sprawy wynika, iż skarżąca D. K. skorzystała z możliwości wniesienia sprzeciwu wnosząc ten środek odwoławczy od postanowienia referendarza sądowego z 21 listopada 2024 r. Tym samym złożenie zażalenia, tym razem na postanowienie Sądu I instancji, utrzymujące w mocy postanowienie wydane przez referendarza sądowego, było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu stosownie do art. 178 P.p.s.a.Argumentacja skarżącej przedstawiona w zażaleniu nie wpływa na fakt, że złożyła ona środek zaskarżenia, który był niedopuszczalny i podlegał odrzuceniu.W tych okolicznościach zażalenie skarżącej było niezasadne i podlegało odrzuceniu stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.Zażalenie wniesione przez K. P., D. K.1 i R. P. również podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne ale z innej przyczyny. Podstawą prawną odrzucenia będzie ta sama podstawa prawna z art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 178 P.p.s.a.Zażalenie tych osób złożone w niniejszej sprawie na postanowienie WSA w Warszawie z 22 stycznia 2025 r. jest niedopuszczalne, ponieważ osoby te nie były adresatami zaskarżonego postanowienia Sądu o utrzymaniu w mocy postanowienia starszego referendarza sądowego, którym odmówiono przyznania skarżącej prawa pomocy. Adresatem tegoż postanowienia była wyłącznie D. K. bowiem to jej wniosek o prawo pomocy był przedmiotem oceny referendarza a następnie Sądu.Należy zauważyć, że niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Taka właśnie sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie odnośnie do zażalenia K. P., D. K.1 i R. P..W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.