Wyrok - II OSK 742/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 września 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i decyzje I i II instancji. pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 984/22 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dUchylono zaskarżony wyrok i decyzje I i II instancji. pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 984/22 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z d
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jan Szuma
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i decyzje I i II instancji
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 15 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 984/22, oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (Spółka) na decyzję Wojewody Małopolskiego (Wojewoda) z 15 czerwca 2022 r., nr WI-I.7840.4.38.2021.JC, w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych.Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.Prezydent Miasta [...] (Prezydent) decyzją z 9 grudnia 2021 r., nr 923/6743/2021, wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez Spółkę robót budowlanych określonych jako instalowanie na obiekcie budowlanym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej o numerze [...] wraz z wcześniejszym demontażem istniejącej anteny, teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], [...] w K. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., zwana dalej: "Pr.bud."), organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ I instancji wskazał, iż zgłaszane roboty budowlane nie zostały zwolnione z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż w tym przypadku nie można mówić o instalowaniu urządzenia na obiekcie budowlanym (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud.), ani remoncie budowli (art. 29 ust. 3 pkt 2 lit. a Pr.bud.).Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka.Wojewoda powołaną na wstępie decyzją z 15 czerwca 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe zamierzenie polega na modernizacji (przebudowie) istniejącej stacji bazowej usytuowanej na dachu budynku na [...] w K. Teren inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w [...] (uchwała nr [...] Rady Miasta [...]). Ponadto, budynek na [...] w K. ujęty jest w rejestrze zabytków pod nr [...] oraz znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków - układ urbanistyczny [...] ([...]). Zakres robót objętych zgłoszeniem obejmuje: demontaż istniejącej anteny tubowej [...]; instalację antenowej konstrukcji wsporczej W1; instalację 3 szt. anten sektorowych APE4518R0 w maskującej tubie wykonanej z pleksi; instalację 3 szt. Combiner Double Unit; instalację 6 szt. RRU; instalację 2xAPM30 i 1xAPM30H. Z opisu inwestycji wynika, iż realizacja zgłaszanej inwestycji zmieni parametry istniejącej stacji bazowej (montaż nowych urządzeń o nowych parametrach - określona w przedłożonym do zgłoszenia projekcie budowlanym jako rozbudowa urządzeń). Przedmiotowa inwestycja według twierdzenia inwestora polega na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na istniejącym obiekcie położonym w obszarze wpisanym do rejestru zabytków i została zgłoszona, na podstawie art. 29 ust. 7 pkt 2 Pr.bud., korzysta także ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. Zdaniem organu, w przypadku przedmiotowej inwestycji konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całość techniczno-użytkową składającą się z szeregu elementów, które nie mogą działać oddzielnie. Funkcją stacji bazowej jest zapewnienie sygnału dla użytkowników telefonii komórkowej. Wykonania robót budowlanych związanych z wybudowaniem na budynku masztu wraz z zainstalowaniem na nim anten i doprowadzeniem instalacji elektrycznej i innych elementów niezbędnych do funkcjonowania tejże stacji bazowej nie można utożsamiać z prostym montowaniem anteny na dachu budynku. Organ podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pr.bud. mówi o urządzeniach o wysokości powyżej 3 m instalowanych na obiektach budowlanych, a stacja bazowa telefonii cyfrowej, z uwagi na definicję zawartą w § 3 rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. nr 219, poz. 1864 ze zm.), jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, a właściwie budowlą, nie zaś urządzeniem funkcjonującym samodzielnie, to budowa taka nie mieści w wyjątkach od zasady z art. 28 Pr.bud. Przepis art. 3 pkt 1 Pr.bud. stanowi, że obiektem budowlanym jest budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ przytoczył także stanowisko zawarte w wyroku NSA z 21 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1407/12. Zwrócił również uwagę, że art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. zwalnia z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę zamiar wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych (w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych). W przepisie użyto pojęcia "urządzenie", niemniej jednak wobec niezdefiniowania go przez ustawodawcę nie sposób wywodzić, że chodzi o jakiekolwiek urządzenie w rozumieniu potocznym czyli np. o pralkę, urządzenie cukiernicze do produkcji wafli czy urządzenie rolne do obcinania rogów. Instalowania tego rodzaju urządzeń nie normuje Pr.bud. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, ustawodawca miał na myśli urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 ustawy. Urządzenie budowlane to urządzenie łącznie spełniające następujące cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie spełnia warunku opisanego wyżej pod literą b) - celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji. Organ stwierdził, że instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w oparciu o zgłoszenie jest możliwe ale np. na budynkach, w których mieści się jednostka Straży Pożarnej, a instalowane urządzenie radiokomunikacyjne, służy prowadzeniu działalności przez tę jednostkę. Ponadto, na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. można również zrealizować np. anteny do odbioru telewizji satelitarnej w budynkach mieszkalnych czy internetu drogą radiową oraz zabudowę balkonu (np. szybami). Zatem przepis ten nie jest niemożliwy do zastosowania. Nie sposób także zaakceptować stanowiska, że o kwalifikacji zamierzenia decydować może wysokość jego elementów i inaczej traktować zamierzenia do 3 m (art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy) niż zamierzenia powyżej 3 m (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy).Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego z 15 czerwca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółka, zarzucając naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., z uwagi na zastosowanie go w niniejszej sprawie i utrzymanie decyzji Prezydenta z 9 grudnia 2021 r. przez organ II instancji, podczas gdy nie było podstawy do wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych; 2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., z uwagi na nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów Spółki powołanych w odwołaniu od sprzeciwu, nie wyjaśnienie treści przepisów uznanych za podstawę prawną wydanej decyzji przez organy obydwu instancji i nie wyjaśnienie zasadności zastosowania ich w sprawie, a jedynie obszerne odwołanie się w treści uzasadnienia decyzji do orzecznictwa sądowego, wydanego w oparciu o odmienny niż w niniejszej sprawie stan faktyczny; 3) art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez niedokonanie istotnych ustaleń i niewyjaśnienie, a co najmniej nie zawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, w tym niewyjaśnienie w kontekście art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a i art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., dlaczego zakres robót budowlanych zgłoszonych do realizacji nie mieści się w hipotezach tych przepisów i dowolne ustalenie, że inwestycja Spółki stanowi przebudowę istniejącego obiektu budowlanego i w konsekwencji uznanie, iż zgłoszone roboty budowlane wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 4) art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez nie dokonanie istotnych ustaleń i nie wyjaśnień, a co najmniej nie zawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, w szczególności brakiem ustalenia i wyjaśnienia dlaczego wykonanie robót budowlanych określonych jako instalowanie - na istniejącej na obiekcie budowlanym konstrukcji wsporczej, stanowiącej nośnik dla urządzeń - wspornika antenowego W1, pod urządzenia na dachu budynku, położonego przy [...] w K., a także zainstalowanie trzech anten sektorowych w maskującej tubie wykonanej z pleksi, trzech sztuk Combiner Double Unit, sześciu sztuk modułów RRU oraz trzech sztuk urządzeń sterujących: 2xAPM30(BC) i 1xAPM30H, po uprzednim zdemontowaniu 3 istniejących anten typu Jaybeam, stanowi przebudowę istniejącej budowli - stacji bazowej oraz dlaczego - instalacja wspomnianych wyżej konstrukcji nie stanowi instalacji urządzeń w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a i art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud.; 5) art. 6 k.p.a. i 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa, wyrażające się w utrzymaniu w mocy przez organ odwoławczy sprzeciwu organu I instancji, pomimo iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do jego wniesienia, o których mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr.bud.; 6) art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie swobodnej oceny materiału dowodowego i błędne ustalenie, że budynek na [...] w K. jest ujęty w rejestrze zabytków pod nr [...], podczas gdy wpis ten dotyczy zespołu zabudowy d. III [...] K. - [...], a budynek na [...] w K. jest ujęty w gminnym rejestrze zabytków i znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków - układzie urbanistycznym [...]; 7) art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr.bud., poprzez zastosowanie go w niniejszej sprawie i wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych, w sytuacji gdy nie było podstaw do jego wniesienia w stosunku do robót budowlanych, których realizacja nie wymaga pozwolenia na budowę; 8) art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie, a co za tym idzie przyjęcie, że wyjątkiem regulowanym ww. przepisami nie jest objęte instalowanie na obiekcie budowlanym antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnej, polegającej na demontażu jednej istniejących anteny typu Jaybeam i zainstalowanie w jej miejscu trzech anten sektorowych w maskującej tubie wykonanej z pleksi, trzech sztuk Combiner Double Unit, sześciu sztuk modułów RRU i trzech sztuk urządzeń sterujących: 2xAPM30(BC) i 1xAPM30H, wraz z antenową konstrukcją wsporczą W1 pod urządzenia o wysokości nieprzekraczającej 3 m; 9) art. 3 pkt 1 i 3 Pr.bud., poprzez zastosowanie go w niniejszej sprawie i błędne przyjęcie, że zgłoszone roboty budowlane stanowią odrębny obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu przywołanej normy prawnej; 10) art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. i art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a w zw. z art. 3 pkt 9 Pr.bud., poprzez błędną wykładnię przepisów i przyjęcie, że pojęcie "instalowania urządzeń" należy rozumieć jako instalowanie "urządzeń budowlanych" w rozumieniu art. 3 pkt 9 Pr.bud., a co za tym idzie stacja bazowa telefonii komórkowej nie mieści się w pojęciu "urządzeń budowlanych", gdyż nie jest elementem wyposażenia budynku, ani nie jest z tym budynkiem funkcjonalnie związana; 11) art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a w zw. z art. 29 ust. 7 pkt 2 Pr.bud., poprzez niezastosowanie tych norm w sprawie, podczas gdy wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3 metrów na budynku ujętym w gminnej ewidencji zabytków oraz na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania, a nie uzyskania pozwolenia na budowę; 12) art. 3 pkt 7a Pr.bud., poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż inwestycja stanowi "przebudowę" istniejącego obiektu budowlanego, podczas gdy organ winien ją zakwalifikować jako wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, które to nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wskazał, że w ocenie organów obu instancji, przedmiotowe zamierzenie nie podlega procedurze zgłoszeniowej ale wymaga pozwolenia na budowę, nie jest to bowiem instalacja urządzenia na obiekcie budowlanym o jakim mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 Pr.bud., ale budowa obiektu budowlanego niezwiązanego funkcjonalnie z budynkiem, na którym jest posadowiony. Sąd Wojewódzki stwierdził, że stanowisko to nie do końca podziela. Podniósł, że zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 3 pkt 3a ustawy nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m. Ustawodawca w przepisie tym posłużył się terminami "instalowanie" oraz "urządzenia". W przepisie art. 29 ust. 3 w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę a objętych procedurą zgłoszeniową ustawa posługuje się zdefiniowanymi terminami "przebudowa" i "remont". Należy więc uznać, że instalowanie jest innym rodzajem robót budowlanych niż przebudowa czy remont. W słowniku PWN instalowanie definiowane jest jako montowanie urządzeń technicznych, a synonimy tego słowa to montować, podłączać, zamontowywać, zakładać. Jak wskazano w wyroku WSA w Gdańsku z 5 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 468/21, zawarte w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Pr.bud. pojęcie instalowanie odnosi się do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) jakiegoś elementu do istniejącej już konstrukcji nośnej. Ze stanowiskiem tym należy się w pełni zgodzić. Uzupełniając ten trafny opis, dodać by można, że instalowanie to trwałe połączenie z konstrukcją nośną nowego elementu (urządzenia), które w przyszłości może być od tej konstrukcji odłączone bez uszkodzenia konstrukcji nośnej i zastąpione innym elementem (urządzeniem). Z kolei urządzenie o jakim mowa w tym przepisie, to w ocenie Sądu, urządzenie budowlane zdefiniowane przez art. 3 pkt 9 ustawy, który stanowi, iż są to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Wprawdzie ustawa w przepisie art. 29 ust. 3 pkt 3a posługuje się terminem urządzenie a nie urządzenie budowlane, to jednak zważając, że termin ten zamieszony jest w tej samej ustawie co zdefiniowane pojęcie urządzenia budowlanego i opisuje roboty budowlane kwalifikowane tym przepisem, uznać należy, że są to pojęcia tożsame a fakt posłużenia się w art. 29 ust 3 pkt 3a niepełnym terminem wynika z niedbalstwa legislacyjnego. Sąd I instancji wskazał, że zwolnione z pozwolenia na budowę, a objęte obowiązkiem zgłoszenia są te roboty budowlane, które polegają na instalowaniu (montowaniu) do konstrukcji nośnej, którą jest obiekt budowlanym, urządzeń budowlanych w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających. Regulacją tą objęta jest więc modernizacja stacji bazowych telefonii komórkowej, pod warunkiem, że modernizacja ta nie dotyczy konstrukcji wsporczej będącej budowlą. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 3 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe (...). Nie jest natomiast objęta tą procedurą, budowa stacji bazowej telefonii komórkowej - to jest wykonanie konstrukcji wsporczej z jednoczesnym montażem urządzeń radiotelekomunikacyjnych. Zwolnieniem tym nie są też objęte roboty budowlane dotyczące konstrukcji nośnej tj. masztu antenowego - budowli. Jak zasadnie wskazano w wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1213/21, przepis ten (art. 29 ust 3 pkt 3a ustawy) wyraźnie stanowi, że dotyczy instalacji urządzenia budowlanego. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy, urządzenia budowlane to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest w jakikolwiek sposób funkcjonalnie ani użytkowo związana z obiektem na którym została zrealizowana. Roboty budowlane wykonane przy realizacji przedmiotowej stacji bazowej należało zatem zakwalifikować jako budowę obiektu budowlanego a nie instalację urządzenia budowlanego. W praktyce przepis 3a ustawy, będzie miał zastosowanie jedynie do modernizacji istniejących już konstrukcji urządzeń radiokomunikacyjnych. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd wskazał, że co do zasady demontaż starych oraz instalacja nowych anten sektorowych i radioliniowych do konstrukcji wsporczej podlegała by procedurze opisanej w art. 29 ust. 3 pkt 3a ustawy, to jednak zauważyć należy, iż zgłoszony zamiar wykonania robót budowlanych nie dotyczył wyłącznie demontażu anten sektorowych, czy radioliniowych oraz instalacji nowych anten, ale też instalacji antenowej konstrukcji wsporczej po demontażu już istniejącej. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, realizacja zgłaszanej inwestycji zmieni też parametry istniejącej stacji bazowej. W ocenie Sądu wojewódzkiego, roboty budowlane będące przedmiotem zgłoszenia to w istocie budowa nowego obiektu - budowli po demontażu budowli starej. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 3 ustawy budowle - a więc także maszty antenowe, to odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Rozważyć zatem należy czy demontaż wszystkich lub większości anten sektorowych i radioliniowych i montaż nowych, o innych parametrach technicznych i mocach to instalacja urządzenia budowlanego czy też jego przebudowa tj. wykonanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (art. 3 pkt 7a ustawy). Funkcjonalną istotą stacji bazowych telefonii komórkowych jest bowiem moc zainstalowanych na niej anten. Użytkowa całość, o jakiej mowa w art. 3 pkt 3 ustawy, jaką cechuje obiekty budowlane w kategorii budowla, w przypadku masztów antenowych - inaczej stacji bazowych telefonii komórkowej, to właśnie moc anten jako wyznacznik ich technicznej wartości. Znaczna zmiana w tym zakresie, w ocenie Sądu, to właśnie przebudowa obiektu, a nie instalowanie urządzenia budowlanego o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 ustawy, a gdy zamiarem inwestycyjnym objęta jest także realizacja konstrukcji wsporczej, roboty te należy ocenić jako budowa obiektu nowego. Sąd Wojewódzki przywołał wyrok WSA w Krakowie z 14 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 498/22, w którym wskazano, że "w orzecznictwie sądowym najczęściej przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą, na którą składają się poza urządzeniami technicznymi, konstrukcja wsporcza wraz z całym oprzyrządowaniem pozwalającym na jej funkcjonowanie, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, wymagającą pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z: 21 stycznia 2016 r., sygn. II OSK 1224/14, 15 lutego 2017 r., sygn. II OSK 596/17 oraz sygn. II OSK 613/17, z 11 lipca 2019 r. sygn. II OSK 2242/17, 20 marca 2019 r. sygn. II OSK 1161/17; 17 grudnia 2020 r. sygn. II OSK 1476/18 oraz 27 października 2021 sygn. II OSK 3707/18). Pogląd ten podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie. Przepis art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b. może mieć zastosowanie jedynie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie może natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (przebudowy, rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest cała stacja bazowa telefonii komórkowej. Zwiększenie lub ogólna zmiana sumaryczna mocy pojedynczych anten są traktowane w orzecznictwie jako rozbudowa stacji bazowej, a roboty budowlane prowadzące do zwiększenia lub ogólnej zmiany sumarycznej, nieobjęte zwolnieniami wskazanymi w art. 29-30 P.b., wymagają uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z: 20 lutego 2019 r., sygn. II OSK 789/17; 12 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3341/14; 22 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1494/15; 21 stycznia 2016 r., sygn. II OSK 1224/14, wyrok WSA w Warszawie z 19 października 2021 r., sygn. VII SA/Wa 1765/21)"oraz stwierdził, że ze stanowiskiem tym co do zasady się zgadza. Zauważył przy tym, że nie można ignorować faktu, że w porządku prawnym funkcjonuje przepis art. 29 ust. 3 pkt 3a ustawy. W ocenie Sądu, przepis ten ma zastosowanie jeżeli ma dojść (w oparciu o zgłoszenie) do wykonania robót budowlanych polegających na demontażu części anten zainstalowanych na wieży antenowej i montażu anten nowych o podobnych mocach, w ramach prac konserwacyjnych, naprawczych bądź innowacyjnych. Jeżeli jednak w ramach robót budowlanych ma dojść do wymiany anten radioliniowych bądź sektorowych na nowe o znacząco większych mocach, to jest to, nie instalowanie urządzenia, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3a ustawy, ale przebudowa obiektu budowlanego - budowli poprzez zmianę jej parametrów użytkowych i technicznych. Jeżeli zaś - jak w niniejszej sprawie - ma dojść do wymiany także konstrukcji wsporczej jest to budowa nowego obiektu budowlanego.Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta i umorzenie postępowania, jak również o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie zarzuciła:I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez niezastosowanie, "w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w II instancji, którego dotyczyła kontrola Sądu I instancji, a także poprzedzającym go postępowaniu w I instancji, wystąpiło szereg naruszeń przepisów postępowania m.in. poprzez niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w II instancji, którego dotyczyła kontrola Sądu I instancji, a także poprzedzającym go postępowaniu w I instancji, wystąpiło szereg naruszeń przepisów postępowania" m.in. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 6 k.p.a., w konsekwencji przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy wyjaśniły istotne okoliczności faktyczne sprawy, w sytuacji gdy:a) organy obu instancji dokonały błędnych ustaleń co do podstawy prawnej dokonania zgłoszenia, przyjmując za jego podstawę art. 28 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr.bud., a także przyjęcie przez Sąd I instancji błędnej podstawy prawnej, tj. art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud., podczas gdy zakres robót to wykonanie robót budowlanych określonych jako instalowanie wsporników antenowych, "na których zostanie zamontowane trzy anteny sektorowe i obudowy maskującej anteny (tzw. tuba) oraz zainstalowanie urządzeń sterujących na istniejących wspornikach", gdzie wysokość istniejącej konstrukcji wynosi 4,23 m, a wraz z istniejącym budynkiem wysokość ta nie przekroczy 29 m, a także żaden z projektowanych wsporników czy obudowa maskująca nie przekracza wysokości 3,0 metrów na budynku na [...] w K.;b) organy obu instancji nie ustaliły jaka była charakterystyka planowanych robót, w szczególności czy roboty te ograniczyły się do prac montażowych i instalacyjnych, czy antenowa konstrukcja wsporcza będzie przekraczać wysokość 3 m;c) organy obu instancji dokonały błędnej kwalifikacji prawnej czy dane roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia robót czyniąc to automatycznie niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu przedstawionego przez skarżącą;d) organy obu instancji, jak i Sąd I instancji, dokonały błędnych ustaleń co parametrów użytkowych i technicznych (w odniesieniu do anten sektorowych), przyjmując, że stanowią one o przebudowie obiektu budowlanego, podczas gdy parametry te są irrelewantne z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego;- przy czym wyżej wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji czego Sąd I instancji winien decyzje obu instancji uchylić na podstawie art. "145 pkt 1 lit. a) i c)" p.p.s.a.;2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., poprzez niezastosowanie, w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w II instancji, którego dotyczyła kontrola Sądu I instancji, a także poprzedzającym go postępowaniu w I instancji, wystąpiło szereg naruszeń przepisów postępowania m.in. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 6 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego m.in. art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a, art. 3 pkt 1 i 7a Pr.bud., co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że "wymienia" podlegają elementy "konstrukcji wsporczej", podczas gdy skarżąca m.in. planuje jedynie wymienić wspornik pod anteny sektorowe (co nie jest tożsame z konstrukcją wsporczą), a żaden z wymienianych elementów nie przekracza 3 metrów, a w konsekwencji wadliwe uznanie, że przedmiotowa inwestycja wymaga pozwolenia na budowę;3. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku wyjaśnienia, dlaczego zdaniem Sądu I instancji w niniejszej sprawie bez znaczenia jest konstrukcja stacji bazowej, w tym jej wysokość, a także dlaczego zwolnieniem z uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie regulacji art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. "nie są objęte roboty budowlanej dotyczące konstrukcji nośnej" i dlaczego modernizacja, o której mowa w przepisie, nie dotyczy konstrukcji wsporczej;4. "art. 1 § 2 p.u.s.a" w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo naruszenia przepisów prawa przez organy I oraz II instancji, WSA w Krakowie oddalił skargę;5. art. 151 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z "art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, (tj. Dz.U. z 2022 roku, poz. 2492 ze zm., zwana dalej "p.u.s.a.)" w sytuacji gdy organy przy wydawaniu kontrolowanych przez sąd decyzji naruszyły przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza nie oceniły w sposób wszechstronny i całościowy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także nie ustaliły trafnie i samodzielnie kwestii czy inwestycja [...] wymaga uzyskania decyzji pozwolenia na budowę czy też zgłoszenia planowanych robót budowlanych;II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj.:1. art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr.bud., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czyli ocenę przez Sąd I instancji, że na tej podstawie materialnoprawnej organy winny wnieść sprzeciw do zgłoszonych przez Spółkę robót budowlanych z uwagi na fakt, iż inwestycja skarżącej nie mieści się w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia opisanych w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) Pr.bud. oraz nie stanowi urządzenia budowlanego, o którym mowa w treści art. 3 pkt 9 Pr.bud., podczas gdy ustawodawca w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. nie stanowi o "urządzeniu budowlanym", ale o "urządzeniu";2. art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie, a co za tym idzie przyjęcie, że wyjątkiem regulowanym ww. przepisami nie jest objęte instalowanie na obiekcie budowlanym antenowej instalacji radiokomunikacyjnej nr [...] wraz z konstrukcjami wsporczymi, obejmujących instalację antenowych wsporników, instalację trzech anten sektorowych, instalację sześciu urządzeń typu RRU, instalację dwóch urządzeń sterujących APM30H+BC i jednego urządzenia sterującego APM30H oraz obudowy maskującej o wysokości nieprzekraczającej 3 metry na budynku na [...] w K.;3. art. 3 pkt 1 i 3 Pr.bud., poprzez błędną wykładnię lub wadliwe zastosowanie go w niniejszej sprawie i w rezultacie podział stacji bazowej telefonii komórkowej na poszczególne elementy i przyjęcie, że wspornik (nazwany przez WSA w Krakowie min. "nośnikiem"), na którym mają być montowane urządzenia, nie stanowi części składowej urządzenia technicznego, które ma zostać zamontowane, a w konsekwencji te poszczególne elementy podlegają odrębnym reżimom prawnym, w konsekwencji czego błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że zgłoszone roboty budowlane stanowią odrębny obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu przywołanej normy prawnej;4. art. 3 pkt 3 i pkt 9 Pr.bud. w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez błędną wykładnię lub wadliwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie, iż antenowe wsporniki wraz z trzema antenami sektorowymi (stanowiąca element sieci telekomunikacyjnych) stanowi budowlę, która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i nie jest możliwa do zrealizowania w trybie zgłoszenia;5. art. 29 ust. 7 pkt 2 Pr.bud. w zw. z "art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a w zw. z art. 36 ust. 1" ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U z 2022 r. poz. 840 ze zm., zwana dalej: "u.o.z.") oraz art. 3 pkt 12 i pkt 15 u.o.z., poprzez niezastosowanie wymienionych przepisów, w sytuacji gdy wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3 metry na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania, a nie uzyskania pozwolenia na budowę;6 art. 3 ust. 7a Pr.bud., poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie przepisu przez Sąd I instancji i przyjęcie, że parametry użytkowe i techniczne (w odniesieniu do anten sektorowych) stanowią o przebudowie stacji bazowej, podczas gdy okoliczność ta jest irrelewantna z punktu widzenia Prawa budowlanego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.Zarzutom podniesionym w skardze nie można w znacznej części odmówić zasadności.Analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku oraz podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należy uznać, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy zamiar wykonania przez Spółkę robót budowlanych, określonych jako instalowanie na obiekcie budowlanym antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej o numerze [...] wraz z wcześniejszym demontażem istniejącej anteny, teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], [...] w K., jest instalowaniem na istniejącym obiekcie budowlanym urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a w zw. z ust. 7 pkt 2 Pr.bud., czy też roboty te wykraczają poza ten zakres i wymagają pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 Pr.bud. Od tej kwalifikacji zależy ocena zasadności sprzeciwu wniesionego decyzją Prezydenta z 9 grudnia 2021 r., utrzymanego w mocy decyzją Wojewody z 15 czerwca 2022 r., jak też trafność aprobującego te akty wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 listopada 2022 r.Powyższy spór dotyczy interpretacji pojęcia "instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających" użytego w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a i ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud. Pojęcie " instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych" od chwili jego wprowadzenia w 1997 r. budziło wątpliwości interpretacyjne. Regulacja ta była pierwotnie ujęta w art. 29 ust. 2 pkt 9 Pr.bud. Po nowelizacji Prawa budowlanego z dnia 11 lipca 2003 r., zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczyło instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych i ujęte zostało w art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr.bud. W piśmiennictwie dostrzegano niejasność i niespójność użycia pojęcia "instalowanie", zwłaszcza w zestawieniu z innymi regulacjami Prawa budowlanego, które posługują się odmiennymi określeniami w zbliżonych stanach faktycznych, jak instalowanie tablic i urządzeń reklamowych lub "montaż" wolno stojących kolektorów słonecznych (zob. J. Dessoulavy-Śliwiński, Komentarz do art. 29, [w:] Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, wyd. 3, el., Warszawa 2009 r., pkt 8).Spór o znaczenie pojęcia "instalowanie" nie jest zatem zjawiskiem nowym. Ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815 ze zm.), art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr.bud. otrzymał brzmienie obejmujące: instalowanie "stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej" urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, "a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających", na obiektach budowlanych. Treść ujęta w art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr.bud. została następnie przeniesiona do art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., obowiązujących od dnia 19 września 2020 r., przy zachowaniu kryterium wysokości urządzeń. Aktualnie roboty polegające na instalowaniu określonych tam urządzeń nie wymagają pozwolenia na budowę, natomiast gdy urządzenia przekraczają 3 m wysokości, wymagają zgłoszenia. W przypadku urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3 m, ustawodawca zrezygnował także z obowiązku zgłoszenia. Ta sekwencja zmian, w tym zwłaszcza dopisanie w 2019 r. zwrotu o urządzeniach stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej, pogłębiła rozdźwięk pomiędzy tradycyjnym rozumieniem "instalowania", jako czynności prostych, a normatywnym opisem przedmiotu tej czynności, zawartego w tej samej jednostce redakcyjnej tekstu prawnego, który ustawodawca rozbudował, obejmując wprost antenowe konstrukcje wsporcze, instalacje radiokomunikacyjne oraz osprzęt i urządzenia zasilające, a do tego mogące nawet stanowić całość techniczno-użytkową. Opisane wyżej zmiany prawa wskazują, że ustawodawca dążył do doprecyzowania przedmiotu "instalowania" w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud. Pojęcia "instalowanie" i "urządzenia" należy odczytywać przez pryzmat treści zawartych w obrębie tych samych jednostek redakcyjnych Pr.bud. Podkreślić trzeba, że o ile pojęcie "instalowanie" jest oczywiście zapisane w ustawie i nadal wyznacza zakres zwolnienia zawartego w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., to nie uzasadnia to zupełnego deprecjonowania znaczenia prawnego dalszej części tych przepisów, opisujących przecież ich przedmiot i traktowania ich jako niebyłych i nieniosących wartości normatywnej. Są one także równoważnym elementem tych samych regulacji prawnych. Należy więc przyjąć, że racjonalny ustawodawca zakłada istnienie takich przypadków, gdzie "instalowanie na obiektach budowlanych" dotyczy urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową, obejmujących antenowe konstrukcje wsporcze i instalacje radiokomunikacyjne, a także związany z tymi urządzeniami osprzęt i urządzenia zasilające nie stanowi budowy, przebudowy czy rozbudowy stacji bazowej na obiekcie budowlanym. Powyższe nie oznacza, że każde roboty budowlane polegające na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych, instalacji radiokomunikacyjne oraz osprzętu i urządzeń zasilających zawsze będą zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Znaczenia nabiera bardzo wnikliwe ustalenie, jaki jest rzeczywisty zakres robót w konkretnej sprawie, w tym, jakie prace techniczne i konstrukcyjne są konieczne dla realizacji zamierzenia. Konieczne jest odróżnienie przypadków, w których instalowanie urządzeń na obiekcie budowlanym wymaga istotnej ingerencji w elementy obiektu, zwłaszcza konstrukcyjne, co może prowadzić do kwalifikacji jako budowa, rozbudowa albo przebudowa, od przypadków, w których roboty ograniczają się do instalacji urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, bez podejmowania robót o takim charakterze. Taki kierunek rozumowania jest dostrzegalny w orzecznictwie. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2786/21, zaznaczono, że kwalifikacji robót budowlanych na tle art. 29 Pr.bud. nie można dokonywać automatycznie i niezależnie od technicznych założeń projektu. W przywołanej sprawie projekt obejmował ingerencję kwalifikowaną jako przebudowa budynku mieszkalnego, ponieważ zakładał wykonanie żelbetowej konstrukcji w postaci płyty i słupów wystających ponad połać dachu. To elementy, które obiektywnie sytuowały zamierzenie poza kategorią "instalowania" w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud.Uwzględniając powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wadliwej kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego dokonanego w zgłoszeniu, jako robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, jak również zarzuty dotyczące braku podstaw wniesienia sprzeciwu. Należy w tym miejscu zauważyć, że pomimo że w dokonanym zgłoszeniu w opisie prac budowlanych podano "Instalowanie na obiekcie budowlanym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej", to w istocie z treści projektu budowlanego wynika, że roboty instalacyjne będą polegały na wymianie istniejącej anteny tubowej Jaybeam na trzy anteny sektorowe (montaż na planowanym wsporniku wewnątrz obudowy maskującej), dodanie 6 sztuk urządzeń RRU oraz 3 sztuk Urządzeń Combiner Double Unit na istniejących wspornikach oraz dodaniu 3 sztuk urządzeń sterujących (k. 31-31 projektu budowlanego) bez ingerencji w konstrukcję budynku, które to roboty, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec jednoznacznej treści art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., stanowią instalację antenowych konstrukcji wsporczych wraz z antenami i osprzętem nie wymagającą zgłoszenia, jeżeli jej wysokość nie przekracza 3m, albo wymagającą zgłoszenia jeżeli wysokość ta zostanie przekroczona.Odmienne stanowisko organów orzekających w sprawie, zaakceptowane w zaskarżonym wyroku nie mogło zatem zostać uwzględnione.Odrębnym zagadnieniem jest zakwalifikowanie zgłoszonych robot na gruncie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a. Pr.bud. Skarżący kasacyjnie zarzuca, że bezzasadnie przyjęto kwalifikację z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. uznając, że antenowa konstrukcja wsporcza wraz z antenami ma wysokość przekraczającą 3 m. Stanowisko powyższe nie zostało przez organy w jakikolwiek sposób uzasadnione. Skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że dokonał zgłoszenia robót budowlanych, ponieważ budynek, na którym znajdują się anteny, położony jest na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, co skutkowało, zgodnie z art. 29 ust. 7 pkt. 2 Pr.bud., obowiązkiem jego dokonania. Także i tym zakresie należało uwzględnić zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych. Rozpoznając ponownie zgłoszenie dokonane przez skarżącą Spółkę, organ I instancji uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną, jak również ustali jednoznacznie wobec rozbieżności występujących między treścią zgłoszenia a treścią projektu budowlanego, czy istniejąca na budynku konstrukcja wsporcza będzie jedynie uzupełniona o dodatkowe wsporniki dla nowych anten a także jaka będzie jej wysokość wraz z antenami. Powyższe ustalenie będzie miało znaczenie dla kwalifikacji prawnej zamierzenia inwestycyjnego na gruncie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a albo art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud. Ponadto, jeżeli uzna, że załączone do akt sprawy pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z 13 czerwca 2019 r.(załączone na k. 59 projektu), akceptujące usytuowanie instalowanych konstrukcji wsporczych wraz z antenami pod względem konserwatorskim, nie spełnia wymogów określonych w art. 29 ust. 7 pkt 2 Pr.bud., wezwie inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 5c powołanej ustawy.Za niezasadny należało natomiast uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (zob. wyrok NSA z 6 października 2022 r., sygn. akt I OSK 196/21, LEX nr 3432300 i orzeczenia tam wskazane). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy, stanowi odzwierciedlenie toku badania danej sprawy, a wyrażone stanowisko jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku wymaganej kontroli instancyjnej. Powyżej wymieniony przepis nie może stanowić podstawy do kwestionowania stanu faktycznego sprawy, jak również prawidłowości wykładni czy zastosowania przepisów prawa materialnego. Uzasadnienie wyroku, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego, nie musi zawierać szczegółowego odniesienia się do wszelkich tez i zarzutów strony, które zawarte zostały w skardze. Dla wypełnienia obowiązku zawarcia w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej sprawy wystarczające jest bowiem zawarcie rozważań odnoszących się do istoty danej sprawy (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2025 r., sygn. akt I FSK 852/22, LEX nr 3904519).Odnosząc się zaś do naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. wskazać trzeba, że przepis ten należy do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. O naruszeniu tej regulacji można mówić tylko wówczas, gdy sąd dokonując kontroli działalności administracji publicznej uchyli się od badania jej legalności, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a..