Wyrok - I OSK 1267/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Nieruchomości, Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. i J.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 655/21 w sprawie ze skargi A.S. i J.N. na decyzję Wojewody MałopoOddalono skargę kasacyjną. Nieruchomości, Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. i J.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 655/21 w sprawie ze skargi A.S. i J.N. na decyzję Wojewody Małopo
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Kwota główna
11.570,88 zł · odszkodowanie
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
odszkodowanie
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Aleksandra Łaskarzewska
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 655/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A.S., J.N. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 8 marca 2021 r. znak WI-VI.7534.2.33.2019.BK w przedmiocie waloryzacji ustalonego odszkodowania (k. 42, 55-72 akt sądowych).Skargę kasacyjną wywiodły A.S. i J.N. (dalej skarżące lub skarżące kasacyjnie), reprezentowane przez r. pr. Ł.S., zaskarżając wyrok II SA/Kr 655/21 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie:1. prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 132 ust. 2 i 3 w zw. z art. 131 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990; zm. z 2019 r. poz. 2020; z 2021 r. poz. 11 i 134, dalej ugn), co miało wpływ na wynik sprawy, przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sprawa, której przedmiotem jest żądanie zwaloryzowania i wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego ostateczną decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z 21 października 1969 r. znak USW.IV-60/300/68 (dalej decyzja z 21 października 1969 r.) ustalającą wypłatę na rzecz wywłaszczonego A.J. w wysokości 11.570,88 zł za nieruchomość stanowiącą parcelę katastralną l. kat. [...] o pow. 0,5672 ha, poł. w gm. kat. M. odnosi się wyłącznie do kwoty przedstawionej w decyzji wywłaszczeniowej, tj. 11.570,88 zł, pomijając przy tym obowiązek spełnienia świadczenia - wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, a także naprawienie szkody z tytułu powstałej zwłoki w kwocie odpowiadającej utracie zdolności nabywczej pieniądza w odniesieniu się zdolności nabywczej pieniądza według stanu na dzień zaspokojenia wierzyciela;2. przepisów prawa procesowego art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 poz. 137, dalej pusa) w zw. z art. 7, 77, 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 poz. 735, dalej kpa), przez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, mimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną korelacj[ę] czasów[ą] między datą ustalenia odszkodowania a datą jego spełnienia, a w związku z tym utratą znaczenia świadczenia pieniężnego w kwocie przerachowanej, a ustalonej w dacie wywłaszczenia, uniemożliwiając również potraktowani[e] zwłoki w wypłacie odszkodowania jako przyczyny do ustalenia, że świadczenie za wywłaszczoną nieruchomość w ogóle nie zostało ustalone jako element konieczny do pozbawienia własności na podstawie wywłaszczenia.Skarżące kasacyjnie wniosły o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; zasądzenie na rzecz strony skarżącej [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego w wysokości prawem przepisanej; rozpoznanie sprawy na rozprawie (k. 78-82 akt sądowych).Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, 1685, z 2025 r. poz. 769, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.10.2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.Według art. 193 ppsa zd. drugie, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określono zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/12, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 897, nb 19). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa).Zarzut naruszenia "art. 77 kpa" nie został postawiony dostatecznie starannie. Art. 77 kpa dzieli się na 4 paragrafy, o różnej treści normatywnej. Ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, autor skargi kasacyjnej nie wskazał, naruszenia którego paragrafu art. 77 kpa się dopatruje. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa). Z tej przyczyny zarzut naruszenia "art. 77 kpa" nie nadawał się do rozpoznania.Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżony odpowiada prawu.Gdy skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać winny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wynika to z faktu, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W niniejszej sprawie najdalej idące okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego i to one podlegały rozpoznaniu w pierwszej kolejności.W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i jego niewłaściwe zastosowanie, należy wyjaśnić, że materialnoprawne podstawy orzekania organów administracji publicznej obu instancji, stanowiły art. 132 ust. 2 i 3 ugn. Wedle pierwszego ze wskazanych przepisów, do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Druga z powołanych regulacji - art. 132 ust. 3 ugn - stanowi, że wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania.Prawidłowo wyjaśnił Wojewoda Małopolski (dalej Wojewoda), a następnie słusznie zaaprobował to stanowisko Sąd I instancji, że instytucja waloryzacji odszkodowania unormowana w przytoczonych regulacjach stanowi instrument ochrony interesów finansowych osób wywłaszczonych, mający zapewnić adekwatność pomiędzy wartością przyznanego odszkodowania w dacie jego ustalenia, a wartością odszkodowania w dacie jego wypłaty.Istotne jest przy tym, że rzeczona waloryzacja ma na celu zagwarantowanie wywłaszczonemu - w przypadku opóźnienia w zapłacie odszkodowania - otrzymanie odszkodowania w zaktualizowanej, urealnionej wysokości. Waloryzacja dotyczy okresu między datą, kiedy decyzja o ustaleniu odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości stała się ostateczna (datą ostatecznego ustalenia wysokości odszkodowania), a datą wypłaty tego odszkodowania (datą stwierdzenia, że ostateczna decyzja o ustaleniu odszkodowania nie została wykonana i przeliczenia na nowo wysokości odszkodowania). Wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej o ustaleniu odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości określonego w formie pieniężnej następuje przede wszystkim przez wypłatę kwoty odszkodowania osobie uprawnionej. Wykonanie zobowiązania odszkodowawczego (realizacja decyzji odszkodowawczej) może polegać także na złożeniu przez dłużnika (podmiot obowiązany do zapłaty odszkodowania) kwoty odszkodowania do depozytu sądowego, bowiem skuteczne (ważne) złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego ma takie same skutki jak spełnienie świadczenia.W myśl art. 5 ust. 1 ugn, waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników zmian cen nieruchomości dla nieruchomości sklasyfikowanych w rejestrze cen i wartości nieruchomości, z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W przypadku gdy dla danego rodzaju nieruchomości nie ogłoszono nigdy wskaźnika zmian cen nieruchomości, waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami w tym zakresie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (art. 5 ust. 4 ugn).Mając na uwadze, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji Wojewody nie doszło do ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wskaźników zmian cen nieruchomości gruntowych, organy prawidłowo przyjęły, że określenie kwoty zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z 21 października 1969 r. znak USW.IV-60/300/68, winno nastąpić przy uwzględnieniu wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych.Konieczne jest w tym miejscu przywołanie stanowiska Trybunału Konstytucyjnego (dalej Trybunał), które Trybunał zajął w wyroku z 9 marca 2017 r. P 13/14 (dalej wyrok P 13/14). Zgodnie z poglądem wyrażonym w tym judykacie, z art. 132 ust. 3 ugn wynika, że wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do zapłaty odszkodowania. Waloryzacja następuje zawsze od momentu ustalenia odszkodowania (daty wydania decyzji wywłaszczeniowej lub odrębnej decyzji o ustaleniu odszkodowania) do dnia zapłaty odszkodowania, bez względu na to, czy podmiot zobowiązany opóźnia się z jego zapłatą. Prowadzić to ma w założeniu, do "urealnienia" ustalonego, lecz jeszcze niewypłaconego odszkodowania z zastosowaniem wskaźników, których określenie - jako że stanowią podstawowy element mechanizmu waloryzacyjnego - jest rolą ustawodawcy, a nie organów administracji ani też organów władzy sądowej, w tym Trybunału. Ten zaś przyjął, że wobec nieogłoszenia przez Prezesa GUS wskaźnika zmiany cen nieruchomości, kryterium przeliczenia stanowią - po zmianie stanu normatywnego: na podstawie art. 5 ust. 4 ugn i art. 2 ustawy z 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami - wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych, które są ogłaszane przez Prezesa GUS na mocy odrębnych przepisów. W ten sposób ustawodawca dąży do ochrony interesu wierzyciela, gwarantując mu, że mimo opóźnienia zapłaty odszkodowania otrzyma je w odpowiedniej wysokości. Waloryzacja ma na celu przywrócenie ekonomicznego znaczenia odszkodowania. W zasadzie waloryzacji, która wynika z art. 132 ust. 3 ugn, dostrzega się zamysł ustawodawcy, by wartość faktycznie wypłaconego odszkodowania odpowiadała wartości nabywczej odszkodowania ustalonego w decyzji o wywłaszczeniu, a nie wartości nominalnej; tylko takie uregulowanie odpowiada bowiem konstytucyjnej zasadzie słusznego odszkodowania.Trybunał Konstytucyjny wskazał, że w żadnym razie waloryzacja nie może stanowić postępowania prowadzącego de facto do ponownego ustalenia wysokości odszkodowania. Nie chodzi także o dostosowanie wysokości zwaloryzowanego odszkodowania do wartości rynkowej nieruchomości w chwili jego wypłaty. Wysokość odszkodowania ustala się bowiem według stanu, przeznaczenia i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu (art. 130 ust. 1 zd. pierwsze ugn).Dalej Trybunał zauważył, że dzięki przepisom ustawy o gospodarce nieruchomościami, które określają rodzaj docelowego oraz zastępczego wskaźnika waloryzacji, podczas przerachowywania kwot odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości organ administracji publicznej nie ma swobody dobierania wskaźników odzwierciedlających w sposób adekwatny zmiany w sile nabywczej pieniądza, na podstawie których dokonuje przeliczenia. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami wyrażają w tym zakresie wiążąco zamiar prawodawcy, nie pozostawiając możliwości oparcia rozstrzygnięcia o inne dane.Skarżące kasacyjnie upatrują naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego w tym, że w zaskarżonym wyroku błędnie przyjęto, że sprawa, której przedmiotem jest żądanie zwaloryzowania i wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego ostateczną decyzją z 21 października 1969 r. odnosi się wyłącznie do kwoty przedstawionej w decyzji wywłaszczeniowej, pomijając przy tym obowiązek spełnienia świadczenia - wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, a także naprawienie szkody z tytułu powstałej zwłoki w kwocie odpowiadającej utracie zdolności nabywczej pieniądza w odniesieniu się zdolności nabywczej pieniądza według stanu na dzień zaspokojenia wierzyciela.Uwzględniając przedstawione wyżej wyjaśnienia, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym waloryzacja ustalana na podstawie art. 132 ust. 2 i 3 ugn, oznacza po prostu przerachowanie wysokości odszkodowania i to niezależnie od tego, czy strona subiektywnie uznaje zwaloryzowane odszkodowanie za zbyt niskie, czy za wysokie. Stanowiący materialne podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie art. 132 ust. 3 nie został naruszony, gdyż normuje on tryb waloryzacji odszkodowania, które zostało przesądzone mocą ostatecznej decyzji administracyjnej. Sąd I instancji trafnie uznał, że celem tej regulacji jest uaktualnienie wysokości tego świadczenia z uwagi na upływ czasu jaki nastąpił między jego ustaleniem, a datą faktycznej wypłaty.Mając na uwadze, że wyłącznym przedmiotem niniejszej sprawy była waloryzacja odszkodowania z uwagi na upływ czasu od wydania decyzji ustalającej odszkodowanie, która to decyzja nie została jednak wykonana, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego polegający na pominięciu przez Wojewodę obowiązku spełnienia świadczenia - wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, a także naprawienie szkody z tytułu powstałej zwłoki w kwocie odpowiadającej utracie zdolności nabywczej pieniądza w odniesieniu się zdolności nabywczej pieniądza według stanu na dzień zaspokojenia wierzyciela - nie mógł okazać się skuteczny.W kwestii zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że w petitum skargi kasacyjnej jako wzorce kontroli powołano w prawidłowy sposób art.1 § 2 pusa oraz art. 7, art. 80 kpa. Autor w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentuje m. in. że powołane przepisy zostały naruszone przez Sąd I instancji, który zaniechał wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i oddalił skargę.Art. 1 § 1 i 2 pusa należą do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. O naruszeniu tych regulacji można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki nieznane ustawie oraz będzie się przy tym posiłkować innym kryterium niż zgodność z prawem. Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała, gdyż Sąd I instancji przeprowadził kontrolę decyzji objętej zakresem właściwości tego sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Nie może uchybić tym przepisom sąd administracyjny dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu. Skoro Sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, zaś oceniając skargę skarżących uznał ją za nieuzasadnioną w całości i oddalił, to nie naruszył art. 1 § 2 pusa.W odniesieniu do rozważanego w tym miejscu zarzutu przyjdzie jeszcze wyjaśnić, że nie został on postawiony w sposób precyzyjny. Zauważyć bowiem należy, że art. 7 kpa składa się z trzech różnych - odrębnych pod względem treści, istoty i zakresu normowania - zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie wskazano ani, o którą z tych zasad ogólnych zawartych w art. 7 kpa chodzi.Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, wymagającym profesjonalnego sporządzenia, czego wyraz stanowi przymus adwokacko-radcowski. To wniesiony środek prawny wyznacza zakres sprawy kasacyjnej, a to oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może działać w zakresie, który nie został wyznaczony przez stronę, z wyjątkiem - jak już zostało wspomniane wcześniej - przesłanek nieważności postępowania. Określenie skargi kasacyjnej jako środka formalnego wymaga, stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 ppsa postawienia przez stronę zarzutów oraz ich uzasadnienia. Stanowisko strony skarżącej wyrok Sądu I instancji ma być jednoznaczne i stanowcze w zakresie stawianych zarzutów, bowiem Sąd II instancji ma mieć ściśle wyznaczone granice kontroli kasacyjnej, zatem także uzasadnienie zarzutów jest elementem niezbędnym poprawnie sporządzonej skargi kasacyjnej. Brak tego elementu skutkuje niemożnością oceny wyroku z punktu widzenia zarzutu, który nie został uzasadniony bądź niepoprawnie wyartykułowany.Niezależnie od tego można zauważyć, że wskazane zarzuty nie mają prawnego usprawiedliwienia także z tego powodu, że są merytorycznie nietrafne. Za ich pomocą skarżący kasacyjnie starają się podważyć stanowisko Sądu I instancji wskazując dodatkowo, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy obu instancji, nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną korelację czasową między datą ustalenia odszkodowania a datą jego spełnienia. Innymi słowy kasator upatruje naruszenia prawa w tym, że odszkodowanie przyjęte w decyzji Wojewody Małopolskiego z 8 marca 2021 r. znak WS-VI.7534.2.33.2019.BK odnosi się wyłącznie do kwoty ustalonej w decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie i dotyczy wyłącznie odsetek za opóźnienie pomijając w istocie zwłokę w spełnieniu świadczenia. Dlatego, w ocenie kasatora, nie sposób mówić o opóźnieniu w terminie spełnienia świadczenia pieniężnego, czyli wypłaty odszkodowania po 50 latach od daty wydania decyzji wywłaszczającej nieruchomość. Nadto, jak wywodzi Autor środka prawnego, w realiach niniejszej sprawy mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego regulujące instytucję zwłoki.W sprawie tak postawionych zarzutów przyjdzie zauważyć, że organy orzekające w sprawie zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 kpa). Do tak ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zastosowały normy prawa materialnego, tj. przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto wypełniły obowiązek wynikający z art. 7 w zakresie prawdy materialnej i zgromadziły w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, dokonując stosownie do art. 80 kpa ich wszechstronnej i prawidłowej oceny (zgodnej z doświadczeniem życiowym i zasadami logiki; B. Adamiak w: B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H Beck 2024, s. 596-597, nb 1-3).). Swoje stanowisko wyrażone w decyzjach organy obu instancji przedstawiły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 kpa i czyniąc zadość zasadzie wyjaśniania przesłanek załatwienia sprawy (art. 11 kpa). W sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do stwierdzonego stanu faktycznego. Decyzje organów obu instancji, w tym – co należy podkreślić - reformatoryjna, a więc merytoryczna decyzja Wojewody z 8 marca 2021 r. (k. 30-26 akt Wojewody), są prawidłowe i zostały wydane wskutek jednoznacznie i zarazem prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz prawnego.Waloryzacja odszkodowania z art. 132 ust. 3 ugn i skutki zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania, do których stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego (art. 132 ust. 2 ugn), to zasadniczo dwie różne instytucje prawne. W drugim z wymienionych przypadków nie chodzi tylko o odsetki. Nadto instytucje te nie wyłączają się i można ich dochodzić osobno, a jeszcze raz przyjdzie zauważyć, że przedmiotem niniejszej sprawy była wyłącznie waloryzacja odszkodowania.Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną. oddalił skargę kasacyjną.