Wyrok - I OSK 66/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: NSA Marek Stojanowski (spr.) NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 614/23 w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2Oddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: NSA Marek Stojanowski (spr.) NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 614/23 w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Siegień
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY WE WROCŁAWIU WYROKIEM Z 5 LISTOPADA 2024 R. PO ROZPOZNANIU SKARGI KASACYJNEJ S.S. OD WYROKU TEGO SĄDU Z 23 KWIETNIA 2024 R. W SPRAWIE Z JEJ SKARGI NA DECYZJĘ SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO WE WROCŁAWIU Z 6 LIPCA 2023 R. W PRZEDMIOCIE ODMOWY PRZYZNANIA ŚWIADCZENIA PIELĘGNACYJNEGO UCHYLIŁ ZASKARŻONY WYROK W TRYBIE ART. 179A USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. – PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, DALEJ: P.P.S.A., UCHYLIŁO ZASKARŻONĄ DECYZJĘ WRAZ Z POPRZEDZAJĄCĄ JĄ DECYZJĄ PREZYDENTA WROCŁAWIA Z 29 MAJA 2023 R., A TAKŻE ZASĄDZIŁ ZWROT NA RZECZ SKARŻĄCEJ KOSZTÓW POSTĘPOWANIA SĄDOWEGO.Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Wnioskiem z 6 kwietnia 2023 r. skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką.Decyzją z 29 maja 2023 r. Prezydent Wrocławia odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia, wskazując m.in., że w sprawie nie został spełniony warunek daty powstania niepełnosprawności.Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Kolegium decyzją z 6 lipca 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając zasadność rozstrzygnięcia z innych powodów niż organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło natomiast, że skarżąca nie spełnia żadnego z dwóch warunków przyznania tego świadczenia obywatelowi Ukrainy, tj. zamieszkiwania na terytorium Polski razem z dziećmi oraz ubiegania się o świadczenie rodzinne należące do grupy świadczeń rodzinnych przysługujących wyłącznie na dziecko.W wyniku rozpoznania skargi na powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 23 kwietnia 2024 r. oddalił tę skargę, podzielając stanowisko Kolegium w zakresie spełniania warunków uzyskania świadczenia przez obywatela Ukrainy. Wywiódł także, że obowiązujące regulacje ograniczają możliwość przyznania świadczeń rodzinnych w przypadku, gdy wnioskodawcą ubiegającym się o świadczenie jest obywatel Ukrainy przebywający na terytorium Polski do przypadków, w których świadczenia rodzinne przysługują wyłącznie na dzieci i to pod warunkiem, że zamieszkują one wraz z wnioskodawcą na terenie Polski.Na powyższe orzeczenie skarżąca wniosła skargę kasacyjną, w której podniosła, że stanowisko to nie uwzględnia w dostateczny sposób funkcji przepisów odnoszących się do przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego ani celu nowelizacji nadającej przepisom znajdującym zastosowanie w sprawie aktualne brzmienie. Argumentowała przy tym, że stanowisko wskazujące na brak wyłączenia przyznawania świadczeń rodzinnych dorosłym obywatelom Ukrainy niezwiązanych z opieką nad dziećmi znajduje potwierdzenie w szeregu wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych.Przywołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżony wyrok w trybie samokontroli, uchylił decyzje organów obu instancji oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazał, że skargę kasacyjną należało uznać za oczywiście usprawiedliwioną, gdyż w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjęto odmienną od zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku interpretację art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 103, z późn. zm.), dalej: ustawa pomocowa, stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia problemu, wokół którego skupia się rozpoznawana sprawa. Uzasadniając swoje stanowisko, Sąd wskazał, że wbrew stanowisku Kolegium obowiązujące przepisy ustawy pomocowej nie wyłączają przyznania świadczeń dla pełnoletnich obywateli Ukrainy przebywających w Polsce. Celem nowelizacji przepisów ustawy pomocowej nie było bowiem ograniczenie katalogu dostępnych świadczeń dla obywateli Ukrainy, ale wyłączenie możliwości uzyskania świadczenia pobieranego na dzieci w sytuacji, gdy dziecko to nie przebywa na terytorium Polski. Wywiódł przy tym, że nie wszystkie świadczenia rodzinne przysługują na dzieci lub w związku z opieką nad dziećmi i ze swej natury skierowane są do osób pełnoletnich. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, nie podzielił także stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie wpływu daty powstania niepełnosprawności na możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Kolegium. Zaskarżyło to rozstrzygnięcie w całości, wniosło o jego uchylenie na podstawie art. 188 p.p.s.a. Dodatkowo organ zrzekł się prawa rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciło naruszenie:1) art. 179a p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej przez jego błędną wykładnię i zastosowanie, w tym uznanie, że skoro w orzecznictwie sądów administracyjnych pierwszej instancji przyjęto odmienną od zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji oraz w poddanym samokontroli wyroku z 23 kwietnia 2024 r. wykładnię art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej, to wystąpiła jednocześnie przesłanka określona w art. 179a p.p.s.a. w postaci oczywiście usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, skoro wynik sprawy nie zależał od "prostego" brzmienia przepisu prawa, ale od wykładni, która musiała być odkodowywana przy pomocy orzecznictwa sądowego przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku;2) art. 179a p.p.s.a. przez jego zastosowanie i uchylenie zaskarżonego wyroku z 23 kwietnia 2024 r. oraz ponowne rozpoznanie sprawy zamiast przedstawienia skargi wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.Z ostrożności procesowej organ odwoławczy zarzucił zaskarżonemu wyrokowi także:3) w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej w zw. z art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 390, z późn. zm.), dalej: u.ś.r., przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że uzależnienie prawa do świadczeń rodzinnych od zamieszkiwania z dziećmi na terytorium Polski nie powoduje jednoczesnego ograniczenia zakresu przedmiotowego i podmiotowego prawa do świadczeń rodzinnych wyłącznie do tych obywateli Ukrainy, którzy są dziećmi lub ubiegają się o świadczenia rodzinne na dziecko/dzieci lub w związku z opieką nad dzieckiem/dziećmi oraz w konsekwencji stwierdzenie, że z treści oraz funkcji tego przepisu art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej nie można natomiast wywieść, że wyklucza on przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad dorosłym, niepełnosprawnym członkiem rodziny;4) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: tj. "art. 145 § 1 lit. a" p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej przez wadliwe wykonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Przed przystąpieniem do analizy treści zarzutów skargi kasacyjnej należy odnotować, że zaskarżony wyrok został wydany w tzw. trybie autokontroli określonym w art. 179a p.p.s.a. W trybie tym wojewódzki sąd administracyjny uznając podstawy skargi kasacyjnej za usprawiedliwione, uchyla wyrok i rozpoznaje sprawę na nowo, z założenia przyjmując stanowisko przedstawione w skardze kasacyjnej nie tylko za prawidłowe, ale także za swoje. Powoduje to, że zarzuty dotyczące wyroku wydanego w trybie autokontroli, co do zasady, są tożsame z zarzutami dotyczącymi prawidłowości zastosowania trybu autokontroli. Przyjąć zatem należy, że zasadne jest w pierwszej kolejności zbadanie zarzutów dotyczących wydanego wyroku. Ich zasadność będzie bowiem rzutowała także na ocenę prawidłowości zarzutów związanych z zastosowaniem trybu autokontroli.Przechodząc do rozpoznania zarzutów niezwiązanych z art. 179a p.p.s.a., nie sposób nie odnotować, że zostały one skonstruowane w sposób wadliwy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzuty te zostały oparte na drugiej podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym już pierwszy ze sformułowanych zarzutów został określony przez autora skargi kasacyjnej jako zarzut naruszenia prawa materialnego. Ponadto należy odnotować, że sądy administracyjne w toku kontroli działalności organów administracji publicznej nie stosują przepisów prawa materialnego, w związku z czym błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie takich przepisów powinna znaleźć odzwierciedlenie w konstrukcji zarzutu przez powiązanie błędnej wykładni czy niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego z naruszeniem przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który został zastosowany albo pominięty przez sąd administracyjny. W przypadku przepisów materialnych podstawą taką jest co do zasady art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 p.p.s.a., który w sposób niepełny został wskazany przez autora skargi kasacyjnej jako podstawa drugiego z zarzutów, nieprawidłowo określonego jako zarzut naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób uzasadnienia tych zarzutów wskazuje, że w rzeczywistości oba zarzuty ewentualne sformułowane przez pełnomocnika Kolegium stanowią jeden zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. zarzut zgłoszony w ramach pierwszej postawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a dostrzeżone przez sąd kasacyjny wady zarzutów nie powodują, że nie mogą one zostać rozpoznane z tym zastrzeżeniem, że analizowane one będą jako pojedynczy zarzut naruszenia prawa materialnego.Analizując zarzuty zgłoszone przez autora skargi kasacyjnej jako ewentualne, wskazać należy, że spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół zagadnienia dopuszczalności przyznania obywatelowi Ukrainy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad dorosłą osobą niepełnosprawną.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 5 listopada 2024 r. jako prawidłowe zasługuje na pełną aprobatę jako nie tylko zgodne z linią orzeczniczą wojewódzkich sądów administracyjnych przedstawioną w uzasadnieniu tego wyroku, ale także z aktualną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego i stanowiskiem tego sądu przedstawionym m.in. w wyrokach z 25 czerwca 2025 r., sygn. akt I OSK 1910/24, i z 12 września 2025 r., sygn. akt I OSK 2209/24, które skład orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela i przyjmuje za własne.Z uwagi na powyższe, wskazać należy, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie 28 stycznia 2023 r. obywatelowi Ukrainy przebywającemu na terytorium RP, którego pobyt na terytorium RP jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, przysługuje prawo do świadczeń rodzinnych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, jeżeli zamieszkuje z dziećmi na terytorium RP. Świadczeniami rodzinnymi w myśl art. 2 pkt 2 u.ś.r. są z kolei świadczenia opiekuńcze: zasiłek pielęgnacyjny, specjalny zasiłek opiekuńczy oraz świadczenie pielęgnacyjne. Stosowanie natomiast do art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym [niż wskazane w pozostałych punktach] osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.Z uwagi na treść znowelizowanego art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że treść tego przepisu nie może być ustalana wyłącznie w procesie wykładni językowej i musi ona zostać uzupełniona o wyniki wykładni celowościowej i systemowej. Zauważyć bowiem należy, że przepis ten odwołuje się wprost do świadczeń rodzinnych, o których mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że katalog świadczeń rodzinnych nie obejmuje wyłącznie świadczeń należnych dzieciom albo wypłacanych w związku z opieką nad dziećmi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwencją tego stanu jest objęcie treścią art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej zarówno świadczeń skierowanych od dzieci bądź związanych z opieką nad dziećmi, jak i świadczeń rodzinnych realizowanych na rzecz osób pełnoletnich.Prawidłowość przedstawionego powyżej stanowiska potwierdza uzasadnienie do projektu ustawy nowelizującej ustawę pomocową. Z uzasadnienia tego jasno bowiem wynika, że wprowadzone zmiany miały na celu konieczność uszczelnienia systemu świadczeń socjalnych i zapobieżenie wyłudzaniu świadczeń przez osoby niezamieszkujące bądź nieprzebywające na terytorium Polski. Przyjąć zatem należy, że wprowadzone rozwiązania nie miały zatem na celu pozbawienie dorosłych obywateli prawa do świadczeń rodzinnych. Podejście takie byłoby niezgodne także z jednym z celów ustawy pomocowej, tj. zapewnienia wsparcia materialnego rodzinom ukraińskim oraz osobom będącym obywatelami Ukrainy, którzy wjechali na terytorium Polski bezpośrednio z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi. Realizacja tego celu następuje bowiem m.in. w drodze przyznania wsparcia z zakresu świadczeń rodzinnych.Mając na uwadze powyższe wywody, zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej należało uznać za niezasadny.Na marginesie powyższego odnotować należy, że autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zawarł argumentacji odnoszącej się do naruszenia art. 135 p.p.s.a. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z niekwestionowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku tego sądu z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 355/24, brak rozwinięcia zarzutu naruszenia przepisów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczną ocenę, a więc zarzut taki jest bezskuteczny. Z uwagi na powyższe skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w swoich rozważaniach pominął część zarzutu ewentualnego, którego podstawą prawną autor skargi kasacyjnej uczynił art. 135 p.p.s.a.Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że z uwagi na tożsamość stanowiska przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ze stanowiskiem przedstawionym przez skarżącą w skardze kasacyjnej od wyroku z 23 kwietnia 2024 r. przyjąć należało, że podstawy skargi kasacyjnej skarżącej były oczywiście usprawiedliwione. Zauważyć przy tym należy, że oczywiste usprawiedliwienie podstaw skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 179a p.p.s.a. nie można ograniczać wyłącznie do sytuacji, gdy wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego poddawany autokontroli jest w sposób oczywisty i bezsprzeczny niezgodny z jasnym brzmieniem obowiązujących przepisów prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oczywiste usprawiedliwienie podstaw skargi kasacyjnej oznacza taki stan, w którym podstawy skargi kasacyjnej uznawane są za bezsprzecznie prawidłowe i uzasadnione, w ten sposób, że zestawienie podstaw skargi kasacyjnej z obowiązującymi przepisami i przyjętą ich wykładnią nie powoduje w toku badania skargi kasacyjnej wątpliwości co do tego, czy można uznać je za w pełni zasadne. W takim ujęciu przyjąć należy, że oczywiście usprawiedliwionymi podstawami skargi kasacyjnej będą nie tylko podstawy odwołujące się do jednoznacznego wyniku wykładni obowiązujących przepisów prawa, ale także odwołująca się do przeważającej i utrwalonej linii orzeczniczej przedstawiającej określone rozumienie przepisów.Z uwagi na powyższe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie należało uznać, że w toku badania skargi kasacyjnej skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 kwietnia 2023 r. w zaszły okoliczności wskazane w art. 179a p.p.s.a., a zatem zastosowanie tego przepisu było zasadne. Tym samym w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 179a p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej oraz zarzutu naruszenia art. 179a p.p.s.a.Na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, że wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną Kolegium są prawomocne, a ich kierunek jest zgodny z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiona m.in. w przywołanych powyżej wyrokach z 25 czerwca 2025 r., sygn. akt I OSK 1910/24, i z 12 września 2025 r., sygn. akt I OSK 2209/24. Dodatkowo wskazać należy, że argumentacja autora skargi kasacyjnej związana z brakiem wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pojęcia "oczywistego usprawiedliwienia podstaw skargi kasacyjnej" nie mogła zostać uwzględniona. Treść tego argumentu nie odnosi się bowiem bezpośrednio do możliwości zastosowania art. 179a p.p.s.a. i powinna być odnoszona do wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co wymagałoby postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., czego autor skargi kasacyjnej nie uczynił. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z brzmieniem zacytowanego powyżej art. 183 p.p.s.a., jest kontrola sprawy w zakresie granic skargi kasacyjnej zakreślonej przez autora skargi kasacyjnej przez postawienie zarzutów kasacyjnych. Rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zatem samodzielne formułowanie i korygowanie zarzutów skargi kasacyjnej złożonej w warunkach tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.., oddalił skargę kasacyjną.