Wyrok - II SAB/Gl 64/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 27 czerwca 2025
Teza
Stwierdzono bezczynność organu - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. w K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta G. w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę 1. stwierdza, że Prezydent Miasta G. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejStwierdzono bezczynność organu - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. w K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta G. w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę 1. stwierdza, że Prezydent Miasta G. dopuścił się bezczynności, która nie miała miej
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa karna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
prokurator
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
27 czerwca 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Edyta Kędzierska
Podstawa prawna
art. 111
kc
art. 37
kpa
art. 35
kpa
art. 36
kpa
art. 120
ppsa
art. 149
ppsa
art. 52
ppsa
art. 161
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono bezczynność organu - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
UZASADNIENIE
Skarżąca B. sp. z o.o. w K. – reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym - wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta G. w sprawie z wniosku skarżącej o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...], obręb [...] przy ulicy [...] w G.. Jednocześnie wniosła o zobowiązanie organu do wydania - w terminie 2 tygodni od doręczenia prawomocnego wyroku — merytorycznej decyzji w wymienionej sprawie i o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi wskazała, że w sprawie organ wydał łącznie aż 5 postanowień w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Były to postanowienia z dnia 18 stycznia 2024 r., 6 czerwca 2024 r. i 12 listopada 2024 r. oraz z dnia 12 grudnia 2024 r. i wreszcie z dnia 27 stycznia 2025 r. Podniosła, że postanowienia z dnia 18 stycznia 2024 r., z dnia 6 czerwca 2024 r. oraz z dnia 12 listopada 2024 r. stanowiły normalny element postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. W tym zakresie zaznaczyła, że wprawdzie nie podziela wszystkich zastrzeżeń organu architektoniczno - budowlanego wyrażonych w pierwszych trzech postanowieniach, jednakże nie neguje, że w świetle art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego określone działania "korygujące" w odniesieniu do dokumentacji projektowej mogły być prowadzone. Następnie skarżąca podniosła, że w jej ocenie począwszy od wydania przez organ postanowienia z dnia 12 grudnia 2024 r. można twierdzić o zaistnieniu przewlekłości postępowania, gdyż nie było podstaw do kolejnego stwierdzenia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej i przez to formalnego wstrzymania biegu terminu do załatwienia wniosku o pozwolenie na budowę. Dodała, że tym bardziej nie miało podstaw w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, postanowienie z dnia 27 stycznia 2025 r., gdyż na ostatnim etapie postępowania w ogóle nie można twierdzić o "nieprawidłowościach" w odniesieniu do dokumentacji projektowej (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Wskazała, że organ podniósł jedynie ogólne zastrzeżenia dotyczące zgodności projektu z planem miejscowym, a poza tym, jeżeli już miały zostać zgłoszone ze strony organu, to powinny być wyrażone na etapie pierwszego z postanowień wydanych w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie organ architektoniczno-budowlany prowadził bowiem przez ponad rok postępowanie, w którym nie zgłaszał twierdzeń o ogólnej niezgodności inwestycji z planem miejscowym. Ponadto skarżąca podniosła, że tego typu twierdzenia są zupełnie nieuprawnione, bowiem inwestycja na działce nr [...] spełnia wymogi planu w każdym aspekcie, co zostało dokładnie wyjaśnione w projekcie budowlanym oraz w pismach składanych w toku postępowania.W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 18.12.2023 r. B. sp. z o.o., działając poprzez pełnomocnika, złożyła wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ulicy [...] w G. (dz. nr [...], obręb [...]). Postanowieniem z dnia 18.01.2024 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków we wniosku i przedłożonej dokumentacji projektowej w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia korespondencji. Postanowienie to zostało wysłane do inwestora w dniu 18.01.2024 r. (od tej daty nastąpiło wstrzymanie biegu terminów załatwienia sprawy). Organ podniósł, że następnie na wniosek pełnomocnika inwestora zmienił wymienione postanowienie w zakresie terminu uzupełnienia braków – określając termin do dnia 23.05.2024 r. (postanowienie z dnia 14.03.2024 r.). W dniu 20.05.2024 r. pełnomocnik inwestora przedłożył uzupełnienie wniosku, w którym brak było m.in. prawidłowego oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Inspektor prowadzący sprawę, telefonicznie poinformował pełnomocnika o stwierdzonych brakach i sporządził na tę okoliczność notatki do akt sprawy. Ponownie w dniu 23.05.2024 r. pełnomocnik wystąpił o prolongatę terminu na dokonanie uzupełnienia. Organ podkreślił, że nie poprzestał na prolongacie tego terminu, lecz przeanalizował uzupełnioną częściowo dokumentację i ze względu na wystąpienie nowych okoliczności, postanowieniem z dnia 6.06.2024 r. zobowiązał inwestora do usunięcia braków i ponadto wskazał, jakie braki dotychczas nie zostały uzupełnione, z tych których dotyczyło postanowienie z dnia 18 stycznia 2024 r. Termin na ich uzupełnienie wyznaczył do dnia 17 lipca 2024 r. W dniu 17.07.2024 r. pełnomocnik strony wystąpił o kolejną prolongatę terminu i organ postanowieniem z dnia 18.07.2024 r. wyznaczył ten termin - zgodnie z wnioskiem – do dnia 15.10.2024 r. W dniu 15.10.2024 r. pełnomocnik przedłożył skorygowane projekty (od tej daty nastąpiło wznowienie biegu terminów załatwienia sprawy).Po analizie dokumentacji zostało wydane postanowienie z dnia 12.11.2024 r. (wysłane z UM 13.11.2024 r. - od tego dnia nastąpiło wstrzymanie biegu terminów). Organ wskazał, że wydał to postanowienie z uwagi na konieczność uzupełnienia dokumentacji o rozwiązania projektowe dotyczące przebudowy sieci wodociągowej kolidującej z planowaną pochylnią zjazdową do garażu podziemnego oraz z murami oporowymi, co wynikało z uzgodnienia z administratorem sieci uzyskanego dopiero w dniu 7.10.2024 r. Ponadto dodał, że uzupełnienie dokumentacji nadal nie wyczerpywało treści postanowienia z dnia 6.06.2024 r. Wobec tego w celu jej uzupełnienia został wyznaczony termin do dwóch miesięcy od daty odbioru korespondencji i termin ten upłynął z dniem 18.01.2025 r.Organ podniósł, że postanowienie z dnia 12.11.2024 r. zostało uzupełnione w dniu 12.12.2024 r., kolejnym postanowieniem wzywającym inwestora do złożenia wyjaśnień w zakresie skomunikowania terenowych miejsc parkingowych z drogą publiczną poprzez działkę nr [...], będącą własnością wspólnoty mieszkaniowej. Wskazał, że było to wynikiem uwag składanych przez współwłaścicieli wymienionej nieruchomości, nie wyrażających zgody na powyższe. Następnie organ podniósł, że w dniu 15.01.2025 r. pełnomocnik strony przedłożył, uzgodniony z administratorem sieci projekt techniczny przebudowy sieci wodociągowej, natomiast nie uzupełnił jej przebiegu w projekcie zagospodarowania terenu.Organ dodał, że kolejnym postanowieniem - z dnia 27.01.2025 r., które stanowiło uzupełnienie postanowienia z dnia 12.11.2024 r. oraz postanowienia z dnia 12.12.2024 r., wskazał konieczność wykazania w dokumentacji, spełnienia wymagań dotyczących ładu przestrzennego, określonych w planie miejscowym. W tym zakresie podniósł, że zaproponowana lokalizacja budynku nie uwzględniała w optymalny sposób usytuowania budynków sąsiednich. Ponadto w tym postanowieniu wskazał konieczność uzupełnienia innych braków, poprzez włączenie przebudowy kolidującej sieci wodociągowej w zakres przedmiotowego wniosku, zaprojektowanie punktu ładowania samochodów elektrycznych z dostępem dla wszystkich użytkowników parkingu, zapewnienie dojazdu do parkingu naziemnego zgodnie z rozwiązaniem przedstawionym w równolegle prowadzonym postępowaniu w tut. organie, na rzecz tego samego inwestora.Następnie organ wskazał, że w dniu 25.02.2025 r. wpłynęło drogą elektroniczną ponaglenie, skierowane przez inwestora do Wojewody Śląskiego, dotyczące bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie.W dniu 28.02.2025 r. inwestor złożył 3 egzemplarze skorygowanego projektu zagospodarowania terenu wraz z pismem określającym zakres wprowadzonych uzupełnień i zawierającym wyjaśnienia.Organ stwierdził, że w świetle powyższego, w dacie złożenia ponaglenia, nie dysponował uzupełnieniem i kompletem dokumentacji projektowej. W dniu 3.03.2025 r., w którym upłynął termin na złożenie uzupełnienia, pełnomocnik inwestora nadał w placówce pocztowej pismo z wyjaśnieniami, dotyczącymi postanowienia z dnia 27.01.2025 r. (co ponownie wznowiło bieg terminów do załatwienia sprawy).W dniu 5.03.2025 r. decyzją nr [...] organ rozpoznał wniosek inicjujący postępowanie, odmawiając inwestorowi - B. sp. z o.o., wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z przebudową sieci wodociągowej na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w G. - wobec niewykonania obowiązków nałożonych w postanowieniu z dnia 27.01.2025 r. (uzupełniającym postanowienie z dnia 12.11.2024 r.).Organ nie ustosunkował się do żądań zawartych w skardze.Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a.).Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Na wstępie podkreślenia wymagało, że na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.Ponadto podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 P.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.Następnie należy podkreślić, że do skargi na bezczynność organu, znajduje zastosowanie art. 52 § 1 P.p.s.a., według którego skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Na podstawie zaś art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.W przedmiotowej sprawie skarżąca - reprezentowana przez pełnomocnika – w piśmie z dnia 25 lutego 2025 r., które wpłynęło do organu drogą elektroniczną - wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie.W związku z tym wskazać należało, że skarżąca wyczerpała obligatoryjny tryb postępowania poprzedzającego złożenie skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia ( za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie), a jeżeli nie ma organu wyższego stopnia – do organu prowadzącego postępowanie.Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi, dotyczących bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania podkreślenia wymagało, że według art. 35 § 1 i § 3 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.Natomiast zgodnie z art. 35 § 4 K.p.a., przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a K.p.a. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przepisem szczególnym, o którym mowa wyżej jest art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2025 r. poz. 418), z którego wynika, że terminem wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę dla organu administracji architektoniczno-budowlanej jest termin 65 dni od dnia złożenia wniosku. Przepis art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego stanowi, że do terminu tego, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu.Z akt administracyjnych wynika, że przedmiotowy wniosek o pozwolenie na budowę wpłynął do organu w dniu 18 grudnia 2023 r., zaś postanowieniem z dnia 18 stycznia 2024 r. - wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego - Prezydent Miasta G. nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków stwierdzonych w trakcie analizy wniosku i przedłożonej dokumentacji projektowej, w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia postanowienia.Stwierdzić zatem należało, że termin rozpoznania wniosku o pozwolenie na budowę rozpoczął bieg od dnia 18 grudnia 2023 r. i uległ wstrzymaniu w dniu 18 stycznia 2024 r, w którym zostało wysłane postanowienie organu zobowiązujące stronę do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych we wniosku. Podkreślenia przy tym wymagało, że zgodnie z art. 111 § 2 Kodeksu cywilnego, jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie (w tej sprawie jest nim złożenie wniosku do organu w dniu 18 grudnia 2023 r.), nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Wobec tego okres, w którym biegł termin rozpoznania sprawy trwał 30 dni – obejmując jako ostatni - dzień poprzedzający wstrzymanie biegu tego terminu, które nastąpiło w dniu 18 stycznia 2024 r. Bieg terminu pozostawał wstrzymany w wyniku kolejnych pism strony skarżącej (w tym wniosków o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków) i czynności dokonywanych w związku z tym przez organ – m.in. w dniu 20 maja 2024 r. do organu wpłynął zmieniony i uzupełniony przez inwestora wniosek o pozwolenie na budowę oraz - w dniu 22 maja 2024 r. oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a następnie w dniu 23 maja 2024 r. pełnomocnik inwestora złożył wniosek o przedłużenie terminu na uzupełnienie pozostałych braków wniosku. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2024 r. Prezydent Miasta G. przedłużył termin zgodnie z wnioskiem i wezwał inwestora do usunięcia braków i nieprawidłowości stwierdzonych w dokumentacji projektowej, co skutkowało przedłużeniem wstrzymania biegu terminu załatwienia sprawy do dnia 15 października 2024 r., bowiem w tej dacie pełnomocnik inwestora przedłożył pismo zawierające uzupełnienie dokumentacji dotyczącej wniosku o pozwolenie na budowę. Ponownie bieg terminu uległ wstrzymaniu w dniu 13 listopada 2024 r., w którym organ wysłał kolejne postanowienie wydane (12.11.2024 r.) na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a zatem okres, w którym biegł termin rozpoznania sprawy, wyniósł 28 dni. Jednakże tym razem - przed upływem terminu do usunięcia przez stronę nieprawidłowości w dokumentacji projektowej - organ w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2024 r. uzupełnił poprzednie zobowiązanie inwestora do usunięcia wadliwości stwierdzonych w wyniku ponownej analizy materiału dokumentacyjnego, określając termin do dnia 3 marca 2025 r. W dniu 15 stycznia 2025 r. pełnomocnik inwestora przedłożył w siedzibie organu pismo będące odpowiedzią na powyższe zobowiązanie, a zatem od tej daty znów biegł termin rozpoznania wniosku, który uległ wstrzymaniu 27 stycznia 2025 r., tj. w dniu wydania przez organ kolejnego postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wobec tego okres, w którym biegł termin rozpoznania sprawy wyniósł tym razem 11 dni. W tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie twierdzenia skargi, według których wydanie postanowienia w dniu 27 stycznia 2025 r., nie skutkowało wstrzymaniem biegu terminu załatwienia sprawy, gdyż w postanowieniu tym organ podniósł jedynie ogólne zastrzeżenia dotyczące zgodności projektu z planem miejscowym. Z treści tego postanowienia wynika bowiem, że oprócz tych zastrzeżeń, organ wskazał konieczność usunięcia innych nieprawidłowości i braków dokumentacji, m.in. poprzez włączenie przebudowy kolidującej sieci wodociągowej w zakres przedmiotowego wniosku, zaprojektowanie punktu ładowania samochodów elektrycznych z dostępem dla wszystkich użytkowników parkingu. Jednocześnie podzielić należało ocenę skarżącej, że kwestie z zakresu zgodności projektu z planem miejscowym powinny być objęte treścią pierwszego z postanowień wydanych w toku postępowania.Ostatecznego uzupełnienia wniosku inwestor dokonał w piśmie z dnia 28 lutego 2025 r. Od tej daty biegł termin na rozstrzygnięcie sprawy, które nastąpiło poprzez wydanie przez organ decyzji z dnia 5 marca 2025 r. o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ten ostatni okres biegu terminu na rozpoznanie sprawy, wyniósł zatem 4 dni.W związku ze wskazanymi wyżej okolicznościami, należało stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie przekroczony został termin, w ciągu którego Prezydent Miasta G. zobowiązany był wydać rozstrzygnięcie w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie pozwolenia na budowę.Zasługiwał zatem na uwzględnienie zarzut skargi, że w niniejszej sprawie doszło do bezczynności wymienionego organu.Przy zastosowaniu cytowanego wyżej art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, należało bowiem stwierdzić, że rozpoznanie przez organ wniosku nastąpiło w terminie 73 dni, a więc z przekroczeniem terminu, określonego w art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.Na podstawie zatem art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ powyższy dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, tj. w rozpoznaniu wniosku w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę.Jednocześnie przyjąć należało, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W zakresie tej oceny podkreślenia bowiem wymagało, że – zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa – naruszenie kwalifikowane jako rażące musi mieć pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).W przedmiotowej sprawie – jak wynika z przedstawionych wyżej okoliczności – zaistniały podstawy do przyjęcia oceny, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymagało, że czynności organu były podejmowane z nieznacznym opóźnieniem i dopiero w wyniku wielokrotności ich podejmowania przez organ, doszło do przekroczenia terminu przewidzianego dla rozpoznania sprawy.Natomiast niewątpliwie organ przekroczył termin załatwienia sprawy, nie stosując przy tym dyspozycji art. 36 § 1 K.p.a., a więc nie zawiadamiając strony o niezałatwieniu sprawy w terminie i o przyczynach zwłoki, nie wskazując terminu rozpoznania sprawy oraz nie pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.Z uwagi na to, że zarzucany w skardze stan bezczynności ustał w związku z wydaniem przez organ decyzji i doręczeniem jej stronie po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez sąd administracyjny, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu administracyjnego podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63).W pozostałym zakresie skargę należało oddalić, gdyż nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek dotyczący stwierdzenia przewlekłości prowadzenia postępowania przez Prezydenta M..Podkreślenia bowiem wymagało, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., przewlekłość występuje, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 - dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238).W wyniku analizy przedstawionych wyżej okoliczności, stwierdzić należało, że nie ma podstaw do zakwalifikowania postępowania organu jako dotkniętego przewlekłością jego prowadzenia. Kilkakrotne wydanie przez organ postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, było bowiem uzasadnione koniecznością usunięcia braków i wadliwości, które były stwierdzane w wyniku dokonywanej każdorazowo kontroli dokumentacji projektowej, uzupełnionej i zmienionej przez stronę w wyniku zobowiązania przez organ.Przepis art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania, na które składał się wpis w kwocie 100 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, a także opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).. stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania, na które składał się wpis w kwocie 100 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, a także opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).