Wyrok - III OSK 1819/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 czerwca 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok w części i stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałej części skargę kasacyjną oddalono. Dostęp do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 53/24 oraz zażalenia Państwowego PowiUchylono zaskarżony wyrok w części i stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałej części skargę kasacyjną oddalono. Dostęp do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 53/24 oraz zażalenia Państwowego Powi
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
26 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Maciej Kobak
Podstawa prawna
art. 80
kpa
art. 145
ppsa
art. 149
ppsa
art. 141
ppsa
art. 156
ppsa
art. 194
ppsa
art. 197
ppsa
art. 183
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok w części i stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałej części skargę kasacyjną oddalono
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 9 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 53/24 wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 i 1 a oraz art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej jako "p.p.s.a.") stwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku P. z siedzibą w W. z 9 lutego 2021 r. o udzielenie informacji publicznej (pkt I), stwierdził, ze bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa (pkt II) oraz zasądził od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie na rzecz strony skarżącej kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt III).Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że wnioskiem z 9 lutego 2021 r. skarżące Towarzystwo zwróciło się za pośrednictwem poczty elektronicznej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w o udostępnienie informacji publicznej, polegającej na udostępnieniu decyzji wydanych przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie i następnie uchylonych przez Głównego Inspektora Sanitarnego w okresie od 2 stycznia 2018 r. do 1 grudnia 2018 r. Z uwagi na nieudostępnienie żądanej informacji, Towarzystwo uczyniło bezczynność organu przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie do rozpatrzenia wniosku skarżącego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty zwrotu akt sprawy, oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że 9 lutego 2021 r. wpłynął do niego wniosek o udzielenie informacji publicznej o zakresie jak wskazano w skardze, nie zaprzeczył, iż nie odpowiedział na złożony wniosek. W ocenie organu analiza treści wniosku prowadzi do wniosku, że stanowi on nadużycie prawa, a związku z powyższym nie znajdują do niego zastosowania przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm. – dalej jako "u.d.i.p."). Ponadto wskazał, że wniosek był skierowany do "Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie" czyli do Małopolskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie. Zatem PPIS w Krakowie nie posiada żądanej informacji i nie musiał w jego ocenie odpowiadać na złożony wniosek.Sąd I instancji uwzględnił skargę uznał, że organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek strony skarżącej. Jednocześnie decyzje organów administracyjnych wydanych w sprawie administracyjnej stanowią dokument mieszczący się w kategorii dokumentów podlegających udostępnieniu w trybie informacji publicznej. Ponieważ organ w żaden sposób nie zareagował na skierowany do niego wniosek, to znajdował się w bezczynności. Sąd dodał, że jeśli organ ustaliłby, że adresatem wniosku powinien być inny organ (jak w niniejszej sprawie Wojewódzki Inspektor Sanitarny, a nie Powiatowy Inspektor Sanitarny), to powinien odpowiedzieć wnioskodawcy, iż organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej. W sytuacji natomiast gdyby organ był w posiadaniu żądanej informacji, a jednocześnie uznałby, że żądanie danej informacji publicznej w określonych realiach sprawy stanowi nadużycie prawa (o czym mowa w odpowiedzi na skargę) – to odmowa udzielenia takiej informacji publicznej winna zostać udzielona w postaci decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej - wydanej w oparciu o art. 16 u.d.i.p.Jednocześnie zdaniem Sądu I instancji bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Pomimo upływu trzech lat od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ nadal nie odpowiedział na złożony wniosek. W ocenie Sądu w pewnym zakresie bezczynność usprawiedliwia okres zagrożenia epidemiologicznego wywołany Covid-19, niemniej okres ten zakończył się ponad 8 miesięcy przed dniem wyrokowania.Powyższy wyrok został następnie sprostowany postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 53/24 w ten sposób, że w pkt I wyroku po słowie publicznej dopisano słowa: "i zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie do dokonania czynności lub wydania aktu w terminie czternastu dni licząc od daty prawomocności wyroku".Skargę kasacyjną wniósł organ, zaskarżając w całości powyższy wyrok oraz postanowienie z 12 kwietnia 2024 r. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (lit. A), tj.:I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 752, dalej jako: "k.p.a") przez dokonanie błędnych ustaleń i przyjęcie, że do dnia wyrokowania (9 kwietnia 2024 r.) PPIS w Krakowie pozostawał w bezczynności, w związku z wnioskiem uczestnika z 9 lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, podczas gdy skarżący kasacyjnie w dniu 27 lutego 2024 r. odpowiedział na ww. wniosek,II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wyjaśnień PPIS w Krakowie zawartych w piśmie z 27 lutego 2024 r., w którym organ podniósł, że:a) do wniosku uczestnika z 9 lutego 2021 r. nie mają zastosowania przepisy u.d.i.p., gdyż stanowił on instrumentalne wykorzystanie przepisów tej ustawy, w oparciu o inicjatywę "[...]", i był jedynie efektem nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej, a jego celem nie była troska o dobro publiczne,b) wniosek z 9 lutego 2021 r. został błędnie przesłany na adres skrzynki pocztowej PPIS w Krakowie, podczas gdy został on zaadresowany do "państwowy wojewódzki inspektor sanitarny w Krakowie", czyli Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (MPWIS), a taki wniosek nie podlega przekazaniu zgodnie z właściwością,c) we wniosku z 9 lutego 2021 r. nie wskazano jakich decyzji administracyjnych dotyczy zapytanie, a organ jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania wobec braku zastosowania przepisów k.p.a. do wniosków o udostępnienie informacji publicznej,d) organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma obowiązku jej udostępnienia, a także wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej,- co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcia, że PPIS w Krakowie nie odpowiadając na wniosek uczestnika z 9 lutego 2021 r. pozostawał w bezczynności, a jego bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 oraz art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i sprostowanie przez sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem z 12 kwietnia 2024 r. komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 kwietnia 2024 r. przez dopisanie w pkt I wyroku "i zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie do dokonania czynności lub wydania aktu w terminie czternastu dni licząc od daty prawomocności wyroku", podczas gdy sprostowanie wyroku w powyższy sposób doprowadziło do istotnej zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia,IV. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 200 p,p.s.a. przez błędne zasądzenie od PPIS w Krakowie na rzecz P. z siedzibą w W. kwoty 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że PPIS w Krakowie nie pozostawał w bezczynności, w związku z wnioskiem uczestnika z 9 lutego 2021 r.Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (lit. B), tj.:I. art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. przez błędną wykładnię przepisu polegającą na uznaniu, że informacja wnioskowana w oparciu o inicjatywę "[...]" oraz informacja której celem nie była troska o dobro publiczne stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p.,II. art. 4 ust. 3 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię przepisu polegającą na uznaniu, że jeśli organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzi, że adresatem wniosku jest inny organ, powinien pisemnie odpowiedzieć wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej,III. art. 4 ust. 3 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię przepisu polegającą na uznaniu, że jeśli organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej niesprecyzowany w zakresie informacji jakie chce uzyskać wnioskodawca (wniosek nie był w istocie wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej), powinien pisemnie odpowiedzieć wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej,IV. art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez błędną wykładnię przepisu polegającą na uznaniu, że ma on zastosowanie do informacji nie będącej informacją publiczną, która winna być również udostępniona na zasadach, w trybie i terminach określonych w u.d.i.p.W oparciu o tak sformułowane zarzuty organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz postanowienia z 12 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 53/24. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych prawem. Względnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt: II SAB/Kr 53/24 oraz postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt: II SAB/Kr 53/24 i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz pozostawieniem mu orzeczenia o kosztach postępowaniu kasacyjnego według norm przepisanych prawem.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Towarzystwo wniosło o jej oddalenie oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:W pierwszej kolejności należało ocenić dopuszczalność zażalenia wniesionego przez PPIS w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 kwietnia 2024 r. w przedmiocie sprostowania komparycji zaskarżonego wyroku. Odpis tego postanowienia doręczono organowi 22 kwietnia 2024 r. Organ pouczono o przysługującym mu uprawnieniu do wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia (karta 81, 82 akt sądowych). Natomiast zażalenie na to postanowienie organ wniósł 22 maja 2024 r. Zatem wniesiono je po wskazanym terminie wynikającym z art. 194 § 2 w zw. art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie.Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że oczywiście bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (zarzuty nr A. I, A. II, A. III i A. IV). Przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność organu, w których to sprawach nie ma zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przepis ten ma zastosowanie w sprawach, których przedmiotem zaskarżenia jest decyzja lub postanowienie. Zatem przedmiotowy przepis nie mógł być naruszony przez Sąd.Oczywiście niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (zarzuty nr A. I i A. II). Przepisy k.p.a. stosowanie do treści art. 16 ust. 2 u.d.i.p. stosuje się do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Autor skargi kasacyjnej potwierdza to w zarzucie A. II. c) i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zatem kwestia ta nie wymaga szerszego uzasadnienia. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność organu, który dodatkowo nie wydał w niniejszej sprawie jakiejkolwiek decyzji. Dlatego wskazane przepisy k.p.a. nie mogły być naruszone przez Sąd.Trafny jest natomiast zarzut naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze i stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych kwestii dla rozstrzygnięcia podniesionych przez organ w odpowiedzi na skargę. Organ podniósł bowiem, że wniosek Towarzystwa został co prawda przesłany na adres elektronicznej skrzynki pocztowej PPIS w Krakowie, ale jako adresata wniosku wskazano "państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego w krakowie" (pisownia oryginalna). Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w zalegającym w aktach sprawy wniosku Towarzystwa z 9 lutego 2021 r. Ponadto, w tym wniosku zażądano udostępnienia decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie uchylonych następnie przez Głównego Inspektora Sanitarnego w okresie od 2 stycznia 2018 r. do 1 grudnia 2018 r. Zatem, nie powinno budzić wątpliwości, że adresatem wniosku nie był Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie, lecz Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Krakowie. Jest to podstawowa okoliczność dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie. Drugą istotną okolicznością wskazywaną przez organ w odpowiedzi na skargę a jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku pominiętą przez Sąd I instancji, jest to, że organ pismem z 27 lutego 2024 r., to jest po wniesieniu skargi ale przed wydaniem zaskarżonego wyroku, odpowiedział obszernie na wniosek Towarzystwa z 9 lutego 2021 r. Na potwierdzenie tego, organ przedłożył Sądowi I instancji do akt sprawy owe pismo doręczone Towarzystwu drogą elektroniczną. Skarżące Towarzystwo nie zaprzeczyło, że otrzymało to pismo. W piśmie tym organ poinformował wnioskodawcę, że nie jest adresatem wniosku a ponadto, że nie posiada żądanych decyzji ani nie wie ile takich decyzji wydano, zaznaczając, że od jego decyzji odwołanie nie przysługuje do Głównego Inspektora Sanitarnego, a takie odwołanie przysługuje od decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie. Są to dwie istotne okoliczności, które mają wpływ na wynik sprawy, o czym będzie poniżej.Natomiast wbrew twierdzeniom, autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji wyjaśnił, że zarzut nadużycia prawa do dostępu do informacji publicznej, nie ma znaczenia przy kwalifikacji, żądanej informacji jako publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. a ewentualnie może stanowić podstawę odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał także, że gdy organ nie posiada żądanej informacji publicznej lub jeżeli adresatem wniosku powinien być inny organ, to do uwolnienia się od zarzutu bezczynności wystarczyło pisemnie (mailowo) odpowiedzieć wnioskodawcy.Nie można się także zgodzić ze skarżącym kasacyjnie organem, że wniosek dostępowy Towarzystwa był nieprecyzyjny. Towarzystwo wprost wskazało we wniosku, że "wnosi o przekazanie informacji publicznej w postaci decyzji wydanych przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie i następnie uchylonych przez Głównego Inspektora Sanitarnego w okresie 2.01.2018-1.12.2018. Nie budzi zatem wątpliwości, że żądanie dotyczyło wszystkich decyzji wydanych przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie we wskazanym okresie jedenastu miesięcy, od których wniesiono odwołania do GIS.Aby ocenić czy PPIS był w bezczynności, Sąd I instancji zobowiązany był ustalić, czy żądane informacje stanowią informację publiczną. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Sąd I instancji prawidłowo zakwalifikował żądane decyzje jako informację publiczną. Wynika to wprost z przepisu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 a) u.d.i.p. Z tego drugiego przepisu wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności: dane publiczne, tj. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Natomiast kwestia nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej (w tym jak twierdzi organ - żądanie informacji, którego celem nie jest troska o dobro publiczne) nie ma znaczenia dla kwalifikacji, żądanej informacji jako publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. a ewentualnie może stanowić podstawę odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., na co prawidłowo zwrócił uwagę Sąd I instancji. Stanowisko takie jest już ugruntowane w orzecznictwie NSA (przykładowo wyroki NSA: z 24 marca 2023 r. III OSK 7440/21, z 15 września 2023 r. III OSK 1166/22 i z 12 lipca 2024 r. III OSK 2604/23). Tym samym, bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 2 u.d.i.p.Przechodząc do oceny następnych zarzutów wyjaśnić trzeba, że Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności. Celem złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zaś zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej indywidualnej sprawy administracyjnej. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.Co istotne, podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań:1/ udzielić informacji publicznej;2/ udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub dodatkowo, że nie jest właściwym adresatem wniosku wskazując stosowny organ albo obowiązuje inny tryb jej udostępniania;3/ odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnejW braku wypełnienia wskazanych wyżej czynności podmiot będący adresatem wniosku dostępowego pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku w przedstawionym wyżej rozumieniu. Brak jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek dostępowy gdy organ nie posiada żądanej informacji a także, gdy wniosek jest nieprecyzyjny lub jak to miało miejsce w niniejszej sprawie organ - nie jest adresatem wniosku, jest podstawą z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do zobowiązania adresata wniosku dostępowego przez Sąd I instancji do rozpatrzenia wniosku w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.Z przywołanych względów niezasadne są zarzuty naruszenia art. 4 ust. 3 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ( zarzuty nr B. II. i B. III.).Biorąc jednak pod uwagę wskazaną wyżej okoliczność pominiętą przez Sąd I instancji, że organ po wniesieniu skargi pismem z 27 lutego 2024 r. odpowiedział na wniosek, słusznie zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Bowiem na dzień wydania zaskarżonego wyroku bezprzedmiotowe stało się zobowiązanie organu "do dokonania czynności lub wydania aktu w terminie czternastu dni licząc od daty prawomocności wyroku". Bezprzedmiotowe nie stało się natomiast postępowanie co do żądania zawartego w skardze o stwierdzenie bezczynności organu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) a także co do oceny charakteru tej bezczynności (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Skoro wniosek dostępowy Towarzystwa z 9 lutego 2021 r. do dnia 27 lutego 2024 r. tj. do udzielenia odpowiedzi na wniosek, nie został rozpoznany, to trafnie Sąd I instancji na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznał, że organ dopuścił się w tym okresie bezczynności. Wobec tego, zarzut naruszenia tego przepisu jest nietrafny. Od zarzutu bezczynności nie uwolniło organu zamieszczenie w BIP wpisu (ogłoszenia), w którym podano, że wszystkie wnioski, które wpłynęły do PPIS w oparciu o inicjatywę [...], nie stanowią informacji publicznej, bowiem stanowią efekt nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Ogłoszenie to nie mogło być uznane za odpowiedź na wniosek Towarzystwa, ponieważ nie odnosiło się do indywidualnego żądania dotyczącego udostępnienia decyzji.Nierozpoznanie wniosku w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p. przez okres 3 lat, tj. po terminach wskazanych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. czyni oczywiście niezasadnym zarzut naruszenia tych przepisów.Trafnie natomiast zarzucono naruszenie art. 149 § 1a p.p.s.a. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że bezczynność PPIS w Krakowie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że pomimo niezałatwienia wniosku Towarzystwa z 9 lutego 2021 r. do 27 lutego 2024 r., bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Orzekając w zakresie uregulowanym w przepisie art. 149 § 1a p.p.s.a. należy uwzględnić, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty. Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy, co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek lekceważenia wniosku Towarzystwa. Bezczynność wynikała przede wszystkim z przekonania, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, ponieważ stanowi nadużycie prawa i przyjęcia, że taki wniosek nie musi być rozpoznany na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, o czym organ zamieścił stosowne ogłoszenie w BIP. O rażącym charakterze bezczynności nie może świadczyć tylko sam długi okres nierozpoznania wniosku. W niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę okoliczności wskazane przez organ w odpowiedzi na skargę, których Towarzystwo nie zakwestionowało, w szczególności działania organu w okresie pandemii (znaczne zwiększenie obowiązków przy zmniejszonej kadrze) ogromną liczbę wniosków dostępowych, które wpłynęły do organu w 2021 r., co niejako zmusiło organ do poszukiwania sposobu na wspólne rozpoznanie tych wniosków w formie ogłoszenia. Nie można też nie zauważyć, że brak reakcji wnioskodawcy na ten sposób rozpoznania wniosku mógł doprowadzić organ do przekonania, że wnioskodawca zgodził się ze stanowiskiem organu. Nie bez znaczenia jest też to, że w tych okolicznościach, Towarzystwo przez trzy lata nie interesowało się co dzieje się z jego wnioskiem. Tymczasem, organ po wniesieniu skargi, niezwłocznie odpowiedział na wniosek, o istota tej odpowiedzi opierała się przede wszystkim na dwóch prostych okolicznościach, że nie jest adresatem wniosku i nie posiada żądanej informacji, co szeroko uzasadnił. Takie okoliczności sprawy wykluczają w ocenie Sądu kasacyjnego uznanie, że bezczynność miała charakter rażący.Z uwagi na zasadność skargi na chwilę jej wniesienia, Sąd I instancji zasadnie, na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego Towarzystwa poniesione przez nie koszty postępowania przed I instancją sadową. Nie budzi bowiem wątpliwości, że organ w chwili wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku dostępowego Towarzystwa z 9 lutego 2021 r. Dlatego zarzut naruszenia art. 200 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.Biorąc pod uwagę wykazaną wyżej zasadność części zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił w części skargę kasacyjną i uchylił punkt I zaskarżonego wyroku w części, w której zobowiązano Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego do dokonania czynności lub wydania aktu w terminie czternastu dni licząc od daty prawomocności wyroku oraz uchylił punkt II zaskarżonego wyroku. Natomiast biorąc pod uwagę wykazaną wyżej niezasadność części zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną w pozostałej części.Uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę w części dotyczącej charakteru stwierdzonej bezczynności organu i na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie nie miał miejsca z rażącym naruszeniem prawa.O kosztach postępowania kasacyjnego od P. z siedzibą w W. na rzecz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie, na które składają się, wpis od skargi kasacyjnej i wynagrodzenie radcy prawnego, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a..