sygn. I SA/Lu 630/25 20 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Wyrok - I SA/Lu 630/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 20 marca 2026

Teza

Oddalono skargę. Interpretacje podatkowe, podatek akcyzowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. w P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 października 2025 r., nr 0111-KDIB3-3.4013.145.2025.3.JSU w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej oddala skargę. UZASADNIEN

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę

Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego

Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego

Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt

Tematy

skarga administracyjna kontrola administracyjna samorząd terytorialny

Role w sprawie

powód apelujący / skarżący wnioskodawca

Data orzeczenia 20 marca 2026

Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Przewodniczący Andrzej Niezgoda

Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. w P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 października 2025 r., nr 0111-KDIB3-3.4013.145.2025.3.JSU w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej oddala skargę.

UZASADNIENIE
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS, organ interpretacyjny, organ) postanowieniem z 24 października 2025 r. – działając na podstawie art. 221, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej także: o.p.) – utrzymał w mocy postanowienie własne z 20 sierpnia 2025 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku P. Sp. z o.o. w P. (dalej: skarżąca, strona, Spółka) z 22 maja 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.We wniosku z 22 maja 2025 r. wyjaśniono, że na mocy stosownych uchwał Rady Miasta P. w 2016 r. została utworzona skarżąca jako spółka gminna, której powierzono zadanie dotyczące gospodarki nieruchomościami i promocji gminy w zakresie P. . Gmina Miasto P. (dalej: Gmina) powierzyła Spółce wykonywanie zadań własnych, obejmujące gospodarkę nieruchomościami i zadań o charakterze użyteczności publicznej służących bieżącemu i nieprzerwanemu zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy w drodze świadczenia usług w zakresie: 1) Wspierania rozwoju przedsiębiorczości, 2) Promocji gminy w zakresie P. , 3) Utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych, 4) Prowadzenia polityki rozwoju w skali lokalnej. Szczegółowy zakres, sposób wykonania i warunki finansowania powierzonego zadania własnego Gminy, w tym zakres uprawnień i obowiązków Spółki, określi umowa wykonawcza 1 czerwca 2016 r. pomiędzy Gminą a Spółką. Strona nie jest podatnikiem podatku akcyzowego, nie jest zarejestrowana dla celów akcyzy w Centralnym Rejestrze Podmiotów Akcyzowych (dalej: CRPA), nie składa też deklaracji akcyzowych ani nie prowadzi ewidencji akcyzowych. Skarżąca prowadzi m.in. działalność gospodarczą polegającą na wynajmowaniu i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). Gmina (właściciel) wykonuje na terenie P. (dalej: Park) instalację fotowoltaiczną o mocy 249,83 kWp (dalej także: Instalacja). Po wykonaniu Instalacja będzie przekazana do użytkowania operatorowi Parku, czyli skarżącej. Spółka zawarła już umowy przyłączenia z dostawcą energii elektrycznej G. S.A. w P. . Instalacja Fotowoltaiczna Podmiotu Przyłączanego (skarżącej) będzie zakwalifikowana do III grupy urządzeń wytwarzania i będzie przyłączona do sieci na napięciu 6 kV zgodnie z warunkami technicznymi przyłączenia.Energia elektryczna, jaką dotychczas nabywała strona wykorzystywana była na potrzeby: 1) strony, a w tym energii w częściach wspólnych Parku; 2) najemców lokali w Parku, na których to najemców refakturowano koszty nabytej od dostawcy według rzeczywistego zużycia mierzonego podlicznikami energii. Dotychczas, zgodnie z obowiązującymi zasadami, koszty energii elektrycznej z pozycji nr 2 powyżej były refakturowane na najemców Spółki. Umowy najmu zawierane z najemcami obligowały ich do ponoszenia opłat za zużycie energii elektrycznej według wskazań podliczników energii elektrycznej i rozliczeniowego kosztu 1 kWh. Rozliczeniowy koszt 1 kWh jest ilorazem całkowitego kosztu poniesionego przez wynajmującego na rzecz dostawcy energii elektrycznej, w miesiącu którego dotyczy rozliczenie i całkowitego zużycia energii na terenie Parku w tym miesiącu. Wyliczenie następowało wedle wskazanego wzoru: Opłata najemcy = WPN x KCE/CZE, gdzie WPN to wskazanie podlicznika najemcy, KCE – całkowity koszt energii netto poniesiony przez wynajmującego na rzecz dostawcy energii elektrycznej w danym miesiącu, CZE – całkowite zużycie energii na terenie Parku w danym miesiącu. Było to zatem refakturowanie rzeczywistych kosztów.Wyjaśniono też, że Spółka nie posiada koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną. Spółka nie prowadzi działalności w zakresie produkcji prądu. Spółka jako wytwórca energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej będzie stroną umowy na dostawę energii elektrycznej. Spółka będzie zużywała wyprodukowaną energię elektryczną na potrzeby własne, części wspólnych i potencjalnie również najemców, a nadwyżki energii będzie odprowadzała do sieci Operatora Systemu Dystrybucyjnego (dalej: OSD). Z kolei nabywana od dostawcy energia będzie służyła zaspokojeniu potrzeb własnych, części wspólnych i najemców. Energia wyprodukowana z instalacji PV będzie w praktyce zmniejszała rachunek za energię od przedsiębiorstwa energetycznego. Najemcy nie są bezpośrednio podłączeni do krajowego systemu elektroenergetycznego. Obiekt Parku posiada jedną instalację dystrybucji energii elektrycznej, co uniemożliwia wyodrębnienie osobnej linii przesyłowej dla najemców.Z wniosku wynika, że energia wytwarzana z instalacji fotowoltaicznej nie będzie osobno rozliczana (sprzedawana) z najemcami lokali, mimo iż może zdarzać się, że będą z niej fizycznie korzystać. Spółka nie będzie mieć fizycznej możliwości wystawienia faktury na najemcę za energię pochodzącą tylko z instalacji PV. Energia elektryczna zużyta przez najemców rozliczana będzie (tak jak dotychczas) na podstawie podliczników najemców w oparciu o wysokość zużycia miesięcznego. Z symulacji prowadzonej przez stronę wynika, iż średniomiesięczna produkcja energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej nie zaspokoi nawet w całości potrzeb skarżącej (w tym energii w częściach wspólnych Parku). Nie ma jednak gwarancji, iż w określonych miesiącach wytworzona energia zostanie również przekazana na potrzeby najemcy. Zgodnie z zakładanym sposobem rozliczeń z Dostawcą, Dostawca wystawiał będzie fakturę na Spółkę za energię efektywnie obciążając stronę za nadwyżkę energii pobraną (nabytą) z sieci nad wyprodukowaną w Instalacji w miesięcznym okresie rozliczeniowym. Ilość energii oddanej do sieci będzie opomiarowana licznikiem przez Dostawcę. Rozliczenie takie powoduje, że ilość energii zafakturowanej przez Dostawcę nie obejmuje energii wyprodukowanej w Instalacji. Energia sprzedana przez Dostawcę będzie podlegała opodatkowaniu akcyzą.Wskazała także strona, że zamierza – tak jak dotychczas – obciążać najemców dwiema fakturami. Pierwsza będzie stanowiła obciążenie za czynsz, druga będzie stanowiła refakturę za energię elektryczną nabytą od Dostawcy. Spółka planuje jednak dokonać zmian w treści zapisów umów. Spółka zidentyfikowała dwa możliwe scenariusze. W scenariuszu 1., jeżeli ilość zużytej przez najemców energii elektrycznej w danym miesiącu (wszystkich najemców łącznie – wynikającej z podliczników) będzie mniejsza od ilości energii zakupionej od dostawcy energii elektrycznej (CZENCZED), najemcy będą zobligowani do ponoszenia opłaty według następującego wzoru: Opłata najemcy = WPN/CZEN x KCE, gdzie WPN to wskazanie podlicznika najemcy, KCE – całkowity koszt energii netto poniesiony przez wynajmującego na rzecz dostawcy energii elektrycznej w danym miesiącu, CZEN – całkowite zużycie energii wszystkich najemców na terenie Parku w danym miesiącu.Spółka stwierdziła, że sposób kalkulacji należności za energię elektryczną przedstawiony w scenariuszu 1. oraz 2. wskazuje, że Spółka nie będzie obciążała najemców za energię elektryczną wytworzoną w Instalacji i zużywaną na potrzeby parku, a wyłącznie refakturować będzie energię elektryczną nabytą od Dostawcy. Instalacja zamontowana zostanie w celu zmniejszenia całościowej ilości, a więc kosztu nabywanej energii elektrycznej konsumowanej przez Park, a nie osiągania korzyści ekonomicznych przez Spółkę z tytułu sprzedaży najemcom energii pochodzącej z Instalacji. Biorąc pod uwagę powyższy sposób rozliczenia, na najemców jest refakturowana energia elektryczna nabyta, z już zapłaconą akcyzą, a nie wytworzona w Instalacji.W związku z takim opisem stanu faktycznego Spółka zadała następujące pytanie: czy prawidłowe jest jej stanowisko, że w przypadku świadczenia usług najmu, w ramach których Spółka obciąża najemców kosztem energii elektrycznej nabytej od Dostawcy (scenariusz 1. oraz scenariusz 2.), a nie obciąża najemców za energię wytworzoną w Instalacji fotowoltaicznej, Spółka nie będzie obowiązana do zapłaty podatku akcyzowego od energii pochodzącej z instalacji fotowoltaicznej zużywanej w parku? Tym samym czy Spółka nie będzie zobowiązana do rejestracji w CRPA?Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka oceniła, że w obu opisanych scenariuszach nie będzie obowiązana do zapłaty podatku akcyzowego od energii pochodzącej z instalacji fotowoltaicznej zużywanej w Parku. Poza tym stwierdziła, że nie będzie zobowiązana do rejestracji w CRPA. Wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami przekazanymi przez Gminę. Spółka nie prowadzi natomiast działalności, którą jest produkcja energii elektrycznej. Zamontowana instalacja fotowoltaiczna służyć będzie wprawdzie do produkcji energii elektrycznej, natomiast istotne jest, że jest ona wykorzystywana na potrzeby prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej polegającej na wynajmowaniu budynków Parku. W związku z pobieraniem energii elektrycznej z sieci energetycznej, Spółce przypisać należy status nabywcy końcowego w znaczeniu wynikającym z ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2025 r., poz. 126, ze zm.; dalej: u.p.a., ustawa, ustawa akcyzowa) oraz ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 266 ze zm.; dalej: u.p.e.). Strona bowiem nie posiada koncesji w rozumieniu przepisów u.p.e. Z uwagi na to, że Spółka wytwarzać będzie energię elektryczną o mocy 249,83 kW, czyli w małej instalacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r. poz. 1361, ze zm.; dalej: u.o.z.e.), a w świetle art. 3 pkt 2 u.o.z.e. podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w małej instalacji nie wymaga uzyskania koncesji na zasadach i warunkach określonych w u.p.e., należy stwierdzić, że również podjęcie produkcji energii elektrycznej w przedmiotowej Instalacji nie pozbawia strony statusu nabywcy końcowego dla celów akcyzy.Ponadto, w przypadku takiej działalności, strona występować będzie w roli prosumenta energii odnawialnej w rozumieniu art. 1 pkt 27a u.o.z.e. jako podmiot wytwarzający energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w małej instalacji. Spółka nie będzie nabywać energii w celu magazynowania, zużycia na potrzeby wytwarzania, przesyłania ani dystrybucji. W odniesieniu do najemców natomiast, każdorazowo rozliczenie powiązane jest i będzie z umową najmu zawartą między jej stronami i to ta umowa determinuje rozliczenie między stronami umowy. W konsekwencji skarżąca podkreśliła, że jest to element świadczonej przez Spółkę usługi najmu.Ustawodawca nie wymienił w art. 9 ust. 1 u.p.a. usług najmu. Katalog czynności będących czynnością opodatkowaną jest katalogiem zamkniętym i nie ma w nim wymienionej usługi najmu, w ramach której dochodzi do umownego obciążenia najemców kosztami zużytej energii elektrycznej. W konsekwencji nie można takiego umownego rozliczenia pomiędzy wynajmującym a najemcą uznać za sprzedaż energii elektrycznej. Również odsprzedawana (refakturowana) przez Spółkę energia będzie energią zakupioną od Dostawcy, pomniejszoną o uzysk energii z Instalacji. To stanowisko potwierdza m.in. interpretacja wydana przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 1 lutego 2023 r., nr DOP7.8101.4.2022, zgodnie z którą obciążenie kosztami energii na podstawie umowy najmu nie rodzi obowiązku na gruncie ustawy akcyzowej z tytułu sprzedaży. Strona wystawiając faktury na najemcę będzie brała pod uwagę ilość zużytej energii z liczników poszczególnych najemców. Punktem odniesienia dla Spółki są kwoty, jakie Spółka musiała będzie zapłacić Dostawcy za nabytą energię.Dodatkowo, choć nie jest możliwe technicznie ustalenie, jaka energia jest pobierana przez najemców w oparciu o ich liczniki (pochodząca od Dostawcy czy z Instalacji) oraz jaka energia zasila części wspólne parku, to ilość refakturowanej na najemców energii nie będzie zwiększała się w stosunku do ilości energii elektrycznej nabywanej od Dostawcy. Tym samym Spółka nie będzie obciążać najemców za energię elektryczną pochodzącą z Instalacji. Zgodnie z definicją nabywcy końcowego wprowadzono zasadę opodatkowania akcyzą ostatniego etapu obrotu, czyli etapu wydania energii elektrycznej do konsumpcji nabywcy końcowemu, w tym przez podmiot posiadający koncesję, jak i przez podmiot nieposiadający koncesji, który wyprodukował tę energię. Opodatkowaniu, zgodnie z zasadą jednofazowości, nie podlega więc energia elektryczna nabyta przez nabywcę końcowego (nabyta od podmiotu posiadającego koncesję), która została odsprzedana (refakturowana) innemu podmiotowi. W tym przypadku więc Spółka występuje jako nabywca końcowy, wobec czego obciążenie kosztami energii najemców nie podlega opodatkowaniu akcyzą.W konsekwencji powyższego, art. 9 ust. 1 pkt 4 u.p.a., zgodnie z którym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, który wyprodukował tę energię, zdaniem Spółki, dotyczy zużycia energii wytworzonej w Instalacji, która wykorzystywana jest przez Spółkę na potrzeby własne, w tym przez najemców w ramach umowy najmu.W ocenie strony, do zużycia energii elektrycznej dochodzi w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej – w ramach najmu powierzchni w Parku. Zużycie samodzielnie wytworzonej energii elektrycznej zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 4 u.p.a. podlega opodatkowaniu, a sprzedaż takiej energii przez prosumenta bezpośrednio do przedsiębiorstwa energetycznego nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu akcyzą. Powodem takiego stanowiska jest status Spółki jako prosumenta, który to jest zobowiązany do rozliczenia akcyzy w odniesieniu do energii elektrycznej przez siebie wyprodukowanej z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, z tym, że samo wprowadzenie energii elektrycznej wyprodukowanej w małej instalacji do sieci elektroenergetycznej nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, jako zdarzenie niewymienione w art. 9 u.p.a. Obowiązek taki wiąże się natomiast z zużyciem omawianej energii i to zużycie na potrzeby własne Parku, które strona wykorzystuje w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, powinno być traktowane jako przedmiot opodatkowania także w przypadku tej części wytworzonej przez stronę energii, która ostatecznie zużyta zostanie przez najemców poszczególnych powierzchni Parku. Skoro w odniesieniu do energii elektrycznej wyprodukowanej w Instalacji obowiązek podatkowy powstaje na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 4 u.p.a. (w związku z zużyciem jakie występuje u skarżącej, która wyprodukowała tę energię), należy rozważyć możliwość zastosowania zwolnienia z akcyzy. Podstawą zwolnienia dla zużycia energii elektrycznej jest § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 25 czerwca 2025 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2025 r. poz. 851; dalej: rozporządzenie), zgodnie z którym zwalnia się od akcyzy zużycie energii elektrycznej przez podmiot, który wyprodukował ją z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW. Moc Instalacji posiadanej przez stronę, w której produkuje energię nie przekracza 1 MW, a więc zużycie tej energii podlega zwolnieniu od akcyzy. Wobec tego, biorąc pod uwagę powyższą argumentację co do braku sprzedaży na rzecz najemców (scenariusz 1. i 2.), w przypadku wynajmowania przez najemcę powierzchni w Parku, które zasilane są Instalacją, występuje możliwość zastosowania zwolnienia od akcyzy dla zużycia energii elektrycznej we wszystkich częściach Parku. Możliwość takiego zwolnienia potwierdza interpretacja Dyrektora KIS z 6 lipca 2023 r., nr 0111-KDIB3-3.4013.119. 2023.3.AM.Podsumowując, Spółce będącej wytwórcą energii elektrycznej z Instalacji o mocy do 1 MW przysługuje prawo do korzystania ze zwolnienia z akcyzy od energii elektrycznej zużytej w Parku, w którym wynajmowane są powierzchnie o przeznaczeniu biurowym, produkcyjnym i laboratoryjnym, a najemcy obciążani będą kosztem energii elektrycznej nabytej od Dostawcy i zużytej w Parku, który kalkulowany jest na zasadach wskazanych powyżej. Zdaniem strony, odnośnie energii z instalacji PV, najemcom nie można przypisać statusu nabywcy końcowego, ponieważ podmioty te nie nabywają energii elektrycznej z racji braku odpłatności za energię ze względu na przyjęty przez Spółkę sposób przeniesienia na najemców kosztów energii elektrycznej z faktury Dostawcy. W konsekwencji, w ocenie strony, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w przypadku świadczenia usług najmu, w ramach których Spółka obciąża najemców kosztem energii elektrycznej nabytej od Dostawcy, a nie obciążać będzie najemców za energię wytworzoną w instalacji fotowoltaicznej, Spółka nie będzie obowiązana do zapłaty podatku akcyzowego od energii pochodzącej z instalacji fotowoltaicznej zużywanej w parku, ale będzie uprawniona do zastosowania zwolnienia z akcyzy na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia. Uwzględniając więc fakt, iż Spółka nie będzie prowadzić działalności, którą jest wytwarzanie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, to obciążanie kosztami zużytej energii z odnawialnych źródeł energii w takim przypadku najemców lokali usługowych, również nie powinna być rozpatrywana w kategoriach sprzedaży energii (zob. interpretacja Dyrektora KIS z 1 lutego 2023 r., nr DOP7.8101.4.2022).Utrzymując w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji, Dyrektor KIS wyjaśnił, że odmowę wszczęcia postępowania w sprawie uzasadniało stwierdzenie, że nie można uznać przedstawionego przez skarżącą opisu stanu faktycznego za wyczerpujący, w myśl art. 14b § 3 o.p. Wątpliwości wyrażone w pytaniu zadanym we wniosku dotyczą obowiązku zapłaty podatku akcyzowego od energii elektrycznej wytworzonej w instalacji fotowoltaicznej i zużytej w Spółce. Przy czym określenia obowiązków podatkowych strony w podatku akcyzowym oczekiwała ona w odniesieniu do zakreślonego we wniosku stanu faktycznego, w którym nie jest wiadomym, kto i w jakim zakresie będzie tę energię elektryczną rzeczywiście zużywał. W takich niejednoznacznych okolicznościach oczekiwała strona określenia obowiązków podatkowych w odniesieniu do różnych scenariuszy opisanych we wniosku. Oznacza to, zdaniem organu, że sytuacja prawnopodatkowa Spółki będzie uzależniona od tego, który scenariusz Spółka zastosuje i kto w bliżej niesprecyzowanych okolicznościach tą energię elektryczną będzie faktycznie zużywał. Tymczasem we wniosku nie wskazano kto będzie zużywał energię elektryczną wytworzoną w instalacji fotowoltaicznej, co z uwagi m.in. na treść art. 9 u.p.a., który określa przedmiot opodatkowania w przypadku energii elektrycznej, jest kluczowym elementem dla ustalenia skutków podatkowych w sprawie. O wyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego można byłoby mówić bowiem jedynie wówczas, gdyby strona przedstawiła okoliczności sprawy z jednoznacznym wskazaniem kto będzie zużywał energię elektryczną wytworzoną w instalacji fotowoltaicznej. Natomiast przedstawione przez stronę okoliczności stanu faktycznego, w których wskazano, że nie jest ona w stanie określić czy w ogóle, a jeśli tak, to jaką ilość energii elektrycznej pochodzącej z instalacji fotowoltaicznych będą wykorzystywać najemcy, wraz ze wskazaną we wniosku wielowariantowością zamknęły w istocie organowi drogę do zastosowania art. 169 § 1 o.p. i wezwania do uzupełnienia opisu sprawy.W skardze do Sądu na postanowienie organu skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:1) art. 165a §1 o.p. poprzez błędne uznanie, że wniosek dotyczył stanu faktycznego o charakterze hipotetycznym i poznawczo-doradczym, podczas gdy opisany stan faktyczny wynika z obiektywnych cech energii elektrycznej i jej przepływu w instalacji, a nie z braku precyzji wniosku;2) art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 2 o.p. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie odmawiające wydania interpretacji indywidualnej z uwagi na rzekomo alternatywny i wariantowy opis sprawy — podczas gdy Skarżąca nie przedstawiła wariantowego opisu sprawy, tylko wskazała realny, zamknięty model rozliczeń z najemcami w budynku z jedną instalacją (przyłącze + PV) i precyzyjną metodą refakturowania, do którego zadała pytania;3) art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie odmawiające wydania interpretacji indywidualnej z uwagi na rzekomo niejednoznaczne opisy zdarzeń przyszłych, podczas gdy wniosek skarżącej nie jest niejednoznaczny i zawiera w wszystkie niezbędne informacje umożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej;4) art. 14b § 3 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że opis stanu faktycznego był niewyczerpujący, podczas gdy opis ten jednoznacznie wskazywał na brak technicznej możliwości przypisania każdej kilowatogodziny energii do źródła (sieć lub instalacja PV), co jest cechą obiektywną systemu;5) art. 14h w zw. z art. 169 § 1 o.p. poprzez zaniechanie wezwania strony do uzupełnienia wniosku o interpretację, w sytuacji, w której organ stał na stanowisku, iż stan faktyczny był niejednoznaczny.Zdaniem strony, uwzględniając powyższe zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 165a w zw. z art. 14b § 1 i § 3 w zw. z art. 14k § 1 i art. 14h o.p., gdyż nie wystąpiły przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W szczególności nie można uznać, że Spółka przedstawiła alternatywny, wariantowy opis sprawy, a opis stanu faktycznego i zdarzeń przyszłych jest niejednoznaczny i abstrakcyjny. W sprawie nie wystąpiła też powoływana przez organ konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego.W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.Skarga nie jest zasadna.Podkreślenia wymaga, że to w interesie wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego, jednoznacznego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób, który je właściwie konkretyzuje. Co należy rozumieć pod pojęciem wyczerpującego opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wypowiadały się już wielokrotnie sądy administracyjne, podkreślając, że przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego powinien być przedstawiony w jakości faktycznie określonej, wiadomej, pewnej i wyraźnej. Opis musi być zindywidualizowany przedmiotowo, tak aby było możliwe porównanie stanu wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji ze stanem występującym w rzeczywistości. W tym celu niezbędne jest podanie informacji w zakresie elementów pozwalających na uchwycenie tożsamości zdarzeń, zależnie od specyfiki wynikającej z przepisów prawa podatkowego będących w danym przypadku przedmiotem interpretacji. Udzielana odpowiedź musi bowiem nosić cechy ściśle zindywidualizowane. Treść wniosku o wydanie interpretacji powinna zatem pozwalać na stwierdzenie zastosowanie których przepisów prawa podatkowego, w jakiej sytuacji faktycznej budzi wątpliwości wnioskodawcy oraz jakie stanowisko prezentuje wnioskodawca odnośnie problemowego zagadnienia. Poza tym, okoliczności takie, jak nieprecyzyjne sformułowanie wniosku, pominięcie elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) istotnych z punktu widzenia ich oceny prawnej, wskazanie elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), które nie pojawiają się w rzeczywiście zaistniałym stanie faktycznym, mają wpływ na kwestię możliwości pełnienia przez interpretację funkcji ochronnej przewidzianej przepisami Ordynacji podatkowej. Podany we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), stanowiąc jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji indywidualnej, wyznacza bowiem granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. W odróżnieniu bowiem od "zwykłego" postępowania podatkowego, na organie wydającym interpretację nie ciąży wynikający z art. 122 w zw. z art. 14h o.p. obowiązek podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 20 kwietnia 2022 r., I SA/Po 177/22; wyrok NSA z 1 marca 2023 r., II FSK 76/21).Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 27 czerwca 2019 r., II FSK 2176/17, w postępowaniu interpretacyjnym interpretacja indywidualna nie może być wydana na podstawie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, które budzi wątpliwości, gdyż intencje wnioskodawcy nie są do końca czytelne. Nie może ona także polegać na prowadzeniu rozważań na temat stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego ujętych w wariantowe rozwiązania, czy problemy. Stąd też, stawiając pytania we wniosku o interpretację indywidualną wnioskodawca powinien skoncentrować się na opisaniu konkretnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Bez przedstawionego w sposób jednoznaczny opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie jest możliwe wydanie rzetelnej interpretacji indywidualnej, pełniącej obie te funkcje jednocześnie. W takim przypadku interpretacja taka mogłaby pełnić jedynie funkcję informacyjną, co oznacza, że druga z funkcji byłaby niespełniona, co w konsekwencji świadczyłoby o tym, że interpretacja ta jest niezgodna z przepisami Ordynacji podatkowej oraz założeniami ustawodawcy. Istotą zatem interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje ściśle przedstawiony i skonkretyzowany przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, przy czym należy zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie to nie może dotyczyć interpretacji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego - wyjaśnienia okoliczności faktycznych danej sprawy, ale przepisów prawa podatkowego regulujących prawa i obowiązki wnioskodawcy.Trafnie organ przyjął zatem, że jego obowiązkiem było zbadanie czy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b o.p. spełnia kryteria do jej wydania, a wobec ustalenia, że wniosek jest niedopuszczalny, obowiązkiem organu było odmówić wszczęcia postępowania interpretacyjnego, wydając postanowienie na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p. (zob. wyrok NSA z 23 października 2015 r., II FSK 1932/13).Niezasadny jest zarzut skarżącej jakoby wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie zawierał rozbieżności i nie cechował się wielowariantowością. Podkreślić należy, że wątpliwości wyrażone przez Skarżącą w pytaniu dotyczą obowiązku zapłaty podatku akcyzowego od energii elektrycznej wytworzonej w instalacji fotowoltaicznej i zużytej w parku, a w dalszej kolejności obowiązku rejestracji w Centralnym Rejestrze Podmiotów Akcyzowych (CRPA), przy czym określenia obowiązków podatkowych w podatku akcyzowym skarżąca oczekiwała w odniesieniu do stanu faktycznego, w którym nie jest wiadomym, kto i w jakim zakresie będzie tę energię elektryczną rzeczywiście zużywał. W tak niejednoznacznych okolicznościach skarżąca domagała się we wniosku w istocie określenia obowiązków podatkowych w odniesieniu do różnych scenariuszy w nim opisanych. Słusznie więc organ ocenił, że w tak przedstawionych we wniosku okolicznościach nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, kto będzie zużywał energię elektryczną wytworzoną w instalacji fotowoltaicznej, co z uwagi m.in. na treść art. 9 u.p.a. (przedmiot opodatkowania w przypadku energii elektrycznej), jest kluczowym elementem dla ustalenia skutków podatkowych w sprawie i jest punktem wyjścia do dalszy rozważań na temat pozostałych wątpliwości ujętych w wniosku (dotyczących zwolnienia, rejestracji).Nadto, rację miał organ, że złożony wniosek nie zawierał wyczerpującego opisu stanu faktycznego, który pozwalał na wydanie interpretacji. Zwrócić należy uwagę, że dla ustalania skutków podatkowych w zakresie energii elektrycznej obejmującej niniejszą sprawę kluczowe jest podanie jednoznacznych informacji dotyczących poszczególnych czynności jakie mają miejsce. W ramach opisu sprawy winno znaleźć się zatem jednoznaczne wskazanie, kto energię elektryczną wytwarza i co się z nią dzieje na poszczególnych etapach aż do jej faktycznego zużycia. Albowiem czynnościami mogącymi rodzić obowiązki podatkowe są w tym zakresie, co do zasady, sprzedaż (czynność faktyczna lub prawna, w której wyniku dochodzi do przeniesienia posiadania lub własności przedmiotu sprzedaży na inny podmiot – art. 2 ust. 1 pkt 21 u.p.a.), o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy lub zużycie o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy, wobec którego mogłoby znaleźć zastosowanie zwolnienie opisane w § 5 rozporządzenia.Stosownie do z art. 9 ust. 1 u.p.a., w przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest: 1) nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego; 2) sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię; 3) zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2; 4) zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię; 5) import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego; 6) zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. W świetle art. 11 ust. 1 ustawy, w przypadku energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje: 1) z dniem nabycia wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę końcowego; 2) z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, w przypadku sprzedaży energii elektrycznej na terytorium kraju; 3) z dniem zużycia energii elektrycznej, w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6; 4) z dniem powstania długu celnego, w przypadku importu energii elektrycznej przez nabywcę końcowego. Zarazem w myśl ust. 2 tego artykułu, wydanie energii elektrycznej, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nabywcy końcowemu jest związane z wystawieniem przez podatnika faktury lub innego dokumentu, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną. Stosowanie zaś do § 5 ust. 1 rozporządzenia, zwalnia się od akcyzy zużycie energii elektrycznej przez podmiot, który wyprodukował ją z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, z tym, że w przypadku jednostki samorządu terytorialnego produkującej energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii w rozumieniu przepisów u.o.z.e. łączna moc generatorów jest ustalana odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 16 ust. 7b u.p.a.Z tych właśnie względów, w niniejszej sprawie organ obowiązany był ocenić czy w oparciu o przedstawiony opis spełnione są przesłanki do uznania, że występuje zużycie energii elektrycznej przez Spółkę, które mogłoby ewentualnie korzystać ze zwolnienia, czy też w sprawie są spełnione przesłanki do uznania, że dochodzi do sprzedaży energii elektrycznej (art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy), związanej z wydaniem energii najemcom, które to wydanie będzie związanie wystawieniem faktury lub innego dokumentu za tą energie elektryczną. To zaś wymagałoby w dalszej kolejności oceny co do obowiązku rejestracji w CRPA na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, lub ewentualnego wyłączenia z tego obowiązku w oparciu o art. 16 ust. 7b pkt 1 ustawy – o co pytała Spółka we wniosku.Z kolei opisane ostatnio przepisy stanowią, że - art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy - zgłoszenia rejestracyjnego jest obowiązany dokonać podmiot prowadzący działalność gospodarczą zamierzający wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu akcyzą - przed dniem wykonania pierwszej takiej czynności oraz że - art. 16 ust. 7b pkt 1 ustawy - obowiązek dokonania zgłoszenia rejestracyjnego nie ma zastosowania do podmiotów produkujących energię elektryczną z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, która jest zużywana przez te podmioty, pod warunkiem że od wyrobów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii elektrycznej została zapłacona akcyza w należnej wysokości, przy czym w przypadku jednostki samorządu terytorialnego łączną moc generatorów produkujących energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii w rozumieniu przepisów u.o.z.e. ustala się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego.Jak trafnie zauważył organ, w opisanym przypadku obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym powstaje z mocy prawa – zgodnie z art. 10 u.p.a. – nie jest uzależniony od woli podatnika, ale od okoliczności, z którymi ustawodawca wiąże powstanie takiego obowiązku. Niewątpliwie zaś skoro z wniosku nie wynika, kto oraz w jakim zakresie będzie rzeczywiście zużywał opisaną we wniosku energię elektryczną pochodzącą z instalacji fotowoltaicznej, to w konsekwencji ocena jednoznacznych skutków podatkowych na tle cytowanych przepisów ustawy podatkowej nie jest możliwa, w sposób zapewniający interpretacji indywidualnej realizację wszystkich jej funkcji. Zasadnie stwierdził zatem organ, że taki wniosek wynika w oczywisty sposób z opisu stanu faktycznego, który został przedstawiony we wniosku, a w którym brak jest wyraźnego i zindywidualizowanego opisu sprawy. Spółka bowiem z jednej strony w opisie sprawy, przed przedstawieniem możliwych (planowanych) scenariuszy rozliczeń, wskazała, że nie jest w stanie określić, czy w ogóle, a jeśli tak, to jaką ilość energii pochodzącej z instalacji fotowoltaicznej zużyją najemcy. Twierdzi Spółka bowiem, że będzie zużywała wyprodukowaną energię elektryczną na potrzeby własne, części wspólnych oraz "potencjalnie również najemców". Przy tym "energia elektryczna nie będzie osobno rozliczana (sprzedawana) z najemcami lokali, mimo, iż może się zdarzyć, że będą z niej fizycznie korzystać". Zarazem podkreśla, że "nie ma jednak gwarancji, iż w określonych miesiącach wytworzona energia elektryczna zostanie również przekazana na potrzeby najemcy". Jednocześnie jednak – z drugiej strony – treść jej wniosku prowadzi do odmiennej konstatacji, gdyż wynika z niej, że Spółka we własnym stanowisku dąży do wykazania, że: "Obowiązek taki wiąże się natomiast z zużyciem przedmiotowej energii i owo zużycie na potrzeby własne parku, które Wnioskodawca wykorzystuje w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, powinno być traktowane jako przedmiot opodatkowania także w przypadku tej części wytworzonej przez Wnioskodawcę energii, która ostatecznie zużyta zostanie przez najemców poszczególnych powierzchni parku".Ponownie należy zatem podkreślić, że w sytuacji, gdy Spółka stwierdziła, że nie jest w stanie określić czy w ogóle, a jeśli tak, to jaką ilość energii elektrycznej pochodzącej z instalacji fotowoltaicznych będą wykorzystywać najemcy, to tym samym organ nie miał możliwości zastosowania art. 169 § 1 o.p. i wezwania do uzupełnienia opisu sprawy. Nie można bowiem zasadnie twierdzić, że strona przedstawiła w sposób wyczerpujący opis stanu faktycznego, zgodnie z wymogami art. 14b § 3 o.p. Sąd podziela stanowisko organu interpretacyjnego, że o wyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego można byłoby mówić jedynie wówczas, gdyby Spółka przedstawiła okoliczności sprawy z jednoznacznym wskazaniem, kto będzie zużywał energię elektryczną wytwarzaną w instalacji fotowoltaicznej, w tym czy będą ją zużywać najemcy. Taki opis wskazanych okoliczności wraz z pozostałymi elementami opisu sprawy, stanowić mogłoby wówczas podstawę do rozpatrzenia wniosku w zakresie określenia praw i obowiązków w odniesieniu do wyprodukowanej energii elektrycznej w instalacji fotowoltaicznej. Niezaprzeczalnie jednak z treści wniosku nie wynikają omawiane kwestie w sposób jednoznaczny, a taki nieprecyzyjnie określony stan faktyczny wpływa bezpośrednio na zakres wątpliwości skarżącej w kwestii określania skutków podatkowych dla dwóch przedstawionych scenariuszy powodując, że udzielenie przez organ wyjaśnień w tym zakresie byłoby wielowariantowe, uzależnione od zmiennych okoliczności faktycznych - uzależnione od tego kto rzeczywiście wytworzoną energię elektryczną będzie zużywał.Zdaniem Sądu, słusznie także stwierdził organ, że takiego wadliwego opisu stanu faktycznego sprawy nie można usprawiedliwiać argumentacją opierającą się na założeniu, że z uwagi na naturę i obiektywne cechy energii elektrycznej skarżąca nie była w stanie precyzyjnie przedstawić we wniosku opisu stanu faktycznego, tak aby – w sposób oczekiwany przez organ – sprostać wymaganiom art. 14b § 3 o.p. Treść zaskarżonego postanowienia wskazuje, że opisana we wniosku argumentacja odwołująca się do istoty energii elektrycznej oraz wykorzystywania jej przy użyciu jednej instalację, w której będzie znajdować się energia pochodząca z różnych źródeł, nie stanowi przeszkody do wskazania kto i jaką ilość energii będzie zużywał. Niewątpliwie bowiem przepisy ustawy o podatku akcyzowym odnoszą się do takiej sytuacji, co organ wyjaśnił należycie w zaskarżonym postanowieniu. Co więcej, skarżąca nie zawarła we wniosku pytania, które zmierzałoby do ustalenia sposobu bądź metody określenia ilości energii elektrycznej w ramach opisu spraw. O ile zaś miałaby co do tego wątpliwości, to mogła to uczynić.Wbrew twierdzeniom Spółki – organ trafnie wykazał, że Spółka ma możliwość obiektywnego wskazania kto i jaką energię elektryczną będzie wykorzystywał, nawet przy uwzględnieniu wykorzystywania ich w ramach jednej instalacji dystrybucji w Spółce. Nie można było jednak takiego ustalenia stanu faktycznego – w istocie za Spółkę – wymagać od organu interpretacyjnego oraz na tej podstawie wywodzić obowiązek wydania przez organ interpretacji na wniosek strony. Organ ten nie jest bowiem uprawniony, aby w taki sposób korygować przestawiony przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opis stanu faktycznego.Zasadnie zatem stwierdził organ, że skoro energia elektryczna wykorzystywana w P. pochodzi z dwóch źródeł, tj. sieci oraz instalacji PV i jest wykorzystywana w ramach jednej instalacji dystrybucji w Parku, to zasadniczo oznacza to, że skarżąca oraz najemcy korzystają w istocie z obu tych źródeł energii elektrycznej. W takiej natomiast sytuacji, jak celnie dostrzegł organ, ustalając poszczególne wolumeny wykorzystanej w parku energii elektrycznej pochodzącej z omówionych dwóch źródeł, generalnie posługiwać trzeba się metodą szacunkowego ustalenia ilości energii elektrycznej, która jest powszechnie stosowaną metodą ustalania ilości wykorzystywanej energii elektrycznej w przypadku braku posiadania urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych lub w przypadku, gdy urządzenie pomiarowe (np. opisane we wniosku podliczniki) zliczają ilość energii elektrycznej pochodzącej z różnych źródeł, tj. np. energii nabytej od zewnętrznego dostawcy i wytworzonej w instalacji fotowoltaicznej). Wynika to bezsprzecznie z treści przepisów ustawy dotyczących ewidencji, na podstawie której podatnik powinien dokonywać rozliczeń. W myśl art. 138h ust. 7 u.p.a. w odniesieniu do energii elektrycznej produkowanej z odnawialnych źródeł energii w rozumieniu przepisów u.o.z.e., w przypadku braku urządzeń pomiarowych pozwalających na precyzyjne określenie ilości energii wyprodukowanej, o której mowa w ust. 5 pkt 1, prowadzący ewidencję, o której mowa w ust. 1, określa ilości szacunkowe tej energii, uwzględniając moc zainstalowaną elektryczną instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu przepisów u.o.z.e.W konsekwencji podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1, 2 i 3 w zw. z art. 14k § 1 i art. 14h w zw. z art. 169 § 1 o.p. nie mogły prowadzić do uznania zaskarżonego postanowienia za niezgodne z prawem. Stosownie do art. 14b § 1, 2 i 3 o.p. Dyrektor KIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), przy czym wniosek ten może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, a wnioskodawca obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Skarżąca nie opisała we wniosku w sposób jasny i niebudzący wątpliwości zdarzenia przyszłego, a zatem wniosek ten, jako niespełniający formalnych przesłanek, zgodnie z art. 14g § 1 i art. 165a § 1 o.p., prowadził do tego, że organ powinien był odmówić wszczęcia postępowania interpretacyjnego. W opisanej zatem sytuacji, tj. zważywszy na to, że sama strona stwierdziła we wniosku (co powtórzyła w skardze), że nie jest ona w stanie określić czy w ogóle, a jeśli tak, to jaką ilość energii elektrycznej pochodzącej z instalacji fotowoltaicznych będą wykorzystywać najemcy – nie zachodziła w sprawie konieczność wzywania przez organ wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku na podstawie art. 169 § 1 o.p. Nie można wiec tym samym mówić o naruszeniu art. 14k § 1 o.p. regulującego zakres ochrony wnioskodawcy wynikającej z zastosowania się do interpretacji indywidualnej.Zaskarżone postanowienie nie narusza również innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności organ dochował wymagań wynikających z zasad postępowania przewidzianych w art. 120, art. 121 § 1, art. 125 i art. 129 o.p. Zgodnie z zasadą legalizmu – art. 120 o.p. - postępowanie w sprawie nie naruszało przepisów prawa. Organ nie uchybił również wymaganiom płynącym z zasady zaufania uregulowanej w art. 121 § 1 o.p. Sprawę rozstrzygnął organ prawidłowo, wyczerpująco wyjaśniając stronie powody wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Zrealizował tym samym wymogi zasady przekonywania (art. 125 o.p.). Zapewnił także organ skarżącej prawo skarżącej do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia jej sprawy – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 129 o.p.).Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu, działając na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143).