Wyrok - II GSK 2730/21 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 czerwca 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Broń i materiały wybuchowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1614/21 w sprawie ze skargi T. Z. na czynność Komendanta Stołecznego Policji z dnia 13 kUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Broń i materiały wybuchowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1614/21 w sprawie ze skargi T. Z. na czynność Komendanta Stołecznego Policji z dnia 13 k
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
oskarżony
podejrzany
prokurator
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Małgorzata Rysz
Podstawa prawna
art. 146
ppsa
art. 141
ppsa
art. 119
ppsa
art. 10
ppsa
art. 90
ppsa
art. 183
ppsa
art. 174
ppsa
art. 189
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1614/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi T. Z. (strona, skarżący, strona skarżąca) na czynność Komendanta Stołecznego Policji (Komendant, KSP, organ) z dnia 13 kwietnia 2021 r., nr PA-B-S-14787/21/M/AG, w przedmiocie odebrania broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność ich posiadania, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.Pismem z dnia 13 kwietnia 2021 r. Komendant, działając na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (u.b.a.), wezwał skarżącego do zdania wszystkich posiadanych przez niego egzemplarzy broni palnej, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni. W uzasadnieniu pisma organ wskazał, że z Prokuratury Rejonowej Warszawa – Praga Południe wpłynęło zawiadomienie, zgodnie z którym skarżącemu został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa z art. 35 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. W związku z powyższym, zgodnie z art. 19 ust. 1a u.b.a. Policja, dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, dysponuje uprawnieniem do odebrania za pokwitowaniem broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Mając na uwadze fakt, że wystąpienie wskazanej przesłanki u osoby posiadającej pozwolenie na broń, może spowodować powstanie zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz dla innych osób lub samego posiadacza pozwolenia, zdaniem organu, wzgląd na ochronę powyższych wartości ma w tym przypadku pierwszeństwo przed interesem strony polegającym na pozostawieniu jej prawa dysponowania bronią, na którą posiada pozwolenie. Organ podniósł, że prawidłowość działań polegających na czasowym pozbawieniu możliwości dysponowania bronią osoby, która nie utraciła pozwolenia na broń, potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 roku w sprawie o sygn. akt P43/12, stwierdzając, iż art. 19 ust. 1 a ustawy o broni i amunicji w zakresie, w jakim wskazuje przesłanki umożliwiające dokonanie czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 tejże ustawy, jest zgodny z zasadą prawidłowej legislacji wynikającej z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uwzględniając powyższe przesłanki, organ wezwał stronę do zdania posiadanych egzemplarzy broni (rewolwer, kal. 9mm, bock, kal. 12/70; rewolwer, kal. 5,6mm, sztucer, kal. .308 Win.; pistolet, kal. 9mm Para; nr U 527442), amunicji do tej broni oraz legitymacji posiadacza broni nr [...], do depozytu KSP za pośrednictwem funkcjonariuszy Komisariatu Policji Warszawa-Wawer.Pismem z dnia 4 maja 2021 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo KSP z dnia 13 kwietnia 2021 r., wnosząc o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności względem skarżącego oraz o zwrot kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem kontroli w tej sprawie jest czynność materialno-techniczna Komendanta Stołecznego Policji z dnia 13 kwietnia 2021 r. w postaci wezwania skarżącego do zdania wszystkich posiadanych przez niego egzemplarzy broni palnej, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni, w oparciu o art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, organ naruszył powołane przepisy prawa materialnego poprzez błędne ich zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy. WSA w Warszawie wskazał, że czynność odebrania broni na podstawie art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, może być podjęta wyłącznie wobec tego posiadacza broni, który stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a jednocześnie skazany został prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu; przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Zdaniem Sądu I instancji, Komendant Stołeczny Policji nie wykazał tak w dniu podjęcia czynności materialno-technicznej, jak i w odpowiedzi na skargę, ani do dnia rozpoznania niniejszej sprawy, aby skarżący był osobą spełniającą przesłanki wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Pełnomocnik skarżącego oświadczył ponadto w skardze, że żadna z powołanych w tym przepisie przesłanek nie została spełniona w odniesieniu do skarżącego, który pozostaje osobą niekaraną. WSA w Warszawie podniósł następnie, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co jednak nie daje podstaw do traktowania skarżącego jako osoby winnej zarzucanego mu czynu, zgodnie z zasadą domniemania niewinności, do czasu prawomocnego skazania. W ocenie WSA, chociaż zarzucany skarżącemu czyn z art. 35 ust. 1 i 1a ustawy o ochronie zwierząt jest przestępstwem umyślnym, to na etapie niezakończonej sprawy karnej nie można w szczególności stwierdzić, iż czyn ten został popełniony z wykorzystaniem broni należącej do skarżącego. Sąd Wojewódzki wskazał, że na gruncie tej przesłanki w orzecznictwie NSA zaprezentowany został pogląd, zgodnie z którym przepis art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji powinien być wykładany w ten sposób, że sam fakt, iż przeciwko osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest wystarczającą podstawą do odebrania takiej osobie przez Policję broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni. Sąd I instancji uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ nie wskazał "innych okoliczności uzasadniających odebranie skarżącemu broni i amunicji posiadanych zgodnie z przepisami", a jedynie powołał się na fakt, że toczy się wobec niego postępowanie karne o przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to jest o przestępstwo z art. 35 ust. 1 i 1a ustawy o ochronie zwierząt, co zdaniem organu jest wystarczającą przesłanką do prewencyjnego odebrania skarżącemu broni, amunicji oraz dokumentów uprawniających do ich posiadania. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, organ w odpowiedzi na skargę oraz w sporządzonej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie przedstawił przekonujących argumentów, uzasadniających podjęcie zaskarżonej czynności na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji rozumianego w wyżej przedstawiony sposób. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności.IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył KSP, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie uchylenie i rozpoznanie sprawy co do istoty, oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., "polegające na sprzeczności w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku" poprzez umieszczenie stwierdzenia, że przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., a jednocześnie została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (ustawa z dnia 2 marca 2020 r.), co uniemożliwia kontrolę zaskarżonego wyroku, tj. ustalenie na jakiej podstawie Sąd I instancji skierował sprawę na posiedzenie niejawne, w szczególności czy było ono dopuszczalne;2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. w zw. z art. 10 p.p.s.a. w zw. z art. 90 § 1 p.p.s.a. poprzez skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w sytuacji, gdy brak było przesłanek do skierowania sprawy na posiedzenie niejawne, a jej charakter wymagał czynnego udziału strony w postępowaniu, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego, bez wysłuchania organu i bezzasadnego przyjęcia, że podejrzenie popełnienia przestępstwa z wykorzystaniem broni nie świadczy o możliwości stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego;3. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 10 p.p.s.a. w zw. z art. 90 § 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie było przesłanek do zastosowania trybu uproszczonego i skierowania sprawy na posiedzenie niejawne, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego, bez wysłuchania organu i bezzasadnego przyjęcia, że podejrzenie popełnienia przestępstwa z wykorzystaniem broni nie świadczy o możliwości stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego;4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji "poprzez jego błędną wykładnię i bezzasadne uznanie", że fakt podejrzenia popełnienia przestępstwa z wykorzystaniem broni nie stanowi dostatecznej przesłanki do dokonania czynności materialno-technicznej, podczas gdy fakt toczącego się postępowania, rodzaj zarzucanego czynu oraz towarzyszące okoliczności sprawy przemawiają za uznaniem, że skarżący może stanowić zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego.V. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.1. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.2. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a.Odnosząc się z urzędu – w związku z podniesionymi w pkt 1-3 petitum skargi kasacyjnej okolicznościami, które nawiązują do podstawy nieważności postępowania sądowego, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że warunkiem uznania zaistnienia tego rodzaju przyczyny jest stwierdzenie, że brak umożliwienia stronie zajęcia dodatkowego stanowiska w sprawie (poza skargą lub odpowiedzią na skargę) skutkował realnym i całkowitym pozbawieniem strony możności obrony swych praw na danym etapie postępowania, z tym zastrzeżeniem, że przedmiotem badania powinno być w tym zakresie zagadnienie odjęcia stronie możliwości przedstawienia istotnych w sprawie twierdzeń, zarzutów lub wniosków, które nie zostały uprzednio lub następczo złożone w toku całego postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 11 marca 2025 r., II GSK 1742/21).W przedmiotowej sprawie skarżący organ nie został pozbawiony możności obrony swych praw w przyjętym powyżej rozumieniu przesłanki nieważnościowej z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. (w szczególności nie ujawniono nowych faktów lub argumentów, które nie zostały podniesione w odpowiedzi na skargę), natomiast w zakresie zarzutów objętych pkt 1-3 petitum skargi kasacyjnej nie doszło do skutecznego wykazania przesłanki funkcjonalnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w postaci możliwości skonkretyzowanego wpływu imputowanego Sądowi Wojewódzkiemu naruszenia prawa na treść kontestowanego orzeczenia.W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny – w zgodzie z obowiązującą w postępowaniu kasacyjnym zasadą rozporządzalności procesowej – przystąpił do oceny zarzutu opisanego w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej.3. Weryfikacja zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego uzasadnia wniosek, że wniesiona skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona w zakresie, w jakim zakwestionowano prawidłowość wykładni przepisów art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (u.b.a.) oraz – w konsekwencji – ich zastosowania, które doprowadziło do wadliwego stwierdzenia bezskuteczności prawnej (art. 146 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) zaskarżonej czynności odebrania skarżącemu broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność ich posiadania.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się z dokonaną przez Sąd a quo rekonstrukcją skonkretyzowanego na tle stanu faktycznego sprawy znaczenia normatywnego regulacji wynikającej z art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Przyjęta przez kontrolowany Sąd Wojewódzki treść znaczeniowa powyższych przepisów prowadzi nie tylko do podważenia jej językowego brzmienia, lecz także abstrahuje od celu i funkcji instytucji zabezpieczającego i tymczasowego pozbawienia legalnego posiadacza broni możliwości wykonywania nabytego uprawnienia przez czasowe odebranie mu posiadanych egzemplarzy broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność ich posiadania.5. Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1a u.b.a. upoważnione organy Policji lub Żandarmerii Wojskowej mogą za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność ich posiadania osobie będącej legalnym posiadaczem broni, jeżeli przeciwko niej toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, a więc o umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, względnie o nieumyślne przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu lub bezpieczeństwu w komunikacji (o ile zostały one popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia).Powyższa regulacja normatywna powinna być interpretowana w ten sposób, że samo postawienie zarzutu popełnienia przestępstwa wskazanego wyżej typu jest pierwszą i konieczną (lecz niewystarczającą) przesłanką do uruchomienia kompetencji fakultatywnej do zabezpieczającego odebrania adresatowi uprawnienia do legalnego posiadania broni i amunicji ich aktualnie posiadanych egzemplarzy oraz dokumentów potwierdzających legalność ich posiadania, natomiast drugą i dopełniającą przesłanką – jest ocena właściwego organu policyjnego, że ze względu na rodzaj, charakter i znamiona zarzucanego przestępstwa oraz okoliczności jego popełnienia istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że posiadacz broni może stanowić zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (w tym dla wolności i praw innych osób – por. w tym zakresie np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18.12.2013 r., P 43/12, OTK 139/9/A/2013; wyrok NSA z 18.01.2024 r., II GSK 588/23, LEX nr 3687239; wyrok NSA z 24.10.2024 r., II GSK 934/21, LEX nr 3781595).6. W związku z powyższym, skoro z ustalonego przez skarżony organ i znajdującego potwierdzenie w aktach sprawy stanu faktycznego wynika, że skarżący na dzień podjęcia zaskarżonej czynności (13 kwietnia 2021 r.) pozostawał nie tylko podejrzanym, lecz także oskarżonym (zob. akt oskarżenia z dnia 28 września 2020 r., sygn. akt PR 5 Ds. 984.2020, wniesiony przez prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Warszawy – Pragi Południe w Warszawie; postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Pragi Południe w Warszawie z dnia 7 grudnia 2020 r. o umorzeniu postępowania karnego, sygn. akt III K 1136/20, zostało uchylone postanowieniem Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI Kz 1202/20) o przestępstwo umyślne z art. 35 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (u.o.z.), polegające na znęcaniu się nad gołębiem przez złośliwe jego straszenie wystrzałami z tzw. wiatrówki, zranienie go strzałem oraz doprowadzenie tym sposobem do jego uśmiercenia, to nie ulega wątpliwości, że zostały spełnione obydwie przesłanki warunkujące możliwość zastosowania przez skarżony organ kompetencji z art. 19 ust. 1a u.b.a.Po pierwsze, skarżącemu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego (a także skierowano przeciwko niemu akt oskarżenia w tym zakresie).Po drugie, z odpowiedzi na skargę z dnia 31 maja 2021 r., bazującej na zawartym w aktach sprawy materiale dowodowym, wynika jednoznacznie, że skarżony organ przedstawił dostateczne – wbrew ocenie wyrażonej przez kontrolowany Sąd Wojewódzki (zob. s. 6-7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) – uzasadnienie dokonanego na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.a. wyboru kompetencyjnego przez podjęcie czynności, o której mowa w tym przepisie.Biorąc pod uwagę, że organ ten poddał analizie w świetle przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., rodzaj i charakter zarzucanego czynu, jego kwalifikację prawną jako przestępstwa umyślnego oraz objęte treścią opisową zarzutu okoliczności jego popełnienia (zgodnie z postawionym zarzutem – czyn został popełniony z użyciem broni), nie sposób zasadnie twierdzić, że podjęta czynność jest pozbawiona uzasadnienia, a dokonany wybór kompetencyjny – dowolny lub arbitralny.7. Uwzględniając wskazany wyżej zarzut kasacyjny oraz uznając, że istota sprawy sądowoadministracyjnej została dostatecznie wyjaśniona dla potrzeb jej przejęcia do rozstrzygnięcia merytorycznego, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę, zasądzając od strony skarżącej na rzecz skarżącego kasacyjnie organu zwrot kosztów postępowania sądowego.-----------------------2., uchylił zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę, zasądzając od strony skarżącej na rzecz skarżącego kasacyjnie organu zwrot kosztów postępowania sądowego.-----------------------2