Postanowienie SN z 7 stycznia 2005, sygn. I CZ 186/04
Data orzeczenia
7 stycznia 2005
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Marek Sychowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 7 stycznia 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie z powództwa P. Ż. i M. Ż.
przeciwko B. B.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, po rozpoznaniu na posiedzeniu
niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 stycznia 2005 r., zażalenia pozwanej na
postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt I ACa (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny, postanowieniem z dnia 14 października 2004 r., odrzucił kasację
pozwanej B B. od wyroku tego Sądu z dnia 11 sierpnia 2004 r., stwierdzając że w
kasacji nie zostały zamieszczone okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie przez Sąd
Najwyższy.
W zażaleniu skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 393³ k.p.c. kasacja powinna czynić zadość wymaganiom
przewidzianym dla pism procesowych oraz powinna zawierać, wymienione w art. 393³ §
1 k.p.c., wymagania stawiane tylko kasacji jako szczególnemu środkowi odwoławczemu.
Pośród wspomnianych wymogów ustawa wyraźnie wymienia obowiązek przedstawienia
okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, odróżniając go od przytoczenia podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienia. Strona wnosząca kasację powinna więc, nawiązując do
2
art. 393 § 1 pkt 1 i 2, wskazać Sądowi Najwyższemu argumenty przemawiające za jej
rozpoznaniem. Jeżeli zaś w treści kasacji nie wskazano okoliczności, o których mowa w
art. 393³ § 1 pkt 3 k.p.c., stanowi to brak kasacji, który nie podlega naprawieniu w
sposób właściwy dla usuwania braków formalnych pism procesowych. W konsekwencji,
kasacja dotknięta owym brakiem podlega odrzuceniu, skoro tego rodzaju wadliwości nie
można usunąć. Stanowisko takie, które było reprezentowane już od dawna
w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zostało również wielokrotnie potwierdzone
w orzeczeniach tego Sądu wydanych w ostatnich latach (zob. przykładowo
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC
2001, nr 3, poz. 51 oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3,
poz. 52).
Sąd Apelacyjny w zaskarżonym postanowieniu trafnie wskazał, że
w przedmiotowej kasacji brak okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie.
Okoliczności te nie tylko, że nie zostały wyraźnie wyodrębnione w treści kasacji ale
także nie zostały w ogóle w niej przytoczone. Wbrew odmiennej opinii skarżącego,
wyrażonej w zażaleniu, wskazane przez niego fragmenty uzasadnienia kasacji nie
spełniają wymogów jakie – zgodnie z uchwałą połączonych Izb Sądu Najwyższego Izby
Cywilnej oraz Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 17
grudnia 2002 r. III CZP 72/02 (OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92) – powinny znaleźć się w
kasacji aby można było uznać, że zawiera ona okoliczności, o których mowa w art. 393³
§ 1 pkt 3 k.p.c. Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżąca nie dostrzega różnicy
pomiędzy uzasadnieniem podstaw kasacji a wskazaniem okoliczności, które maja
uzasadniać jej rozpoznanie przez Sąd Najwyższy. W utrwalonym orzecznictwie Sądu
Najwyższego podkreśla się zaś, jak na to wskazano wyżej, że wnoszący kasację oprócz
uzasadnienia podstaw kasacji, ma także obowiązek wskazać w niej okoliczności
uzasadniające jej rozpoznanie. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na
podstawie art. 385 w związku z art. 397 § 2 i art. 39318
§ 3 k.p.c., oddalił zażalenie jako
bezzasadne.