Postanowienie - III OSK 1455/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 września 2025
Teza
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wstrzymanie wykonania aktu, Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 16 września 2024 r. nr DKO-WPUB.401.89.2024.kp w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z 24 marca 2025 rOdmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wstrzymanie wykonania aktu, Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 16 września 2024 r. nr DKO-WPUB.401.89.2024.kp w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z 24 marca 2025 r
Najważniejsze informacje
W skrócie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
23 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Artur Kuś
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 24 marca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2642/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. G. (dalej: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 16 września 2024 r. nr DKO-WPUB.401.89.2024.kp w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.Od powyższego orzeczenia skarżący złożył skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.Pełnomocnik skarżącego nie uzasadnił przedmiotowego wniosku.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten na zasadzie art. 193 p.p.s.a., znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.Instytucja wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie natomiast do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w okolicznościach przedstawionych przez wnioskodawcę i zobrazowanych za pomocą dowodów, znajdującymi się w aktach sprawy (por. postanowienia NSA: z 4 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 456/12, z 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 2137/14, z 29 października 2019 r., sygn. akt I GZ 358/19).Tak więc pozostawiona sądowi administracyjnemu możliwość uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu determinowana jest oceną konkretnych okoliczności, jakie występują po stronie wnioskodawcy, a które zostały przez niego wyartykułowane i należycie udokumentowane, a także od tego, czy okoliczności te (potwierdzone dowodami) mieścić się będą w granicach zaznaczonych powyżej przesłanek, w postaci "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" jako następstw wykonania aktu.Pełnomocnik skarżącego nie uzasadnił wniosku w sposób, jaki nakazuje przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę, bądź trudne do odwrócenia skutki.W przedmiotowej sprawie, zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się do stwierdzenia "wnoszę o wstrzymanie wykonania utrzymanej w mocy, w wyniku oddalenia skarżonym orzeczeniem skargi D. G. decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 09 czerwca 2022 roku, za nr IK.I.7062.7.20.2022.fj wymierzającą D. G. administracyjną karę pieniężną w wysokość 500,00 zł (słownie złotych: pięćset i 00/100), do czasu rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej".Tak sformułowany wniosek nie został poparty jakąkolwiek argumentacją nawiązującą do ustawowych przesłanek (powyżej wskazanych) wstrzymania wykonania aktu lub czynności.W orzecznictwie wielokrotnie podkreśla się, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwraca się uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (vide postanowienie NSA z 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14). W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. I FZ 148/09).Należy również zauważyć, że każda decyzja administracyjna wymierzająca karę pieniężną jest niewątpliwie dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego, jednak nie oznacza to jeszcze wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. Zatem obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty administracyjnej kary pieniężnej grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie, bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z 20 maja 2014 r., II GSK 1020/14; CBOSA).Skoro skarżący w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w żaden sposób nie wykazał, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji.Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.. orzekł jak w sentencji postanowienia.