sygn. III OSK 892/25 26 czerwca 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Postanowienie - III OSK 892/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 czerwca 2025

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Supraśl z siedzibą w Supraślu od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 77/25 odrzucającego skargę Gminy Supraśl z siedzibą w Supraślu na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 października 2024 r. w przedmiocie utworzenia gminy postanawia: 1. oddalić skargę kOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Supraśl z siedzibą w Supraślu od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 77/25 odrzucającego skargę Gminy Supraśl z siedzibą w Supraślu na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 października 2024 r. w przedmiocie utworzenia gminy postanawia: 1. oddalić skargę k
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono wniosek
Typ sprawy sprawa cywilna
Etap skarga kasacyjna
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia 26 czerwca 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Zbigniew Ślusarczyk
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Supraśl z siedzibą w Supraślu od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 77/25 odrzucającego skargę Gminy Supraśl z siedzibą w Supraślu na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 października 2024 r. w przedmiocie utworzenia gminy postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. oddalić wniosek Rady Ministrów o zasądzenie kosztów postępowania.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 21 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 77/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej zwanej p.p.s.a.) odrzucił skargę Gminy Supraśl z siedzibą w Supraślu na rozporządzenie Rady Ministrów z 1 października 2024 r. w przedmiocie utworzenia gminy.W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie utworzenia gminy Grabówka. Zdaniem Sądu rozpoznawana skarga, jako niemieszcząca się we właściwości sądów administracyjnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła skarżąca Gmina, zaskarżając je w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1. art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi i uznanie, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem dotyczy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie utworzenia gminy Grabówka, w sytuacji gdy rozporządzenie wydane na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej jako "u.s.g.") należy uznać za akt z zakresu administracji dotyczący uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, zaś wymóg rzetelnej i sprawiedliwej procedury oraz możliwość poddania aktu indywidualnego kontroli w postępowaniu odwoławczym i sądowym dają podstawy do poddania zaskarżonego rozporządzenia kontroli w postępowaniu administracyjnym, co w konsekwencji doprowadza do uznania, iż skarga powinna zostać przyjęta do merytorycznego rozpoznania,2. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi i uznanie, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem dotyczy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie utworzenia gminy Grabówka, w sytuacji gdy zmiana granic gminy jest dokonywana na podstawie normy indywidualnej i konkretnej, zaś rozporządzenie nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu konstytucyjnym, lecz aktem stosowania prawa, które zostało na poziomie ustawy nazwane rozporządzeniami i wobec których uznano za właściwe sformułowanie upoważnienia ustawowego wzorowanego na rozporządzeniu, a zatem winno ono podlegać kontroli sądu administracyjnego,3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. przez skonstruowanie uzasadnienia postanowienia, które nie zawiera w szczególności wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do zarzutów skarżącego, jedynie w sposób lakoniczny uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co także nie zostało w jakikolwiek sposób uzasadnione, albowiem Sąd poprzestał jedynie na przytoczeniu przepisów i orzeczeń, bez jakiejkolwiek subsumcji, co w konsekwencji sprawia, że zachodzi związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy uchybieniem, a rozstrzygnięciem oraz uniemożliwia pełną kontrolę instancyjną orzeczenia,4. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a przez odrzucenie skargi i uznanie, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, w sytuacji gdy zaskarżone rozporządzenie ma charakter zewnętrzny, nie jest decyzją ani postanowieniem, jest skierowane do indywidualnego podmiotu, a więc nie mają charakteru generalnego oraz ma charakter publicznoprawny i dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wobec czego zachodzą przesłanki do rozpoznania skargi na podstawie przywołanego przepisu.Ponadto Gmina zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 pkt. 1 Konstytucji RP, przez odrzucenie skargi, a w konsekwencji pozbawienie skarżącego prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy, w sytuacji gdy brak jednoznacznej linii orzeczniczej dotyczącej kognicji sądu w przedmiocie sprawy, uzasadnia przyjęcie skargi i jej rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zaś odrzucenie przedmiotowej skargi powoduje, iż skarżąca została pozbawiona możliwości oceny wydanego rozporządzenia przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, a co za tym idzie Radzie Ministrów przyznano niczym nieograniczoną możliwość dowolnego kształtowania ustroju terytorialnego RP.W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, wg norm prawem przepisanych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Ministrów wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną podkreśliła, że rozporządzenie z 1 października 2024 r. w sprawie utworzenia gminy Grabówka Rada Ministrów wydała na podstawie art. 4 ust. 1 u.s.g. Rozporządzenie zostało ogłoszone w Dzienniku Ustaw. Przepis art. 4 ust. 1 u.s.g. mówi wprost o akcie w formie rozporządzenia, podobnie jak art. 4 ust. 2 tej ustawy, odsyłający do ust. 1. Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Rady Ministrów nie ulega wątpliwości, że delegacja do wydania aktu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.s.g., jest delegacją do wydania rozporządzenia. Sądy administracyjne nie orzekają o zgodności z prawem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, co zostało wyjaśnione zarówno w odpowiedzi w na skargę, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Nie zachodzi też żadna z przesłanek z art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, kontrolując zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej.Zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia odrzucającego skargę. Jednakże o tym, czy w tego rodzaju sprawie skarga kasacyjna zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie, decyduje Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności sprawy oraz przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty nie uzasadniają przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie.Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku (na zasadzie art. 166 p.p.s.a. wymogi te stosuje się odpowiednio do postanowienia) powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok (postanowienie) nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyroki NSA z: 18 września 2014 r., II GSK 1096/13; 27 listopada 2014 r., II GSK 584/13, 12 lutego 2015 r., II OSK 200/15; 3 marca 2015 r., II GSK 56/14; 11 marca 2015 r., II GSK 810/14, 27 sierpnia 22021 r., II GSK 1417/18). Oznacza to, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego lub działania organu), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne (por. wyroki NSA z: 24 czerwca 2004 r., FSK 2633/04, 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13).Należy zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie Gminą, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnia w sposób rzetelny podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ograniczając się do lakonicznego wskazania, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd I instancji winien był wyjaśnić, dlaczego Gmina nie może poszukiwać ochrony prawnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, uwzględniając iż zagadnienie zgodności z ustawą zasadniczą obecnych regulacji prawnych w zakresie zmiany granic gmin i utworzenia nowych gmin pozostaje sporne. Na marginesie, o aktualności sporu wskazuje choćby fakt, iż na dysfunkcyjność aktualnej procedury zmian granic jednostek samorządu terytorialnego zwraca uwagę Rzecznik Praw Obywatelskich w licznych wystąpieniach, a konieczność zmian legislacyjnych potwierdza także Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zob. pismo RPO z 19 maja 2025 r., V.604.16.2025.ŁK i odpowiedź Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji znak DAP-WSUST.0790.2.2025). Kwestia ta doczekała się postanowień Trybunału Konstytucyjnego (postanowienia TK: z 5 listopada 2009 r. sygn. akt S 6/09, z 12 maja 2009 r. sygn. akt S 3/09) sygnalizujących Sejmowi "potrzebę stworzenia skutecznych mechanizmów prawnych zabezpieczających jednostki samorządu terytorialnego przed pochopnymi zmianami ich granic".Należy jednak uznać, iż naruszenie to nie ma wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej zaskarżone postanowienie poddaje się kontroli instancyjnej, ponieważ rację ma Sąd I instancji, iż zaskarżone rozporządzenie Rady Ministrów z 1 października 2024 r. w przedmiocie utworzenia gminy nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej.Jak trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, art. 3 § 2 p.p.s.a. nie przewiduje właściwości sądu administracyjnego w sprawie skargi na rozporządzenie jako źródło prawa powszechnie obowiązującego. Nie oznacza to jednak automatycznie, iż z tego tylko powodu kognicja sądów administracyjnych jest wykluczona. Po myśli art. 184 Konstytucji RP sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Z powyższego przepisu należy wywieść domniemanie właściwości sądów administracyjnych w sprawie, w której przedmiotem kontroli jest działalność organów administracji publicznej. Domniemanie to może być obalone dopiero wówczas, gdy przepisy prawa przewidują inny organ sądowy właściwy w powyższych sprawach. Z orzecznictwa TK wynika, że przepis ten podobnie jak przepisy gwarantujące prawo do sądu, ustanawia nie tylko nakazy i zakazy adresowane do ustawodawcy, ale również wiążące wskazówki interpretacyjne dla organów stosujących prawo. Stanowi on podstawę domniemania sądowej ochrony gmin (wyrok TK z 13 marca 2013 r., K 25/10, OTK-A 2013, nr 3, poz. 27). Niewątpliwie Rada Ministrów jest organem administracji publicznej wchodzącym w skład władzy wykonawczej.Jednocześnie kognicja sądów administracyjnych nie została ograniczona do aktów stosowania prawa. Po myśli art. 184 Konstytucji RP oraz art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę również aktów normatywnych podejmowanych przez terenowe organy administracji rządowej oraz organy samorządu terytorialnego.Powyższe nie zmienia kluczowego w sprawie ustalenia, iż domniemanie właściwości sądu administracyjnego w sprawie kontroli rozporządzenia jest wyłączone, z uwagi na właściwość Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z art. 188 pkt 2 Konstytucji RP Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach zgodności przepisów prawa, wydawanych przez centralne organy państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami. Przepis ten przesądza, iż konstytucyjnie chroniona samodzielność jednostek samorządu terytorialnego (art. 165 ust. 2 Konstytucji RP) w sprawie utworzenia nowej gminy lub zmiany granic gminy może być realizowana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.Zasadnie zwraca uwagę Rada Ministrów w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że dyskusja na temat charakteru norm zawartych w zaskarżonym rozporządzeniu, w świetle przedstawionych okoliczności, nie może w żadnym wypadku doprowadzić do sytuacji, w której sąd administracyjny uznałby, że rozporządzeniem nie jest akt nazywany przez ustawę rozporządzeniem i ogłoszony jako rozporządzenie w Dzienniku Ustaw. Za Trybunałem Konstytucyjnym należy uznać, że "[r]ozporządzenia dokonujące zmian granic jednostek samorządu terytorialnego kwestionowane w niniejszej sprawie mają szczególny charakter. W odniesieniu do tych rozporządzeń ocena konstytucyjności łączy się w większym stopniu z oceną faktów, aniżeli z oceną obowiązujących norm (zob. wyrok z 25 marca 2003 r., sygn. U 10/01, OTK ZU nr 3/A/2003, poz. 23). Niezbędne jest zatem zachowanie w tej mierze koniecznej powściągliwości sędziowskiej. Mamy w tym przypadku do czynienia z rozporządzeniami określanymi w doktrynie jako "rozporządzenia" różniące się od rozporządzeń "klasycznych", przewidzianych w art. 87 i art. 92 Konstytucji. Owe "rozporządzenia", stanowiące przedmiot orzekania, różnią się od rozporządzeń "klasycznych" tym, że sensem ich wydania nie jest ustanowienie norm generalnych i abstrakcyjnych; nie mają więc one charakteru prawotwórczego, nie kreują norm prawnych i nie są podstawą ich obowiązywania, a przez ich wydanie dokonuje się czynności konwencjonalnej (zob. S. Wronkowska, Model rozporządzenia jako aktu wykonawczego do ustaw w świetle konstytucji i praktyki, [w:] Konstytucyjny system źródeł prawa w praktyce, red. A. Szmyt, Warszawa 2005, s. 87 i n.). Zarazem jednak rozporządzenia te opierają się na Konstytucji i ustawach w sposób, który nie pozwala uznać, że są pozbawione właściwości aktu normatywnego. Przeciwnie, pierwiastki normatywne tych rozporządzeń wynikają z normatywności ustaw, których konkretyzacji służą. Mają więc owe rozporządzenia hybrydowy charakter, co nie pozostaje bez konsekwencji dla orzekania o ich zgodności z aktami wyższego rzędu w hierarchii źródeł prawa" (wyrok TK z 8 kwietnia 2009 r., K 37/06, OTK-A 2009, nr 4, poz. 47).Podsumowując, pomimo iż rozporządzenie o utworzeniu gminy ma szczególny charakter, w dalszym ciągu pozostaje ono aktem prawa powszechnie obowiązującego, podejmowanym przez centralny organ administracji rządowej. Tym samym w sprawie jego kontroli zastosowanie znajdzie art. 188 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny już w wyroku z 18 lutego 2003 r., K 24/02, OTK-A 2003, nr 2, poz. 11, wyraźnie wskazał, w odniesieniu do postępowania przed TK zainicjowanego wnioskami organów stanowiących gmin, że "[c]elem toczącego się postępowania od chwili jego wszczęcia jest ochrona samodzielności jednostek samorządu terytorialnego przez ocenę konstytucyjności zakwestionowanych przepisów, jak i całej ustawy. Sądową ochronę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, a więc również ochronę w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym gwarantuje Konstytucja w art. 165 ust. 2, który stanowi: "samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej". Jednostki samorządu terytorialnego mają prawo do sądu, a więc i do ochrony Trybunału Konstytucyjnego w przypadku zakwestionowania konstytucyjności przepisów o zmianie granic lub likwidacji jednostek samorządu terytorialnego".W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela dotychczasowe stanowisko, iż "[e]wentualne skutki względem danej gminy wywołuje dopiero wejście w życie rozporządzenia, które jednak również nie podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego" (postanowienia NSA: z 16 maja 2023 r., III OSK 735/23 i z 27 września 2023 r., III OSK 1888/23). Nie ma racji skarżąca Gmina, iż zaskarżone rozporządzenie powinno zostać zakwalifikowane jako inny akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Rozporządzenie w przedmiocie utworzenia gminy ma charakter aktu prawa powszechnie obowiązującego i stanowi realizację normy art. 15 ust. 2 Konstytucji RP, zatem nie spełnia przesłanek uznania go za akt indywidualny organu administracji publicznej i nie podlega kontroli przed sądem administracyjnym. Dlatego też nietrafne okazały się zarzuty naruszenia art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, art. 58 § 1 pkt 1, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a oraz art. 45 pkt. 1 Konstytucji RP.Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.Odnosząc się natomiast do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku Rady Ministrów o zasądzenie kosztów postępowania stwierdzić należy, iż brak było podstaw prawnych do uwzględnienia tego wniosku. W myśl uchwały NSA z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, LEX nr 341205, przepisy art. 203 i 204 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Zgodnie z p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie.. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie.