Postanowienie - II SA/Kr 1209/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Odrzucono skargę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę nr XXXIII/689/25 Rady Miasta Krakowa z dnia 2 lipca 2025 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego postanawia: I. odrzucić skargę; II. nakOdrzucono skargę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę nr XXXIII/689/25 Rady Miasta Krakowa z dnia 2 lipca 2025 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego postanawia: I. odrzucić skargę; II. nak
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
uchwała rady gminy
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Joanna Tuszyńska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 2 lipca 2025 r. nr XXXIII/689/25 w przedmiocie wyrażenia zgody na przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego "Siewna w rejonie ul. Bociana". Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 37 ea ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wyrażenie zgody na przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego "Siewna w rejonie ul. Bociana" podczas, gdy wnioskodawca nie posiadał legitymacji do złożenia wniosku o przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego.W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 2 lipca 2025 r. Rada Miasta Krakowa wyraziła zgodę na przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego "Siewna w rejonie ul. Bociana", "granice planu" zostały określone w załączniku graficznym do uchwały, jak również że znaczna część obszaru wskazanego we wniosku stanowi własność Gminy Kraków i przedmiot umowy dzierżawy z dnia 10 lipca 2018 r. (działki nr [...] i [...]) zawartej ze skarżącym na 30 lat. Dlatego też, zdaniem skarżącego, Gmina Miejska Kraków nie ma prawa zezwolić na dysponowanie nieruchomością innemu podmiotowi.W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej odrzucenie bądź oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 30 maja 2025 r. E. spółka z.o.o. z siedzibą w K. wniosła o uchwalenie zintegrowanego planu inwestycyjnego Siewna w rejonie ul. Bociana. Rada Miasta Krakowa, na podstawie art. 37ec ust. 1 u.p.z.p. podjęła zaskarżoną uchwałę. Organ podkreślił, że zintegrowany plan inwestycyjny jest szczególną formą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do którego w zakresie nieuregulowanym zastosowanie znajdują przepisy dotyczące planu miejscowego. Oznacza to, że dopiero ustalenia ZPI, podobnie jak ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Charakteru takiego nie posiada uchwała w przedmiocie wyrażenia zgody na przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego, której skutki ograniczają się wyłącznie do zainicjowania prac planistycznych i nie oddziałują na sferę uprawnień podmiotów usytuowanych poza strukturą administracji publicznej.Nadto organ zarzucił, że skarżący jako dzierżawca wskazanych nieruchomości jest jedynie ich posiadaczem zależnym na podstawie umowy obligacyjnej, co nie stanowi źródła interesu prawnego, który mógłby zostać naruszony zaskarżoną uchwałą.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.W myśl art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z treści powyższego przepisu wynika, że aby skutecznie wnieść skargę na uchwałę, trzeba wykazać nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Zatem osoba wnosząca skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy powinna wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten powinien polegać na tym, że uchwała narusza, pozbawia lub ogranicza tak rozumiany interes lub uprawnienie wnoszącego skargę jako indywidualnego podmiotu albo członka określonej wspólnoty samorządowej (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 2105/12, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 1/22).Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno -prawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2013 r., II OSK 2400/12). Skarżący musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialną i pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację lub też nakłada na niego obowiązki. Interes prawny musi mieć charakter indywidualny (tzn. dotyczący konkretnej osoby), osobisty (tj. własny i zindywidualizowany), realny oraz dotyczyć wprost i bezpośrednio podmiotu kwestionującego dany akt. Bezpośredniość interesu prawnego polega na bezpośredniości związku między sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z której wywodzony jest jego interes prawny, natomiast jego realność oznacza, że nie może to być tylko interes przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny, ale ma być to interes już rzeczywiście istniejący (por. P. Chmielnicki, U.s.g. Komentarz, WKP 2022, t. 7.2 i powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo).W myśl art. 37 ust. 1 ea ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na wniosek inwestora złożony za pośrednictwem wójta, burmistrza albo prezydenta miasta rada gminy może uchwalić zintegrowany plan inwestycyjny. Z kolei ust. 3 powyższego przepisu wyraźnie stanowi, że zintegrowany plan inwestycyjny jest szczególną formą planu miejscowego. Wejście w życie zintegrowanego planu inwestycyjnego powoduje utratę mocy obowiązującej planów miejscowych lub ich części odnoszących się do terenu objętego tym zintegrowanym planem inwestycyjnym (ust. 4). Z powyższego przepisu wynika, że wniosek inwestora jest kierowany do rady gminy jako organu, który może wyrazić zgodę na przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego (art. 37ec ust. 1). Brak zgody na przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego wyrażonej przez radę gminy w formie uchwały stanowi, co do zasady, przeszkodę w dalszym procedowaniu wniosku, z wyjątkiem sytuacji opisanej w art. 37ec ust. 6, gdy zintegrowany plan inwestycyjny dotyczy wyłącznie lokalizacji instalacji odnawialnych źródeł energii innych niż elektrownie wiatrowe w rozumieniu ustawy z 20.05.2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.Skutkiem podjęcia przez radę gminy uchwały o wyrażeniu zgodny na przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego jest jedynie wszczęcie procedury sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego.W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje ugruntowany pogląd, który Sąd orzekający podziela, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem wewnętrznym gminy, skierowanym wyłącznie do organu wykonawczego gminy oraz jedynie wszczynającym procedurę uchwalenia planu. Uchwała taka ma charakter intencyjny, wyrażający wolę gminy co do rozpoczęcia procedury planistycznej oraz ustalenia w załączniku graficznym granic obszaru, którego dotyczyć będą ustalenia przyszłego planu. Jest ona koniecznym elementem dla wszczęcia procedury planistycznej, co oznacza, że pozostaje w zakresie "sprawy z administracji publicznej", bowiem bez niej nie mogą być wypełnione kompetencje rady gminy dla uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała inicjująca procedurę nie może zatem kształtować praw i obowiązków żadnych innych podmiotów. Okoliczność, że pośrednio uchwała o wewnętrznym charakterze może oddziaływać na sytuację prawną skarżących nie oznacza, że naruszenie interesu prawnego następuje bezpośrednio poprzez postanowienia tej uchwały (por. wyrok NSA z, dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2442/12). To dopiero plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, kształtuje sposób wykonywania prawa własności, użytkowania wieczystego, czy ograniczonych praw rzeczowych. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie ma charakteru normatywnego, kształtującego sytuację materialnoprawną zainteresowanych podmiotów. To zaś wyklucza co do zasady możliwość naruszenia jej postanowieniami czyjegokolwiek interesu prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2025 r., II OSK 813/25; z dnia 7 października 2025 r., II OSK 1852/25). Te same uwagi należy odnieść do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego.Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że charakter prawny zaskarżonej uchwały nie pozwala na uznanie, że interes prawny lub uprawnienie skarżącego został naruszony, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., postanowił jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w myśl którego Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.-----------------------#., w myśl którego Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.-----------------------#