Postanowienie - II GZ 474/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 czerwca 2025
Teza
Oddalono zażalenie. transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 533/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 stycznia 2025 r. nr BP.501.2514.2024.2250.BL10. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie pOddalono zażalenie. transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 533/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 stycznia 2025 r. nr BP.501.2514.2024.2250.BL10. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie p
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Skoczylas
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 533/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę W. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 stycznia 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi.Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia podniósł, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 kwietnia 2025 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 332 zł, również pod rygorem odrzucenia skargi.WSA wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż odpisy tych zarządzeń zostały doręczone skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2025 r., jednakże w wyznaczonym terminie, który upłynął 10 kwietnia 2025 r., nie usunięto braku formalnego skargi w postaci jej podpisania oraz uiszczenia wpisu sądowego. Wpis sądowy został uiszczony dopiero w dniu 14 kwietnia 2025 r., a zatem po upływie wyznaczonego terminu.Odrzucając skargę Sąd I instancji stwierdził, że brak formalny w postaci braku podpisu nie został uzupełniony mimo pouczenia o skutku odrzucenia skargi w wypadku wystąpienia takiej sytuacji, zaś wpis sądowy został uiszczony dopiero po upływie wyznaczonego terminu, co nie mogło odnieść oczekiwanego skutku.Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. N., zaskarżając orzeczenie oraz domagając się jego uchylenia i rozpatrzenia skargi.W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, sporządzenie skargi i wniesienie jej do sądu administracyjnego w wymaganym terminie stanowi przejaw ogromnej staranności w zakresie obowiązków skarżącego i sąd winien wezwać go co najmniej dwukrotnie do usunięcia braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego. Skarżący podniósł, że nie wystarczy tylko jednokrotnie wezwać skarżącego do usunięcia braku, ale należy wykazać staranność w dążeniu do usunięcia braku, czyli bez wątpliwości poinformować skarżącego o możliwościach usunięciach braku i sposobie uiszczenia wpisu sądowego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Jednocześnie w myśl art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a., z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Wspomniany art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Przepisy te składają się na regulację, zgodnie z którą strona wnosząca skargę do sądu administracyjnego jest obowiązana uiścić od niej wpis sądowy. Zaniedbanie tego obowiązku pomimo prawidłowego wezwania sądu do uzupełnienia braku fiskalnego skutkuje zastosowaniem rygoru przewidzianego w przepisach prawa, przy czym jak powyżej wskazano, z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga nieopłacona pomimo wezwania podlega odrzuceniu.Należy również zwrócić uwagę na treść art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Tym samym przywołany przepis w sposób jednoznaczny wskazuje, że warunkiem formalnym skargi, stanowiącym obowiązkowy element tego pisma procesowego, jest złożenie pod nią podpisu identyfikującego osobę wnoszącą skargę. W orzecznictwie przyjmuje się, że zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a w sytuacji, gdy strona nie uczyni zadość wezwaniu, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt I FZ 155/19). Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem nieuzupełnienie braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie, w sytuacji gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjnie sformułowane i prawidłowo doręczone, obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając żadnego w tym względzie wyboru.Ponadto z treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wynika, że pismo strony powinno zawierać – oprócz elementów wskazanych w art. 46 § 1 p.p.s.a. - w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zaś w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z powyższych przepisów wynika zatem również obowiązek strony do podania w pierwszym piśmie procesowym w sprawie numeru PESEL, jeżeli strona taki numer posiada. W sytuacji zaniedbania tego obowiązku – tak jak w przypadku zaniedbania obowiązku podpisania skargi (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.) oraz uiszczenia od niej stosownego wpisu sądowego (art. 219 p.p.s.a.) - sąd wzywa wnoszącego pismo do uzupełnienia tego braku formalnego. Niewywiązanie się przez stronę z tego obowiązku we wskazanym w wezwaniu terminie, w sytuacji prawidłowego doręczenia jej wezwania do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego, skutkuje odrzuceniem skargi.Jak wynika z akt sprawy skarżący, składając skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 stycznia 2025 r., nie opatrzył jej podpisem, nie zawarł w niej swojego numeru PESEL, ani też nie uiścił należnej opłaty sądowej. Zasadnie zatem Sąd I instancji wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych (karta akt sądowych nr 22) oraz braku fiskalnego (karta akt sądowych nr 19 i 26) w terminie 7 dni od doręczenia tych wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. W ocenie NSA, prawidłowo WSA wskazał, że skoro przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwania została skarżącemu doręczona w dniu 3 kwietnia 2025 r. – co bezspornie wynika z akt sądowych, bowiem dorosły domownik osobistym podpisem kwitował odbiór tej korespondencji (vide: z.p.o. – karta akt sądowych nr 29), to siedmiodniowy termin na wykonanie obu wezwań do uzupełnienia dostrzeżonych braków skargi upływał z dniem 10 kwietnia 2025 r.Z akt sprawy wynika zaś, że w zakreślonym w ten sposób terminie skarżący nie uzupełnił ani braku formalnego, ani braku fiskalnego skargi, bowiem wpis sądowy został uiszczony w dniu 14 kwietnia 2025 r., o czym świadczy wydruk z rejestru dochodów WSA w Białymstoku, potwierdzający dokonanie wpłaty właśnie w tej dacie oraz księgowanie na rachunku bankowym Sądu (vide: karta akt sądowych – nr 30). Podkreślić w tym miejscu należy, że zasadnie Sąd I instancji zauważył, iż brak formalny skargi w ogóle zaś nie został przez stronę uzupełniony, pomimo pouczenia o konsekwencjach w postaci odrzucenia skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały zatem dwie przesłanki do odrzucenia skargi, tj. przesłanka z art. 58 § 1 pkt 3 i przesłanka z art. 220 § 3 p.p.s.a.Na marginesie już tylko Naczelny Sąd Administracyjny podnosi, że w zażaleniu skarżący nie wskazał na nieprawidłowość w doręczeniu wezwań z Sądu, argumentując jedynie, że WSA winien był wezwać go co najmniej dwukrotnie do usunięcia braków skargi. Podkreślić należy, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w oparciu o którą sąd administracyjny prowadzi postępowanie zainicjowane skargą strony, przy prawidłowości doręczenia przesyłek sądowych, nie przewiduje ponownego doręczania stronom korespondencji, w tym również wezwań do uzupełnienia braków skargi. Żaden z przepisów przywołanej ustawy nie przewiduje traktowania strony skarżącej w sposób szczególnie uprzywilejowany, poprzez wprowadzenie obowiązku co najmniej dwukrotnego doręczania stronie postepowania sądowoadministracyjnego przesyłek sądowych.W świetle przedstawionych okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braku formalnego i fiskalnego jest prawidłowe.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji., postanowił jak w sentencji