Wyrok - II GSK 2073/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 czerwca 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 271/24 w sprawie ze skargi V. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 maja 2023 r. nr [...] wUchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 271/24 w sprawie ze skargi V. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 maja 2023 r. nr [...] w
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
powaga rzeczy osądzonej
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Skoczylas
Podstawa prawna
art. 77
kpa
art. 7
kpa
art. 141
ppsa
art. 134
ppsa
art. 174
ppsa
art. 183
ppsa
art. 185
ppsa
art. 203
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 271/24, po rozpoznaniu skargi V. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 maja 2023 r., w przedmiocie wpisu na listę osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę, w punkcie 1/ uchylił zaskarżoną decyzję; a w punkcie 2/ zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia 29 maja 2023 r., wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz. U. z 2023 r., poz. 755 ze zm.; powoływanej dalej jako: ustawa o przeciwdziałaniu wspieraniu agresji), postanowił wpisać V. K. na listę, o której mowa w art. 2 ust. 1 ww. ustawy i zastosować wobec niej przewidziane ustawą środki.W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że pismem z dnia 4 kwietnia 2023 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zwrócił się o zastosowanie wobec V. K., obywatelki Federacji Rosyjskiej, środków przewidzianych w art. 1 pkt 2-4 ustawy o przeciwdziałaniu wspieraniu agresji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że V. K. jest członkiem zarządu i właścicielem 1 udziału (ze 100) podmiotu N. Sp. z o.o. we W.. Firma prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży hurtowej wyrobów chemicznych, w szczególności metanolu, a jej największym beneficjentem jest rosyjska spółka akcyjna [...], która zajmuje jedną z czołowych pozycji wśród rosyjskich przedsiębiorstw na rynkach surowców i produktów chemicznych oraz jest jednym z liderów produkcji chemii przemysłowej (m.in. metanolu, roczna produkcja wynosi ok 1,5 mln ton) i sprzętu chemicznego. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że nałożenie sankcji na V. K. uniemożliwi jej prowadzenie na terytorium RP działalności gospodarczej, w ramach której mogłaby uzyskać i wytransferować środki finansowe, które po opodatkowaniu stałyby się przychodem budżetu Federacji Rosyjskiej, z którego finansowana jest agresja przeciwko Ukrainie.Wydając przedmiotową decyzję, organ w pełni podzielił ustalenia oraz argumentację przedstawioną we wniosku o zastosowanie wobec wskazanej osoby środków przewidzianych w ustawie o przeciwdziałaniu wspieraniu agresji. W decyzji przywołano regulację z art. 3 cytowanej ustawy oraz stwierdzono, że zachodzą uregulowane w art. 3 ust. 2 tej ustawy przesłanki do zastosowania wskazanych w sentencji decyzji środków, bowiem osoba, w stosunku do której wydano decyzję, dysponuje odpowiednio środkami finansowymi lub zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz. Urz. UE L 78 z 17.03.2014, str. 6, z późn zm.; powoływanego dalej jako: rozporządzenie nr 269/2014), w stosunku do których istnieje prawdopodobieństwo ich wykorzystania w celu bezpośredniego lub pośredniego wsparcia agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę.Rozstrzygając o zastosowaniu wobec V. K. środków w postaci:a) zamrożenia środków finansowych i zasobów gospodarczych w rozumieniu rozporządzenia nr 269/2014, będących jej własnością, pozostających w jej posiadaniu, pozostających w faktycznym władaniu lub pod jej kontrolą, w pełnym zakresie,b) zakazu udostępniania jej lub na jej rzecz – bezpośrednio lub pośrednio - jakichkolwiek środków finansowych lub zasobów gospodarczych w rozumieniu rozporządzenia nr 269/2014,c) zakazu świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie środków wskazanych w lit. a i b,d) wykluczenia z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub konkursu prowadzonego na podstawie ustawy z 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1710 ze zm.),e) wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, o którym mowa w art. 434 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2023 r., poz. 519)organ wyjaśnił, że wziął pod uwagę art. 3 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu wspieraniu agresji, zgodnie z którym uwzględnia się w szczególności charakter i zakres działalności prowadzonej przez adresata decyzji oraz względy bezpieczeństwa narodowego.Na powyższą decyzję V. K. złożyła skargę do WSA, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, a także brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z pominięciem okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji uwzględnił skargę skarżącej, wskazując w uzasadnieniu, że decyzja Ministra wydawana na podstawie art. 3 ust. 1 ww. ustawy nie wymaga uzasadnienia o jakim stanowi art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; powoływanej dalej jako: k.p.a.), jednakże nie oznacza to, że organ załatwiający sprawę jest zwolniony od prowadzenia postępowania wyjaśniającego i ustalenia w jego toku prawdy obiektywnej oraz dokonania subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod konkretną normę prawną.W ocenie WSA, analiza nadesłanych akt postępowania administracyjnego wskazuje, że organ wprawdzie przeprowadził postępowanie i podjął próby ustalenia stanu faktycznego, ale wyniki tego postępowania nie pozwalają Sądowi na ustalenie zaistnienia ustawowych przesłanek.Sąd I instancji zważył, że spółka N. we W. została wpisana na listę sankcyjną i zastosowano wobec niej środki wskazane w ustawie. Wobec tego spółka (która działała przez powołane organy) nie może już prowadzić działalności gospodarczej, a jej środki finansowe i zasoby gospodarcze zostały zamrożone, nie ma możliwości pozyskiwania nowych środków finansowych i żadnych zasobów, wykluczona została z postępowań o udzielenie zamówień publicznych. Skarga spółki została oddalona nieprawomocnym wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1503/23. Natomiast w niniejszej sprawie skarżąca V. K. została wpisana na listę jako osoba fizyczna i zastosowano wobec niej określone w decyzji środki. Wobec tego organ powinien wykazać lub co najmniej uprawdopodobnić, że to skarżąca bezpośrednio lub pośrednio wspiera agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę lub z określonymi osobami lub podmiotami tę agresję wspierającymi ma powiązania o charakterze osobistym, gospodarczym, organizacyjnym lub finansowym. Przy czym przez te powiązania należy rozumieć jako powiązania "na zewnątrz", a nie w ramach powiązań organizacyjnych w spółce, której skarżąca była członkiem zarządu, a która to spółka została wpisana na listę sankcyjną i nie może już prowadzić żadnej działalności. Sąd I instancji uznał, że należy odróżnić powiązania kapitałowe spółki od osoby prywatnej.Zdaniem WSA, organ nawet nie uprawdopodobnił, że skarżąca jako osoba fizyczna dysponuje środkami finansowymi, funduszami i zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia 765/2006 lub rozporządzenia 269/2014 (nie wskazał jakie są to środki i gdzie ulokowane) oraz, że wspiera agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę lub naruszenia praw człowieka lub represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej lub których działalność stanowi poważne zagrożenie dla demokracji w Federacji Rosyjskiej lub na Białorusi (na czym działania te polegają) lub bezpośrednio związana jest z takimi osobami (którymi) lub podmiotami (jakimi). Analiza akt sprawy nie wskazuje na powyższe powiązania skarżącej, a także nie wskazuje rodzaju tych powiązań.W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji nie wynika, aby Szef ABW do wniosku, na podstawie którego wszczęte zostało postępowanie, załączył jeszcze inne dokumenty dotyczące skarżącej, pozwalające na ocenę zaskarżonej decyzji. Natomiast uzasadnienie tego wniosku odnosi się do spółki [...] i prowadzonej przez nią działalności.Zdaniem WSA, nie zasługuje na aprobatę stanowisko pełnomocnika organu przedstawione na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2024 r., zgodnie z którym skarżąca podpisywała umowy w imieniu spółki, co dodatkowo ma przemawiać za wpisem jej na listę sankcyjną, bowiem skarżąca była członkiem zarządu i prezesem spółki, wobec czego działała w imieniu i na rzecz spółki. To spółka, a nie skarżąca we własnym imieniu (jako osoba fizyczna) prowadziła działalność gospodarczą, zawierała umowy handlowe z innymi podmiotami, w tym rosyjską spółką [...]. Skarżąca, jako członek zarządu umocowana była do podpisywania umów z kontrahentami, jednakże spółka została wpisana na listę sankcyjną, wobec czego żaden członek zarządu nie będzie mógł dalej działać w jej imieniu, jak również nie będzie mógł dysponować środkami i zasobami należącymi do spółki.Sąd I instancji nie poparł stanowiska organu, że nałożenie sankcji na skarżącą uniemożliwi jej prowadzenie na terytorium RP działalności gospodarczej, w ramach której mogłaby uzyskać i wytransferować środki finansów, które po opodatkowaniu stałyby się przychodem budżetu Federacji Rosyjskiej, z którego finansowana jest agresja przeciwko Ukrainie. W ocenie WSA, organ nie wskazał, aby skarżąca posiadała środki, które mogłaby wytransferować do Rosji, że podjęła próby prowadzenia innej działalności gospodarczej, a nawet nie uprawdopodobnił, że skarżąca posiada majątek (jaki i gdzie ulokowany), którym wspiera agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę (w jaki sposób) lub mogłaby takie działania podjąć.Tym samym Sąd I instancji stwierdził, że ustalenia w sprawie były niewystarczające do wpisania skarżącej na listę i zastosowania wobec niej środków wskazanych w decyzji. W związku z powyższym za zasadny uznano zarzut naruszenia art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 3 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu wspieraniu agresji.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaniechał podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomimo, że zebrany został cały materiał dowodowy niezbędny do oceny sprawy, zaś organ dokonał prawidłowej subsumpcji tego materiału dowodowego z obowiązującymi przepisami prawa;2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewskazanie przez Sąd na czym miało polegać naruszenie przez organ przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.;3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi skarżącej, pomimo, że przedmiotowa decyzja nie była obarczona żadną z wad uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji;4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie, przy ocenie spełnienia przesłanek wpisu skarżącej na listę (o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego - Dz. U. z 2024 r., poz. 507), istotnych okoliczności ustalonych przez organ, a świadczących o spełnieniu tych przesłanek, tj. w szczególności okoliczności odnoszących się do dysponowania przez skarżącą udziałami w N. Sp. z o.o., a także środkami finansowymi, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu wspieraniu agresji oraz prawdopodobieństwa ich wykorzystania- co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do uwzględnienia skargi skarżącej i uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo iż decyzja ta nie była obarczona wystarczająco ustalonymi (wykazanymi/ uzasadnionymi) w skarżonym wyroku wadami uzasadniającymi jej uchylenie.II. prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu wspieraniu agresji przez jego:1) błędną wykładnię polegającą na:a) przyjęciu, że pojęcie powiązań wymienione w treści tego przepisu należy rozumieć jako powiązania na "zewnątrz", a nie w ramach powiązań organizacyjnych w spółce, przy jednoczesnym wskazaniu, że należy rozróżnić powiązania kapitałowe spółki od osoby prywatnej, podczas gdy sam przepis wskazuje, że w szczególności powiązania te mogą mieć charakter osobisty, organizacyjny, gospodarczy lub finansowy;b) pominięciu, że przepis ten obejmuje również przesłankę istnienia prawdopodobieństwa wykorzystania w celu określonym tym przepisem dysponowanymi środkami finansowymi, funduszami lub zasobami gospodarczymi,- co skutkowało nieprawidłową oceną, że przesłanki w nim określone nie wystąpiły wobec skarżącej, pomimo prawidłowego ustalenia ich wystąpienia przez organ;2) błędne zastosowanie, polegające na pominięciu, przy dokonywanej ocenie prawidłowości zastosowania tego przepisu przez organ, ustalonego faktu posiadania przez Skarżącą udziałów w N. Sp. z o.o. oraz dysponowanymi środkami finansowymi.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z cyt. przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39) podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, ma ponadto umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne, ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (zob. wyrok NSA z 8 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2104/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie wywiedziono, że poprawność sporządzenia uzasadnienia wyroku umożliwia także stronie merytoryczną polemikę w ewentualnym środku zaskarżenia wydanego przez sąd administracyjny orzeczenia. Zasadnie w piśmiennictwie wskazuje się, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego w sytuacji, gdy towarzyszy mu deficyt odnoszący się do "wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia", nie pełni ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji perswazyjnej i dalekie jest również od realizacji funkcji legitymacyjnej (por. W. Kręcisz, Z problematyki uzasadniania orzeczeń przez sądy administracyjne, w: Uzasadnienia decyzji stosowania prawa, redakcja naukowa I. Rzucidło-Grochowska, M. Grochowski, Warszawa 2015, s. 354). W ocenie orzekającego Sądu, kwestionowany skargą kasacyjną wyrok nie został – wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. – zaopatrzony w uzasadnienie, które zawierałoby "wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia".Należy podkreślić, że Sąd I instancji nie wypowiedział się na czym miało polegać naruszenie przez organ przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji z jednej strony zauważył, iż organ przeprowadził postępowanie i podjął próby ustalenia stanu faktycznego, ale jednocześnie podkreślił, że wyniki tego postępowania nie pozwalają Sądowi na ustalenie zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 3 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu wspieraniu agresji. Poza tym ogólnym stwierdzeniem WSA nie określił jednak konkretnych okoliczności wskazujących, iż postępowanie organu było przeprowadzone nieprawidłowo. Sąd zauważył bowiem tylko, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawą wpisu skarżącej na listę sankcyjną był fakt, że była ona członkiem zarządu i właścicielką 1 udziału w spółce N. we W.. Organ, powołując się na wniosek Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z 4 kwietnia 2023 r. wskazał, że spółka ta prowadzi działalność gospodarczą w branży hurtowej wyrobów chemicznych, w szczególności metanolu. Największym beneficjentem spółki jest rosyjska spółka [...], która zajmuje jedną z czołowych pozycji wśród rosyjskich przedsiębiorstw na rynku surowców i produktów chemicznych. Jednocześnie, zdaniem WSA, organ powinien wykazać lub co najmniej uprawdopodobnić, że to skarżąca bezpośrednio lub pośrednio wspiera agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę lub ma powiązania z określonymi osobami lub podmiotami tę agresję wspierającymi, że ma powiązania o charakterze osobistym, gospodarczym, organizacyjnym lub finansowym.Tymczasem w sytuacji, gdy tak, jak w rozpoznawanej sprawie, między stroną skarżącą a organem istnieje spór, a każda ze stron postępowania sądowoadministracyjnego przedstawia swoje stanowisko wspierając je konkretnymi argumentami, Sąd pierwszej instancji miał obowiązek szczegółowo wyjaśnić w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich przyczyn uznał za przekonujące stanowisko jednej strony, a także dlaczego argumenty drugiej nie zostały uwzględnione.Pominięcie w motywach zaskarżonego wyroku tych kwestii uzasadnia stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził pełnej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Powyższe oznacza także, że zasadny w rozpoznawanej sprawie jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji co najmniej przedwcześnie sformułował stanowisko o niezgodności zaskarżonej decyzji z art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Lakoniczne w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a.Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. jest na tyle istotne, iż uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Zasadność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przesądza bowiem o konieczności uwzględnienia skargi kasacyjnej. Dlatego też bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów środka odwoławczego.Ponownie rozpoznając skargę WSA raz jeszcze oceni legalność zaskarżonej decyzji, zwracając uwagę na podstawy prawne rozstrzygnięcia. Swoje orzeczenie sąd wojewódzki prawidłowo uzasadni, uwzględniając wymogi, które stawia przed nim przepis art. 141 § 4 p.p.s.a.Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), zasądzając od skarżącej na rzecz organu 340 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który reprezentował wcześniej organ w postępowaniu przed Sądem I instancji (240 zł).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), zasądzając od skarżącej na rzecz organu 340 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który reprezentował wcześniej organ w postępowaniu przed Sądem I instancji (240 zł).