Wyrok - II OSK 1567/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Budowlane prawo. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2625/22 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Głównego InspOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Budowlane prawo. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2625/22 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Głównego Insp
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
uchwała rady gminy
Role w sprawie
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Arkadiusz Despot - Mładanowicz
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (14)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2625/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 października 2022 r., znak: DOA.7110.130.2021.MML w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.Starosta Otwocki decyzją z dnia 9 marca 2012 r., Nr 220/P/2012, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J. B., budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości płynne na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...].Wojewoda Mazowiecki decyzją z 7 kwietnia 2022 r" Nr 308/OPON/2022, odmówił stwierdzenia, na wniosek K. G., nieważności decyzji Starosty Otwockiego z 9 marca 2012 r., Nr 220/P/2012.W wyniku rozpatrzenia odwołania K. G. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 10 października 2022 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego.W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 K.p.a.GINB wyjaśnił, że działka nr ew. [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy w S. z [...] 2005 r. nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren wsi [...], [...], [...] (Dz. Woj. Maz. z [...]). Zgodnie załącznikiem graficznym do ww. miejscowego planu, działka nr ew. [...] znajduje się na obszarach oznaczonych symbolami 10-MN (tereny zabudowy jednorodzinnej), 11-MN (tereny zabudowy jednorodzinnej), 41-R (tereny użytków rolnych stanowiące kompleksy gruntów ornych wraz z występującymi użytkami zielonymi bądź grunty orne z przewagą sadów) oraz 61 -KD- D(g) (tereny dróg publicznych). Z analizy porównawczej załącznika graficznego do ww. miejscowego planu oraz planu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Tom I - Nr rys. 1), wynika, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny został usytuowany na części działki nr ew. [...] znajdującej się na terenie oznaczonym symbolem 11-MN (tereny zabudowy jednorodzinnej - § 10 ust. 2 pkt 4).Organ II instancji zauważył, że parametry projektowanej inwestycji nie naruszają rażąco ustaleń uchwały Rady Gminy w [...] z [...] 2005 r. nr [...], co do rodzaju dopuszczalnej zabudowy; dopuszczalnej lokalizacji zabudowy; nieprzekraczalnej wysokości zabudowy; ilości kondygnacji; geometrii dachu; wskaźnika powierzchni zabudowy; wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej.Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących usytuowania inwestycji na obszarze oznaczonym symbolem 61-KD-D(g) GINB podkreślił, że z planu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny został w całości usytuowany na obszarze 11-MN. Natomiast na obszarze 61-KD-D(g), usytuowano jedynie część drogi dojazdowej.GINB zauważył, że z akt sprawy, którymi dysponował Starosta Otwocki nie wynika, aby na planie zagospodarowania terenu błędnie oznaczono linie rozgraniczające obszary o różnym przeznaczeniu. Organ podkreślił, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy.Zdaniem organu II instancji, projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty Otwockiego z 9 marca 2012 r., Nr 220/P/2012, nie uniemożliwia realizacji drogi 61- KD(g) przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Tom I - Plan zagospodarowania terenu - Nr rys. 1), wynika że budynek mieszkalny jednorodzinny został usytuowany około 12 m od linii rozgraniczającej obszar 61 KD-D(g) i 11 MN, i w dalszej odległości od planowanej drogi, a z żadnych innych dokumentów, którymi dysponował Starosta Otwocki w dniu wydania kontrolowanej decyzji, nie wynika aby linia ta przebiegała w innym miejscu.GINB podkreślił, że projekt budowlany zatwierdzony kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75 poz. 690 z późn. zm. według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, nie mniejszej niż 4 m - przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.Na koniec swoich rozważań, organ wyjaśnił, że analiza kontrolowanej decyzji Starosty Otwockiego z 9 marca 2012 r., Nr 220/P/2012, nie wykazała aby była ona obarczona którąś z pozostałych z wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. G. podnosząc zarzuty naruszenia:1. art. 153 P.p.s.a., poprzez zlekceważenie przez organy I i II instancji zasady związania oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r. (sygn. VII SA/Wa 2942/17), w którym to orzeczeniu już przesądzono, że posadowienie spornego obiektu budowlanego na trasie przebiegu planowanej drogi publicznej uniemożliwi jej wykonanie zgodnie z planem miejscowym, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] 2005 r.;2. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy polegające na:a. niedochowaniu wymogu podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, w szczególności zaś odstąpienia od przeprowadzenia przez organ dowodu z opinii biegłego geodety, celem weryfikacji podstaw nieważnościowych powołanych we wniosku wszczynającym postępowanie nadzwyczajne;b. uchybieniu obowiązkowi rozpatrzenia istniejącego materiału dowodowego, jak również naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez dowolność w ustaleniach faktycznych i w ocenie zgromadzonych dowodów, w szczególności poprzez odstąpienie od poczynienia ustaleń dotyczących weryfikacji położenia inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości płynne na dz. ew. nr [...] względem poszczególnych stref określonych zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;3. art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę praworządności oraz podważający zaufanie obywateli do organów Państwa;4. art 7 K.p.a. poprzez ustalenia stanu faktycznego sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym tj. przyjęcie, że w sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Otwockiego Nr 220/P/2012 z dnia 9 marca 2012 r., podczas gdy ustalenie zaistnienia przesłanek związanych z rażącym naruszeniem prawa na tle ww. decyzji było możliwe na podstawie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie w powiązaniu z dokonaniem wnikliwej analizy materiału dowodowego znajdującego się już w aktach sprawy w powiązaniu z niebudzącą wątpliwości interpretacyjnych treścią przepisów prawa materialnego;5. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Starosty Otwockiego Nr 220/P/2012 z dnia 9 marca 2012 r.; zwanego dalej: p.b. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego i przyjętej w jej ramach błędnej wykładni ww. przepisu, polegające na uznaniu prawidłowości w stwierdzeniu organu I instancji, który przyjął, że organ wydający pozwolenie nie bada projektu pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy zgodnie z powołanym na wstępie przepisem jednym z podstawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego;6. art. 158 § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez odmowę ich zastosowania z uwagi na uznanie, iż w konkretnej sprawie analiza wniosku o stwierdzenie nieważności wskazuje na brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Otwockiego Nr 220/P/2012 z dnia 9 marca 2012 r., podczas gdy w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, którym organ dysponował w dacie wydania skarżonego aktu w powiązaniu z treścią art 35 ust. 1 pkt 1 p.b., uprawnionym i zasadnym było stwierdzenie kwalifikowanej wady prawnej związanej z wystąpieniem rażącego naruszenia prawa w ramach nadzorowanej decyzji Starosty Otwockiego, jako wydanej w jawnej sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla dz. ew. nr [...].W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2625/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 października 2022 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie nieważnościowe ma charakter nadzwyczajny i jest postępowaniem odrębnym od innych postępowań, albowiem ukierunkowanym wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka tylko w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia), weryfikuje kwestionowany akt administracyjny.Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z 30 stycznia 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 2095/06, Lex Nr 299851) przyjął, iż "działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego". Zatem, organ administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzorczym posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, gdyż rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź braku - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. W omawianym postępowaniu organ nadzoru ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości natury procesowej, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym.Wśród przesłanek enumeratywnie zawartych w art. 156 § 1 K.p.a., w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Dla dokonania oceny, czy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, rozstrzygający jest stan prawa, który obowiązywał w dniu wydania tej decyzji. Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10).Uchybienie powodujące rażące naruszenie prawa, jest oczywistym naruszeniem prawa i kiedy wywołuje skutki społeczne, których nie można zaakceptować w praworządnym państwie, a dobrami szczególnie chronionymi powinno być ludzkie życie, zdrowie oraz mienie (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2013 r., VII SA/Wa 1802/13). Tym samym dopiero jeżeli stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej, może być ocenione jako naruszenie rażące (por. też wyrok NSA z 9 września 1998 r., II SA 1249/97 "Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia."W świetle przedstawionej argumentacji, zdaniem Sądu, należało podzielić stanowisko organów, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Otwockiego z dnia 9 marca 2012r. Nr 220/P/2012.Zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia pozwolenia na budowę (Dz.U z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo.Zdaniem Sądu, należy także podkreślić, że zapisy i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren wsi [...], [...], [...] uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] w dniu [...] 2005 r., działka inwestycyjna nr ew. [...] znajduje się na obszarach oznaczonych symbolami 10-MN-tereny zabudowy jednorodzinnej, 11-MN-tereny zabudowy jednorodzinnej, 41-R- tereny użytków rolnych stanowiące kompleksy gruntów ornych wraz z występującymi użytkami zielonymi bądź grunty orne z przewagą sadów oraz 61-KD-D(g)- tereny dróg publicznych.Sąd podzielił stanowisko organów, że przeprowadzone postępowanie nadzorcze nie wykazało sprzeczności z ustaleniami prawa miejscowego a tym samym faktu rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlanego.Z planu zagospodarowania działki nr ew. [...], sporządzonego na mapie przyjętej do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Otwocku, stanowiącej załącznik do pozwolenia na budowę, wynika, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny został w całości usytuowany na obszarze 11-MN. Wobec tego brak konieczności dokonania analizy zgodności pozwolenia na budowę z ustaleniami planu dla obszaru oznaczonego symbolem 41-R. Natomiast na obszarze 61-KD-D(g), usytuowano jedynie część drogi dojazdowej. Na mapie tej wrysowano ręcznie przebieg projektowanej drogi 61-KD-D.Z projektu tego wynika, że budynek mieszkalny został usytuowany około 12 m od linii rozgraniczających projektowanej drogi, a więc zgodnie z zapisami § 13 ust 1 miejscowego planu, wymagającym zachowania odległości nie mniejszej niż 5 m od wyznaczonych w planie linii rozgraniczających dróg i ulic.Podkreślić należy, że wbrew stanowisku skarżącego nie wynika z akt postępowania, że na planie zagospodarowania działki błędnie wyznaczono linie rozgraniczające obszary o różnym przeznaczeniu. Dowodu takiego nie przedłożył także skarżący, który domaga się stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, twierdząc, że w rzeczywistości budynek mieszkalny jednorodzinny został częściowo zlokalizowany na obszarze oznaczonym w planie symbolem 61-KD-D(g), co w konsekwencji uniemożliwia realizację projektowanej w planie drogi i stanowi przeszkodę dla zapewnienia jego działce bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Skarżący przy piśmie kierowanym do organu z dnia 22 maja 2017 r. przedłożył kopię projektu zagospodarowania terenu, na którym kolorem czerwonym naniesiono "błędny przebieg drogi 61-KD-D wraz z liniami rozgraniczającymi", zaś kolorem żółtym " projektowaną drogę 61-KD-D zgodnie z MPZP". Słusznie jednak organ odmówił dokumentowi temu waloru dowodowego skoro nie wiadomo kto dokonał powyższych naniesień- czy osoba posiadająca stosowne ku temu uprawnienia, a także czy wrysowany przebieg projektowanej drogi odpowiada rzeczywistemu przebiegowi wynikającemu z części rysunkowej planu miejscowego.Parametry projektowanej inwestycji zostały przejęte z uwzględnieniem ustaleń planu dla zabudowy jednorodzinnej na terenie 11-MN określonych w § 25 planu. Plan dopuszcza na tym terenie zabudowę jednorodzinną w formie budynków wolnostojących lub bliźniaczych oraz realizację obiektów usługowych. Nieprzekraczalna wysokość zabudowy winna wynosić 11 m w najwyższym punkcie kalenicy dachu- projektowana 10,795 m. Wskaźnik powierzchni zabudowy według planu wynosi do 40% powierzchni działki – projektowana 4,2%. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej plan ustala na minimum 50%- projektowana wynosi 95,8%. Plan zakłada realizację budynków o geometrii dachu – dachy symetryczne dwuspadowe o nachyleniu połaci 22o i 450o - projektowany dach wielospadowy o kacie nachylenia połaci 42o.Nie bez znaczenia pozostaje także, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego ich brzmienia. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia planu miejscowego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, jak też nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r, II OSK 490/05). W konsekwencji za legalną należy uznać taką zabudowę, którą dopuszcza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przy braku sformułowanego w nim zakazu realizacji tejże.Zdaniem Sądu słusznie także organy wskazały, że zatwierdzony kontrolowaną w trybie nadzoru decyzją projekt budowlany nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r., nr 75, poz.690 ze zm.).Projekt jest zgodny z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozp., który stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, nie mniejszej niż 4 m - przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Od strony zachodniej budynek jest usytuowany w odległości 10 m od granicy z działką nr ew. 333/2, od strony wschodniej w odległości 7,5 m od granicy z działkami nr ew. 342/1 i 342/2. W jeszcze większej odległości od granicy północnej i południowej. Ponadto inwestycja nie narusza przepisów § 13, § 19, § 57 oraz § 60 oraz § 271- 273 rozporządzenia wykonawczego.Projekt budowlany posiadał wszelkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia i oświadczenia w tym dostawców wody i energii elektrycznej umożliwiające przyłączenie obiektu do sieci. Po drugie zaś organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 K.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta.W rozdziale 3 Prawa budowlanego zamieszczono regulacje praw i obowiązków uczestników procesu budowlanego, w tym profesjonalnego projektanta (art. 20). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.), wymaganiami Prawa budowlanego oraz innymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ja wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2013r. w sprawie II OSK 44/121 – "tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta stanowić ma gwarancje dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego".Skutkiem tego w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada więc wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci.Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy art. 153 P.p.s.a. przy wydawaniu kontrolowanych decyzji, Sąd wyjaśnił, że zarówno WSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 lipca 2018 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2942/17 jak i NSA w wyroku z dnia 8 września 2021r. II OSK 3221/18 w sposób wiążący wypowiedzieli się w zakresie posiadania przez skarżącego przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Otwockiego z dnia 9 marca 2012r. Ponieważ przedmiotem ocenianego przez Sądy postępowania nie była kwestia naruszenia (rażącego) przez organy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymienione orzeczenia nie mogły związać organów i Sądu w zakresie merytorycznej oceny decyzji z dnia 9 marca 2012r, w świetle przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a.Konkludując, w ocenie Sądu, należało uznać za prawidłowe stanowisko organów obu instancji , że decyzja Starosty Otwockiego z dnia 9 marca 2012r. nie wypełniła dyspozycji art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a., co czyni zarzuty skargi nieuzasadnionymi.Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł K. G. podnosząc zarzuty naruszenia:1. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. 2010.243.1623 t.j. z późn. zm.; tj. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania nadzorowanej decyzji Starosty Otwockiego, (zwanego dalej Prawem budowlanym), poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że organ wydający pozwolenie na budowę nie bada w sposób szczegółowy projektu budowlanego pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem jednym z podstawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest szczegółowe i kompleksowe sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;2. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że organ wydający pozwolenie na budowę nie bada w sposób szczegółowy projektu zagospodarowania działki pod kątem zgodności z przepisami (w tym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem jednym z podstawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest szczegółowe i kompleksowe sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki m.in. z przepisami prawa miejscowego w postaci uchwalonego i obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi;3. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2022.2000 t.j., zwanego dalej; K.p.a.) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003.80.717, z późn. zm.; zwaną dalej: UOPIZ), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie z uwagi na uznanie, iż w konkretnej sprawie analiza wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wskazuje na brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Otwockiego Nr 220/P/2012 z dnia 9 marca 2012 r., poprzez przyjęcie, że zachodzi zgodność projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, mimo zaniechania przez organ w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez zgromadzenie wystarczającego materiału dowodowego, rozpatrzeniu tego materiału i jego swobodnej oceny, uznanie, że organy administracji zwolnione są z obowiązku wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności realizacji zasady prawdy obiektywnej i prowadzenia we własnym zakresie postępowania dowodowego w oparciu o nowe środki dowodowe celem zbadania podstaw wskazywanych we wniosku wszczynającym postępowanie, orzekając jedynie w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie dowodów zgromadzonych w postępowaniu zakończonym wydaniem pierwotnej - nadzorowanej w ramach postępowania nieważnościowego decyzji;5. art. 151 p.p.s.a, w zw. z art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art 8 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ przeprowadził dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a tym samym prowadził postępowanie w sposób naruszający zasadę praworządności oraz podważający zaufanie obywateli do organów Państwa, co w konsekwencji obligowało Sąd do uchylenia skarżonej decyzji;6. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez oddalenie skargi, mimo przeprowadzenia przez organ ustalenia stanu faktycznego w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym tj. przyjęcie, że w sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Otwockiego Nr 220/P/2012 z dnia 9 marca 2012 r. z uwagi na uznanie, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny został w całości posadowiony na obszarze 11-MN, co wyklucza wpływ inwestycji na realizację nowoprojektowanej drogi gminnej 61-KD-D(g), podczas gdy (i) ustalenie zaistnienia przesłanek związanych z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. na tle ww. decyzji było możliwe w przypadku przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sprawie w powiązaniu z dokonaniem wnikliwej analizy materiału dowodowego znajdującego się już w aktach sprawy, która pozwalała na stwierdzenie, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny został w części usytuowany na obszarze nowoprojektowanej drogi gminnej 61-KD-D(g), (ii) w kontrolowanym przez Sąd wojewódzki postępowaniu administracyjnym całkowicie odstąpiono od przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie podstaw nieważnościowych wskazywanych we wniosku wszczynającym postępowanie nadzwyczajne;7. art. 151 P.p.s.a., w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 156 § 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy w konkretnej sprawie z uwagi na występowanie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w ramach decyzji Starosty Otwockiego Nr 220/P/2012 z dnia 9 marca 2012. r. Sąd obowiązany był do wydania wyroku stwierdzającego wydanie ww. decyzji z naruszeniem prawa z uwagi na fakt, że od dnia jej doręczenia upłynęło dziesięć lat;8. art. 153 P.p.s.a., poprzez naruszenie zasady związania oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r. (sygn. VII SA/Wa 2942/17), w którym to orzeczeniu już przesądzono, że posadowienie spornego obiektu budowlanego na trasie przebiegu planowanej drogi publicznej uniemożliwi jej wykonanie zgodnie z planem miejscowym, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] 2005 r.;9. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonego kasacyjnie wyroku w sposób nie pozwalający na kontrolę kasacyjną wydanego orzeczenia, z uwagi na (i] brak odniesienia się do części z zarzutów skargi, co w konsekwencji skutkuje brakiem możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstaw wydanego orzeczenia, (ii) zawarcie przez Sąd 1 instancji tez w wydanym wyroku, które nie znajdują podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy;10. art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi z uwagi na nie stwierdzenie w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucanych w skardze naruszeń prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji spowodowało odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej ją decyzji organu administracji I instancji co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy istniały pełne podstawy do wydania przez Sąd I instancji wyroku stwierdzającego nieważność decyzji GINB z dnia 10 października 2022 r. oraz decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 kwietnia 2022 r. z uwagi na odmowę stwierdzenia wydania decyzji Starosty Otwockiego z dnia 9 marca 2012 r. z naruszeniem prawa, z uwagi na wadę rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. istniejącą na tle ostatniej z wymienionych decyzji.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez K. G. nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku albowiem wyrok ten, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno organy administracji jak i Sąd I instancji nie dokonały należytej oceny decyzji o pozwoleniu na budowę oraz oceny podnoszonych przez skarżącego kasacyjnie argumentów.Zdaniem GINB budynek w całości został zrealizowany na obszarze 11-MN i znajduje się on w odległości 12 m od linii rozgraniczającej obszar 61-D-D(g). Pogląd ten podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny. Pozornie może się wydawać, że budynek tak został usytuowany jednakże analiza znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wskazuje, że tak nie jest.W aktach sprawy znajduje się plan zagospodarowania działki o nr ew. [...] położonej w Sobieniach Szlacheckich sporządzony na mapie w skali 1 : 500 co oznacza, że 1 cm na mapie odpowiada 5 m w terenie. Na mapie tej zaznaczono usytuowanie projektowanego budynku oraz odległości od granicy z działką o nr ew. [...] (droga).Na ww. planie zagospodarowania działki zaznaczone zostały następujące wymiary:• od budynku do linii rozgraniczającej planowaną drogę dojazdową – 12 m,• droga dojazdowa o wymiarach:– pobocze – 6 m,– jezdnia – 5 m,– pobocze – 6 m,• od dolnej linii rozgraniczającej planowanej drogi dojazdowej do granicy z działką o nr ew. [...] (drga) wskazany został wymiar – 55 m.Po zsumowaniu wszystkich wymienionych wyżej wymiarów odległość od najdalej wysuniętej części budynku do granicy z działką o nr ew. [...] powinna wynosić 84 m. Tymczasem pomiar na mapie wskazuje, że odległość ta wynosi 13,7 cm co oznacza odległość 68,5 m. Jest to odległość mniejsza od odległości wskazanej na planie zagospodarowania działki o 15,5 m.W aktach administracyjnych znajduje się wydruk z portalu geodezyjnego obrazujący położenie działek o nr ew.[...], [...] oraz [...] wydzielonych pod przewidzianą w miejscowym planie drogę dojazdową. Wydruk ten wskazuje, że budynek zrealizowany na działce o nr ew. [...] został w niewielkim stopniu zrealizowany na terenie przeznaczonym na drogę dojazdową, na tej jej części, która jest przewidziana na urządzenie pobocza. Z całą pewnością budynek ten nie znajduje się 12 m od granicy przewidzianej miejscowym planem drogi dojazdowej.Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak, że brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Usytuowanie budynku nie skutkuje bowiem niemożnością zrealizowania przewidzianej miejscowym planem drogi dojazdowej. Przewidziana prawem odległość od drogi (art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych), dla usytuowania obiektów budowlanych budynków dotyczy sytuowania tych obiektów nie zaś drogi. To nowoprojektowany budynek powinien być odsunięty od drogi na określoną odległość a nie droga od budynku. W konsekwencji nie będzie przeszkód w realizacji przewidzianej miejscowym planem drogi tyle tylko, że będzie ona znajdować się bardzo blisko zrealizowanego budynku mieszkalnego. Skoro inwestor zdecydował się na takie usytuowanie budynku, to będzie musiał w przeszłości znosić ewentualne niedogodności związane z realizacją przewidzianej miejscowym planem drogi.Mając na względzie fakt, że usytuowanie budynku zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty Otwockiego z 9 marca 2012 r. nie uniemożliwi zrealizowania przewidzianej miejscowym planem drogi Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zachodzi przesłanka stwierdzenia jej nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) a w konsekwencji do uchylenia zaskarżonego wyroku.Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.