sygn. II SA/Kr 9/26 20 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Wyrok - II SA/Kr 9/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 20 marca 2026

Teza
Oddalono skargę. Wodne prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2026 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 16 października 2025 r. znak K.RUT.477.Oddalono skargę. Wodne prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2026 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 16 października 2025 r. znak K.RUT.477.
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola decyzji administracyjnej
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna opłata za szczególne korzystanie z wód kontrola decyzji administracyjnej odprowadzanie ścieków
Role w sprawie
odwołujący apelujący / skarżący
Data orzeczenia 20 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący Agnieszka Nawara-Dubiel
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2026 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 16 października 2025 r. znak K.RUT.477.67.2025 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za korzystanie bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego z usług wodnych oddala skargę. .

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 28 lutego 2025 r. znak: KS.ZUT.477.23.2024.AW, działając na podstawie art. 472aa ust. 1 pkt 2, ust. 2 oraz ust. 3 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 2i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1087 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. Dyrektor Zarządu Zlewniw S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, działającz urzędu:- nałożył na Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o.w O. administracyjną karę pieniężną za korzystanie bez pozwolenia wodnoprawnego z usług wodnych polegających na wprowadzaniu w trzecim kwartale 2024 r. ścieków komunalnych z oczyszczalni w O. do rzeki O. ,- wymierzył karę administracyjną w wysokości [...] (słownie zł: [...]),- wskazał, że administracyjną karę pieniężną należy uiścić na wskazany rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.Organ wskazał, że pismem z dnia 2 października 2024 r. Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w S., zawiadomił Podmiot o kontroli dotyczącej korzystania z wód oraz ochrony zasobów wodnych. Kontrolę przeprowadzono w celu weryfikacji i ustalenia wielkości oraz celu korzystania z wód przez podmiot, w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Zarząd Zlewni w S. wystąpił o przygotowanie i przesłanie wyspecyfikowanych w zawiadomieniu dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli.W dniu 24 października 2024 r. Podmiot przedłożył wnioskowane dokumenty i informacje.W trakcie kontroli, której wyniki zostały zawarte w protokół z dnia 21 listopada 2024r. znak: KS.ZUT.452.5.2024 ustalono ilość ścieków wynikającą z maksymalnej technicznej wydajności instalacji służącej do wprowadzania ścieków komunalnychz oczyszczalni ścieków O., tj.: 102 764,7 m3 ścieków, jak również okres eksploatacji instalacji do wprowadzania ścieków, tj.: 1 268,7 godzin w okresie trzeciego kwartału 2024 r. Potwierdzono również, że kontrolowany podmiot korzystał z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.Pismem z dnia 30 grudnia 2024 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w S. działając na podstawie art. 272 ust. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, ustaliło i przekazało Podmiotowi - jako obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne, wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne w formie informacji kwartalnej Nr [...] Opłatę zmienną za okres III kwartału 2024 ustalono w wysokości[...]słownie: [...]) za odprowadzenie ścieków komunalnych z oczyszczalni w O. do rzeki O. .Opłata została obliczona zgodnie z art. 272 ust. 6 ustawy Prawo wodne, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty (1,71 zł za 1 kg substancji wprowadzonej ze ściekami do wód lub do ziemi, wyrażonej jako wskaźnik chemicznego zapotrzebowania tlenu ChZT) pomnożonej przez współczynnik różnicujący (0,5) i ilości tej substancji (12 845,5875 kg). Wysokość jednostkowej stawki opłaty zmiennej za 1 kg substancji wprowadzonej ze ściekami do wód lub do ziemi, wyrażonej jako wskaźnik chemicznego zapotrzebowania tlenu ChZT została określona w § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 października 2023 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. 2023 poz. 2471 z późn. zm.). Przyjęto do ustalenia wysokości opłaty substancję, wyrażoną jako wskaźnik ChZT, który powoduje opłatę najwyższą (art. 278 ust. 1 ustawy- Prawo wodne).Organ ustalił, że Starosta O. w O. decyzją z dnia 4 maja 2012 r., udzielił podmiotowi pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni w O. do rzeki O. w km 36+910. Termin obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na przedmiotową usługę określono do dnia 30 kwietnia 2022 r. W dniu 18 października 2024 r. wpłynął wniosekwniosek ww. podmiotu o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego na przedmiotową usługę. Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte pismem z dnia 24 stycznia 2025 r. znak: KS.ZUZ.4210.258.2024.AKPodmiot od l kwartału 2018 r., przedkładał Dyrektorowi Zarządu Zlewni w S. "Oświadczenie podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne, w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi", wykazując iż wprowadza do wód rzeki O. ścieki komunalne pochodzące z oczyszczalni w O., równocześnie w oświadczeniach tych podano ilość wprowadzonych ścieków, ich rodzaj oraz jakość wyrażoną w kg ilości substancji wprowadzanych ze ściekami dc" wód jako wskaźnik BZTS, ChZT, zawiesina ogólna.Dyrektor Zarządu Zlewni w S. w okresie od II kwartału 2022 r. do IV kwartału 2023 r. w związku z wprowadzaniem ścieków z oczyszczalni ścieków w O. do wód rzeki O. bez pozwolenia wodnoprawnego - zgodnie z art. 281 ust. 1 pkt 2 Prawo wodne -przepis obowiązujący do dnia1 stycznia 2024 r. - ustalił dla podmiotu opłaty podwyższone.Zdaniem organu I instancji zgromadzone dowody wskazują, że podmiot wprowadzał bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego ścieki komunalne z oczyszczalni ścieków w O. do wód rzeki O. . Działania podmiotu polegające na wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, należy uznać za godzące w system mający na celu ochronę środowiska naturalnego i zasobów wodnych, którego istotnym elementem są zasady dotyczące udzielania zgód wodnoprawnych. Wagę naruszenia zwiększa dodatkowo okoliczność, że dokonane naruszenie nie było zdarzeniem incydentalnym, a działanie podmiotu było świadome i długotrwałe. Podmiot co prawda wystąpił o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego na 16 dni przed terminem obowiązywania poprzednio udzielonego pozwolenia wodnoprawnego, ale złożony wniosek był niezgodnyz obowiązującą wówczas Uchwałą Rady Miejskiej w O. z dn. 29 stycznia 2021 r. nr XXIX/262/2021 w sprawie wyznaczenia obszaru i granic aglomeracji O., w kwestii możliwości przyjmowania przez oczyszczalnię w O. ścieków przemysłowych. Dopiero w dniu 18 września 2024 r. Uchwałą nr VI/37/2024 Rady Miejskiej w O. wprowadzono zmiany do ww. uchwały z dn. 29 stycznia 2021 r., które uwzględniły zapis o możliwości przyjmowania ścieków przemysłowych przez ww. oczyszczalnię ścieków.Organ ustalił, że korzystanie z wyżej usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego ma miejsce nieprzerwanie od 1 maja 2022 r. i trwa do chwili obecnej dlatego nie zachodzą przesłanki umożliwiające odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, które określone zostały w art. 189e i art. 189f ustawy k.p.a. W ocenie organu stopień naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie jest większy niż znikomy ze względu na jego długotrwałość oraz przede wszystkim z uwagi na to, iż brak pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód powoduje stan braku warunków prowadzenia tej działalności, a tym samym obciążanie środowiska zanieczyszczeniami w sposób niekontrolowany. Ponadto działalność polegająca na wprowadzeniu ścieków do wód bez pozwolenia wodnoprawnego w dalszym ciągu jest przez Podmiot prowadzona.Organ podał, że ustalona w informacji z dnia 30 grudnia 2024 r. opłata zmienna za trzeci kwartał 2024 r., zgodnie z art. 472aa ust 3 pkt 2 Prawa wodnego, stanowi podstawę do wyliczenia wysokości administracyjnej kary pieniężnej za wprowadzania ścieków do wód lub ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, która wynosi 500% opłaty zmiennej.Wysokość administracyjnej kary pieniężnej obliczono w sposób następujący:10983 (zł) x 5 = 54915 (zł)(wysokość opłaty zmiennej) x 5 (gdyż 500% opłaty zmiennej) = obliczona wysokość kary.Organ wyjaśnił, że z art. 472aa ust. 3 pkt 2 wynika, iż ustawodawca w sposób "sztywny" -ściśle określony - unormował wysokość administracyjnej kary pieniężnej, uzależniając jej wielkość od kwoty określonej w informacji ustalającej wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne. Organ I instancji nie ma zatem możliwości stosowania przesłanek nakładania administracyjnych kar pieniężnych wskazanych w art. 189d pkt 1-7 k.p.a.Od powyższej decyzji odwołanie wniosło Przedsiębiorstwo [...] Sp o.o. z siedzibą w O..Decyzją z dnia 16 października 2025 r. znak: K.RUT.477.67.2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 472aa ust. 1 pkt 1, pkt 2 i ust. 2 oraz art. 472c Prawa wodnego, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, że przepisy Prawa wodnego z 2017 r. wprowadzają opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Opłata składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od ilości i jakości ścieków wprowadzanych w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego (art. 270 ust. 8 Prawa wodnego). Wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniachi określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s (art. 271 ust. 5 Prawa wodnego).Zgodnie z art. 272 ust. 6 Prawa wodnego wysokość opłaty zmiennej wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i wyrażonej w kg ilości substancji wprowadzanych ze ściekami do wód lub do ziemi, w tym substancji wyrażonych jako wskaźnik:1) pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu (BZTs);2) chemicznego zapotrzebowania tlenu;3) zawiesiny ogólnej;4) sumy chlorków i siarczanówWysokość opłaty za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi ustala się, biorąc pod uwagę substancję wyrażoną jako wskaźnik, o którym mowa w art. 272 ust. 6, który powoduje opłatę najwyższą (art. 278 ust. 1 Prawa wodnego).Ustawa Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. (Dz.U. z 2023 poz. 1478) do czasu wejścia w życie przepisów ustawy o rewitalizacji rzeki Odry z dnia 13 lipca 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1963), określała w art. 280 pkt 1 zastosowanie opłaty podwyższonej dla podmiotów korzystających z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, a w art. 281 ustawy sposób ustalenia wysokości rzeczonej opłaty.Z kolei ustawa o rewitalizacji rzeki Odry z dnia 13 lipca 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz.1963) wprowadza w miejsce opłaty podwyższonej określonej w art. 280 pkt.1 administracyjną karę pieniężną zgodnie z art. 472aa.Na podstawie akt sprawy organ ustalił, że Podmiot nie posiadał ważnego pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z usługi wodnej, polegającej na wprowadzaniu ścieków komunalnych z oczyszczalni w O. do rzeki O. od dnia 1 maja 2022 r. Zgodnie z art. 414 ustawy Prawo wodne ww. Podmiot miał możliwość złożenia wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia. Podmiot z powyższej możliwości nie skorzystał, jednocześnie był świadomy, że uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego wiąże się z posiadaniem i przedstawieniem koniecznych do wniosku dokumentów (świadczy o tym fragment uzasadnienia odwołania). Pozwolenie wodnoprawne udzielone przez Starostę O. w O. decyzją z dnia 4 maja 2012 r., wygasło z dniem 30 kwietnia 2022 r. Podmiot złożył wniosek o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego w dniu 14 kwietnia 2022 r. Zdaniem organu złożenie wniosku 16 dni przed upływem terminu ważności posiadanego pozwolenia wodnoprawnego nie wskazuje na dochowanie należytej staranności w działaniach związanych z pozyskaniem nowego pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto dokumenty które zostały złożone były niekompletne, wobec czego Podmiot został wezwany do uzupełnienia wniosku. W dniu 14 września 2022 r. podmiot złożył pismo o cofnięciu wniosku. Decyzją z dnia 16 września 2022 r. Dyrektora Zarządu Zlewni w S., postępowanie administracyjne wszczęte z ww. wnioskiem zostało umorzone w całości.Kolejne postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek Podmiotu, który wpłynął w dniu 10 lipca 2023 r. W dniu 3 stycznia 2024 r. do organu wpłynęło pismo podmiotu o wycofanie ww. wniosku. Decyzją z dnia 9 stycznia 2024 r. Dyrektora Zarządu Zlewni w S. umorzył postępowanie wszczęte ww. wnioskiem.Podmiot ponowił wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w dniu 18 października 2024 r. Postępowanie w sprawie wszczęte zostało pismem z dnia 24 stycznia 2025 r. Pismem z dnia 27 stycznia 2025 r. organ wezwał Podmiot do uzupełnienia przedłożonego wniosku i do złożenia wyjaśnień niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy i podjęcia stosownych czynności przewidzianych przepisami ustawy Prawo wodne.Decyzją z dnia 27 marca 2025 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w S. udzielił Podmiotowi pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne obejmujące wprowadzenie istniejącym wylotem kanalizacyjnym do wód rzeki O. , oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków zlokalizowanejw O..Zdaniem organu odwoławczego inicjowane postępowania administracyjnegow celu pozyskania nowego pozwolenia wodnoprawnego bez spełnienia wymogów zawartych w przepisach prawa, a następnie dwukrotne wycofywanie złożonych wniosków należy ocenić jako działanie "pro forma" tj. działanie, które jest podejmowane jedynie dla zachowania formy, pozorów, bez dbałości o rzeczywistą treść lub staranność wykonania. Jako jednostka podległa bezpośrednio Miastui Gminie O., Podmiot winien była podejmować działania tak, aby zapisy ujęte w uchwale Rady Miejskiej w O. z dnia 29 stycznia 2021 r. określające podstawy prawne i faktyczne działalności Podmiotu do dnia złożenia pierwszego z wniosków tj. wniosku z dnia 14 kwietnia 2022 r., pozwoliły na uzyskanie nowego pozwolenia wodnoprawnego oraz prowadzenie działalności przez spółkę zgodnie z przepisami prawa. Samo złożenie niespełniającego wymogów prawa wniosku i to dopiero 16 dni przed wygaśnięciem posiadanego pozwolenia wodnoprawnego nie wskazuje na zachowanie należytej staranności przez stronę w powyższej sprawie. Powyższe działanie uniemożliwiło Podmiotowi uzyskać nowe pozwolenie przed wygaśnięciem posiadanego pozwolenia wodnoprawnego. Tymczasem przepis art. 407 ust. 2 ustawy Prawo wodne jasno określa jakie dokumenty winny być załączone do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.Występując o wydanie pozwolenia tuż przed wygaśnięciem poprzedniego tj. bez zachowania dla organu prowadzącego sprawę terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a., a następnie wycofując wniosek dwukrotnie, Podmiot powinien liczyć sięz negatywnymi skutkami takiego działania tj. rozpatrzeniem wniosku przez organ po terminie wygaśnięcia posiadanego pozwolenia wodnoprawnego, tym bardziej z uwagi na niekompletność złożonych wniosków w tym przedmiocie. Tymczasem Podmiot jako podmiot realizujący zadania publiczne powinien dołożyć wszelkich starań, aby wniosek został złożony z odpowiednim wyprzedzeniem czasowymi i był kompletny, co pozwoliłoby na szybkie załatwienie sprawy. Zatem okolicznością decydującą o zastosowaniu administracyjnej kary pieniężnej powinno być m.in. złożenie wniosku w terminie tak bliskim wygaśnięcia dotychczasowego pozwolenia, że nie było możliwe uzyskanie zgody na korzystanie z usług wodnych w odpowiednim czasie oraz fakt, że złożony wniosek nie był kompletny nawet po jego ponownym złożeniu.Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego organ l instancji podejmował wszelkie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem stanu faktycznego prawnego istniejącego w chwili orzekania.Podmiot od II kwartału 2022 r., w którym wygasło pozwolenie wodnoprawne, przedkładał Dyrektorowi Zarządu Zlewni w S. "Oświadczenie podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi". W okresie od II kwartału 2022 r. w przesłanych oświadczeniach podmiot wykazuje, iż wprowadza ścieki bez pozwolenia wodnoprawnego wskazując ich rodzaj, ilość oraz jakość. Na podstawie powyższego Dyrektor Zarządu Zlewni w S. w okresie od II kwartału 2022 r. do IV kwartału 2023 r. ustalał w związku wprowadzaniem ścieków komunalnych z oczyszczalni w O. do rzeki O. opłaty podwyższone zgodnie z art. 281 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne.Podmiot wnosił ustalone opłaty podwyższone nie kwestionując ich naliczenia, nie korzystając z art. 273 ust. 1 ustawy Prawo wodne i zapisanego w nim prawa do reklamacji naliczonej opłaty podwyższonej oraz przewidzianej tam ścieżki odwoławczej.Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że przyjęcie przez Dyrektora Zarządu Zlewni w S. złożonych przez Podmiot oświadczeń i ustalenie na ich podstawie opłat zmiennych za usługi wodne nie oznacza uznania istniejącego stanu faktycznego tj. korzystania przez Podmiot z usługi wodnej bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego za dopuszczalny, akceptowalny i zgodny z prawem. Przeczą temu podjęte przez organu l instancji działania; organ I instancji naliczał stronie korzystającej z usług, wodnych bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego opłaty podwyższone. Organ l instancji przyjmując oświadczenia od strony i naliczając opłaty za korzystanie z usług wodnych bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego realizował swój statutowy obowiązek.Organ odwoławczy zauważył również, że korzystanie z usług wodnymi przez użytkownika nie posiadającego pozwolenia wodnoprawnego powoduje uszczuplenie środków finansowych pozyskiwanych z tytułu korzystania z usług wodnych, ponieważ organ l instancji bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego nie ma możliwości naliczenia opłat stałych użytkownikowi. Organ ten nie miał też przed wejściem w życie przepisów ustawy o rewitalizacji rzeki Odry z dnia 13 lipca 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz.1963) narzędzi prawnych do wyegzekwowania, od użytkowników korzystających z usług wodnych bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego, podjęcia działań w celu usunięcia naruszenia prawa.Z kolei przyjęcie, że Podmiot świadomie, długotrwale i z lekceważeniem aktualnych przepisów prawa korzysta z usług wodnych, a sposób jej postępowania budzi uzasadnioną wątpliwość co do chęci i możliwości szybkiego uregulowania przedmiotowej sytuacji oraz uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wynika z ustalonego stanu faktycznego. Na żadnym etapie postępowania Podmiot nie wskazał chęci szybkiego uregulowanie przedmiotowej sytuacji i uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Samo zainicjowanie kolejnych postępowań poprzez złożenie niekompletnych wniosków nie spełnia tych przesłanekOrgan odwoławczy nie zgodził z zarzutem odwołania, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził prawidłowej analizy okoliczności z powodu których nie doszło do uzyskania na czas przez stronę stosownego pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem organu odwoławczego pierwotną przyczyną są zaniedbania Podmiotu na poziomie formalno-prawnym tj. wystąpienie o udzielenie pozwolenia na korzystanie z usług wodnych na kolejny okres, kilka dni przed wygaśnięciem starego pozwolenia oraz nieprzygotowanie i niezłożenie wraz z wnioskiem wszystkich wymaganych przepisami prawa dokumentów. Podmiot nie przedstawił równie, żadnych dowodów na potwierdzenie podejmowania jakichkolwiek działań związanych z usunięciem przyczyn, które miały wpływ na opóźnienia związane ze złożeniem kolejnych wniosków po wymaganym terminie. Podmiot nie skorzystała tez z art. 273 ust. 1 ustawy Prawo wodne i zapisanego w nim prawa do reklamacji naliczonej opłaty podwyższonej oraz przewidzianej tam ścieżki odwoławczej, lecz ustalone przez organ opłaty podwyższone wnosił bez zastrzeżeń. Również działań Podmiotu w latach 2022-2024 nie można nazwać działaniami dobrowolnymi, ponieważ stanowiły wykonanie obowiązków zapisanych w przepisach ustawy Prawo wodne. Nadto dokonane przez Podmiot naruszenie Prawa nie jest zdarzeniem incydentalnym, a działaniem ciągłym i długotrwałym.Organ odwoławczy podniósł przy tym, że jeżeli pozwolenie wodnoprawne wygasło, a Podmiot nie uzyskał decyzji ustalającej kolejny okres obowiązywania tego pozwolenia bądź nowego pozwolenia wodnoprawnego, to nawet w sytuacji wystąpienia ze stosownym wnioskiem spełniającym wszystkie wymogi formalno-prawne (co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca) - do czasu uzyskania przez nową decyzję przymiotu ostateczności- Podmiot działa bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego.Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że wymierzając administracyjną karę pieniężną organ bierze pod uwagę przesłanki zawarte w art. 189d k.p.a. Z kolei może odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej o ile spełnione są przesłanki zawarte w art. 189 f k.p.a.W ocenie organu żaden z warunków odstąpienia od wymierzenia kary nie wystąpić w rozpatrywanej sprawie. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. ) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego indywidualne okoliczności przedmiotowej sprawy świadczą o tym, że waga naruszenia prawa przez skarżącego nie była znikoma.Na powyższą decyzję Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w O. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając decyzji naruszenie przepisów:1) Art. 472aa ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 w zw. z art. 472c ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne w zw. z art. 189a § 1 i 2, art. 189d oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez:- przyjęcie, że każde stwierdzone korzystanie z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego automatycznie obliguje organ do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości odpowiadającej 500% opłaty zmiennej,- potraktowanie sformułowania "organ może wymierzyć administracyjną karę pieniężną" w art. 472aa Prawa wodnego jak sformułowania "organ musi wymierzyć karę", z całkowitym pominięciem norm działu IVa k.p.a., w szczególności art. 189a § 1 i 2, art. 189d i art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.;- przyjęcie, że walor prewencyjny kary oraz formalny brak pozwolenia wodnoprawnego z góry wykluczają możliwość uznania wagi naruszenia za znikomą i odstąpienia od wymierzenia kary.Podniesiono, że podczas gdy z art. 472c ust. 3 Prawa wodnego wprost wynika obowiązek stosowania do kar z art. 472aa Prawa wodnego przepisów działu IVa k.p.a., w tym art. 189a-189f k.p.a., nałożenie kary na podstawie art. 472aa Prawa wodnego nie ma charakteru automatycznego i wymaga każdorazowego zbadania, czy nie zachodzą przesłanki odstąpienia od kary z uwagi na znikomą wagę naruszenia prawa oraz zaprzestanie naruszenia (por. szerzej M. Bursztynowicz, Administracyjne kary pieniężne w prawie wodnym, LEX/el. 2024; M. Jaśkowska (red.). Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, komentarze do art. 189a-189f; wyrok WSA w Krakowie z 4.07.2025 r., II SA/Kr 527/25; wyrok WSA w Gdańsku z 7.05.2025 r., H SA/Gd 224/25; wyroki WSA w Poznaniuz 24.06.2025 r., IV SA/Po 675/25, i z 10.07.2025 r., IV SA/Po 499/25).2) Art. 189f § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 472c ust. 3 Prawa wodnego - poprzez:- zaniechanie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo że waga naruszenia prawa miała charakter co najmniej znikomy,- uznanie, że już sam formalny fakt wprowadzania ścieków do wód bez ważnego pozwolenia wyklucza znikomą wagę naruszenia,- pominięcie przy ocenie wagi naruszenia takich okoliczności jak: wcześniejsze korzystanie przez Podmiot z usług wodnych na podstawie wydanego pozwolenia wodnoprawnego, złożenie wniosku o wydanie nowego pozwolenia, brak szkody w środowisku, uiszczanie w okresie objętym decyzją opłat zmiennych odpowiadających faktycznemu korzystaniu z usług wodnych oraz wykonywanie przez Podmiot zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego odprowadzaniaścieków.Zdaniem strony skarżącej powyższe spowodowało nałożenie na Podmiot dotkliwej sankcji finansowej pomimo spełnienia ustawowych przesłanek odstąpienia od jej wymierzenia. Gdyby organy prawidłowo zastosowały art. 189f k.p.a., przy znikomym ciężarze gatunkowym naruszenia i jego usunięciu przez Podmiot decyzja powinna prowadzić do odstąpienia od kary.3) Art. 189d pkt k.p.a. w zw. z art. 472c ust. 3 Prawa wodnego - poprzez:- pominięcie przy wymiarze kary elementów wskazanych w art. 189d k.p.a.,w szczególności: wagi naruszenia prawa i stopnia jego szkodliwości społecznej, czasu trwania naruszenia po wejściu w życie art. 472aa Prawa wodnego (tj. po 1 stycznia 2024 r.), stopnia zawinienia strony skarżącej i stopnia jej przyczynienia się do powstania stanu bez pozwolenia, stopnia przyczynienia się organu do powstaniai utrwalenia tego stanu (w szczególności czasu trwania postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego oraz liczby wezwań formalnych).- całkowite zignorowanie faktu, że strona skarżąca korzystała wcześniej z usług wodnych na podstawie wydanego pozwolenia, złożyła wniosek o wydanie nowego pozwolenia oraz na bieżąco deklarowała ilość odprowadzanych wód/ściekówi uiszczała opłaty zmienne.Powyższe wadliwe działania organu – zdaniem strony skarżącej doprowadziły do wymierzenia kary w wysokości całkowicie oderwanej od rzeczywistej wagi i okoliczności naruszenia, w tym od braku szkody środowiskowej oraz od komunalnego charakteru zadań wykonywanych przez podmiot. Przy prawidłowym zastosowaniu art. 189d k.p.a. wysokość kary powinna zostać istotnie zindywidualizowana albo - w powiązaniu z art 189f k.p.a. - w ogóle niewymierzona.4) Art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego, w tym zakaz retroaktywności i zasada zaufania obywatela do państwa) w zw. z art. 472aa Prawa wodnego - poprzez:- ujmowanie przy ocenie "wagi naruszenia prawa" oraz przy uzasadnianiu konieczności nałożenia kary z art. 472aa Prawa wodnego również okresu sprzed dnia 1 stycznia 2024 r., gdy art. 472aa jeszcze nie obowiązywał,- wskazywanie na "długoletni" okres korzystania bez pozwolenia jako argument wykluczający znikomą wagę naruszenia.W praktyce doprowadziło to do zaostrzenia odpowiedzialności administracyjnej za okres, w którym sankcja z art. 472aa Prawa wodnego nie obowiązywała, oraz do sztucznego "dociążenia" oceny wagi naruszenia okolicznościami sprzed 1 stycznia 2024 r. Przy poszanowaniu zasady zakazu retroakcji oraz zasady zaufania obywatela do państwa organy powinny były oceniać wagę naruszenia wyłącznie w odniesieniu do okresu obowiązywania art. 472aa Prawa wodnego, co dodatkowo przemawia za znikomym charakterem zastosowaniem art. 189f k.p.a.5) Art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez:- prowadzenie postępowania w sposób skrajnie formalistyczny, sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadą informowania strony o przysługujących jej prawach,- niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności: rzeczywistego wpływu korzystania przez Podmiot z usług wodnych w okresie objętym decyzją na stan wód w rzece O. (brak jakichkolwiek ustaleń co do pogorszenia stanu wód lub wystąpienia szkody środowiskowej), przyczyn powstania stanu bez pozwolenia i skali przyczynienia się do niego organów Wód Polskich prowadzących postępowanie w sprawie wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego, zakresu dotychczasowego legalnego korzystania z wód na podstawie wcześniejszych pozwoleń wodnoprawnych,- dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego przez pominięcie dokumentów i okoliczności przemawiających na korzyść Podmiotu (w tym informacji o złożonym wniosku o nowe pozwolenie, o regularnym uiszczaniu opłat zmiennych oraz o braku incydentów środowiskowych),- sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający odtworzenie toku rozumowania organu przy ocenie przesłanek z art. 189d i 189f k.p.a.Powyższe przełożyło się na treść rozstrzygnięcia - organy, dysponując niepełnym i jednostronnie ocenionym materiałem dowodowym, z góry wykluczyły możliwość zastosowania przepisów działu IVa k.p.a., w szczególności art. 189d i 189f k.p.a. Gdyby postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a następnie rzetelnie uzasadnione zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., organy musiałyby rozważyć odstąpienie od nałożenia kary albo przynajmniej odmienny sposób jej ukształtowania. Naruszenia te miały zatem istotny wpływ na wynik sprawy.6) Art. 15, art. 127 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez:- ograniczenie się przez organ II instancji do powielenia ustaleń i ocen organu I instancji, bez realnej, merytorycznej kontroli instancyjnej,- nieuwzględnienie w istocie żadnego z argumentów i zarzutów przedstawionych w odwołaniu strony skarżącej,- ogólne i schematyczne stwierdzenie, że zarzuty są "niezasadne", przy braku jakiejkolwiek pogłębionej analizy kwestii znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszenia prawa.Powyższe działania organu doprowadziły do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji dotkniętej istotnymi naruszeniami prawa materialnego i procesowego oraz naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W rezultacie stronie skarżącej odmówiono skutecznej ochrony jej praw w drodze postępowania odwoławczego, a zaskarżona decyzja -jako wydana z naruszeniem art. 15, 127 § 1 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a., mającym istotny wpływ na wynik sprawy - podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.W wyniku rozpatrzenia sprawy w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 16 października 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Sandomierzu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 28 lutego 2025 r. o nałożeniu na skarżące Przedsiębiorstwo [...] w O. sp. z o.o. w O. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za korzystanie bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego z usług wodnych polegających na odprowadzeniu ścieków komunalnych z oczyszczalni w O. do rzeki O. w III kwartale 2024 r.Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przede wszystkim art. 472aa ust. 1 pkt 1, pkt 2 i ust. 2 oraz art. 472c ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. 2025 r. poz. 960, dalej: P.w.).Na wstępie wskazać jednak trzeba, że art. 389 P.w. określa przypadki, w których wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, w szczególności są to usługi wodne. Z kolei art. 268 ustawy wskazuje te usługi wodne, za które pobiera się opłaty, w tym wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi (ust. 1 pkt 2).Zgodnie z przywołanym art. 472aa ust. 1 pkt 2 i ust 3 pkt 2 P.w., administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wynosi od 5000 zł do 1 000 000 zł, z wyjątkiem: wprowadzania ścieków do wód lub ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego na wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi - gdzie podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500 % opłaty zmiennej za wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi.Nie ulega wątpliwości, że odprowadzenie ścieków do wód bez pozwolenia wodnoprawnego, rodzi po stronie organu obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z tego tytułu. Postawione w skardze zarzuty są w tym zakresie bezskuteczne. Istotne jest to, że w art. 472aa P.w. ustawodawca nie posłużył się sformułowaniem "organ może wymierzyć administracyjną karę", gdyż jak wskazano powyżej przepis ten sformułowany jest w sposób stanowczy, przez użycie słów: "karze pieniężnej podlega". Wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej w tym przypadku nie zostało pozostawione uznaniu organu administracji publicznej.Co również istotne, przesłanką nałożenia kary jest samo korzystanie z usług wodnych bez pozwolenia, nie zaś korzystanie z usług wodnych i rzeczywiste pogorszenie stanu wody.Bezsporne jest również to, że strona skarżąca nie posiadała pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków w okresie, za który wymierzona została kara administracyjna, co więcej nie posiadała tego zezwolenia od 1 maja 2022 r. do 27 marca 2025 r.Wobec powyższego jednoznacznie stwierdzić należało, że spełnione zostały przesłanki nałożenia opisanej wyżej administracyjnej kary pieniężnej, a ustalony przez orzekające organy administracji stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Zgłoszone w tym zakresie zarzuty należało uznać za bezpodstawne.Za bezpodstawne należało uznać również zarzuty odnoszące się do naruszeniaart. 189d oraz art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a.Przepisy art. 189d k.p.a. określają dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, czyli okoliczności, które organ administracji publicznej bierze pod uwagę, wymierzając administracyjną karę pieniężną. Z przepisu tego wynika, że określając wysokość administracyjnej kary pieniężnej organ administracji działa w warunkach uznania administracyjnego, chyba że z przepisu szczególnego wynika wprost wysokość nakładanej kary (wysokość kary jest określona w sposób sztywny). Wówczas organ wymierzy karę w wysokości wynikającej z przepisu szczególnego.Zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a., przepisów działu IVA k.p.a. ("Administracyjne kary pieniężne") nie stosuje się w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnejJak wypowiedział się w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2020 r. sygn. II OSK 142/20: "dla ustalenia czy dział ten ma zastosowanie w odniesieniu do danej administracyjnej kary pieniężnej konieczne jest zatem stwierdzenie, czy konkretne rozwiązanie prawne wymienione enumeratywnie i rozłącznie w art. 189a § 2 pkt 1-6 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych."W związku z art. 189d k.p.a. należy stwierdzić, że nie znajduje on zastosowania w kontrolowanej sprawie, skoro w Prawie wodnym, w przypadku wprowadzania ścieków do wód bez pozwolenia wodnoprawnego, ustalono podstawę nałożenia kary i sposób jej wyliczenia w sposób sztywny.Natomiast Prawo wodne nie reguluje zasad odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, a przepis art. 472c ust. 3 ustawy wskazuje, że "w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 472a ust. 1, art. 472aa ust. 1 i art. 472b ust. 1, stosuje się przepisy działu IVa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego."Zgodnie z art. 189f k.p.a., odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest możliwe, jeżeli:1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.W niniejszej sprawie strona skarżąca zarzuciła organom orzekającym, że nie uwzględniono znikomości naruszenia prawa i zaprzestania naruszeń przez stronę skarżącą. W ocenie organu analizowanej sprawy nie można uznać za przypadek znikomego naruszenia prawa i Sąd to stanowisko podziela.W orzecznictwie podkreśla się, że ciężar gatunkowy naruszenia prawa polegający na korzystaniu z wód bez wymaganej zgody wodnoprawnej jest znaczący, gdyż stanowi naruszenie podstawowych obowiązków prawnych związanych z gospodarką wodną. Działanie takie godzi w podstawy skonstruowanego przez ustawodawcę systemu gospodarowania wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Odstąpienie od wymierzenia sankcji administracyjnej za brak pozwolenia musi być traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe. Nie można deprecjonować wartości pozwolenia wodnoprawnego, jako instrumentu formalnego regulacji korzystania z zasobów wodnych (por. wyrok WSA w Lublinie z 4 listopada 2025 r., II SA/Lu 514/25, wyrok WSA w Gdańsku z 18 lutego 2026 r., II SA/Gd 423/25). Należy pamiętać, że administracyjne kary pieniężne mają na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa. Wymierzenie kary jest przy tym niezbędne także dla ochrony interesu publicznego (ochrony środowiska).W skardze zarzucono, że organ nie wziął pod uwagę innych okoliczności, które zdaniem spółki powinny wpłynąć na odstąpienie od wymierzenia kary. O odstąpieniu od wymierzenia kary decyduje jednak wyłącznie kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek wyraźnie wskazanych w cyt. art. 189f k.p.a. Nie ma podstaw prawnych, aby kierować się w tym zakresie innymi względami, tj. wcześniejsze korzystanie z pozwolenia wodnoprawnego, złożenie przez spółkę wniosku o wydanie nowego pozwolenia, czy też uiszczanie opłat zmiennych, zwłaszcza że powyższe działania spółki były wynikiem realizacji ustawowego obowiązku. Zrealizowanie jednego z obowiązków nie minimalizuje natomiast zaniedbania w zakresie wypełnienia innych obowiązków wynikających z przepisów prawa.Argumentów za odstąpieniem od kary pieniężnej nie można również znaleźć w okolicznościach, w których doszło do wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego i wystąpienia o nowe pozwolenie. Jak wynika z niekwestionowanych w sprawie ustaleń organów, pozwolenie wodnoprawne wygasło spółce 30 kwietnia 2022 r., a o nowe wystąpiono dopiero 16 dni przed upływem tego terminu (14 kwietnia 2022 r.). Nie zadbano zatem o ciągłość uprawnienia. Niemniej jednak złożony wniosek okazał się bezskuteczny i spółka nie uzyskała pozwolenia w latach 2022-2023, jak też w 2024 r., którego dotyczy niniejsza sprawa (III kwartał).Zdaniem Sądu organ odwoławczy szeroko i wnikliwie przeanalizował stan faktyczny sprawy w zakresie przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, uznając, że nie zachodzą one w tym przypadku. Argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania). Słusznie, po analizie stanu faktycznego sprawy, organ stwierdził, że naruszenie prawa, którego dopuściło się skarżące przedsiębiorstwo, nie było incydentalne, a stanowiło działanie ciągłe i długotrwałe, wskazujące na świadome lekceważenie przepisów prawa.Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..