Postanowienie - III OSK 114/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę. Dostęp do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 333/24 w sprawie ze skargi W.D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocieUchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę. Dostęp do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 333/24 w sprawie ze skargi W.D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
powaga rzeczy osądzonej
Role w sprawie
świadek
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Ireneusz Dukiel
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 333/24, uwzględnił skargę W.D. (dalej jako skarżący lub strona skarżąca) na bezczynność Komendanta Głównego Policji (dalej jako organ, Komendant lub skarżący kasacyjnie) w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 19 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej i w pkt 1 zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 19 marca 2024 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w pkt 2 stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pkt 3 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosła w dniu 19 marca 2024 r. do Komendanta o udostępnienie jej kserokopii/skanów sprawozdań kończących czynności wyjaśniające w sprawach skarg: l.dz. Is-8482/5880/21/AH, l.dz. Is-13405/5880/21/AH, l.dz. Is-16357/5880/21/AH/PG, l.dz. Is-4731/3710/22/Wk. Strona skarżąca w tym samym dniu sprostowała ww. wniosek doprecyzowując, iż mylnie wskazała sygnatury ww. trzech sprawozdań i zamiast "5880" winno być "5800".W odpowiedzi na powyższy wniosek organ przesłał do skarżącego skan pisma z dnia 22 marca 2024 r., nr POP-576/515/24/JK, w którym wskazał, że wnioskowane sprawozdania kończące postępowania skargowe, znajdujące się w dokumentacji postępowań skargowych, nie stanowią informacji publicznej.Ze stanowiskiem tym nie zgodził się skarżący, który pismem z dnia 21 maja 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako u.d.i.p.), a także wniósł m.in. o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 19 marca 2024 r.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko w sprawie, zgodnie z którym wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej.Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 333/24, stwierdził, że dokument w postaci sprawozdania z postępowania skargowego może podlegać udostępnieniu. Indywidualny charakter sprawy skargowej nie stanowi bowiem o tym, czy mamy do czynienia z informacją publiczną, czy też nie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że akta postępowania skargowego mogą zawierać informacje o działalności tego organu. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą posiadają walor informacji publicznej bowiem dotyczą sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych. Sąd Wojewódzki zaznaczył, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. jest skonkretyzowanie wniosku, które to skonkretyzowanie w ocenie tego Sądu miało miejsce. Skarżący sprecyzował bowiem jakich dokumentów dotyczy jego żądanie poprzez podanie numerów wnioskowanych sprawozdań. Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że skierowanie do skarżącego pisma z dnia 22 marca 2024 r. o braku podstaw do uznania żądanych informacji za informacje publiczne nie stanowiło prawidłowego załatwienia wniosku skarżącego z dnia 19 marca 2024 r. Sąd Wojewódzki stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności, co uzasadniało orzeczenie o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego w zakresie żądania dotyczącego kserokopii ww. sprawozdań.Z wydanym wyrokiem nie zgodził się organ, który w wywiedzionej skardze kasacyjnej zaskarżył orzeczenie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 170 i art. 179 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) polegające na naruszeniu powagi rzeczy osądzonej sprawy oraz zasady związania prawomocnym wyrokiem,2) art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a., art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. przez błędne uznanie, iż Komendant pozostaje w bezczynności co do wniosku skarżącego, a co za tym idzie zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, podczas gdy Komendant nie pozostaje w bezczynności albowiem żądana przez skarżącego informacja nie może być udostępniona, gdyż nie stanowi ona informacji publicznej,3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 (Konstytucji RP) w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz w zw. z art. 6 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. polegające na niewłaściwej ocenie stanu faktycznego sprawy poprzez kwalifikację żądanych informacji jako informacji publicznych.W uzasadnieniu pierwszego zarzutu skarżący kasacyjnie wskazał, że w zakresie żądania udostępnienia skarżącemu sprawozdań (będących przedmiotem wniosku z dnia 19 marca 2024 r.) kończących czynności wyjaśniające w postępowaniach skargowych: l.dz. ls-8482/5800/21/AH, l.dz. ls-13405/5800/21/AH, l.dz. Is-16357/5800/21/AH/PG, l.dz. ls-4731/3710/22/WK, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 października 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 429/22 rozstrzygnął, iż dokumenty te nie stanowią informacji publicznej, bowiem dotyczą sprawy własnej skarżącego. Skarżący kasacyjnie wskazał, że strona skarżąca już pismem z dnia 9 maja 2022 r. w pkt 1, 3, 5 i 7 zwróciła się do Komendanta z wnioskiem o udostępnienie ww. sprawozdań. Organ odmówił ich udostępnienia, a następnie WSA w Warszawie w ww. wyroku rozstrzygnął, że dokumenty te nie podlegają udostępnieniu, jako informacja publiczna. W tym zakresie rozstrzygnięcia wystąpiła powaga rzeczy osądzonej, o której mowa w art. 179 u.p.p.s.a. Stanowisko WSA w Warszawie zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2024 r. o sygn. akt III OSK 20/23. Skarżący kasacyjnie wyjaśnił, że wyrażona w art. 170 u.p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym orzeczeniu sądu.Uzasadnienie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania merytorycznej oceny dokonanej przez organ i Sąd pierwszej instancji w zakresie wystąpienia w sprawie informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p.Z powyższych powodów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, a także zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Na wstępie zauważyć należy, że wobec zrzeczenia się przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie rozpatrzenia sprawy na rozprawie oraz niewniesienia przez drugą stronę w ustawowym terminie wniosku o jej przeprowadzenie, skarga kasacyjna – na zasadzie art. 182 § 2 i § 3 u.p.p.s.a. – podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.Zgodnie z art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, w sytuacji zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1- 6 u.p.p.s.a. Odstępstwo od zasady związania granicami skargi kasacyjnej przewiduje też art. 189 u.p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny, niezależnie od zarzutów i wniosków skargi kasacyjnej, ma obowiązek zbadania, czy wojewódzki sąd administracyjny prawidłowo nadał sprawie bieg, tzn. czy w sprawie nie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania. Sąd administracyjny zobowiązany jest bowiem z urzędu do badania dopuszczalności skargi na każdym etapie rozpoznawania sprawy, w tym również w postępowaniu przed sądem drugiej instancji. Stwierdzenie niedopuszczalności skargi powoduje, że sprawa nie może być rozpoznawana w postępowaniu sądowoadministracyjnym.Co równie istotne, art. 189 u.p.p.s.a., jako samodzielna regulacja, nie odwołuje się do przesłanek nieważności postępowania przewidzianych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., przez co może dochodzić do ewentualnego zbiegu podstaw tych przepisów. Przepisy u.p.p.s.a. nie regulują takiej sytuacji i nie określają pierwszeństwa zastosowania któregoś z tych przepisów, ale kierując się względami ekonomii procesowej należałoby w takim przypadku dać pierwszeństwo dla zastosowania art. 189 u.p.p.s.a. (zob. podobnie NSA w uchwale z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 - dostępna w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu). Możliwość zbiegu przepisu art. 183 § 2 u.p.p.s.a. z art. 189 u.p.p.s.a. dostrzega się w piśmiennictwie, dając jednocześnie priorytet zastosowania art. 189 u.p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 4, s. 472).Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 3 u.p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym (lis pendens) albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens) lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata).Określona w tych przepisach przesłanka powagi rzeczy osądzonej dotyczy sytuacji gdy w sprawie mamy do czynienia ze sprawą już uprzednio osądzoną prawomocnym wyrokiem, a pomiędzy tą "nową" sprawą a dotychczasową występuje tożsamość. Tożsamość sprawy osądzonej ze sprawą już rozstrzygniętą prawomocnie ma miejsce, gdy w sprawach tych istnieje tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn. gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego, co uprzednio, stanu faktycznego. Sprawa ta nie może być zatem przedmiotem ponownego postępowania sądowego toczącego się w tej samej sprawie.Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ prawomocnym wyrokiem z dnia 10 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 429/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi skarżącego na bezczynność Komendanta w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, oddalił skargę w zakresie żądania udostępnienia kserokopii sprawozdań kończących postępowania skargowe nr: l.dz. Is-8482/5800/21/AH, l.dz. Is-13405/ 5800/21/AH, l.dz. Is-16357/5800/21/AH/PG, l.dz. Is-4731/3710/22/Wk. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że wnioskowane pismem z dnia 9 maja 2022 r. informacje dotyczące przedmiotowych kserokopii sprawozdań (pkt 1, 3, 5 i 7 tego wniosku) nie są informacją publiczną bowiem nie stanowią "sprawy publicznej", ważnej dla ogółu, czy szerszej grupy obywateli. Informacjami o sprawie publicznej nie są informacje dotyczące zindywidualizowanego postępowania skargowego, nie są nimi konkretne indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Sąd ten podniósł, iż z udzielonej skarżącemu odpowiedzi wprost wynika, że w ocenie organu żądanie nie dotyczy sprawy publicznej, a wnioskodawcę interesuje otrzymanie informacji we własnej sprawie. Odmienne stanowisko Sąd Wojewódzki zajął w stosunku do pozostałych żądanych przez skarżącego informacji (pkt 2, 4, 6, 8 i 9 wniosku) w zakresie podania szeregu danych dotyczących osób, które rozpoznawały jego skargi zgłaszane na Policję. Zdaniem Sądu pierwszej instancji prawidłowe rozpoznanie wniosku skarżącego w zakresie punktów 2, 4, 6, 8 i 9 wymagało ustalenia czy osoby, których dotyczy ta część wniosku, są funkcjonariuszami Policji, a jeśli nie, to czy osoby te można uznać za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu u.d.i.p., dlatego też w tym zakresie organ pozostawał w bezczynności. Od wyroku tego Komendant wywiódł skargę kasacyjną, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 20/23.W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 189 u.p.p.s.a., zarówno z urzędu, jak i z uwagi na podniesione w tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i odrzuceniem skargi.Jak wynika bowiem z kwestionowanego niniejszą skargą kasacyjną wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2024r., sygn. akt II SAB/Wa 333/24, zakres przedmiotowy skargi na bezczynność Komendanta w zakresie udostępnienia informacji publicznej obejmował te same sprawozdania kończące postępowania skargowe, których dotyczyła sprawa prawomocnie zakończona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt II SAB/Wa 429/22.Ponowiony przez skarżącego wniosek z dnia 19 marca 2024 r. nie spowodował, iż w sprawie doszło do zmiany tożsamości przedmiotu, bowiem jej wyznacznikiem jest zakres żądania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a który zarówno we wniosku z dnia 9 maja 2022 r. i we wniosku z dnia 19 marca 2024 r. dotyczył sprawozdań kończących postępowania skargowe nr: l.dz. Is-8482/5800/21/AH, l.dz. Is-13405/5800/21/AH, l.dz. Is-16357/5800/21/AH/PG, l.dz. Is-4731/3710/22/Wk.Tym samym wniesienie kolejnej skargi na bezczynność Komendanta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego dotyczącego udostępnienia tych samych sprawozdań było niedopuszczalne, a skarga podlegała odrzuceniu.Powyższe ustalenia powodują, że bezprzedmiotowe było odnoszenie się do zarzutów skargi kasacyjnej.Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, na podstawie art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a., uchylić wyrok Sądu pierwszej instancji i odrzucić skargę.Przyjmując, że zachodzi sytuacja szczególnie uzasadniona z uwagi na wadliwość orzeczenia Sądu pierwszej instancji, który nie dostrzegł podstaw do odrzucenia skargi na wstępnym etapie postępowania sądowego, na zasadzie art. 207 § 2 u.p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.W oparciu zaś o art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. zwrócono skarżącemu uiszczony wpis od odrzuconej skargi w wysokości 100 zł., art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako u.d.i.p.), a także wniósł m.in. o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 19 marca 2024 r.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko w sprawie, zgodnie z którym wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej.Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 333/24, stwierdził, że dokument w postaci sprawozdania z postępowania skargowego może podlegać udostępnieniu. Indywidualny charakter sprawy skargowej nie stanowi bowiem o tym, czy mamy do czynienia z informacją publiczną, czy też nie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że akta postępowania skargowego mogą zawierać informacje o działalności tego organu. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą posiadają walor informacji publicznej bowiem dotyczą sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych. Sąd Wojewódzki zaznaczył, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. jest skonkretyzowanie wniosku, które to skonkretyzowanie w ocenie tego Sądu miało miejsce. Skarżący sprecyzował bowiem jakich dokumentów dotyczy jego żądanie poprzez podanie numerów wnioskowanych sprawozdań. Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że skierowanie do skarżącego pisma z dnia 22 marca 2024 r. o braku podstaw do uznania żądanych informacji za informacje publiczne nie stanowiło prawidłowego załatwienia wniosku skarżącego z dnia 19 marca 2024 r. Sąd Wojewódzki stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności, co uzasadniało orzeczenie o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego w zakresie żądania dotyczącego kserokopii ww. sprawozdań.Z wydanym wyrokiem nie zgodził się organ, który w wywiedzionej skardze kasacyjnej zaskarżył orzeczenie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 170 i art. 179 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) polegające na naruszeniu powagi rzeczy osądzonej sprawy oraz zasady związania prawomocnym wyrokiem,2) art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a., art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. przez błędne uznanie, iż Komendant pozostaje w bezczynności co do wniosku skarżącego, a co za tym idzie zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, podczas gdy Komendant nie pozostaje w bezczynności albowiem żądana przez skarżącego informacja nie może być udostępniona, gdyż nie stanowi ona informacji publicznej,3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 (Konstytucji RP) w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz w zw. z art. 6 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. polegające na niewłaściwej ocenie stanu faktycznego sprawy poprzez kwalifikację żądanych informacji jako informacji publicznych.W uzasadnieniu pierwszego zarzutu skarżący kasacyjnie wskazał, że w zakresie żądania udostępnienia skarżącemu sprawozdań (będących przedmiotem wniosku z dnia 19 marca 2024 r.) kończących czynności wyjaśniające w postępowaniach skargowych: l.dz. ls-8482/5800/21/AH, l.dz. ls-13405/5800/21/AH, l.dz. Is-16357/5800/21/AH/PG, l.dz. ls-4731/3710/22/WK, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 października 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 429/22 rozstrzygnął, iż dokumenty te nie stanowią informacji publicznej, bowiem dotyczą sprawy własnej skarżącego. Skarżący kasacyjnie wskazał, że strona skarżąca już pismem z dnia 9 maja 2022 r. w pkt 1, 3, 5 i 7 zwróciła się do Komendanta z wnioskiem o udostępnienie ww. sprawozdań. Organ odmówił ich udostępnienia, a następnie WSA w Warszawie w ww. wyroku rozstrzygnął, że dokumenty te nie podlegają udostępnieniu, jako informacja publiczna. W tym zakresie rozstrzygnięcia wystąpiła powaga rzeczy osądzonej, o której mowa w art. 179 u.p.p.s.a. Stanowisko WSA w Warszawie zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2024 r. o sygn. akt III OSK 20/23. Skarżący kasacyjnie wyjaśnił, że wyrażona w art. 170 u.p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym orzeczeniu sądu.Uzasadnienie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania merytorycznej oceny dokonanej przez organ i Sąd pierwszej instancji w zakresie wystąpienia w sprawie informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p.Z powyższych powodów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, a także zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Na wstępie zauważyć należy, że wobec zrzeczenia się przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie rozpatrzenia sprawy na rozprawie oraz niewniesienia przez drugą stronę w ustawowym terminie wniosku o jej przeprowadzenie, skarga kasacyjna – na zasadzie art. 182 § 2 i § 3 u.p.p.s.a. – podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.Zgodnie z art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, w sytuacji zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1- 6 u.p.p.s.a. Odstępstwo od zasady związania granicami skargi kasacyjnej przewiduje też art. 189 u.p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny, niezależnie od zarzutów i wniosków skargi kasacyjnej, ma obowiązek zbadania, czy wojewódzki sąd administracyjny prawidłowo nadał sprawie bieg, tzn. czy w sprawie nie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania. Sąd administracyjny zobowiązany jest bowiem z urzędu do badania dopuszczalności skargi na każdym etapie rozpoznawania sprawy, w tym również w postępowaniu przed sądem drugiej instancji. Stwierdzenie niedopuszczalności skargi powoduje, że sprawa nie może być rozpoznawana w postępowaniu sądowoadministracyjnym.Co równie istotne, art. 189 u.p.p.s.a., jako samodzielna regulacja, nie odwołuje się do przesłanek nieważności postępowania przewidzianych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., przez co może dochodzić do ewentualnego zbiegu podstaw tych przepisów. Przepisy u.p.p.s.a. nie regulują takiej sytuacji i nie określają pierwszeństwa zastosowania któregoś z tych przepisów, ale kierując się względami ekonomii procesowej należałoby w takim przypadku dać pierwszeństwo dla zastosowania art. 189 u.p.p.s.a. (zob. podobnie NSA w uchwale z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 - dostępna w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu). Możliwość zbiegu przepisu art. 183 § 2 u.p.p.s.a. z art. 189 u.p.p.s.a. dostrzega się w piśmiennictwie, dając jednocześnie priorytet zastosowania art. 189 u.p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 4, s. 472).Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 3 u.p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym (lis pendens) albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens) lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata).Określona w tych przepisach przesłanka powagi rzeczy osądzonej dotyczy sytuacji gdy w sprawie mamy do czynienia ze sprawą już uprzednio osądzoną prawomocnym wyrokiem, a pomiędzy tą "nową" sprawą a dotychczasową występuje tożsamość. Tożsamość sprawy osądzonej ze sprawą już rozstrzygniętą prawomocnie ma miejsce, gdy w sprawach tych istnieje tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn. gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego, co uprzednio, stanu faktycznego. Sprawa ta nie może być zatem przedmiotem ponownego postępowania sądowego toczącego się w tej samej sprawie.Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ prawomocnym wyrokiem z dnia 10 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 429/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi skarżącego na bezczynność Komendanta w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, oddalił skargę w zakresie żądania udostępnienia kserokopii sprawozdań kończących postępowania skargowe nr: l.dz. Is-8482/5800/21/AH, l.dz. Is-13405/ 5800/21/AH, l.dz. Is-16357/5800/21/AH/PG, l.dz. Is-4731/3710/22/Wk. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że wnioskowane pismem z dnia 9 maja 2022 r. informacje dotyczące przedmiotowych kserokopii sprawozdań (pkt 1, 3, 5 i 7 tego wniosku) nie są informacją publiczną bowiem nie stanowią "sprawy publicznej", ważnej dla ogółu, czy szerszej grupy obywateli. Informacjami o sprawie publicznej nie są informacje dotyczące zindywidualizowanego postępowania skargowego, nie są nimi konkretne indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Sąd ten podniósł, iż z udzielonej skarżącemu odpowiedzi wprost wynika, że w ocenie organu żądanie nie dotyczy sprawy publicznej, a wnioskodawcę interesuje otrzymanie informacji we własnej sprawie. Odmienne stanowisko Sąd Wojewódzki zajął w stosunku do pozostałych żądanych przez skarżącego informacji (pkt 2, 4, 6, 8 i 9 wniosku) w zakresie podania szeregu danych dotyczących osób, które rozpoznawały jego skargi zgłaszane na Policję. Zdaniem Sądu pierwszej instancji prawidłowe rozpoznanie wniosku skarżącego w zakresie punktów 2, 4, 6, 8 i 9 wymagało ustalenia czy osoby, których dotyczy ta część wniosku, są funkcjonariuszami Policji, a jeśli nie, to czy osoby te można uznać za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu u.d.i.p., dlatego też w tym zakresie organ pozostawał w bezczynności. Od wyroku tego Komendant wywiódł skargę kasacyjną, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 20/23.W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 189 u.p.p.s.a., zarówno z urzędu, jak i z uwagi na podniesione w tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i odrzuceniem skargi.Jak wynika bowiem z kwestionowanego niniejszą skargą kasacyjną wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2024r., sygn. akt II SAB/Wa 333/24, zakres przedmiotowy skargi na bezczynność Komendanta w zakresie udostępnienia informacji publicznej obejmował te same sprawozdania kończące postępowania skargowe, których dotyczyła sprawa prawomocnie zakończona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt II SAB/Wa 429/22.Ponowiony przez skarżącego wniosek z dnia 19 marca 2024 r. nie spowodował, iż w sprawie doszło do zmiany tożsamości przedmiotu, bowiem jej wyznacznikiem jest zakres żądania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a który zarówno we wniosku z dnia 9 maja 2022 r. i we wniosku z dnia 19 marca 2024 r. dotyczył sprawozdań kończących postępowania skargowe nr: l.dz. Is-8482/5800/21/AH, l.dz. Is-13405/5800/21/AH, l.dz. Is-16357/5800/21/AH/PG, l.dz. Is-4731/3710/22/Wk.Tym samym wniesienie kolejnej skargi na bezczynność Komendanta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego dotyczącego udostępnienia tych samych sprawozdań było niedopuszczalne, a skarga podlegała odrzuceniu.Powyższe ustalenia powodują, że bezprzedmiotowe było odnoszenie się do zarzutów skargi kasacyjnej.Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, na podstawie art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a., uchylić wyrok Sądu pierwszej instancji i odrzucić skargę.Przyjmując, że zachodzi sytuacja szczególnie uzasadniona z uwagi na wadliwość orzeczenia Sądu pierwszej instancji, który nie dostrzegł podstaw do odrzucenia skargi na wstępnym etapie postępowania sądowego, na zasadzie art. 207 § 2 u.p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.W oparciu zaś o art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. zwrócono skarżącemu uiszczony wpis od odrzuconej skargi w wysokości 100 zł.