Wyrok - II OSK 1000/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant: starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 902/22 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dniaOddalono skargę kasacyjną. pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant: starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 902/22 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Arkadiusz Despot - Mładanowicz
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 27 lipca 2022 r. r., VII SA/Wa 902/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę J.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 10 marca 2022 r. nr 210/OPON/2022, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:2.1. Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, 29 marca 2019 r. do Starostwa Powiatowego w Płocku wpłynął wniosek G.L. (inwestor) o wydanie pozwolenia na budowę czterech kurników do chowu kurcząt brojlerów o liczbie stanowisk 33264 szt. każdy, w miejscowości M., gmina D.2.2. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 902/22 kolejno wskazano, że Starosta Płocki poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie przedmiotowej inwestycji oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskiwania wyjaśnień oraz składania wniosków i zastrzeżeń. J.K., jako strona postępowania, przedstawił swoje zastrzeżenia co do planowanej inwestycji, a także wniósł o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy., zaś inwestora na piśmie ustosunkował się do tych zarzutów.2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że Starosta Płocki decyzją z 9 sierpnia 2021 r. nr 1397/2021, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333 ze zm., uPb), oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 19[...] r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., K.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora obejmującego budowę czterech kurników do chowu kurcząt brojlerów o liczbie stanowisk 33264 sztuk każdy wraz z urządzeniami towarzyszącymi: czterema zbiornikami nadziemnymi na gaz płynny o pojemności 6400 l każdy dla każdego z kurników, dwoma silosami paszowymi o pojemności 30 m³ dla każdego z kurników, czterema zbiornikami bezodpływowymi na ścieki technologiczne o pojemności 4 m³ dla każdego z kurników i jednego zbiornika na ścieki bytowe o pojemności 4 m³ dla każdego z kurników, na działce o nr ew. [...] położonej w m. M., obręb [...]., gm. D..W kontrolowanym aktualnie wyroku przywołano, że od w/w decyzji tej odwołał się J.K.. Zdaniem wnoszącego odwołanie decyzja Starosty dotyczy w rzeczywistości budowy obiektów o charakterze przemysłowym, a nie budynków i budowli inwentarskich w zabudowie zagrodowej, co powinno skutkować jej uchyleniem ze względu na nieadekwatność charakteru inwestycji budowlanej do przepisów, w oparciu o które ma być ona realizowana – zwłaszcza wymogów planu zagospodarowania przestrzennego terenu inwestycji. Odwołujący się podkreślił też, że odległość inwestycji od jego posesji jest niższa, aniżeli dopuszczalna prawem i nie gwarantuje uniknięcia negatywnych immisji z terenu zabudowanego kurnikami.2.4. Dalej w wyroku podano, że Wojewoda Mazowiecki zobowiązał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej, a po jej uzupełnieniu powołaną na wstępie decyzją 10 marca 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 uPb (Dz. U. 2021, poz. 2351 ze zm.), organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji wskazał, że do wniosku o pozwolenia na budowę dołączona została decyzja Burmistrza Miasta i Gminy D. z 31 sierpnia 2017 r., nr 30/2017, ustalająca warunki zabudowy dla ww. zamierzenia budowlanego. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ wojewódzki ww. decyzja o warunkach zabudowy posiada przymiot ostateczności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Płocku decyzją z 4 lipca 2018 r., znak K.O-437/4102/23/18, utrzymało w mocy decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a następnie WSA w Warszawie wyrokiem z 4 czerwca 2019 r., IV SA/Wa 2577/18, oddalił skargę J.K. na w/w decyzję SKO. W ocenie Wojewody, mając powyższe na względzie przyjąć należy, że decyzja o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji jest ostateczna, a organ jest nią związany stosownie do brzmienia art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022, poz. 503, Upzp). Ponadto w projekcie budowlanym znajduje się decyzja Burmistrza Miasta i Gminy D. o środowiskowych uwarunkowaniach z 31 stycznia 2017 r., znak: GK.6220.10.2016, ustalającą środowiskowe uwarunkowania na realizację spornego przedsięwzięcia (decyzja środowiskowa). Jak wynika z adnotacji na stronie 18 przedmiotowej decyzji, nadano jej przymiot ostateczności w dniu 11 grudnia 2017 r., wobec czego decyzja środowiskowa dla przedmiotowej inwestycji jest także decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, tj. zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a.2.5. W wyroku przywołano następnie, iż po zapoznaniu się z projektem budowlanym inwestycji, organ odwoławczy stwierdził, że jest on zgodny z w/w ostateczną decyzją środowiskową. Wojewoda wskazał, że projekt budowlany jest także zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm., rozp. MI 2002), a także z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarski Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. 2014, poz. 81, rozp. MRiGŻ 1997). Zdaniem organu II instancji, a wbrew twierdzeniom odwołującego, organ odwoławczy nie ma możliwości weryfikacji i ingerencji w decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z 31 sierpnia 2017 r. nr 30/2017, ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zaznaczył, że poprawność ww. decyzji była weryfikowana przez SKO oraz WSA w Warszawie. Wojewoda podkreślił, że w chwili obecnej nie ma możliwości oceny uciążliwości odorowej planowanej inwestycji, gdyż brak jest odpowiednich regulacji aktów prawnych regulujących te kwestie. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego przedmiotowej sprawy Wojewoda Mazowiecki uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.3.1. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem J.K. wniósł skargę do WSA w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 77, 136 K.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 32 ust. 1 i 3, art. 34 uPb oraz przepisów rozp. MI 2002, a także rozp. MRiGŻ 1997. Mając na względzie wskazane zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Płockiego. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji.3.2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie.4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, iż słusznie Wojewoda uznał, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów prawa, w tym w szczególności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy D. z 31 sierpnia 2017 r., nr 30/2017, ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz decyzji środowiskowej z 31 stycznia 2017 r.5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.5.2. Na podstawie art. 176 § 1 "p.p.s.a." (skarżący kasacyjnie nie rozwinął tego skrótu, jednak zapewne chodzi o ustawę z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm., Ppsa – uwaga Sądu) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się:a/ naruszenie prawa materialnego - art. 5, 28, 32, 33, 34, 36 uPb, a także art. 53, 61, 64 Upzp, przez błędną jego wykładnię i uznanie, że projekt budowlany dla G.L. na budowę czterech kurników do chowu kurcząt brojlerów o liczbie stanowisk 33 264 sztuk każdy wraz z urządzeniami towarzyszącymi: czterema zbiornikami nadziemnymi na gaz płynny o pojemności 6400 I każdy dla każdego z kurników, dwoma silosami paszowymi o pojemności 30 m³ dla każdego z kurników, czterema zbiornikami bezodpływowymi na ścieki technologiczne o pojemności 4 m³ każdy dla każdego z kurników i jednego zbiornika na ścieki bytowe o pojemności 4 m³ każdy dla każdego z kurników, na działce o nr ew. [...] położonej w m. M., obręb [...]., gm. D., spełnia warunki statuowane przepisami uPb i podlega zatwierdzeniu, chociaż de facto inwestycja ta zaplanowana na chów ponad 500 000 sztuk drobiu rocznie (4 rzuty po 130 000 sztuk w jednym rzucie) sprzeczna jest z normami przewidzianymi dla zabudowy zagrodowej i stanowi "fabrykę" do produkcji drobiu, a nie chów zagrodowy, a ponadto:b/ mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w odniesieniu do przepisów art. 7, 77, 107 K.p.a., art. 133, 134, 141 Ppsa polegające na nieobiektywnym zbadaniu sytuacji faktycznej inwestora i skarżącego oraz niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa.5.3. Skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie sprawy na rozprawie i częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych (opłaty).5.4. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie może zostać skutecznie zaakceptowana decyzja pozwalająca na ulokowanie w bezpośrednim sąsiedztwie budynków skarżącego – mieszkalnego i gospodarczego – inwestycji polegającej na budowie i uruchomieniu przedsiębiorstwa produkcyjnego zdolnego chowem przemysłowym "wyprodukować" prawie 130 tys. kurcząt brojlerów w jednym rzucie, a może być ich nawet cztery w roku, co skutkować musi oczywistym powstaniem szeregu immisji, a przede wszystkim wszechogarniającego odoru i powodować emisje szkodliwych dla ludzi, zwierząt i środowiska pyłów zawieszonych do powietrza, co w sposób oczywisty zagraża zdrowiu, a nawet życiu osób i zwierząt przebywających w pobliżu takiej "fabryki" kurcząt broilerów.Strona skarżąca kasacyjnie podnosi ponadto, że zaskarżony wyrok aprobuje wadliwe decyzje administracyjne w takim kształcie w jakim zostały wydane i uniemożliwia zgodne z prawem własności dysponowanie przez skarżącego jego nieruchomością i realizację jego inwestycji zgodnie z pozwoleniem na budowę, gdyż nie uwzględnia wymaganej przepisami odległości planowanych kurników i budowli im towarzyszących od zabudowy działki nr [...] przez skarżącego budynkiem mieszkalnym i gospodarczym.5.5. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 29 października 2025 r. Sąd postanowił – wobec nagłej choroby pełnomocnika skarżącego kasacyjnie i przebywaniu na leczeniu szpitalnym, potwierdzonym zaświadczeniem lekarskim, odroczyć rozprawę na dzień 16 grudnia 2025 r.5.6. Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. w imieniu uczestnika postępowania G.L. stawił się jego pełnomocnik r.pr. A.D. Stawiła się także uczestniczka postępowania H.L., za skarżącego kasacyjnie nikt się nie stawił. Obecni uczestnicy wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych nie dostrzeżono, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i rozpatruje wniesioną skargę kasacyjną w nawiązaniu do wyraźnie wyartykułowanych norm prawa, których naruszenie zostało zarzucone sądowi pierwszej instancji. Ponieważ skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, prawodawca wymaga posłużenia się przy jej sporządzeniu fachowym pełnomocnikiem, skarga kasacyjna winna zatem posiadać przewidziane art. 176 Ppsa elementy, m. in. "przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie" (w aktualnym stanie prawnym wymienione w art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa).Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, nadto w znacznej części została ona wadliwie skonstruowana.6.2. Autor skargi kasacyjnej stawia zarzut błędnej wykładni art. 5, 28, 32, 33, 34, 36 uPb oraz art. 53, 61 i 64 Upzp. Nie dostrzeżono jednak, że wszystkie w/w regulacje uPb i Upzp składają się z kilku ustępów, w skardze kasacyjnej nie wskazano których z nich dotyczy postawiony zarzut. W odniesieniu do przepisów, które nie stanowią jednej zamkniętej całości, a składają się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 kwietnia 2014 r. I OSK 614/13, LEX nr 1574678; 14 marca 2013 r. I OSK 1799/12, LEX nr 129[...]09). Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji strony skarżącej kasacyjnej, Sąd w żadnym razie nie może dokonywać uzupełnień bądź konkretyzować lub korygować zastępczo postawionych zarzutów. To na stronie wnoszącej skargę kasacyjną ciąży obowiązek prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Nie jest możliwe merytoryczne rozpatrzenie zarzutu kasacyjnego, który został formalnie wadliwie skonstruowany.6.3. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy uPb, określające zasady udzielania pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 1-2 uPb, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 9[...], 1688 i 2029), jeżeli są one wymagane; oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przepisie art. 33 ust. 2 uPb ustawodawca określił, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m. in.: projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci papierowej – w 3 egzemplarzach albo elektronicznej – wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 35 ust. 1 uPb nakłada na organy architektoniczno-budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obowiązek sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.Zgodnie z art. 35 ust. 4 uPb, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 uPb, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, że użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 uPb uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z 24 lutego 2012 r., II OSK 2581/11, LEX 1145619).W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, trafnie przyjęto w zaskarżonym wyroku oddalając skargę, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany był kompletny i spełniał wymagania formalne, określone ww. przepisami do procedowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wnioskodawca do wniosku załączył wszelkie wymagane dokumenty, a projekt budowlany został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną i nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 uPb. Jak wskazano wyżej, co prawidłowo wykazał organ odwoławczy, zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej wynika z art. 35 ust. 1 uPb. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów poszczególnych branż, a także osób sprawdzających projekt budowlany, co stanowiło zapewnienie, że zastosowane w projekcie budowlanym rozwiązania nie naruszają obowiązujących przepisów.Ponadto, analiza projektu budowlanego w porównaniu z treścią ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z 31 sierpnia 2017 r., nr 30/2017 oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z 31 stycznia 2017 r., znak: GK.6220.10.2016, pozwalają na stwierdzenie, że projekt budowlany jest zgodny z tymi rozstrzygnięciami, czego zresztą skarżący nie kwestionuje. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji w tym przedmiocie.6.4. Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, które koncentrują się na kwestii wydania pozwolenia na budowę bez uwzględnienia interesu prawnego skarżącego i innych uczestników postępowania, dotyczącego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, w szczególności oddziaływania odorowego, Sąd stwierdził, że nie są one uprawnione.Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wydawanych na podstawie uPb, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. W niniejszej sprawie decyzja taka została wydana, zaś ustalenia tej decyzji zostały uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy oraz w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, co wyraźnie wynika z ich treści.Sąd Naczelny podziela stanowisko Wojewody i sądu pierwszej instancji, że zapach czy też odór jest substancją niemierzalną. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być niestety przedmiotem badania w toku postępowania o pozwolenie na budowę, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. Natomiast z decyzji środowiskowej, której respektowanie będzie stanowić gwarancje nienaruszalności interesów osób trzecich, wynikają dla inwestora konkretne obowiązki, które mają zniwelować negatywne oddziaływanie przedmiotowej inwestycji w tym zakresie (szeroko dostępne środki w celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń czy wentylacja dachowa).W kontekście powyższego, nieskuteczne są te argumenty skargi kasacyjnej dotyczące braku analizy przez organ odwoławczy kwestii dotyczącej oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Istotne jest przy tym, że wskazana okoliczność, co wykazano wyżej, nie ma wpływu na pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.6.5. Wbrew temu co podnosi się w skardze kasacyjnej, organ odwoławczy zbadał także w toku postępowania odwoławczego zasadność zarzutów formułowanych przez skarżącego w zakresie zaprojektowania inwestycji z naruszeniem przepisów dot. zachowania wymaganych prawem odległości od granic nieruchomości oraz sąsiednich (projektowanych) zabudowań. Po weryfikacji stanu faktycznego istniejącego w sprawie organ II instancji stwierdził, że w tym zakresie przedłożona dokumentacja spełnia wszelkie wymagania stawiane przez przepisy uPb oraz rozporządzeń wykonawczych na podstawie tej ustawy. Jak bowiem słusznie zauważył sąd a quo w zaskarżonym wyroku, z projektu budowlanego (projekt zagospodarowania terenu), najmniejsza odległość, jaka dzieli jeden z projektowanych kurników od projektowanego na działce należącej do skarżącego budynku mieszkalnego wynosi ponad 106 m, także w żaden sposób nie może naruszać przepisów zarówno rozp. MI 2002, jak i rozp. MRiGŻ 1997.6.6. Sąd Naczelny nie dopatrzył się także naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. Wypadnie przy tym zauważyć, że sąd wojewódzki przepisów K.p.a. nie stosował, przeto z samego faktu oddalenia skargi na zasadzie art. 151 Ppsa przez sąd pierwszej instancji i podzielenia meriti stanowiska organów obu instancji, nietrafne jest przypisywanie temu sądowi zarzutu naruszenia tych przepisów K.p.a. Z tych względów powyższe podstawy kasacyjne traktować wypadnie, jako zarzuty naruszenia wyłuszczonych przepisów K.p.a. przez orzekające w sprawie organy i nie uwzględnienia tego przez sąd pierwszej instancji.Pomijając już nawet fakt, że przepisy art. 77 i art. 107 K.p.a. dzielą się na mniejsze jednostki redakcyjne, czego w petitum skargi kasacyjnej po raz kolejny nie zauważono, uznać należy, iż stanowiący podstawę orzekania w niniejszej sprawie materiał dowodowy był kompletny, a organy dopełniły wszelkich czynności w celu wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zakwalifikowania go pod określoną normę prawa materialnego, dając temu wyraz w prawidłowo sporządzonej zaskarżonej decyzji, której uzasadnienie jest zgodne z wymogami art. 107 § 3 K.p.a.6.7. Przechodząc wreszcie do oceny zasadności zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 133, 134 i 141 Ppsa. ponownie zwrócenia uwagi wymaga niewłaściwy sposób formułowania przez autora tej skargi zarzutów naruszenia przepisów – tym razem – Ppsa. Zarówno bowiem art. 133, art. 134, jak i art. 141 Ppsa dzielą się na dalsze jednostki redakcyjne (art. 133 dzieli się na 3 paragrafy, art. 134 na 2 paragrafy, a art. 141 na 4 paragrafy) regulujące odmienne kwestie. W skardze kasacyjnej, w omawianym zarzucie nie wskazano jednak, której z jednostek redakcyjnych art. 133, art. 134 i art. 141 Ppsa dotyczy ten zarzut. Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepis postępowania miał doznać naruszenia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie pozwala na "poprawianie" zarzutów postawionych przez stronę. W przypadku artykułu, który składa się z dwóch lub więcej jednostek redakcyjnych (ustępów, punktów, paragrafów) wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazano konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu, itd. Strona skarżąca kasacyjnie winna sformułować skargę kasacyjną w taki sposób, aby umożliwić Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do kwestii objętych zarzutami, który kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd Naczelny nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem strony skarżącej – uchybił sąd pierwszej instancji i uzasadnienia ich naruszenia, czego w przypadku przywołanego powyżej zarzutu nie uczyniono. Z tych względów zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku.7. Te okoliczności prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna, jako nie mająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa..