sygn. II SA/Wa 570/25 16 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Wyrok - II SA/Wa 570/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 16 grudnia 2025

Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nUchylono decyzję I i II instancji. Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. n
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik zasądzono świadczenie
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
wnioskodawca
Data orzeczenia 16 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący Iwona Maciejuk
Rozstrzygnięcie

Uchylono decyzję I i II instancji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. P. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENIE
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z. 2024 r. poz. 572), po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] 2025 z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] o odmowie zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] odmawiającej wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.KGP w uzasadnieniu wskazał, że M. P. wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. (które zostało doręczone organowi w dniu [...] listopada 2018 r.) zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145, z późn. zm.). Powołał się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz. U. z 2018 r. poz. 2102). W dniu [...] października 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wydał decyzję [...], którą odmówił stronie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.Pełnomocnik wnioskodawcy w dniu [...] grudnia 2024 r. (data stempla pocztowego) skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] wniosek o uchylenie, na podstawie art. 154 § 1 K.p.a., doręczonej M. P. decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r. odmawiającej wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji oraz podjęcie czynności materialno-technicznej polegającej na wypłacie wnioskodawcy wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Pełnomocnik wnioskodawcy podniósł, że w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ dokonał błędnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610), bowiem ustawodawca nie przewidział wypłaty policjantom zwolnionym ze służby w Policji przed dniem 6 listopada 2018 r. ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy przy zastosowaniu współczynnika innego niż 1/30, w sytuacji gdy właściwa wykładnia wyżej wymienionej normy prawnej nakazuje ustalić funkcjonariuszom Policji zwolnionym przed tą datą, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w wysokości wynagrodzenia funkcjonariusza za jeden dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby, co powinno nastąpić poprzez wykorzystanie współczynnika 1/21.W dniu [...] stycznia 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wydał decyzję [...], którą odmówił zmiany decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r. Pełnomocnik strony wniósł, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2025 r.Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 154 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r., w sytuacji gdy w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki z tego przepisu, tj. po pierwsze - sprawa dotyczy decyzji ostatecznej, po drugie – sprawa dotyczy decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, po trzecie - za uchyleniem decyzji przemawiają względy interesu społecznego oraz słuszny interes strony, 2) art. 190 ust. 4 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i odmowę podjęcia czynności materialno-technicznej polegającej na wypłacie stronie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, 3) art. 107 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy prawo do wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za urlop nie zostało ograniczone czasowo, z uwagi na fakt, iż dokonywane jest w drodze czynności materialno-technicznej w trybie wznowienia określonego w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, ewentualnie 4) art. 107 ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w przypadku strony nie zachodzą wyjątkowe okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie w dochodzeniu roszczenia, uzasadniające nieuwzględnianie przedawnienia.KGP uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazał, że w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia M. P. decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r. Nie oznacza to jednak braku możliwości ustalenia faktu doręczenia decyzji stronie za pomocą innych dowodów. Organ powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1991 r., sygn. akt V KRN 304/90, wskazał, że istota każdego dokonywanego doręczenia sprowadza się do przekazania treści rozstrzygnięcia do świadomości strony. Zachowanie zatem sformalizowanego trybu doręczenia nie jest konieczne, jeśli tylko strona, której doręczono dane rozstrzygnięcie nie kwestionuje tej okoliczności - oświadcza, że rozstrzygnięcie jej doręczono. Takie oświadczenie strony może zastąpić pokwitowanie i może być uznane za dostateczny dowód dotarcia do strony rozstrzygnięcia. W tej sprawie pełnomocnik strony we wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. o uchylenie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r. na podstawie art. 154 § 1 Kpa nie zakwestionował faktu doręczenia stronie tej decyzji, bowiem oświadczył, że strona otrzymała decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r. i treść tej decyzji jest jej znana (podobnie jak i jej pełnomocnikowi). Organ uznał, iż w dniu wystąpienia pełnomocnika strony z żądaniem uchylenia omawianej decyzji w trybie art. 154 § 1 K.p.a., funkcjonowała ona już w obrocie prawnym, a co za tym idzie, w chwili wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia przysługuje jej przymiot ostateczności (prawomocności).KGP stwierdził, że decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, stanowi decyzję, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa - w rozumieniu przepisów K.p.a. Zatem w niniejszej sprawie może mieć zastosowanie jedynie art. 154 K.p.a.KGP zwrócił uwagę, że tryb nadzwyczajny przewidziany w art. 154 K.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji dotkniętych niekwalifikowanymi wadami (niedającymi podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, czy do wznowienia postępowania) lub decyzji prawidłowych. Daje zatem możliwość weryfikacji decyzji podjętych w wyniku wadliwej wykładni prawa materialnego lub decyzji wydanych w ramach norm prawa materialnego - norm uznaniowych, które pozwalają organowi administracji na swobodę działania w zakresie określenia konsekwencji stanu faktycznego sprawy, a więc pozostawiają uznaniu organu wybór treści rozstrzygnięcia, a dokonany wybór może być zmieniony.KGP wskazał, że w sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 K.p.a. nie jest możliwe. Weryfikacja decyzji w omawianym trybie nadzwyczajnym "odnosi się do takich jedynie decyzji, które nie posiadają wad kwalifikowanych, nie zostały jeszcze "skonsumowane" (np. ich cel nie został osiągnięty) oraz przy wydawaniu których organ dysponował (zgodnie z normą prawną) pewnym luzem decyzyjnym. Innymi słowy chodzi tu o sytuacje, w których wydane decyzje administracyjne zawierają rozstrzygnięcia w pewnym zakresie "elastyczne", "widełkowe", a ich ewentualna zmiana (w granicach przewidzianych przepisami prawa materialnego) nie zmieni istoty stosunku prawnego wcześniej nią wykreowanego.KGP zaznaczył, że podstawę prawną decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r. stanowił art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 9 ust. 1 ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, stanowiący podstawę do otrzymania przez policjanta zwalnianego ze służby ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielanego na podstawie art. 33 ust. 3. Sposób ustalania wysokości tego ekwiwalentu określał zaś art. 115a ustawy o Policji, który do dnia 5 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.Organ podkreślił, iż w dniu 6 listopada 2018 r. w Dzienniku Ustaw (poz. 2102) ogłoszony został wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, w którym orzeczono, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego spowodował zmianę treści przepisu art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. W konsekwencji powstała luka w systemie prawnym, która wobec obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kpa), uniemożliwiła ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskazane zostało, jak należy ustalać wysokość omawianego ekwiwalentu. Z dniem 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 1 pkt 16 tej ustawy art. 115a ustawy o Policji otrzymał brzmienie: ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Ponadto, zgodnie z art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r., przepis art. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. W konsekwencji, od dnia 1 października 2020 r., w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. stosuje się wyłącznie dotychczasowe przepisy dotyczące ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe (a więc z obowiązującym współczynnikiem ułamkowym 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego), chyba że sprawa dotycząca wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy została wszczęta i niezakończona przed dniem 6 listopada 2018 r.KGP wskazał, że decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r., została wydana po ogłoszeniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 oraz po wprowadzeniu zmian ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw. Tym samym organ w sposób prawidłowy zastosował obowiązujące wówczas przepisy odnoszące się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby do dnia 6 listopada 2018 r. Organ bowiem zobowiązany był do wydania rozstrzygnięcia według stanu prawnego istniejącego na dzień wydania decyzji. Z kolei wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego części normy prawnej, która określała daną wartość ułamkową, przepis art. 115a ustawy o Policji mógł stanowić wyłącznie podstawę prawną, w oparciu o którą możliwe było wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. Przepis ten, w kontekście obowiązujących w dacie wydania badanej decyzji przepisów prawa, nie mógł stanowić natomiast podstawy do wypłaty przedmiotowego ekwiwalentu w innej niż dotychczas wysokości. Organ administracji, decydując się na rozpatrzenie wniosku, nie miał zatem możliwości rozstrzygnięcia sprawy w inny sposób niż poprzez odmowę uwzględnienia zgłoszonego w tym zakresie żądania. Zgodnie z art. 6 i art. 7 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności. Przyjęcie przez organ administracyjny innej ułamkowej wartości miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, niezbędnej do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, byłoby zatem działaniem arbitralnym, wykraczającym poza granice normy prawnej wynikającej z art. 115a ustawy o Policji, obowiązującej w dniu wydania tego rozstrzygnięcia.KGP podkreślił, iż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ma charakter normotwórczy, ale wyłącznie w ujęciu negatywnym. Trybunał Konstytucyjny orzekając o niezgodności z Konstytucją RP określonego przepisu lub jego części eliminuje go z obrotu prawnego (lub jego część), ale orzeczenie to nie zastępuje samego ustawodawcy. Z treści orzeczenia wynika jedynie, że treść przepisu jest niekonstytucyjna bo nie odpowiada wzorcowi, który jest z nią zgodny. Tym samym uzasadnienie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stanowi pewną wskazówkę dla ustawodawcy, który zobowiązany jest do dokonania zmian w systemie prawnym. Uzasadnienie nie stanowi normy prawnej w znaczeniu pozytywnym, a zatem nie może konwalidować niezgodnego z Konstytucją RP przepisu, tj. zmodyfikować go tak aby był zgodny z ustawą zasadniczą. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego rozstrzygają o konstytucyjności aktów prawnych z ustawą zasadniczą. W polskim porządku prawnym nie jest natomiast przyjęta teoria legalnej wykładni przepisów prawa. Zatem nie można przyjąć, że organ zobligowany był do przyjęcia oceny prawnej zaprezentowanej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, dokonując samodzielnego wyliczenia wartości ułamkowej miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędnej do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, z pominięciem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Organy administracji publicznej nie są upoważnione do wywodzenia z normy prawnej treści, które nie zostały w niej zawarte, bowiem rozstrzygnięcia przez nie wydawane nie mogą mieć charakteru prawotwórczego, ale są wyłącznie aktami stosowania prawa. Kwalifikowany akt administracyjny jakim jest decyzja administracyjna jest aktem stosowania prawa w kształcie obowiązującym w chwili wydania rozstrzygnięcia. Nie można także przyjąć, by rozstrzygnięcia sądów administracyjnych determinowały organy administracji publicznej do automatycznego ich recypowania na grunt tej sprawy administracyjnej. Każda sprawa jest odmienna i wymaga od organu indywidualnego ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych, bowiem tylko wówczas możliwa jest właściwa subsumpcja normy prawnej. Organ administracyjny wydaje również swoje decyzje samodzielnie.KGP zaznaczył, że decyzja, o której mowa powyżej, opiera się na ściśle określonych w przepisach prawa materialnego przesłankach i rolą organu orzekającego w tej sprawie jest stwierdzenie, w oparciu o analizowany materiał dowodowy, czy tak określone przesłanki zaistniały, czy też nie. Natomiast poza wolą organu pozostaje wybór rozstrzygnięcia, gdyż ten wynika wprost z przepisów prawa materialnego. Oznacza to, że decyzja taka jest decyzją związaną - organ ma obowiązek wydać decyzję w sprawie w określonych prawem okolicznościach i wola strony nie może skutkować wydaniem decyzji wbrew określonym prawem kryteriom. Konstrukcja i charakter wskazanych przepisów prawa uniemożliwia zatem zastosowanie trybu przewidzianego art. 154 K.p.a.KGP zwrócił uwagę, że przy ocenie żądania strony uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której nie nabyła ona prawa, należy mieć także na uwadze, że przepis art. 154 K.p.a. nie tworzy dla stron prawa do trzeciej instancji odwoławczej. Uchylenie bądź zmiana decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 K.p.a. mogą być dokonane tylko w granicach stanu faktycznego sprawy załatwionej tą decyzją ostateczną, przy uwzględnieniu normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję ostateczną wydano. Przyjęcie zaś stanowiska, według którego, w postępowaniu opartym na art. 154 K.p.a. możliwe byłoby ustalenie na nowo stanu faktycznego oraz ocena tego na nowo ustalonego stanu faktycznego w odniesieniu do norm prawa materialnego skutkowałaby utożsamieniem tego nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej z postępowaniem zwykłym. Postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 154 K.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji ostatecznej z punktu widzenia interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Przy czym dopuszczalność wzruszenia na podstawie art. 154 K.p.a. ostatecznej decyzji administracyjnej nie może oznaczać dowolności w tym zakresie. Samo zaś określenie "słuszny interes strony", aczkolwiek niezdefiniowane, to jednak wskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ostatecznej decyzji odmawiającej przyznania stronie żądanych uprawnień (poprzez jej zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być więc obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. Kolizja interesu społecznego lub interesu strony z przepisem prawa wyklucza możliwość zastosowania art. 154 K.p.a. Odmienna wykładnia tego przepisu prowadziłaby do wniosku, że organ w każdym przypadku, niezależnie od treści przepisów, zobowiązany byłby do uwzględniania wniosków stron, jeśli tylko uzasadniałby to słuszny interes strony. Powyższa wykładnia stoi w sprzeczności z zasadą praworządności uregulowaną w art. 6 K.p.a.KGP stwierdził, iż w niniejszej sprawie niewątpliwie nastąpił konflikt interesu społecznego i słusznego interesu strony. W jasno bowiem sformułowanym interesie strony leży przyznanie prawa do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy według przelicznika 1/21. Jednocześnie jednak wskazać należy, że kryterium to nie może derogować jednoznacznego przepisu prawnego w każdej sytuacji, w której indywidualny interes strony jest naruszony, czy też w której ma miejsce subiektywne poczucie naruszenia takiego interesu. Natomiast w interesie Policji (tożsamym z interesem społecznym) pozostaje, aby wszelkie rozstrzygnięcia miały oparcie w przepisach powszechnie obowiązujących i były z nimi zgodne. Zmiana lub uchylenie omawianej decyzji w trybie art. 154 Kpa, byłaby nie tylko sprzeczna z interesem społecznym, skutkując eliminacją rozstrzygnięcia prawidłowego i zgodnego z tym interesem, ale też prowadziłaby do naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 115a ustawy o Policji (w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia strony ze służby).KGP zwrócił ponadto uwagę, że strona miała możliwość wniesienia odwołania od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r., o czym została prawidłowo pouczona. Z przysługującego uprawnienia strona jednak nie skorzystała.KGP zaznaczył, że zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami (art. 107 ust. 2 ustawy o Policji). Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa: 1) każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, a także 2) uznanie roszczenia (art. 107 ust. 3 ustawy o Policji). Powyższe oznacza, że upływ terminu przedawnienia jest przesłanką materialnoprawną, która powoduje, że skarżącemu nie przysługuje roszczenie z tytułu prawa do uposażenia, czy innych należności pieniężnych. Termin przedawnienia biegnie od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jednocześnie o wymagalności roszczenia decyduje chwila, z którą uprawniony policjant może zażądać spełnienia świadczenia. "Wymagalność" roszczenia M. P. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy zaistniała w dniu ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt K 7/15). A zatem roszczenie o wypłatę wskazanego świadczenia stało się wymagalne od dnia 6 listopada 2018 r. i z tą datą rozpoczął się bieg terminu przedawnienia roszczeń wynikających z tego wyroku. Wystąpienie M. P. z dnia [...] listopada 2018 r. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, stanowiło podjęcie czynności, o której mowa w art. 107 ust. 3 ustawy o Policji, a zatem przerwało bieg przedawnienia, powodując konieczność ustosunkowania się przez właściwy organ do żądania strony. W omawianej sprawie Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] odniósł się do roszczenia strony w decyzji [...] z dnia [...] października 2020 r. Tym samym bieg terminu przedawnienia rozpoczął się ponownie. Mając zaś na uwadze fakt, że omawiana decyzja wydana została w dniu [...] października 2020 r., to nie ulega wątpliwości, że roszczenie strony uległo przedawnieniu. M. P. we wskazanym powyżej okresie, aż do dnia [...] grudnia 2024 r. nie podjął żadnych kroków zmierzających do przerwania biegu przedawnienia roszczenia z tytułu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, a więc jego roszczenie z tego tytułu uległo przedawnieniu. Dopiero bowiem w wystąpieniu z dnia [...] grudnia 2024 r., nadanym za pośrednictwem placówki pocztowej w tym samym dniu, pełnomocnik strony wniósł o uchylenie (zmianę) na podstawie art. 154 § 1 K.p.a. decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r., poprzez wypłatę mu ekwiwalentu pieniężnego. Opóźnienie w dochodzeniu roszczenia nie zostało usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami, o których mowa w art. 107 ust. 2 ustawy o Policji.Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M. P., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] [...] z dnia [...] października 2020 r., w sytuacji gdy w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki tego przepisu, tj. po pierwsze, sprawa dotyczy decyzji ostatecznej, po drugie, sprawa dotyczy decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, po trzecie, za uchyleniem decyzji przemawiają względy interesu społecznego oraz słuszny interes strony; naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy o wsparciu służb mundurowych w zw. z art. 114 ustawy o Policji w zw. z art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż w stosunku do skarżącego przy wyliczaniu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop winien znaleźć zastosowanie współczynnik 1/30, w sytuacji gdy, prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów każe przyjmować, iż w przypadku skarżącego należy posłużyć się aktualnie obowiązującym współczynnikiem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wynoszącym 1/21, albowiem przyjęta przez ustawodawcę wartość średnia, jako odwołująca się do zasad, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o wsparciu służb mundurowych, została uznana za ekwiwalentną względem 1 dnia urlopu wypoczynkowego i w pełni realizuje zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP; naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i odmowę nakazania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji z siedzibą w [...] podjęcia czynności materialno-technicznej polegającej na wypłacie skarżącemu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy; naruszenie art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy prawo do wypłaty wyrównania ekwiwalentu za urlop nie zostało ograniczone czasowo, z uwagi na fakt, iż dokonywane jest w drodze czynności materialno-technicznej w trybie wznowienia określonego w Konstytucji RP, ewentualnie naruszenie art. 107 ust. 2 ustaw z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w przypadku skarżącego nie zachodzą wyjątkowe okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie w dochodzeniu roszczenia uzasadniające nie uwzględniania przedawnienia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit a) i c) p.p.s.a. oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. decyzji ją poprzedzającej; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.Skarżący w uzasadnieniu szerzej omówił zarzuty skargi przytaczając na ich poparcie liczne orzecznictwo. W pierwszej kolejności wskazał, iż sprawa dotyczy decyzji ostatecznej. Po drugie, sprawa dotyczy decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Decyzja odmawiająca skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy stanowiła decyzję, na mocy której skarżący nie nabył żadnego prawa. Po trzecie, za uchyleniem decyzji przemawiają względy interesu społecznego oraz słuszny interes strony. Względy interesu społecznego w analizowanej sprawie można sprowadzić do realizacji woli ustrojodawcy wyrażonej w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Podniósł m.in., że tryb uchylenia decyzji określony w art. 154 k.p.a. można stosować zarówno do decyzji uznaniowych, jak i związanych.Skarżący wskazując na wykładnię art. 9 ust. 1 ustawy o wsparciu służb mundurowcach, przywołał uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2025 r. sygn. akt III OSK 6128/21, LEK nr 5655249, w którym wskazano, iż wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed 6 listopada 2018 r. ustała się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r., co implikuje adresowany do organów Policji obowiązek obliczenia go według zasad podanych w tej ustawie w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 50 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Zatem od dnia 6 listopada 2018 r. organy Policji rozpatrując żądania dotyczące ekwiwalentu mają obowiązek uzupełnienia derogowanej treści art. 115a ustawy o Policji przez przyjęcie wykładni ustalonej przez Trybunał Konstytucyjny we wskazanym wyroku, a więc zrekonstruowania normy wyrażającej treść, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 55 ust. 5 ustala się w wysokości przysługującego zwalnianemu ze służby policjantowi w danym okresie wynagrodzenia za jeden dzień roboczy. Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za 1 dzień roboczy, przy czym należy mieć na uwadze, iż przepis art. 115a ustawy o Policji odwołuje się do ostatniego uposażenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, bez odniesienia do jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego służby. W konsekwencji liczbę dni urlopu przysługującego skarżącemu za okres przed 6 listopada 2018 r. należy pomnożyć przez wysokość wynagrodzenia przysługującego skarżącemu za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Prawidłowym w tej sytuacji będzie posłużenie się aktualnie obowiązującym współczynnikiem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynoszącym 1/21, albowiem przyjęta przez ustawodawcę wartość średnia, jako odwołująca się do zasad, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, została uznana za ekwiwalentną względem 1 dnia urlopu wypoczynkowego i w pełni realizuje zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Po ustaleniu wysokości przysługującego skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop według podanych powyżej zasad należy określić różnicę pomiędzy kwotą wymaganą a już wypłaconą. O ugruntowanej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o wsparciu służb mundurowych świadczy chociażby wycofanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w dniu 23 listopada 2023 roku pytania prawnego dotyczącego właśnie konstytucyjności ww. przepisu (w uzasadnieniu WSA w Białymstoku podał jako argument do wycofania pytania, ukształtowanie się jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, w tym także Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczącej skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. w sprawie K 7/15.Ponadto, w ocenie skarżącego działania podejmowane przez organ należy uznać za społecznie niesprawiedliwe oraz konstytucyjnie niesłuszne. Tzw. "sprawy ekwiwalentowe" dotyczące byłych funkcjonariuszy Policji przypominają sprawy emerytów "rocznika 1953", w których o niekonstytucyjnych działaniach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wypowiadały się sądy powszechne oraz Sąd Najwyższy. Podobieństwo obu rodzajów spraw sprowadza się do braku po stronie organu woli realizacji wyroków Trybunału Konstytucyjnego (w przypadku emerytów - wyroku TK sygn. akt P 20/16, z kolei w przypadku byłych funkcjonariuszy policji - wyroku TK sygn. akt K 7/15).Skarżący podniósł, iż za wyjątkową okoliczność usprawiedliwiającą opóźnienie w dochodzeniu roszczenia można uznać uchwalenie ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych. Ponadto za wyjątkową okoliczność należy uznać przyjętą przez organy Policji praktykę, gdzie z jednej strony organy Policji niektórym byłym funkcjonariuszom policji wypłacają wyrównania ekwiwalentu (tym, którzy posiadają prawomocne wyroki sądowo administracyjne, zawierające w uzasadnieniu prokonstytucyjną wykładnię art. 9 ust. 1 ustawy o wsparciu służb mundurowych), a z drugiej w dalszym ciągu toczą spór prawny z pozostałą grupą byłych funkcjonariuszy policji (tym, którzy nie posiadają jeszcze prawomocnych wyroków sądowoadministracyjnych). Tym samym, aktualnie organy policji na podstawie takiego samego stanu prawnego (art. 9 ust. 1 ustawy o wsparciu służb mundurowych), podejmują wewnętrznie sprzeczne działania, co stanowi przykład rażącego naruszenia zasady legalizmu. Sytuacje, w których podstawą przedawnionego roszczenia są relacje między Państwem a jednostką, powstałe w następstwie bezprawnego władczego działania organów władzy publicznej, powinny podlegać wnikliwej ocenie z punktu widzenia zgodności zarzutu przedawnienia podnoszonego przez Skarb Państwa z zasadami współżycia społecznego.Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustrojusądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeliustawy nie stanowią inaczej.Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu.W myśl natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów podlegała uwzględnieniu.Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. prowadzone było w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 154 k.p.a., który w § 1 stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes stron.Postępowanie to zostało zainicjowane wnioskiem M. P. z dnia [...] grudnia 2024 r., w którym domagał się uchylenia w trybie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Wnioskodawca wskazał, że decyzję tę otrzymał w związku z czym nie zachodzi wątpliwość, że decyzja weszła do obrotu prawnego i jest ostateczna. Tak przyjął w sprawie organ i Sąd to ustalenie organu uznał za trafne. Data wejścia w życie tej decyzji nie została przez organ ustalona, jednakże jest bezsporne, że skarżący nie wniósł od niej odwołania. Dopuszczalne było tym samym rozpatrzenie przez organ wniosku skarżącego o uchylenie tej decyzji w trybie art. 154 k.p.a.Skarżący wskazał we wniosku m.in., że w sprawie zachodzą wszystkie przesłanki określone w art. 154 § 1 k.p.a. Podniósł, iż po pierwsze, sprawa dotyczy decyzji ostatecznej. Po drugie, sprawa dotyczy decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Po trzecie, za uchyleniem decyzji przemawiają względy interesu społecznego oraz słuszny interes strony wnioskodawcy. Względy interesu społecznego w analizowanej sprawie można sprowadzić do realizacji woli ustrojodawcy wyrażonej w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP oraz wypełniania przez RP obowiązków wynikających z zasady demokratycznego państwa prawnego, określonej w art. 2 Konstytucji RP. Skarżący wskazał, że tryb "uchylenia decyzji" opisany w art. 154 k.p.a. można wykorzystać w sytuacji, gdy doszło do zmiany wykładni prawa. Takie stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2019 roku, sygn. akt I OSK 2893/17, w którym stwierdził, iż: "Jedną z przyczyn zastosowania art. 154 k.p.a. może być zmiana wykładni prawa dokonana po wydaniu decyzji ostatecznej, a odnosząca się do podstawy prawnej wydania weryfikowanej decyzji ostatecznej, ponieważ celem zastosowania tego przepisu nie jest eliminowanie, na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, decyzji administracyjnej, ze względu na jej istotną wadliwość, ale ze względu na wystąpienie innych przesłanek, także tych pozaprawnych".W sprawie niniejszej rozstrzygały właściwe organy, tj. w pierwszej instancji Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (tj. organ, który wydał ostateczną decyzję w trybie zwykłym) i Komendant Główny Policji, jako organ odwoławczy.Podkreślenia wymaga, że postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, lecz do zbadania, czy zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej.Postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest przeprowadzenie weryfikacji wydanej decyzji ostatecznej w jednym tylko aspekcie, a mianowicie, czy za jej zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Do organu administracji orzekającego w sprawie należy ocena, czy w rozpatrywanym przypadku interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za wzruszeniem (zmianą) decyzji ostatecznej.Komendant Główny Policji utrzymując w mocy decyzję KWP o odmowie zmiany decyzji KWP z dnia [...] października 2020 r. stwierdził, że tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. nie znajduje zastosowania do weryfikacji tzw. decyzji związanych, tj. takich, których treść determinowana jest ściśle określonymi przesłankami ustawowymi, niepozostawiającymi organowi administracji publicznej w zakresie rozstrzygnięcia sprawy luzu decyzyjnego. Taką zaś decyzją jest jak wskazał organ decyzji odmawiająca wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, która opiera się na ściśle określonych w przepisach prawa materialnego przesłankach. Ponadto, w ocenie organu, zmiana kwestionowanej decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a., byłaby nie tylko sprzeczna z interesem społecznym, skutkując eliminacją rozstrzygnięcia prawidłowego i zgodnego z tym interesem, ale też prowadziłaby do naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 115a ustawy o Policji (w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia skarżącego ze służby).Zasadniczą kwestią, która wymagała rozważenie przy ocenie zaskarżonej decyzji było więc to, czy tzw. decyzje związane mogą w ogóle podlegać weryfikacji w trybie przewidziany w art. 154 k.p.a., czy też taka możliwość - jak przyjął organ na gruncie rozpoznawanej sprawy - jest wyłączona.Wskazania wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, które podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że dla zastosowania trybu określonego w art. 154 § 1 k.p.a. nie ma znaczenia to, czy decyzja ma charakter związany, czy uznaniowy (v. wyrok NSA z dnia 18 września 2025 r. sygn. akt III OSK 641/25, orzeczenia.nsa.gov.pl).Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. musi być więc interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 k.p.a., przyjąć należy, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (v. wyrok NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1406/06 orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że ustawowa przesłanka o jakiej mowa w art. 154 k.p.a. tj. słuszny interes strony, nie jest przesłanką abstrakcyjną, ale konkretną odnoszącą się do danej sprawy i wywodzoną z decyzji ostatecznej, co do której został uruchomiony tryb nadzwyczajny. Stąd nie jest możliwe wywiedzenie słusznego interesu strony tylko z art. 154 k.p.a. Istnienie tego słusznego interesu musi wynikać z rozwiązań materialnoprawnych, na podstawie których wydana została ostateczna decyzja, co do której uruchomiono tryb z art. 154 k.p.a. Na podstawie art. 154 k.p.a. może być zmieniona lub uchylona decyzja ostateczna prawidłowa (wydana zgodnie z przepisami prawa), jak również decyzja wadliwa prawnie. Celem postępowania administracyjnego jest wydanie prawidłowego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli rozstrzygnięcie nie jest prawidłowe, nie jest zgodne z prawem, możliwe jest jego wzruszenie. Natomiast gdy wadliwości rozstrzygnięcia nie uzasadniają ani stwierdzenia nieważności decyzji, ani wznowienia postępowania, ocena tych wadliwości może być przedmiotem postępowania o uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 154 lub 155 k.p.a.W sytuacji zatem, gdy przy uwzględnieniu interesu społecznego lub słusznego interesu strony możliwa jest taka zmiana, uchylenie decyzji, która nie prowadzi do sprzeczności z powszechnie obowiązującą normą prawną (której np. rozumienie od wydania decyzji "pierwotnej" uległo zmianie), to co do zasady nie ma przeszkód, by na gruncie omawianej regulacji doszło także do zmiany lub uchylenia decyzji o charakterze związanym. Warunkiem jest to, aby całość systemu prawnego nie stała temu na przeszkodzie (v. wyrok NSA z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2893/17 orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zwraca przy tym uwagę, że skarżący wnioskował o uchylenie decyzji a nie o zmianę, jak błędnie przyjął organ I instancji.W sprawie niniejszej organ miał obowiązek rozważyć możliwość zastosowania art. 154 § 1 k.p.a., który odwołuje się do takich pojęć jak "interes społeczny" czy "słuszny interes strony". Ocena, czy za uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej, który jest w tym zakresie związany przepisem art. 7 k.p.a. Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony (art. 154 § 1 k.p.a.) muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (v. wyrok NSA z 23 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 553/06, orzeczenia.nsa.gov.pl).Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w świetle jednolitej wykładni przyjętej w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności jest stanowisko wyrażone przez organ w kwestionowanej w trybie art. 154 k.p.a. decyzji ostatecznej, który dokonał literalnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych, wyłączającej możliwość zastosowania zgodnych z Konstytucją RP zasad obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wobec funkcjonariuszy, którzy - jak skarżący - zostali zwolnieni ze służby przed 6 listopada 2018 r., a wnioski o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego złożyli po wspomnianej wyżej dacie.W świetle tego orzecznictwa, przyjęcie za prawidłową wykładni przepisów przejściowych zastosowaną przez KWP w kwestionowanej w trybie art. 154 k.p.a. decyzji z dnia [...] października 2020 r. oznaczałoby istnienie zjawiska tzw. "wtórnej niekonstytucyjności", które polega na tym, że ustawodawca powtarza rozwiązania normatywne uznane już raz za niekonstytucyjne. Oznaczałoby to, że ustawodawca przepisami przejściowymi próbuje ograniczyć zakres zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, a nadto narusza konstytucyjną zasadę powszechnej mocy obowiązującej wyroków TK, które wiążą również ustawodawcę.Zasady, o których mowa w ww. art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych oznaczają zatem konieczność wzięcia pod uwagę przy wykładni przepisu art. 115a ustawy o Policji, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Zwracały na to wielokrotnie uwagę w swoich orzeczeniach zarówno wojewódzkie sądy administracyjne, jaki i Naczelny Sąd Administracyjny, a także sam ustawodawca w uzasadnieniu projektu ww. nowelizacji ustawy o Policji dokonanej ustawą o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych. Wskazał bowiem, że projekt przewiduje wprowadzenie rozwiązań prawnych mających na celu wdrożenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. K 7/15. Skoro wyrok Trybunału Konstytucyjnego usunął z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a ustawy o Policji w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 powołanej ustawy sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, iż należy stosować art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednak z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego.Pojęcie "słuszny interes strony" ma charakter nieostry i niedookreślony.W orzecznictwie wyrażane jest stanowisko, że uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 154 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, nie pozostającego w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ przyjmuje ten sposób rozstrzygnięcia, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony na korzystniejszą. Treść "słusznego" a zatem kwalifikowanego interesu strony powinna być ustalana w danej sprawie i powinna ulec konkretyzacji wynikającej z jej stanu faktycznego i prawnego. Kategoria interesu społecznego jest zaś pojęciem dynamicznym, stopniowalnym i zmiennym w czasie, co oznacza, iż także ono powinno być rozpatrywane na tle konkretnej sprawy.W interesie społecznym niewątpliwe pozostaje, aby stan faktyczny sprawy odpowiadał stanowi prawnemu, co jest elementem stabilności porządku prawnego. Nie jest przy tym wykluczona sytuacja, w której za uchyleniem decyzji ostatecznej przemawiać będzie zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony.Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie NSA wskazuje się, iż zastosowanie art. 154 k.p.a. jest możliwe niezależnie od tego, czy przedmiotem wniosku jest decyzja związana czy uznaniowa. Z samego charakteru decyzji administracyjnej nie można więc czynić przeszkody do uwzględnienia wniosku złożonego w trybie art. 154 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1457/17 orzeczenia.nsa.gov.pl).W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę podjęcie rozstrzygnięcia w trybie art. 154 § 1 k.p.a. uwzględniającego wyrok TK i linię orzeczniczą sądów administracyjnych ukształtowaną po wydaniu tego wyroku przez TK nie może prowadzić do stanu naruszenia prawa w kontekście brzmienia art. 115a ustawy o Policji i art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Sądy wskazały bowiem, jak te przepisy prawa należy interpretować w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego (v. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2024 r. sygn. III OSK 898/22, z dnia 24 maja 2024 r. sygn. III OSK 905/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedną z przyczyn zastosowania art. 154 k.p.a. może być zmiana wykładni prawa dokonana po wydaniu decyzji ostatecznej, a odnosząca się do podstawy prawnej wydania weryfikowanej decyzji ostatecznej, ponieważ celem zastosowania tego przepisu nie jest eliminowanie, na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, decyzji administracyjnej, ze względu na jej istotną wadliwość, ale ze względu na wystąpienie innych przesłanek (v. wyrok NSA z 18 września 2019 r. sygn. I OSK 2893/17, Lex nr 2721994).Z uwagi na powyższe, nie zasługuje na akceptację stanowisko wyrażone przez KWP i Komendanta Głównego Policji w zaskarżonej decyzji, że zmiana (uchylenie) kwestionowanej decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a., byłaby nie tylko sprzeczna z interesem społecznym, skutkując eliminacją rozstrzygnięcia prawidłowego i zgodnego z tym interesem, ale też prowadziłaby do naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 115a ustawy o Policji (w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia skarżącego ze służby). Za niewzruszalnością takiej decyzji nie może także przemawiać zasada trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), ponieważ nie ma wystarczających racji, aby przedkładać dalsze formalne obowiązywanie decyzji ostatecznej nad rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z prawem. Podkreślić należy, że za pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji, która nie uwzględnia wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jak również przyjętej prokonstytucyjnej wykładni prawa art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, nie przemawia interes społeczny. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2025 r. sygn. akt III OSK 641/25 wskazał, że "podjęcie rozstrzygnięcia w trybie art. 154 k.p.a. uwzględniającego wyrok Trybunału i linię orzeczniczą sądów administracyjnych, ukształtowaną po wydaniu wyroku przez Trybunał, nie może prowadzić do stanu naruszenia prawa". W wyroku tym NSA wskazał też, że "W orzecznictwie przyjmuje się, że jedną z przyczyn zastosowania art. 154 k.p.a. może być zmiana wykładni prawa dokonana po wydaniu decyzji ostatecznej, a odnosząca się do podstawy prawnej wydania weryfikowanej decyzji ostatecznej, ponieważ celem zastosowania tego przepisu nie jest eliminowanie, na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, decyzji administracyjnej, ze względu na jej istotną wadliwość, ale ze względu na wystąpienie innych przesłanek, także tych pozaprawnych (por. wyrok NSA z 9.11.2007 r., I OSK 1531/06). Istnienie zatem słusznego interesu jako przesłanka do uruchomienia trybu z art. 154 k.p.a. musi być rozważana w odniesieniu do rozwiązań materialnoprawnych, na podstawie których wydana została ostateczna decyzja. W tym kontekście ewolucja wykładni prawa może stanowić podstawę do stwierdzenia, że za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Pogląd ten podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę.Również podniesiona w zaskarżonej decyzji kwestia przedawnienia roszczenia nie stanowi podstawy do odmowy uchylenia decyzji w trybie art. 154 k.p.a. Organ rozpatruje bowiem sprawę w trybie nadzwyczajnym. Kwestia przedawnienia roszczenia, na które powołał się KGP, nie warunkuje zastosowania trybu art. 154 k.p.a. i uwzględnienia wniosku o uchylenie decyzji. Nadto, zgodnie z art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 1705/22 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazać należy, że zgodnie z art. 124 § 2 ustawy – Kodeks cywilny w razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone. Zakończenie przerwy biegu terminu przedawnienia należy łączyć z prawomocnością orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie w najściślejszym tego słowa znaczeniu.Podkreślenia wymaga w związku z powyższym, że w sprawie niniejszej wiadome jest, iż skarżący wystąpił o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego we właściwym czasie ([...].11.2018 r.). Organ nie ustalił natomiast kiedy doręczona została stronie (w jakiej dacie) decyzja KWP z siedzibą w [...] z dnia [...]października 2020 r., a w związku z tym kiedy ta decyzja stała się ostateczna i prawomocna (kiedy prawomocnie zakończyło się postępowanie prowadzone w trybie zwykłym). Wiadome jest jedynie, że decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna (skarżący wskazał bowiem, że decyzję otrzymał). W tej sytuacji nie sposób mówić o przedawnieniu roszczenia. Błędnie KGP utożsamia ponowne rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia od daty wydania decyzji KWP z dnia [...] października 2020 r. Data wydania tej decyzji nie jest datą prawomocności tej decyzji kończącej postępowanie w trybie zwykłym.Mając na uwadze powyższe, warto podkreślić, że organy winny uwzględnić w swoich rozważaniach okoliczność, że społecznie pożądane jest takie postępowanie organów władzy publicznej, aby prawa pracownicze były przestrzegane i wynagrodzenie (ekwiwalent urlopu jako równoważnik tego wynagrodzenia) zostało w całości wypłacone.W świetle powyższego stwierdzić należało, że organy w przedmiotowej sprawie nie rozważyły w sposób prawidłowy, czy w przypadku skarżącego zachodzą przesłanki z art. 154 § 1 k.p.a., tj. "interes społeczny" lub/i "słuszny interes strony" i niezasadnie przyjęły, że zastosowanie trybu z art. 154 k.p.a. nie jest uprawnione w stanie faktycznym tej sprawy.Z tych względów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja KWP wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 154 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i dlatego zasadnym było wyeliminowane ich z obrotu prawnego. Rozpatrując ponownie sprawę organ uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną.Zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie skarżący i organ wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W związku z powyższym Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a., art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120, orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego (480 zł).., art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120, orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego (480 zł).