Wyrok - II GSK 1716/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargi kasacyjne. Własność przemysłowa, Znaki towarowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych M. T. i U. LP, R., S. Z. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 201/22 w sprawie ze skarg M. T. i U. LP, R., S. Z. A. na decyzję Urzędu Patentowego RzeczypospolitOddalono skargi kasacyjne. Własność przemysłowa, Znaki towarowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych M. T. i U. LP, R., S. Z. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 201/22 w sprawie ze skarg M. T. i U. LP, R., S. Z. A. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolit
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dariusz Zalewski
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargi kasacyjne
UZASADNIENIE
I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 6 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 201/22, oddalił skargi U. LP R., USA oraz M. T. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Urzędu Patentowego RP" lub "UP") z 4 sierpnia 2020 r., nr Sp.219.2018 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy.II. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:1. W dniu 11 października 2018 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek M. T. (dalej: "uczestnik", "skarżący", "wnioskodawca") o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "ARTRESAN" o numerze R.162990 w zakresie towarów i usług ujętych w klasach 5 i 39 klasyfikacji nicejskiej: produkty farmaceutyczne i inne środki lecznicze, żywność dietetyczna, żywność suplementarna, dietetyczne środki spożywcze, napoje do celów leczniczych, żywność dla niemowląt (klasa 5); konfekcjonowanie towarów w zakresie żywności, napojów, dietetycznych środków spożywczych, dodatków odżywczych do celów leczniczych, produktów i preparatów farmaceutycznych (klasa 39). Wnioskodawca powołał jako podstawę prawną wniosku art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 776 ze zm.; dalej: "p.w.p."). Podniósł, że znak ten nie jest używany przez spółkę.2. Spółka w piśmie z 10 stycznia 2019 r. zażądała oddalenia wniosku. Podała, że zakwestionowany znak towarowy był używany w obrocie w okresie pięciu lat przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Argumentowała, że jest właścicielem serii znaków, których wspólnym elementem jest oznaczenie "ARTRESAN". Oznaczenie to używane jest również przez podmioty powiązane, które na podstawie licencji prowadzą w jej imieniu działalność promocyjną i marketingową produktów sygnowanych tym znakiem. Działalność taką prowadzi "U. Z." Sp. z o. o., która używa znaków towarowych uprawnionej na podstawie umowy licencyjnej. Na poparcie swojego stanowiska spółka przedstawiła stosowne dokumenty.3. Według wnioskodawcy, przedstawione w sprawie dowody nie świadczyły o jego używaniu w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Wnioskodawca zakwestionował również część dowodów jako przerobionych lub zakrytych.4. Urząd Patentowy RP, decyzją z 4 sierpnia 2020 r.:1) stwierdził z dniem 5 maja 2010 r. wygaśnięcie udzielonego na rzecz U. LP z siedzibą w R., Stany Zjednoczone Ameryki (dalej: "spółka", "uprawniona") prawa ochronnego na ww. znak towarowy;2) oddalił wniosek w zakresie ujętych w klasie 5 dodatków odżywczych do celów leczniczych;3) przyznał M. T. od spółki kwotę w wysokości 1900 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.Urząd Patentowy RP przystępując do rozpoznania sprawy stwierdził, że wnioskodawca sformułował żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w całości, a zatem Uprawniona powinna wykazać używanie znaku towarowego dla wszystkich towarów i usług wyznaczających zakres jego ochrony. Uprawniona nie powoływała się bowiem na ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie znaku towarowego. Sporny znak towarowy przeznaczony został do oznaczania różnych towarów i usług, Uprawniona przedstawiając dowody na okoliczność używania znaku towarowego, powinna je przyporządkować poprzez wskazanie towarów i usług, dla których znak ten został zastosowany. Uprawniona w odpowiedzi na wniosek dokonała jedynie ogólnego podziału dowodów wskazując, które dowody dotyczą używania znaku towarowego dla towarów, a które dla usług.W ocenie organu, załączone do akt dowody pozwalają na zidentyfikowanie tylko jednej kategorii towarów - suplementów diety. Wykazywane w zgromadzonym materiale dowodowym suplementy diety nie są produktami farmaceutycznymi oraz środkami leczniczymi (produktami leczniczymi). Produkty te są inaczej definiowane i odrębnie regulowane w ustawie z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 974 ze zm.). Inną kategorię niż suplementy diety stanowi także żywność (w tym: dietetyczna, suplementarna oraz dla niemowląt). Suplementy diety są złożone z substancji odżywczych i traktowane jako uzupełnienie właściwej diety także osób chorych, a ponadto mogą zmniejszać skutki działania czynników ryzyka, które mogą spowodować powstanie choroby.Z uwagi na powyższe, organ uznał zasadność wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w części dotyczącej następujących towarów: produkty farmaceutyczne i inne środki lecznicze, żywność dietetyczna, żywność suplementarna, dietetyczne środki spożywcze, napoje do celów leczniczych oraz żywność dla niemowląt. Wskazał, że uprawniona nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność używania znaku towarowego dla tych towarów.Organ wskazał, że decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy wydana została 4 maja 2005 r., zatem prawo ochronne na ten znak może wygasnąć najwcześniej z dniem 5 maja 2010 r. Z taką więc datą organ stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego dla wskazanej części towarów i usług.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargi na ww. decyzję wskazał, że przedmiotem skargi spółki było zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w zakresie towarów w klasie 5: żywność dietetyczna, żywność suplementarna, dietetyczne środki spożywcze, zaś M. T. zaskarżył pkt 2 decyzji tj. rozstrzygnięcie o oddaleniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w zakresie ujętych w klasie 5 dodatków odżywczych do celów leczniczych.Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie organu było prawidłowe, oparte na zebranym materiale dowodowym.Sąd wojewódzki przypomniał treść art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. W myśl art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1, rozumie się również używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. Art. 171 p.w.p. stanowi natomiast, że jeżeli przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych towarów, wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów. Sąd wojewódzki podkreślił, że w postępowaniu w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego (art. 169 ust. 6 p.w.p.).WSA w Warszawie wskazał, że przyczyną wprowadzenia obowiązku używania znaku towarowego, na który udzielone zostało prawo ochronne, jest zapobieżenie pozorowanemu wykonywaniu prawa do znaku towarowego. Odgrywa on istotną rolę w systemie ochrony znaków towarowych, ponieważ przypomina uprawnionemu, że rejestracja znaku daje wyłączność korzystania z niego w obrocie gospodarczym dla wyróżnienia towarów lub usług, a nie w celu blokowania konkurencji.Jak podkreślił Trybunał Sprawiedliwości UE w postanowieniu z 27 stycznia 2004 r. w sprawie C-259/02 z "rzeczywistym używaniem" znaku towarowego mamy do czynienia wówczas, gdy jest on używany zgodnie z jego podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie tożsamości pochodzenia towarów lub usług, których dotyczy rejestracja, w celu stworzenia lub zachowania rynku zbytu dla tych towarów lub usług; rzeczywiste używanie znaku nie obejmuje natomiast używania o charakterze symbolicznym wyłącznie w celu zachowania praw przyznanych przez znak. Przy ocenie, czy używanie znaku towarowego jest rzeczywiste, należy wziąć pod uwagę, po pierwsze, wszystkie fakty i okoliczności istotne dla ustalenia, czy komercyjne wykorzystanie znaku ma realny charakter w obrocie handlowym, a w szczególności, czy takie używanie jest uznawane za uzasadnione w danym sektorze gospodarki dla zachowania lub zdobycia udziału w rynku dla towarów lub usług chronionych przez znak towarowy, dalej - właściwości tych towarów lub usług, cechy rynku oraz skalę i częstotliwość używania znaku towarowego. Jeżeli używanie znaku towarowego służy prawdziwemu celowi komercyjnemu, we wskazanych wyżej przypadkach, nawet minimalne używanie znaku lub używanie tylko przez jednego importera w danym Państwie Członkowskim mogą być wystarczające dla stwierdzenia rzeczywistego używania znaku. Ponadto - co do zasady - tylko takie używanie znaku może być uznane za rzeczywiste, które ma miejsce w obrocie gospodarczym, to jest takie, które jest zauważalne dla odbiorców. Sąd powołał się przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z 17 lutego 2005 r. sygn. I CK 626/04 oraz wyroki NSA z 24 maja 2006 r. sygn. II GSK 70/06 i z 10 lipca 2019 r. sygn. II GSK 2051/17).W sprawie uprawniona przedstawiła szereg dowodów na okoliczność używania spornego znaku, przy czym organ ustalił w sposób prawidłowy, że dotyczą one zasadniczo jednej kategorii towarów, określanych w obrocie jako suplementy diety, występujących w opakowaniach zbiorczych zawierających różną ilość kapsułek. Sąd podzielił zatem stanowisko organu, że zgromadzone dowody nie dawały podstaw by przyjąć, że prawo ochronne wygasło w stosunku do wszystkich kategorii towarów określonych w wykazie znaku spornego.W ocenie Sądu I instancji trafne jest stanowisko organu, że przedłożone przez uprawnioną dowody potwierdzają, że sporny znak był używany do oznaczania szeroko rozumianych dodatków odżywczych do celów leczniczych dla których sporny znak został zarejestrowany.Sąd wojewódzki zgodził się również z oceną organu, że używany w obrocie gospodarczym znak towarowy w zmodyfikowanej postaci zachował swój odróżniający charakter wynikający z udzielonego prawa ochronnego. Używane przez uprawnioną w obrocie gospodarczym oznaczenia "ARTRESAN" w różnych wersjach, w ramach serii znaków tzw. rodziny znaków towarowych, w pełni mieści się w dyspozycji używania znaku zdefiniowanej w art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p., zgodnie z którym przez używanie znaku, rozumie się również używanie znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru.Ze względu na wykazaną przez uprawnioną skalę sprzedaży i wysoką pozycję rynkową wskazanych towarów w pełni uzasadnione jest przyjęcie, że używanie znaku towarowego w jego podstawowej funkcji oznaczania pochodzenia od uprawnionej było rzeczywiste, a nie pozorne.Za prawidłowe uznane zostało też stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie nie był on związany decyzją EUIPO z 19 maja 2020 r. ani poczynionymi przez ten Urząd ustaleniami, a tym samym nie był zwolniony z obowiązku samodzielnej oceny spełnienia przesłanek z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w okolicznościach tej sprawy.6. Skargę kasacyjną wniósł M. T., zaskarżając wyrok w części oddalającej jego skargę i zarzucając mu naruszenie:I. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:1) naruszenie przez niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), przez co uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów prawidłowego uzasadniania w zakresie wskazania "podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia", co uniemożliwia efektywną kontrolę wyroku WSA przez NSA;2) naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 pkt 6 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. 2021 poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."). w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 p.w.p. oraz w zw. z art. 171 p.w.p., a także w zw. z art. 256 p.w.p. - przez co sąd naruszył przepisy p.p.s.a., tj. oddalił skargę; naruszenia, o jakich mowa, polegają na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów; wskutek przytoczonych naruszeń kontrola zaskarżonej przed WSA decyzji i jej wynik nie odpowiadają prawu w zakresie zarzutu skargi przed WSA, w którym wskazana została błędna kwalifikacja towarów uczestnika jako "do celów leczniczych" i zarzutu tej skargi o braku dostatecznego uzasadnienia decyzji organu w tym względzie;3) naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 p.w.p. oraz w zw. z art. 171 p.w.p., a także w zw. z art. 256 p.w.p. - przez co sąd naruszył przepisy p.p.s.a., tj. oddalił skargę; naruszenia, o jakich mowa, polegają na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów; wskutek przytoczonych naruszeń kontrola zaskarżonej przed WSA decyzji i jej wynik nie odpowiadają prawu w zakresie zarzutu skargi przed WSA, w którym wskazane zostało, że w decyzji organu sposób oceny zgodności zakresu rzeczywistego używania towarów z zakresem określenia towarów (które ma charakter ogólny i obejmuje grupy towarów tworzących na rynku samodzielne podkategorie) jest niezgodny z prejudykatami Trybunału Sprawiedliwości UE, realiami i logiką, a także w zakresie zarzutu wspomnianej skargi o braku dostatecznego uzasadnienia decyzji organu w tym względzie;4) naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. w zw. z 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 p.w.p. i art. 171 p.w.p. oraz w zw. z art. 256 p.w.p. - przez co sąd naruszył przepisy p.p.s.a., tj. oddalił skargę; naruszenia, o jakich mowa, polegają na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów, przy czym w przypadku art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) chodzi o brak zastosowania; wskutek przytoczonych naruszeń kontrola zaskarżonej przed WSA decyzji i jej wynik nie odpowiadają prawu w zakresie zarzutu skargi przed WSA, w którym wskazane zostało, że błędnie i bez należytego dowodu przyjęto, że zachodzi używanie znaku zarejestrowanego tylko na tej podstawie, że znak używany obejmuje, między innymi, znak zarejestrowany, choć zawiera jeszcze inne elementy, a nawet sam uprawniony twierdzi, że nie jest to jeden i ten sam znak pod względem charakteru, lecz ich grupa ("rodzina znaków");5) naruszenie art. 75 § 1, 78 § 1 i 80 k.p.a oraz 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 169 ust. 6 p.w.p. i w zw. z art. 256 p.w.p., przez co sąd naruszył przepisy p.p.s.a., tj. oddalił skargę; naruszenia, o jakich mowa, polegają na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów; wskutek przytoczonych naruszeń kontrola zaskarżonej przed WSA decyzji i jej wynik nie odpowiadają prawu w zakresie zarzutu skargi przed WSA, w którym wskazane zostało, że decyzja została wydana w oparciu o materiał w części przerobiony (z tego powodu kwestionowany) bez należytej jego weryfikacji przez organ, a ostatecznie także bez należytego określenia w decyzji dowodów (zasadnie uznanych za wiarygodne), na podstawie których uznano, że uprawniony dopełnił obowiązku dowodu używania z art. 169 ust. 6 p.w.p.Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części jego dotyczącej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.7. Skargę kasacyjną wniosła również skarżąca spółka, zaskarżając wyrok w części oddalającej jej skargę i zarzucając naruszenie:I. przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 171 p.w.p. w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez błędne uznanie, że UP w treści decyzji prawidłowo zastosował ten przepis wskazując, iż w realiach sprawy zachodziły przesłanki wskazane w tym przepisie do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w stosunku do wszystkich towarów, za wyjątkiem dodatków odżywczych do celów leczniczych, podczas gdy w przedmiotowej sprawie skarżąca wykazała używanie znaku towarowego także dla towarów: żywności dietetycznej, żywności suplementarnej, dietetycznych środków spożywczych i nie istniała na gruncie niniejszej sprawy podstawa do wygaszenia znaku w stosunku do tychże towarów.II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez UP przepisów:1) art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzeniu całości materiału dowodowego, co poskutkowało wydaniem i uzasadnieniem decyzji na podstawie jedynie części materiału dowodowego oraz niewynikającym z niego zawężeniem wykazu towarów wyłącznie do: "dodatki odżywcze do celów leczniczych" w klasie 5, pomimo iż w przedmiotowej sprawie skarżąca wykazała w toku postępowania używanie znaku w stosunku do wszystkich objętych zakresem zaskarżenia kategorii towarów;2) art. 8, oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej nieprecyzyjnych i bezpodstawnych twierdzeń, niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy przejawiające się w szczególności w braku odniesienia się w treści uzasadnienia do wszystkich podniesionych przez skarżącą argumentów i dowodów w toku postępowania i nieprzytoczenie motywów wydanego rozstrzygnięcia w tym zakresie, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, a tym samym podczas gdy skarżąca ponad wszelką wątpliwość wykazała używanie znaku w odniesieniu do przedmiotowych dla skargi towarów takich jak żywność dietetyczna, żywność suplementowa, dietetyczne środki spożywcze, które znajdowały się w wykazie znaku, a które były przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o:1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;2) w wypadku uwzględnienia skargi i wskazując na naruszenia przepisów prawa materialnego, o merytoryczne rozpoznanie skargi oraz o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, tj. w zakresie, w jakim słowny znak towarowy został wygaszony co do towarów: żywność dietetyczna, żywność suplementarna, dietetyczne środki spożywcze;3) ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;zaś w każdym przypadku wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.8. Skarżąca spółka wniosła również odpowiedź na skargę kasacyjną M. T., wnosząc o oddalenie skargi oraz o przeprowadzenie rozprawy.9. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargi kasacyjne.III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:1. Zarzuty podniesione w obu skargach kasacyjnych nie są uzasadnione, wobec czego żadna z nich nie zasługuje na uwzględnienie.2. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Sąd kasacyjny nie jest władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów niż te wskazane w skardze (por. postanowienie NSA z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04 oraz wyrok NSA z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II GSK 634/19, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).3. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 201/22, którym oddalono skargi U. LP z siedzibą w R. (USA) oraz M. T. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 4 sierpnia 2020 r., nr Sp.219.2018, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "ARTRESAN" o numerze R.162990.4. Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie wniesione zostały dwie skargi kasacyjne, pochodzące od podmiotów o odmiennych interesach procesowych i odnoszące się do różnych elementów rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, konieczne jest ich odrębne omówienie. Choć obie skargi kasacyjne skierowane zostały przeciwko temu samemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 201/22, to każda z nich kwestionuje jego prawidłowość w innym zakresie oraz na podstawie odmiennie sformułowanych zarzutów. Z tego względu dalsze rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego zostaną przeprowadzone osobno w odniesieniu do skargi kasacyjnej wniesionej przez U. LP oraz skargi kasacyjnej wniesionej przez M. T., z zachowaniem kolejności odpowiadającej strukturze podniesionych zarzutów.5. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny odnosi się do zarzutów skargi kasacyjnej wniesionej przez M. T., obejmujących naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym zarzuty procesowe co do zasady wymagają rozpoznania w pierwszej kolejności, albowiem jedynie w razie ich zasadności możliwe jest skuteczne podważenie prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Dopiero po stwierdzeniu, że postępowanie przed organem administracji publicznej oraz sądem pierwszej instancji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami postępowania, możliwa jest ocena zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, podniesionych w dalszej kolejności.6. Zarzuty skargi kasacyjnej wniesionej przez M. T. nie zasługują na uwzględnienie. Pomimo ich rozbudowanej konstrukcji i szerokiego spektrum powołanych przepisów, sprowadzają się one w istocie do polemiki z ustaleniami faktycznymi oraz oceną dowodów dokonaną przez Urząd Patentowy RP, a następnie zaakceptowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarżący kasacyjnie, formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania, nie wykazał przy tym, aby jakiekolwiek uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi warunek skuteczności podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia art. 141 § 2 i § 4 p.p.s.a. Zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA zawiera wszystkie elementy wymagane przez ustawodawcę: przedstawienie stanu sprawy, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie motywów, którymi kierował się sąd pierwszej instancji, oddalając skargę. Z uzasadnienia jednoznacznie wynika, dlaczego WSA uznał, że decyzja Urzędu Patentowego RP została wydana z poszanowaniem przepisów p.w.p. oraz zasad postępowania administracyjnego, w szczególności w zakresie przyjęcia, iż wykazano rzeczywiste używanie znaku towarowego "ARTRESAN" w odniesieniu do dodatków odżywczych do celów leczniczych. Fakt, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z tą oceną, nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku jest wadliwe lub że uniemożliwia ono przeprowadzenie kontroli kasacyjnej. Kontrola taka w niniejszej sprawie jest możliwa i została przeprowadzona, co samo w sobie przesądza o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 141 p.p.s.a.Zasadniczy trzon skargi kasacyjnej M. T. stanowią zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., formułowane w powiązaniu z art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 p.w.p., art. 171 p.w.p. oraz art. 256 p.w.p. Zarzuty te odnoszone są do oceny materiału dowodowego i kwalifikacji towarów, dla których – zdaniem organu – wykazano rzeczywiste używanie znaku. W istocie jednak skarżący kasacyjnie nie wskazuje konkretnych uchybień proceduralnych, lecz kwestionuje wnioski, jakie organ i sąd pierwszej instancji wyprowadzili z prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego.WSA w Warszawie trafnie zaakceptował stanowisko Urzędu Patentowego RP, że obowiązek dowodowy wynikający z art. 169 ust. 6 p.w.p. musi być odnoszony do konkretnych towarów lub do takich grup towarowych, które dają się racjonalnie wyodrębnić z punktu widzenia realiów rynkowych (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 516/21). W niniejszej sprawie organ wykazał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne przypisanie rzeczywistego używania znaku jedynie do kategorii "dodatków odżywczych do celów leczniczych". Ocena ta została szczegółowo uzasadniona i oparta na analizie charakteru produktów, ich sposobu wprowadzania do obrotu oraz treści przedstawionych dowodów, w tym dokumentów sprzedażowych i materiałów marketingowych (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2563/21). Skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby organ pominął istotne dowody, dokonał ich selektywnej oceny bądź naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów.W realiach niniejszej sprawy Urząd Patentowy RP wyraźnie odróżnił kategorię suplementów diety, kwalifikowanych jako "dodatki odżywcze do celów leczniczych", od pozostałych towarów objętych wykazem znaku towarowego, takich jak żywność dietetyczna, żywność suplementarna czy dietetyczne środki spożywcze. Organ wskazał, że suplementy diety – choć przeznaczone do spożycia – nie stanowią żywności sensu stricto, lecz produkty o szczególnym charakterze, występujące w formach kapsułek, tabletek, proszków lub płynów, których podstawową funkcją jest uzupełnianie diety w określone składniki odżywcze, często adresowane do osób z określonymi dolegliwościami. W tym znaczeniu mieszczą się one w pozycji "dodatki odżywcze do celów leczniczych", wskazanej w wykazie towarów.Natomiast żywność dietetyczna, żywność suplementarna czy dietetyczne środki spożywcze – w rozumieniu odrębnych pozycji wykazu – odnoszą się do kategorii żywności rozumianej jako pokarm lub pożywienie, przeznaczone do regularnego spożycia, różniące się składem lub sposobem przygotowania, lecz nadal funkcjonujące na rynku jako artykuły żywnościowe. Organ trafnie zauważył, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdzał, aby pod znakiem "ARTRESAN" oferowano lub wprowadzano do obrotu towary należące do tych kategorii. Przedstawione faktury, opisy produktów oraz materiały marketingowe konsekwentnie odnosiły się do suplementów diety, bez możliwości ich przypisania do pozostałych, odrębnych kategorii towarowych.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym wyroku w pełni podzielił tę ocenę organu, uznając ją za logiczną, spójną i mieszczącą się w granicach swobodnej oceny dowodów. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że brak było podstaw do rozszerzania zakresu wykazanego używania znaku na inne towary objęte wykazem, dla których nie przedstawiono dowodów odpowiadających wymogom art. 169 ust. 6 p.w.p., co przesądzało o prawidłowości częściowego stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego.Nieuzasadnione są również zarzuty odnoszące się do rzekomej sprzeczności przyjętej kwalifikacji towarów z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE. Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że przy szeroko sformułowanym wykazie towarów dopuszczalne, a wręcz konieczne, jest badanie rzeczywistego używania znaku w odniesieniu do takich kategorii, które odpowiadają funkcjonującym na rynku podkategoriom. Przyjęcie, że suplementy diety odpowiadają pozycji "dodatki odżywcze do celów leczniczych", mieści się w granicach racjonalnej wykładni i nie narusza zasad wynikających z orzecznictwa unijnego. Skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby WSA zaakceptował ocenę oczywiście sprzeczną z logiką lub doświadczeniem życiowym.7. Kolejna grupa zarzutów dotyczy przyjęcia, że używanie znaków zawierających dodatkowe elementy – określanych przez uprawnionego jako "rodzina znaków" – może stanowić używanie znaku zarejestrowanego. Zarzuty te również nie zasługują na uwzględnienie. Zarówno organ, jak i WSA dokonały oceny, czy używanie znaku w postaci zmodyfikowanej zachowuje jego odróżniający charakter. Skarżący kasacyjnie pomija, że p.w.p. dopuszcza uznanie używania znaku w formie różniącej się od postaci zarejestrowanej, o ile różnice te nie naruszają jego zdolności odróżniającej (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 70/06). W niniejszej sprawie organy i sąd pierwszej instancji nie przyjęły automatycznie, że każda forma użycia znaku z dodatkowym elementem stanowi używanie znaku zarejestrowanego, lecz dokonały oceny charakteru tych modyfikacji. Sama okoliczność istnienia "rodziny znaków" nie wyklucza możliwości uznania, że używanie jednego z jej wariantów realizuje funkcję znaku towarowego w rozumieniu art. 169 p.w.p.W tym kontekście Urząd Patentowy RP wskazał, że przedstawione przez uprawnioną dowody używania dotyczyły oznaczeń, w których element "ARTRESAN" pełnił funkcję dominującą i identyfikującą pochodzenie towarów, natomiast dodatkowe elementy słowne miały charakter uzupełniający, opisowy lub wariantowy, odnoszący się do składu, sposobu dawkowania bądź przeznaczenia produktu. Organ nie utożsamiał automatycznie istnienia tzw. "rodziny znaków" z wykazaniem używania znaku zarejestrowanego, lecz każdorazowo badał, czy rdzeń znaku zachował samodzielny charakter odróżniający. Ocena ta została dokonana w oparciu o treść materiałów marketingowych, oznaczenia umieszczane na opakowaniach oraz sposób prezentacji produktów w obrocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił to stanowisko, uznając, że używanie znaku w takich wariantach nie prowadziło do zatarcia jego tożsamości ani funkcji odróżniającej, co pozwalało uznać je za relewantne na gruncie art. 169 p.w.p.W konsekwencji zarzut skargi kasacyjnej M. T., jakoby używanie oznaczeń zawierających dodatkowe elementy wykluczało możliwość uznania ich za używanie znaku zarejestrowanego, nie znajduje oparcia ani w przepisach p.w.p., ani w ustaleniach faktycznych dokonanych w sprawie. Zarówno Urząd Patentowy RP, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo oceniły, że w realiach niniejszej sprawy element "ARTRESAN" zachował samodzielny i dominujący charakter odróżniający, a wprowadzane modyfikacje nie prowadziły do zmiany tożsamości znaku ani do pozbawienia go funkcji identyfikacyjnej. Tym samym używanie tych oznaczeń należało uznać za relewantne na gruncie art. 169 p.w.p., co przesądza o bezzasadności omawianego zarzutu i wyklucza możliwość jego uwzględnienia w postępowaniu kasacyjnym.8. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty dotyczące rzekomego oparcia decyzji na materiale dowodowym "przerobionym" lub niewiarygodnym. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Urząd Patentowy RP odniósł się do podnoszonych przez wnioskodawcę wątpliwości co do autentyczności i kompletności przedstawionych dokumentów, w tym w szczególności faktur oraz materiałów marketingowych, wyjaśniając, iż częściowe anonimizowanie danych nie wpływało na ich wartość dowodową ani na możliwość identyfikacji towarów, których dotyczyły. Organ wskazał, że zakres ujawnionych informacji pozwalał na ustalenie rodzaju produktu, okresu sprzedaży oraz sposobu używania znaku w obrocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie zaakceptował tę ocenę, podkreślając, że skarżący nie przedstawił dowodów podważających wiarygodność zakwestionowanych dokumentów, a jedynie formułował gołosłowne twierdzenia. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia naruszenia art. 75, art. 78 czy art. 80 k.p.a., skoro organ dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji spełniało wymogi art. 107 k.p.a., umożliwiając kontrolę instancyjną i sądową oraz prowadząc do prawidłowego zastosowania art. 169 ust. 6 p.w.p.Podkreślić należy, że skarżący kasacyjnie, formułując zarzuty procesowe, w istocie zmierza do ponownej, merytorycznej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz do zastąpienia oceny dokonanej przez organ i sąd pierwszej instancji własną oceną. Tymczasem postępowanie kasacyjne nie służy ponownemu rozpoznaniu sprawy co do istoty, lecz kontroli legalności orzeczenia sądu pierwszej instancji. Skarżący nie wykazał, aby WSA przekroczył granice tej kontroli lub dopuścił się uchybień procesowych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zarzuty skargi kasacyjnej M. T. nie wskazują na naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które mogłoby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna w tej części podlega zatem oddaleniu.9. W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny odnosi się do zarzutów skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą spółkę, które – odmiennie niż zarzuty drugiej skargi kasacyjnej – kwestionują prawidłowość zaskarżonego wyroku w zakresie oceny zasadności częściowego stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Mając na uwadze charakter podniesionych zarzutów, Sąd rozpatruje je najpierw w aspekcie zarzucanych uchybień procesowych, a następnie w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego.W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny odnosi się do zarzutów skargi kasacyjnej spółki dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podniesionych w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, albowiem nie wykazują, aby w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP doszło do uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, naruszył przepisy p.p.s.a.Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, organ administracji nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 ani art. 80 k.p.a. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Urząd Patentowy RP zgromadził obszerny materiał dowodowy obejmujący m.in. dokumenty sprzedażowe, materiały reklamowe, wydruki ze stron internetowych, umowy oraz inne dokumenty przedstawione przez uprawnioną na okoliczność używania znaku towarowego "ARTRESAN". Materiał ten został następnie poddany ocenie, przy czym organ nie był zobowiązany do podzielenia argumentacji strony ani do przyjęcia, że wszystkie wskazywane przez nią dowody potwierdzają używanie znaku w odniesieniu do każdej kategorii towarów objętych rejestracją.Zarzut "zawężenia" wykazu towarów do dodatków odżywczych do celów leczniczych nie może być utożsamiany z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej. Z akt sprawy wynika bowiem, że Urząd Patentowy RP nie dokonał arbitralnego ograniczenia zakresu ochrony, lecz przeprowadził szczegółową analizę zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem możliwości przypisania go do poszczególnych pozycji wykazu towarów. Organ zbadał treść faktur sprzedażowych, opisy produktów, materiały reklamowe oraz sposób prezentacji towarów w obrocie, oceniając, czy dowody te pozwalają na jednoznaczne ustalenie rzeczywistego używania znaku dla każdej z kategorii objętych rejestracją. W wyniku tej analizy stwierdzono, że jedynie w odniesieniu do dodatków odżywczych do celów leczniczych dowody te wskazują na ciągłe i rzeczywiste używanie znaku w relewantnym okresie. Brak analogicznych, jednoznacznych dowodów dla pozostałych kategorii towarowych skutkował koniecznością częściowego stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zaakceptował tę ocenę, podkreślając, że selektywna ocena dowodów, oparta na ich przydatności dla wykazania używania w odniesieniu do konkretnych towarów, mieści się w granicach art. 169 ust. 6 p.w.p. i nie narusza zasad postępowania administracyjnego.10. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja Urzędu Patentowego RP zawiera bowiem wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił waloru wystarczającego. Uzasadnienie to pozwala na odtworzenie toku rozumowania organu i poddanie decyzji kontroli sądowej, co potwierdza sam fakt jej merytorycznego zbadania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.Chybione są także zarzuty naruszenia art. 8 i art. 11 k.p.a. Zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa nie może być rozumiana jako obowiązek wydania rozstrzygnięcia zgodnego z oczekiwaniami strony ani jako konieczność szczegółowego odnoszenia się do każdego argumentu i dowodu w sposób postulowany przez skarżącą. Wystarczające jest, aby organ w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnił podstawy swojego rozstrzygnięcia, co w niniejszej sprawie miało miejsce.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ocenił, że ewentualne pominięcie w uzasadnieniu decyzji lub wyroku niektórych argumentów strony nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro zasadnicza kwestia – brak wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego "ARTRESAN" dla pozostałych kategorii towarów objętych rejestracją – została rozstrzygnięta w oparciu o kluczowe i rozstrzygające dowody. Z akt sprawy wynika bowiem, że Urząd Patentowy RP skoncentrował postępowanie dowodowe na dokumentach mających zasadnicze znaczenie dla oceny spełnienia obowiązku wynikającego z art. 169 ust. 6 p.w.p., w szczególności na fakturach sprzedażowych, materiałach marketingowych oraz dokumentacji dotyczącej sposobu wprowadzania produktów do obrotu. Dowody te pozwalały na jednoznaczne ustalenie, jakie towary były faktycznie oferowane pod spornym znakiem i w jakim zakresie znak ten pełnił funkcję odróżniającą.Argumenty skarżącej odnoszące się do podobieństwa poszczególnych kategorii towarów lub do ich rzekomo wspólnego charakteru rynkowego nie mogły podważyć tej oceny, skoro nie zostały poparte dowodami pozwalającymi na przypisanie używania znaku do konkretnych pozycji wykazu. WSA trafnie podkreślił, że obowiązek odniesienia się przez organ do argumentacji strony nie oznacza konieczności szczegółowego omawiania każdego twierdzenia, jeżeli nie ma ono znaczenia dla rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie decydujące było bowiem to, że brak było dowodów pozwalających na wykazanie używania znaku dla innych kategorii towarowych, co czyniło podnoszone przez stronę argumenty irrelewantnymi z punktu widzenia wyniku sprawy.W konsekwencji brak było podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a zarzuty procesowe skargi kasacyjnej spółki należało uznać za niezasadne.11. Wobec nieuwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przechodzi do oceny zarzutów skargi kasacyjnej skarżącej spółki dotyczących naruszenia prawa materialnego, podniesionych w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a., odnoszących się do wykładni i zastosowania art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 171 p.w.p.Zarzut naruszenia art. 171 p.w.p. w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca spółka wywodzi go z założenia, że wykazanie używania znaku towarowego w odniesieniu do dodatków odżywczych do celów leczniczych powinno skutkować utrzymaniem ochrony także dla innych towarów z klasy 5, takich jak żywność dietetyczna, żywność suplementarna czy dietetyczne środki spożywcze. Założenie to jest jednak nieuprawnione.Przepis art. 171 p.w.p. wprost przewiduje możliwość częściowego wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli przyczyna wygaśnięcia dotyczy jedynie niektórych towarów. Przepis ten pozostaje w ścisłym związku z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., który uzależnia utrzymanie prawa ochronnego od rzeczywistego używania znaku w obrocie gospodarczym. Zestawienie tych regulacji prowadzi do wniosku, że używanie znaku dla jednej kategorii towarów nie "rozciąga się automatycznie" na inne towary objęte rejestracją, nawet jeśli należą one do tej samej klasy nicejskiej.W realiach niniejszej sprawy Urząd Patentowy RP prawidłowo zbadał, czy zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przypisanie rzeczywistego używania znaku towarowego "ARTRESAN" do poszczególnych pozycji wykazu towarów objętych ochroną. Analiza ta została przeprowadzona w sposób szczegółowy i zindywidualizowany, z uwzględnieniem charakteru poszczególnych dowodów, ich treści oraz możliwości przyporządkowania ich do konkretnych kategorii towarowych. Organ odniósł się w szczególności do faktur sprzedażowych przedstawionych przez uprawnioną, z których wynikało, że oznaczone znakiem "ARTRESAN" produkty były wprowadzane do obrotu jako suplementy diety, prezentowane i opisywane w sposób odpowiadający kategorii "dodatków odżywczych do celów leczniczych". Treść dokumentów nie pozwalała natomiast na ustalenie, aby pod tym znakiem oferowano towary kwalifikowane jako żywność dietetyczna, żywność suplementarna czy dietetyczne środki spożywcze w rozumieniu odrębnych pozycji wykazu.Urząd Patentowy RP trafnie wskazał, że samo podobieństwo funkcjonalne lub żywieniowe poszczególnych produktów nie jest wystarczające do przyjęcia, iż stanowią one jedną kategorię towarową na gruncie p.w.p. Decydujące znaczenie ma bowiem to, czy w obrocie gospodarczym znak towarowy pełni funkcję identyfikacyjną w odniesieniu do konkretnych towarów, a okoliczność ta musi znaleźć potwierdzenie w dowodach używania. W niniejszej sprawie jedynie dla dodatków odżywczych do celów leczniczych przedstawiono dowody pozwalające na jednoznaczne ustalenie ciągłego i rzeczywistego używania znaku w relewantnym okresie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaakceptował tę ocenę, podkreślając, że pozostałe kategorie towarów – mimo ogólnego podobieństwa i przynależności do tej samej klasy nicejskiej – funkcjonują na rynku jako odrębne podkategorie, wymagające samodzielnego wykazania używania znaku. Argumentacja skarżącej spółki, zmierzająca do traktowania wszystkich wskazanych towarów jako jednej grupy, pozostaje w sprzeczności z konstrukcją art. 171 p.w.p., który wyraźnie dopuszcza częściowe wygaśnięcie prawa ochronnego, oraz z zasadą, że zakres ochrony znaku towarowego musi odpowiadać zakresowi jego rzeczywistego używania. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do nieuzasadnionego utrzymania ochrony dla towarów, dla których znak nie pełnił funkcji odróżniającej w obrocie gospodarczym.12. Nie można również podzielić stanowiska skarżącej, że wykazanie używania znaku towarowego "ARTRESAN" dla żywności dietetycznej, żywności suplementarnej czy dietetycznych środków spożywczych zostało w sprawie "ponad wszelką wątpliwość" udowodnione. Twierdzenie to pozostaje wyłącznie subiektywnym przekonaniem strony i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, co trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że przedstawione przez uprawnioną dokumenty sprzedażowe, w tym faktury VAT oraz zestawienia obrotów, odnosiły się do produktów identyfikowanych na rynku jako suplementy diety, bez jednoznacznego wskazania, aby obejmowały one inne kategorie towarowe wymienione w wykazie znaku.Urząd Patentowy RP zasadnie zwrócił uwagę, że opisy produktów, ich nazewnictwo handlowe oraz sposób prezentacji w materiałach reklamowych i informacyjnych konsekwentnie wskazywały na charakter suplementacyjny produktów, a nie na ich kwalifikację jako żywności dietetycznej czy dietetycznych środków spożywczych w rozumieniu odrębnych pozycji wykazu. Brak było również dokumentów pozwalających na ustalenie, że towary te funkcjonowały w obrocie jako samodzielne produkty żywnościowe, przeznaczone do regularnego spożycia w ramach diety, a nie jako preparaty o charakterze uzupełniającym.Ponadto organ trafnie zauważył, że nawet jeśli określone produkty mogły posiadać cechy zbliżone do żywności dietetycznej, to sama zbieżność funkcjonalna lub składnikowa nie jest wystarczająca do uznania, że używanie znaku dla jednej kategorii automatycznie obejmuje inne kategorie towarowe. W niniejszej sprawie brak było dowodów pozwalających na przypisanie używania znaku "ARTRESAN" do każdej z wymienionych kategorii towarów w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, co uzasadniało przyjęcie przez organ i WSA, że obowiązek dowodowy z art. 169 ust. 6 p.w.p. został spełniony wyłącznie w odniesieniu do dodatków odżywczych do celów leczniczych.13. Mając na uwadze całokształt przedstawionych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żadna z wniesionych skarg kasacyjnych nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno zarzuty skargi kasacyjnej M. T., jak i zarzuty skargi kasacyjnej skarżącej spółki nie wykazały naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego w stopniu uzasadniającym ingerencję kasacyjną w zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 201/22.W odniesieniu do obu skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ocenę sądu pierwszej instancji, że Urząd Patentowy RP przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, wszechstronnie rozważył zgromadzony materiał oraz dokonał jego oceny w granicach wyznaczonych przez art. 169 ust. 6 p.w.p. i art. 171 p.w.p. Zarzuty procesowe obu skarg w istocie zmierzały do zakwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów, co pozostaje poza zakresem kontroli kasacyjnej, o ile ocena ta nie nosi cech dowolności.Stwierdzić należy, że również zarzuty materialnoprawne nie znalazły potwierdzenia, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a przyjęta w nim wykładnia przepisów p.w.p. pozostaje zgodna z ich celem oraz funkcją ochronną znaku towarowego.W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił obie skargi kasacyjne.., oddalił obie skargi kasacyjne.