Wyrok - I OSK 153/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji. Administracyjne postępowanie, Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 613/23 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 22 czerwca 2023 r. nr WG-VI.7534.35.2023.PŁK w przUchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji. Administracyjne postępowanie, Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 613/23 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 22 czerwca 2023 r. nr WG-VI.7534.35.2023.PŁK w prz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
obowiązki inwestora
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dariusz Chaciński
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 19 października 2023 r. II SA/Bk 613/23, oddalił skargę H. B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z 22 czerwca 2023 r. nr WG-VI.7534.35.2023.PŁK w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Starosta Powiatu Białostockiego decyzją z 24 stycznia 2023 r.:1. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym P.K., gm. Ł., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność H. B., przez udzielenie P. Sp. z o.o. z siedzibą w T.(dalej: inwestor) zezwolenia na wejście na teren wyżej wymienionej nieruchomości w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na budowie gazociągu średniego ciśnienia PE DN40;2. określił obszar zajęcia nieruchomości oznaczonej jako działka nr 445:a) na czas budowy gazociągu średniego ciśnienia PE DN40, w wielkości 40 m2,tj. pasa gruntu o szerokości 2 m, po 1 m od osi ww. urządzenia przemysłowego - zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji;b) celem dalszej eksploatacji gazociągu średniego ciśnienia PE DN40 po jego wybudowaniu, w wielkości 20 m2, tj. pasa gruntu o szerokości 1 m, po 0,50 m od osi ww. urządzenia przesyłowego - zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji.3. Wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości opisanej w pkt I polega w szczególności na uprawnieniu inwestora do wstępu na nieruchomość w celu:a) wykonania w obszarze wymienionym w pkt II ppkt a) prac budowlano - montażowych oraz innych czynności związanych z budową gazociągu średniego ciśnienia DN40;b) wykonania w obszarze wymienionym w pkt II ppkt b) czynności związanych z dalszą eksploatacją, w tym konserwacją i usuwaniem awarii ww. urządzenia przesyłowego;4. zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu budowy, o której mowa w pkt III ppkt a), a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby to nadmierne trudności lub koszty, zobowiązano inwestora do zapłaty odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych szkód. Wskazano, że jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu;5. wskazał, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek Starosty wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej.art. 124Decyzją powyższa została wydana na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 3, 4 i ust. 6-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.). Zdaniem organu I instancji zostały spełnione ustawowe przesłanki orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, bowiem inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, stanowi cel publiczny o znaczeniu co najmniej lokalnym, rokowania okazały się nieskuteczne, a wskazana przez inwestora powierzchnia do zajęcia jest uzasadniona. Starosta zbadał treść planów miejscowych obowiązujących na obszarze działki nr [...] (uchwały nr XXXII/310/97 Rady Miejskiej w Łapach z 22 maja 1997 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru gminy Łapy oraz uchwały nr XXXII/309/13 Rady Miejskiej w Łapach z 22 lutego 2013 r. w sprawie zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Łapy). Po analizie m.in. załącznika mapowego do wniosku inwestora, załączników graficznych do uchwał w sprawie planów miejscowych, a także na podstawie pisma Burmistrza Łap z 19 października 2022 r. (stanowiącego odpowiedź na zapytanie o przeznaczenie działki według obowiązującego planu miejscowego) Starosta ustalił, że ograniczenie sposobu korzystania z działki nr [...] ma dotyczyć tej jej części, która położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym (z uwzględnieniem jego zmiany w 2013 r.) symbolem MR, tj. pod zabudowę zagrodową, w ramach której dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej i usługi nieuciążliwe; nadto na powyższym terenie dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, zaopatrzenie w energię cieplną w oparciu o rozwiązania indywidualne oraz zapisano dążenie do upowszechnienia ekologicznych nośników energii, do których zaliczono gaz ziemny.Od decyzji Starosty Powiatu Białostockiego z 24 stycznia 2023 r. odwołanie wniósł H. B. Podniósł m.in., że przedmiotowa inwestycja powinna przebiegać przez drogę gminną oznaczoną jako działka nr [...]. W przypadku ustanowienia ograniczenia na jego działce będzie się domagał odszkodowania za jej zajęcie i użytkowanie.Wojewoda Podlaski decyzją z 22 czerwca 2023 r. nr WG-VI.7534.35.2023.PŁK utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Białostockiego z 24 stycznia 2023 r. Wyjaśnił między innymi przesłanki orzekania na podstawie art. 124 u.g.n. podkreślając wyjątkowy charakter ograniczenia, który musi być uzasadniony realizacją inwestycji celu publicznego. Stwierdził, że te warunki w sprawie zostały spełnione. Inwestycja w postaci budowy gazociągu średniego ciśnienia PE DN40 jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. i takiej kwalifikacji nie stoi na przeszkodzie fakt, że nie będzie służyła wszystkim odbiorcom ani nawet większości odbiorców z terytorium gminy. Budowa gazociągu dotyczy większej liczby działek, a nie jedynie objętej wnioskiem w przedmiotowej sprawie. W rezultacie jego wykonania możliwość dostępu do infrastruktury gazowej uzyska większa liczba odbiorców, co potwierdza co najmniej lokalny charakter projektowanej inwestycji. Inwestor posiada zgody na posadowienie sieci gazowej właścicieli wszystkich okolicznych działek. Wojewoda dodał, że realizowanie sieci gazowej mieści się w zadaniach własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym).Zdaniem Wojewody inwestor podjął próbę prowadzenia rokowań z właścicielem działki nr [...], co potwierdza załączona korespondencja, w tym: projekt umowy o ustanowienie służebności wraz z mapą z zaznaczonym zakresem służebności, a także dowody wysłania ww. dokumentów listem poleconym wraz z pismami przewodnimi. Na wystosowane przez inwestora zapytania właściciel działki nie udzielił odpowiedzi. Taka sytuacja uprawniała inwestora do uznania rokowań za zakończone bezskutecznie i wystąpienia z wnioskiem w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.Wojewoda ustalił również zgodność inwestycji z rozwiązaniami planistycznymi, do którego to wniosku doszedł po analizie § 9 ust. 2 pkt 2 ppkt a, ust. 3 pkt 4 i § 6 pkt 9 planu miejscowego z 1997 r.Organ drugiej instancji uznał jednak za wadliwe stanowisko Starosty o braku potrzeby uzgadniania przebiegu planowanej inwestycji z Dyrekcją Narwiańskiego Parku Narodowego w sytuacji, gdy działka nr [...] leży na terenie otuliny tego Parku. Dlatego w trybie art. 136 k.p.a. uzyskał pozytywne stanowisko Dyrektora Narwiańskiego Parku Narodowego (§ 27 ust. 3 pkt 3 planu miejscowego z 1997 r.).Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wspominanym na wstępie wyrokiem z 19 października 2023 r. II SA/Bk 613/23 ją oddalił.Zdaniem Sądu I instancji organy obydwu instancji dokonały właściwej interpretacji i zastosowania obowiązujących przepisów, a zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś motywy decyzji wyczerpująco wyłożono, bez naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności wyjaśniono publiczny charakter przedsięwzięcia sporny między organem a skarżącym.Nie ulega wątpliwości, w ocenie Sądu I instancji, że budowa gazociągu średniego ciśnienia taka jak w sprawie niniejszej stanowi inwestycję celu publicznego, dlatego, że budowa i utrzymanie urządzeń przesyłowych gazu zostały wprost wymienione wśród celów publicznych w art. 6 pkt 2 u.g.n. Realizacja sieci gazowej jest działaniem o znaczeniu lokalnym (gminnym). Planowana inwestycja, niezależnie od tego ilu nieruchomościom umożliwi podłączenie do sieci gazowej, należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspakajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej.W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie narusza prawa ocena organu o zgodności orzeczonego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym (art. 124 ust. 1 u.g.n.). Jak bowiem wynika z akt na obszarze, na którym położona jest działka skarżącego, obowiązują dwie uchwały planistyczne: uchwała nr XXXII/310/97 Rady Miejskiej w Łapach z 22 maja 1997 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru gminy Łapy (Dz. Urz. Woj. Podl. z 1997 r. nr 12, poz. 45) oraz uchwała nr XXXII/309/13 Rady Miejskiej w Ł. z 22 lutego 2013 r. w sprawie zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Ł. (Dz. Urz. Woj. Podl. poz. 1519). Trzon regulacji dotyczących działki skarżącego, mimo zmian planistycznych wprowadzonych uchwałą modyfikującą z 2013 r., znajduje się nadal w uchwale z 1997 r.WSA w Białymstoku podkreślił, że działka o nr 445 położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym (z 1997 r. ze zmianami w 2013 r.) symbolami MR – przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa zagrodowa (§ 3 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały z 1997 r.) i R – przeznaczenie podstawowe: tereny rolne (§ 3 ust. 1 pkt 1 lit. "e"), z tym że fragment działki zamierzony przez inwestora do realizacji gazociągu położony jest w całości na obszarze MR (vide rysunek planu na k. 106 akt adm. pierwszej instancji). Zgodnie z § 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. "a" uchwały z 1997 r. na terenie MR dopuszcza się lokalizację urządzeń lokalnych infrastruktury technicznej, a stosownie do ust. 3 pkt 4 – zaopatrzenie w energię cieplną – dopuszczono rozwiązania indywidualne ("należy dążyć do upowszechnienia ekologicznych nośników energii cieplnej"). Z kolei zgodnie z § 6 pkt 8 i 9 tej uchwały, przez urządzenia infrastruktury technicznej należy rozumieć urządzenia z zakresu gazownictwa, a przez ekologiczne nośniki energii cieplnej należy rozumieć gaz ziemny. Z powyższego zatem wynika, że rozwiązania planistyczne dopuszczają na terenie działki skarżącego lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej w postaci gazociągu będącego nośnikiem ekologicznego źródła ciepła. Istotnie, nie przewidziano w planie miejscowym z 1997 r. ani w planie miejscowym zmieniającym z 2013 r. konkretnego przebiegu gazociągu, jednak nie stanowi to wady uniemożliwiającej wydanie decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. Sąd I instancji wskazał, że nie w każdym przypadku dla spełnienia przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym (art. 124 ust. 1 u.g.n.) konieczne jest zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Rygorystyczne podejście do kwestii wyrysowania konkretnego przebiegu linii np. gazowej w planie miejscowym nie znajdowało umocowania ani w przepisach obowiązujących w dacie uchwalania planu miejscowego z 1997 r., ani w dacie uchwalania planu z 2013 r. Wywody organów obydwu instancji w tym zakresie uznał za trafne z tym zastrzeżeniem, że wymagają uzupełnienia o wskazanie na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym z daty uchwalania planu z 22 maja 1997 r. (Dz. U. nr 89 poz. 415). Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy z 1994 r. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalało się, w zależności od potrzeb, zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury. Z regulacji tej nie wynikała konieczność wrysowania w planie konkretnego przebiegu nitki inwestycji liniowej infrastrukturalnej a jedynie wyznaczenie "zasad obsługi" oraz "linii rozgraniczających terenów tej infrastruktury". A jeśli tak, to wskazanie w planie z 1997 r. dopuszczalnego przeznaczenia na terenach o symbolu MR – pod "urządzenia lokalne infrastruktury technicznej" należy uznać za dopuszczające tę infrastrukturę w stopniu wystarczającym, pozostawiającym możliwość ustalenia konkretnego jej przebiegu (przez organ orzekający o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości) według pewnego marginesu swobody (w liniach rozgraniczających ustanowionych dla tego obszaru o przeznaczeniu podstawowym, na którym dopuszczalna jest lokalizacja infrastruktury).Wobec tego w ocenie Sądu I instancji zgodność przebiegu inwestycji z planem miejscowym w sprawie niniejszej nie podlega zakwestionowaniu. Mimo więc że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji w sposób jednoznaczny nie określał przebiegu nowej linii gazowej, nie mogło to stanowić przeszkody by przyjąć, że sporne rozstrzygnięcie jest zgodne z postanowieniami tego aktu, w tym z regulacjami bezpośrednio odnoszącymi się do infrastruktury technicznej.Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że wielkości zawnioskowane przez inwestora precyzujące zakres ograniczenia, do których przychylił się organ, nie budzą wątpliwości. Oczywiste jest, że wykonanie gazociągu wymaga – w czasie realizacji robót – większego pasa gruntu (1m po obu stronach nitki na długości 20 m), a jego eksploatacja mniejszego – wskazane 0,5 m po obu stronach nitki o tej samej długości. Ograniczenie orzeczono w decyzji przy zachowaniu tych parametrów i nie istnieją powody, by treść decyzji w tym zakresie skutecznie podważać.W ocenie WSA w Białymstoku wyjaśnione zostały również wątpliwości odnośnie możliwości poprowadzenia sieci gazowej do działki nr [...] (a także nr [...] i [...]) z działki nr [...] (wątpliwości zgłaszane w piśmie strony z 12 maja 2023 r.). Inwestor wskazał, że na działce nr [...] znajduje się wyłącznie przyłącze gazowe zakończone punktem redukcyjno-pomiarowym służące zasileniu indywidualnego odbiorcy, wykluczające możliwość wyprowadzenia dodatkowej nitki gazowej służącej zasileniu innych okolicznych działek (pismo z 25 maja 2023 r.).Dalej Sąd I instancji podniósł, że istotne jest również to, że organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Okoliczność więc, że w rokowaniach nie została zaproponowana konkretna suma pieniężna, bądź inwestor zaproponował właścicielowi warunki, które są dla niego niekorzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Nie podlega więc kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia.Dlatego też zarzut skargi dotyczący nieprzeprowadzenia rokowań nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bowiem z akt administracyjnych sprawy wynika, że inwestor dwukrotnie przedstawił skarżącemu stanowisko, w formie pisemnej oraz dwukrotnie nie otrzymał odpowiedzi. Inwestor dowiódł, że pisma do adresata dotarły. W obydwu wystąpieniach wskazano na co ma być wyrażona ewentualna zgoda (wybudowanie sieci gazowej jak w załącznikach graficznych dołączonych do pisma), wskazano zakres ograniczenia, poinformowano o obowiązku inwestora doprowadzenia nieruchomości do stanu pierwotnego ewentualnie wypłacie odszkodowania. Do obydwu pism dołączono projekt umowy o ustanowienie służebności przesyłu oraz załącznik do niej obrazujący przebieg inwestycji przez działkę skarżącego. Z załącznika wynikało, że fragment, o który chodzi inwestorowi w pismach jest elementem większej całości, bowiem biegnie co najmniej przez działki nr [...], [...] i [...] aż do działki nr [...] i dalej. W treści pism zaś wskazano, że jest to element inwestycji celu publicznego "związanej z rozbudową i budową sieci gazowej na terenie miejscowości Ł., P. K., P. S.". Nie ulega wątpliwości, że brak odpowiedzi inwestor prawidłowo zinterpretował jako brak zgody na proponowanie ograniczenie.W ocenie Sądu pierwszej instancji, zaproponowanie w ramach rokowań z art. 124 ust. 3 u.g.n. ustanowienia służebności przesyłu spełnia też przesłankę przeprowadzenia rokowań wymaganych tą regulacją, natomiast nie spełniałaby warunku przeprowadzenia rokowań wymiana stanowisk między inwestorem przesyłowym a właścicielem nieruchomości dotycząca wyrażenia zgody właściciela na jedynie czasowe ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, nieobejmujące tolerowania trwałego istnienia urządzeń przesyłowych w przyszłości (vide np. wyrok NSA w sprawie I OSK 2409/19). Istotne znaczenie w sprawie niniejszej miało więc to, że rokowania prowadzono w tożsamym celu jaki realizuje wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., a zatem w celu uzyskania tytułu prawnego do trwałego korzystania z nieruchomości. Nie było wątpliwości zdaniem WSA. że zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i służebność przesyłu są instytucjami prawa różnymi pod wieloma względami.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył H. B. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 124 ust 1 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Wojewody Podlaskiego z 22 czerwca 2023 r. w sytuacji, gdy jest ona niezgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., który dopuszcza rozbudowę sieci gazowej jedynie w przestrzeni pasa drogowego, zaś działka skarżącego nie ma statusu drogi publicznej.Wobec powyższego zarzutu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, a także o zasądzenie od Wojewody Podlaskiego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Nadto wnosił o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że z postanowień § 24 ust. 5 pkt 1 planu z 1997 r. wyraźnie wynika, że sieć gazowa dla potrzeb ludności może być realizowana w pasach drogowych na zasadach określonych w ustawie o drogach publicznych. Nie sposób interpretować inaczej przepisu § 24 ust 5 pkt 1 uchwały z 1997 r. jak dopuszczalność rozbudowy sieci gazowej w liniach rozgraniczających ulice. Zarówno lokalizacja urządzeń przesyłowych gazu, jak i potencjalny przebieg zostały określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem żadna część prywatnej działki skarżącego o nr [...], co wynika z postanowień planu z 1997 r., nie ma statusu drogi publicznej.Uczestnik postępowania P. Sp. z o.o. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zrzekła się rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - p.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.Sąd I instancji przyjął, że "Zgodnie z § 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. "a" uchwały z 1997 r. na terenie MR dopuszcza się lokalizację urządzeń lokalnych infrastruktury technicznej, a stosownie do ust. 3 pkt 4 – zaopatrzenie w energię cieplną – dopuszczono rozwiązania indywidualne ("należy dążyć do upowszechnienia ekologicznych nośników energii cieplnej"). Z kolei zgodnie z § 6 pkt 8 i 9 tej uchwały, przez urządzenia infrastruktury technicznej należy rozumieć urządzenia z zakresu gazownictwa, a przez ekologiczne nośniki energii cieplnej należy rozumieć gaz ziemny. Z powyższego zatem wynika, że rozwiązania planistyczne dopuszczają na terenie działki skarżącego lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej w postaci gazociągu będącego nośnikiem ekologicznego źródła ciepła. Istotnie, nie przewidziano w planie miejscowym z 1997 r. ani w planie miejscowym zmieniającym z 2013 r. konkretnego przebiegu gazociągu, jednak nie stanowi to wady uniemożliwiającej wydanie decyzji na podstawie art. 124 u.g.n." (str. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).Uszło jednak uwadze Sądu I instancji, że analizowany przez niego § 9 uchwały z 1997 r., który określa przeznaczenie obszarów o symbolu MR i w ust. 2 pkt 2 lit. a) dopuszcza lokalizację lokalnych urządzeń infrastruktury technicznej, jednocześnie w ust. 3 (zasady zagospodarowania terenów MR) w pkt 6 stanowi, że "obowiązują odpowiednie ustalenia zawarte w § 23, 24, 27, 28, 29 uchwały." Natomiast z § 24 ust. 5 pkt 1 uchwały z 1997 r. wynika, jak słusznie wskazuje się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że "sieć (...) gazowa może być realizowana w pasach drogowych na zasadach określonych w ustawie o drogach publicznych (...)." Można dodać, że do przepisu tego (§ 24 ust. 5) odsyła także § 24 ust. 2 pkt 7, w którym mowa jest o możliwości realizacji sieci i urządzeń gazowych średniego ciśnienia. Trudno przy tym przesadzać o rzeczywistych intencjach uchwałodawcy, ale stworzona przez niego treść planu miejscowego przewiduje możliwość realizacji sieci gazowych średniego ciśnienia, w tym w odniesieniu do terenów o symbolu MR, w pasach drogowych dróg publicznych.Jednocześnie działka skarżącego o nr [...], jako że stanowi własność osoby fizycznej, nie może wchodzić w skład pasa drogowego drogi publicznej (zob. art. 2a ustawy o drogach publicznych).Rację ma więc skarżący kasacyjnie, że zaskarżone do Sądu I instancji decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 124 ust. 1 u.g.n., bowiem przepis ten został niewłaściwie zastosowany w okolicznościach tej sprawy. Z uwagi na powyższe ustalenia wynikające z § 24 ust. 5 pkt 1 uchwały z 1997 r. nie można było bowiem uznać, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło zgodnie z planem miejscowym. Skoro sieć gazowa mogła być realizowana w pasach drogowych na zasadach określonych w ustawie o drogach publicznych, to oczywiste jest, że nie mogła przebiegać przez nieruchomość skarżącego, która nie może wchodzić w skład drogi publicznej. I choć zarzut skargi kasacyjnej w swojej treści nie był wyczerpujący, bo autor skargi kasacyjnej stawiając tezę o naruszeniu art. 124 ust. 1 u.g.n. z uwagi na sprzeczność z planem miejscowym, nie powiązał tego przepisu z właściwą normą planu miejscowego, to jednak z uzasadnienia skargi kasacyjnej jasno wynika, o jaki przepis prawa miejscowego chodzi (§ 24 ust. 5 pkt 1 uchwały z 1997 r.), co pozwoliło na ustalenie pełnej normy materialnej, której naruszenie skarga kasacyjna skutecznie zarzuciła.Mając to na uwadze, na podstawie art. 188 w zw. z art. 193, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a. oraz art. 124 ust. 1 u.g.n., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a..