Wyrok - II SA/Lu 295/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 23 września 2025
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 27 marca 2025 r. nr SKO II 41/493/PZP/2025 w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy S. B. z 29 stycznia 2025 r., znak: GP.6730.24.20Uchylono decyzję I i II instancji. Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 27 marca 2025 r. nr SKO II 41/493/PZP/2025 w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy S. B. z 29 stycznia 2025 r., znak: GP.6730.24.20
Data orzeczenia
23 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Bartłomiej Pastucha
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
A. K. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z 27 marca 2025 r., znak: SKO.II.41/493/PZP/2025 utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S. B. (dalej: organ I instancji) z 29 stycznia 2025 r. znak: GP.6730.24.20.2024.KB ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce oznaczonej numerem [...] wydzielonej z działki [...] w obrębie K., gmina S. B..Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.Wnioskiem z 16 maja 2024 r. K. M. i H. M. wystąpili do Wójta Gminy S. B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wrazz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce oznaczonej numerem [...] wydzielonej z działki [...] w obrębie K., gmina S. B..Decyzją Wójta Gminy S. B. z 22 sierpnia 2024 r. znak: GP.6730.24.8.2024.KB ustalono warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie.W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławczew Chełmie decyzją z 28 października 2024 r. znak: SK0.11.41/922/PZP/2024 uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium nie podzieliło zarzutów skarżącej podniesionychw odwołaniu, jednak w ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji była wadliwa, ponieważ granice obszaru analizowanego co do zasady powinny stanowić trzykrotną szerokość frontu działki, natomiast w rozpatrywanej sprawie wyznaczone granice w niektórych miejscach przekraczały maksymalną ustawową wartość.Decyzją Wójta Gminy S. B. z 29 stycznia 2025 r. znak: GP.6730.24.20.2024.KB ponownie ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu nie zgodził się ze stanowiskiem Kolegium wyrażonym w decyzji z 28 października 2024 r. odnośnie tego, że wyznaczone granice obszaru w niektórych miejscach przekraczały maksymalną wartość. Organ I instancji wskazał, że SKO przytoczyło w uzasadnieniu swojej decyzji brzmienie art. 61 ust. 1 i ust. 5a u.p.z.p, które obowiązywać będzie dopierow momencie obowiązywania planu ogólnego gminy, tj. po utracie obowiązywania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wójt wskazał, że Gmina S. B. na dzień wydawania decyzji nie posiadała obowiązującego planu ogólnego gminy, a studium nie utraciło swojej mocy.W związku z czym nie mogło być mowy o przekroczeniu ustawowej maksymalnej wartości wyznaczonego obszaru tj. 200 m. W związku z przeprowadzoną analizą urbanistyczną stwierdzono więc, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p.Pismem z 22 lutego 2025 r. skarżąca złożyła odwołanie zarzucając organowi I instancji brak weryfikacji i dokładnego wyznaczenia obszaru działki nr [...] pod kątem możliwości wydzielenia 10 działek, wewnętrznej drogi między nimi oraz budowy budynku rekreacji indywidualnej na każdej z wydzielonych działek.Zaskarżoną do Sądu decyzją w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.W skardze na powyższe rozstrzygnięcie zarzucono:1) naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji SKO w Chełmie z 27 marca 2025 r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta grn. S. B. z 29 stycznia 2025 r. ustalającej warunki zabudowy przez tych samych członków organu kolegialnego, tj. J. M., G. R. i E. S. podlegających wyłączeniu w sprawie, ponieważ brali oni udział w wydaniu decyzji SKOw Chełmie z dnia 28 października 2024 r. stanowiącej przedmiot prowadzonego postępowania w sprawie uchylenia zaskarżonej decyzji Wójta gm. S. B. z dnia 22 sierpnia 2024 r., co stanowi podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.,2) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki opisane w tym artykule, tj. m.in. pomimo braku rzeczywistego dojazdu i rozbieżności związanych z charakterem zabudowy sąsiedniej, a także przekroczeniem dopuszczalnej, ustawowej wartościw niektórych miejscach - granic obszaru dla każdej z działek, które miało wpływ na wynik sprawy,3) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a w tym w szczególności organ nie zweryfikował ani w drodze oględzin, ani na podstawie materiału dowodowego, czy istnieje realny i prawny dostęp do drogi publicznej oraz czy inwestycja nie narusza interesu właścicieli nieruchomości sąsiednich, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,4) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu oraz błędne ustalenie, której działki dotyczy postępowanie, bowiem organ wydał decyzję dotyczącą działki oznaczonej numerem [...] wydzielonej z działki [...], podczas gdy odwołanie Skarżącej dotyczyło decyzji Wójta Gminy S. B. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach oznaczonych numerami [...], [...], [...], [...]i [...] z pierwotnie wydzielonej działki nr [...] graniczącej z działką skarżącejo nr [...] we wsi K., gm. S. B., co skutkuje brakiem należytegoi wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia, uniemożliwiającym kontrolę instancyjną, a tym samym narusza zasadę pogłębionego zaufania obywatela do organów administracji publicznej,5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 79a § 1 k.p.a. poprzez zaniechania wskazania stronie przed wydaniem decyzji, informacji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przesłanek wydania decyzji zależnych od niej, które nie zostały spełnione, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej żądaniem strony, które to zaniechanie organu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,6) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Kolegium nie podzieliło zarzutu dotyczącego wydania decyzji przez członków Kolegium podlegających wyłączeniu. Organ wskazał, że zarówno zaskarżona decyzja jaki decyzja z dnia 28 października 2024 r. wydane zostały w trybie zwykłym. Decyzją z dnia 28 października 2024 roku Kolegium uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy S. B. z 22 sierpnia 2024 r. znak GP.6730.24.8.2024.KB i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja ta nie była zaskarżona. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę wyłączenia pracownika organu wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział. Powyższa reguła nie odnosi się jednak do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego.W ocenie organu odwoławczego nie może zostać uwzględniony także zarzut dotyczący braku rzeczywistego dojazdu i rozbieżności związanychz charakterem zabudowy sąsiedniej, a także przekroczeniem dopuszczalnej ustawowej wartości w niektórych miejscach granic obszaru dla każdej działek. Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji w punkcie 3.1 określając warunki w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji wskazała "dostęp do drogi publicznej — pośredni do drogi powiatowej (działka nr [...]) poprzez projektowaną do wydzielenia drogę wewnętrzną — działka o nr ewid. [...]; zjazd z drogi wewnętrznej". Kolegium podkreśliło, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach i na tym etapie nie sporządza się szczegółowej dokumentacji technicznej, która jest sporządzana dopiero w projekcie budowlanym dołączanym do wniosku o budowę lub zgłoszenia robót budowlanych. Jeśli zaś chodzi o granice obszaru analizowanego to szerokość frontu działki na tym odcinku (oznaczenie na mapie BC) wynosi około 47 m, a więc przyjęta zgodnie z u.p.z.p. minimalna szerokość obszaru analizowanego wynosi co najmniej 3 x 47 m tj. 141 m w każdą stronę od wszystkich granic tej działki, z uwzględnieniem pełnego obrysu działek skrajnych, leżących na obrzeżu tego obszaru. Uznano, iż obszar w odległości 141 m od granic tej nieruchomości jest nie wystarczający, aby obiektywnie ocenić możliwość realizacji planowanej inwestycji na wnioskowanym terenie, dlatego powiększono go o dodatkowe 40 m. Na tak wyznaczonym obszarze przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy.Według Kolegium nie może także zostać uwzględniony zarzut dotyczący istnienia sporu granicznego. Decyzja o warunkach zabudowy nie ma wpływu na przebieg granic nieruchomości i nie rozstrzyga sporu granicznego. Organ wydający decyzję nie ma kompetencji do rozgraniczenia nieruchomości. Decyzjao warunkach zabudowy nie ma bowiem wpływu na prawa rzeczowe dotyczące nieruchomości, w tym również na prawa związane z własnością gruntu,a w szczególności ustaleniem przebiegu granic nieruchomości. Dopiero bowiem na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę można skutecznie podnosić zastrzeżenia dotyczące granic inwestycji.Organ odwoławczy wskazał, że zarzut sformułowany w punkcie 4 jest również chybiony. Mimo tego, że przedmiotem postępowań przed organem pierwszej i drugiej instancji były decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dla pięciu inwestycji to w sprawie każdej inwestycji toczyło się odrębne postępowaniei wydano odrębne decyzje. Rozstrzygnięcia te zostały doręczone stronie i miała ona świadomość odrębności postępowań, skoro w odwołaniu wskazała ich znakii daty wydania. Kolegium pismem z 24 kwietnia 2025 r. wystąpiło do stronyo sprecyzowanie skargi poprzez podanie znaku i daty wydania zaskarżanej decyzji. Ponadto 29 kwietnia 2025 r. Prezes Kolegium w rozmowie telefonicznej poinformował stronę o konieczności precyzyjnego wskazania decyzji, od której wniesiona jest skarga. Wniesiona skarga dotyczy więc tylko jednej projektowanej inwestycji i jednej decyzji.W ocenie Kolegium zarzut sformułowany w punkcie 5 skargi także nie może zostać uwzględniony. Pismem z dnia 6 marca 2025 r. znak SK0.11.41/493/PZP/2025 pełnomocnik strony pani K. M. poinformowana została, że zgodnie z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji strona lub pełnomocnik strony ma prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (doręczone 11 marca br.). Pełnomocnik strony nie skorzystała z tego prawa. Organ na podstawie art. 79a k.p.a. powinien wskazać stronie przesłanki, których spełnienie jest konieczne do wydania decyzji pozytywnej. Dotyczy to przesłanek, na których zaistnienie strona ma lub może mieć obiektywniewpływ (przesłanki zależne od strony). W rozpatrywanej sprawie Kolegium, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie znalazło przesłanek, które mogłaby spełnić strona, aby żądanie odwołania było skuteczne.Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.).Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje:Skarga podlega uwzględnieniu, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane.Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Sąd rozstrzygaw granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że skarżąca, złożyła jedno odwołanie wskazując, że zaskarża wszystkie pięć decyzji organu I instancji ustalających na wniosek K. M. i H. M. warunki zabudowy dla inwestycji na działkach wydzielonych z działki [...]. Należy jednak podkreślić, że Kolegium rozpoznało odwołanie od każdej z decyzji wydając odrębne rozstrzygnięcia. Skarżąca natomiast wskazała, że przedmiotem jej skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z 27 marca 2025 r., znak: SKO.II.41/493/PZP/2025 utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy S. B. z 29 stycznia 2025 r. znak: GP.6730.24.20.2024.KB ustalająca warunki zabudowy na działce oznaczonej numerem [...] i to ona została poddana sądowej kontroli w niniejszej sprawie.Podstawę wydania powyższej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1130), powołanej dalej jako: "u.p.z.p.".Jednocześnie należy wskazać, że 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), powoływana dalej jako: "ustawa nowelizująca". Zgodnie z treścią art. 59 ust. 2 ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. od dnia 24 września 2023 r.) i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie (nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r.): pkt 1 - stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; pkt 2 - nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1.Wobec powyższego, na gruncie rozpatrywanej sprawy, zastosowanie miały przepisy u.p.z.p. po nowelizacji z wyjątkiem art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a, które znajdą zastosowanie w brzmieniu obowiązującym do 23 września 2024 r., bowiem postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora z 16 maja 2024 r. tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. i przed dniem utraty mocy obowiązującej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. B..W niniejszej sprawie nie mają także zastosowania regulacje rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116), które weszło w życie dnia 26 lipca 2024 r. Zgodnie z brzmieniem § 12 ww. rozporządzenia do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe tj. przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia niniejszego postępowania.Przechodząc do meritum wskazać należy, że co do zasady określenie sposobów zagospodarowania terenu i warunków zabudowy inwestycji następujew miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 2 pkt 2 u.p.z.p.). Ustalenia w ww. decyzji wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). W przypadku gdy projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim ustawowym warunkom, organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego załatwienia wniosku. Jeżeli natomiast inwestycja nie spełnia choćby jednego z ustawowych warunków, na organie ciąży obowiązek odmowy ustalenia warunków zabudowy (por. m.in. wyrok NSA z 18 grudnia 2012 r., II OSK 1518/11). Oznacza to, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ nie ma w tym względzie dowolności, a ustalenia decyzji są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane (por. wyrok WSA w Gdańsku z 27 lutego 2020 r., II SA/Rz 728/19).Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał również na uwadze, że zgodnie art. 6 ust. 2 u.p.z.p. uprawnia każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestycyjnym do jego zagospodarowania, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesów osób trzecich. Przepis powyższy wyraża zasadę swobody inwestowania na własnym gruncie. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o dopuszczalnym w świetle państwowego porządku planistycznego, sposobie zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. nie ustanowiono lokalnego porządku planistycznego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie zrealizować.Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Zasadniczo sprowadzają się do konieczności kontynuacji zabudowy istniejącej w sąsiedztwie terenu inwestycji w zakresie funkcji oraz cecharchitektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego dla inwestycji uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), odpowiadającej ochronie gruntów rolnych i leśnych zgodności charakteru zabudowy z charakterem gruntów (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz zgodności planowanej zabudowy z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5).W art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawodawca wprowadził tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, która zakłada kontynuację istniejącej już na terenach sąsiednich zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych. Aby ustalić czy można wydać warunki zabudowy dla danego zamierzenia, organ zobowiązany jest przeprowadzić analizę i na jej podstawie sprawdzić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. powinien być rozumiany w ten sposób, że brak na określonym obszarze obiektu o podobnych parametrach skutkuje odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast w sytuacji, gdy istnieje co najmniej jeden podobny obiekt organ ma obowiązek rozważyć pozostałe przesłanki, określone w ustawie oraz aktach wykonawczych do ustawy, determinujące możliwość wydania warunków zabudowy (tak np. wyrok NSA z 20 sierpnia 2013 r., II OSK 838/12). W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że warunek kontynuacji funkcji uznaje się za spełniony zarówno w przypadku, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i wówczas, gdy stanowi uzupełnienie istniejącej funkcji, dając się pogodzić i nie kolidując z nią. W takim ujęciu, możliwość rozstrzygnięcia o rodzaju i parametrach zabudowy wymaga rozważenia "dopasowania" istniejącego już na danym terenie ładu przestrzennego w jego całokształcie (tak np. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2024 r., II OSK 2514/2).Zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p (w brzmieniu przed nowelizacją) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę.Sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest podstawowym dowodem, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Analizy architektoniczno-urbanistycznej nie można utożsamiaćz warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ jest ona odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie jej treści i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.Innymi słowy, wydanie decyzji w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analiziei dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Takie opracowanie musi zawierać precyzyjne wskazanie numerów działek objętych analizą i oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach, tak, aby możliwe było wyprowadzenie wniosku co do planowanych funkcji zabudowy, jaki cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w konsekwencji, dokonanie oceny takiego dowodu zarówno w postępowaniu administracyjnym, jaki sądowoadministracyjnym.W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie spełnia wyżej przedstawionych standardów.Argumentację tego stanowiska należy rozpocząć od kwestii kluczowej, tj. oceny prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego.Idea wyznaczania obszaru analizowanego zakłada, że powinien on obejmować teren tworzący pewną całość urbanistyczną, a określenie granic tego obszaru powinno być dokonywane nie w sposób automatyczny, ale zgodnie ze specyfiką urbanistyczną. Regułą jest wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, zaś rozszerzanie granic obszaru analizowanego powinno być traktowane wyjątkowo i następować tylko wówczas, gdy przemawiają za tym ważnewzględy oraz powinno zostać przekonująco umotywowane w decyzji o warunkach zabudowy (por. zamiast wielu: wyrok NSA z 21 listopada 2012 r., II OSK 984/2011). Niedopuszczalne jest poszerzanie obszaru analizowanego wyłącznie celem poszukiwania obiektów o podobnej funkcji celem pozytywnego załatwienia wniosku inwestora. Takie działanie stwarza ryzyko nieuprawnionego obejścia zasady "dobrego sąsiedztwa".Tymczasem z zamieszczonej w aktach sprawy analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że powiększono obszar analizowany o dodatkowe 40 m dlatego że, "uznano, iż obszar w odległości 141 m od granic tej nieruchomości jest niewystarczający, aby obiektywnie ocenić możliwość realizacji planowanej inwestycji na wnioskowanym terenie".Jak wyżej wskazano, organ ma wprawdzie kompetencje do wyznaczenia obszaru analizy większego niż minimalny, jednak ma obowiązek ten wybór przekonująco uzasadnić – zarówno co do odległości granic, jak i kształtu obszaru analizowanego. W niniejszej sprawie organ nie uzasadnił przyjęcia do analizy innego obszaru niż minimalny. Przedstawiona w analizie jednozdaniowa argumentacja stwarza jedynie pozór uzasadnienia przyjętego obszaru. Analiza obarczona jest zatem zasadniczą wadą – niewątpliwym naruszeniem art. 61 ust. 5a u.p.z.p., które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jest to brak o kluczowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia, ponieważ realizacja inwestycji o określonych parametrach, które inwestor wskazał we wniosku, nawet, jeżeli spełnia warunek kontynuacji funkcji zabudowy, może okazać się niedopuszczalna ze względu na niezachowanie istniejących parametrów oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.Brak takiego uzasadnienia, przy przyjęciu powiększonego obszaru analizowanego, stanowi o istotnym naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a. oraz naruszaw sposób istotny przepisy postępowania nakładające na organ obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy – art. 7 i art. 77 k.p.a.Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez skarżącą argumentów dotyczących przekroczenia maksymalnego obszaru analizy, należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o planowaniui zagospodarowaniu przestrzennym przed nowelizacją a przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w przeciwieństwie do nowego brzmienia od 24 września 2023 r. nie przewiduje ograniczeń co do maksymalnego obszaru analizowanego. OczywiścieSąd dostrzega, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie decyzją z 28 października 2024 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy S. B. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...], powołując się na obecne brzmienie powyższego przepisu, zgodnie z którym obszar analizowany nie może być wyznaczony w odległości większej niż 200 m. Rozstrzygnięcie to nie było jednak poddane sądowej kontroli, a stanowisko Kolegium w nim zawarte jest nieprawidłowe. Poza tym należy wyjaśnić, że nawet gdyby w niniejszej sprawie miał zastosowanie przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. po nowelizacji, to maksymalny obszar analizy i tak nie został przekroczony (po powiększeniu o 40 m został wyznaczony w odległości 181 m).W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zarzut skargi kwestionujący prawidłowość sporządzonej analizy urbanistycznej w odniesieniu do ustalenia wielkości obszaru analizowanego jest po części uzasadniony, ale tylko w takim zakresie, że wyznaczony przez organ pierwszej instancji i zaaprobowany przez Kolegium obszar analizowany nie został odpowiednio uzasadniony, nie zaś, że jego granice przekraczają maksymalną ustawową wartość.Mimo, że brak uzasadnienia dla określenia wielkości obszaru analizowanego jest uchybieniem tak daleko idącym, że stanowi samodzielną, wystarczającą przesłankę uchylenia decyzji organów obu instancji, to jednak należy zwrócić uwagę na szereg innych wad tych decyzji, których wskazanie i omówienie pozwoliw przyszłości organom uniknąć popełnionych w tej sprawie błędów.Po pierwsze z mapy stanowiącej załącznik do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w obszarze analizowanym znalazły się m.in. działki nr [...], [...], [...] oraz [...], natomiast analiza nie zawiera opisu zagospodarowania żadnej z tych działek. W niniejszej sprawie zaistniała również sytuacja odwrotna tj. w treści analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostały uwzględnione działki nr [...] oraz nr [...], które na mapie stanowiącej załącznik graficzny znajdują się poza obszarem analizowanym. Analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w jej części zarówno tekstowej jak i graficznej rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Obowiązkiem organu jest dokonanieanalizy zabudowy i zagospodarowania działek objętych granicami obszaru analizowanego, nie zaś dowolnie wybranych działek. Taka wybiórcza analiza grozi wypaczeniem zasad ładu przestrzennego i naraża organy na podejrzenieo stronniczość.Po drugie w myśl § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie przy czym dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy.Przyjęty wskaźnik powierzchni zabudowy (od 20 % do 40 %) niewątpliwie nie stanowi średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W analizie nie zawarto także uzasadnienia dla zastosowania wyjątku od reguły zawartej w § 5 ust. 2 rozporządzenia.Analiza w ogóle nie zwiera ustaleń co do wskaźnika powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek znajdujących się w obszarze analizowanym, jak też brak jest ustaleń dotyczących średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dyspozycja § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie została więc w sprawie w ogóle zrealizowana.Po trzecie, z punktu V analizy wynika, że "szerokość elewacji frontowej budynków na analizowanym obszarze wynosi "do 16 m". W decyzji ustalającej warunki zabudowy przyjęto maksymalną szerokość elewacji frontowej objętego wnioskiem budynku "od 5,0 m do 7,7 m". Tymczasem, w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Stanowi to ewidentne odstępstwo od wyżej cytowanej reguły, wedle której tę wielkość należy wyznaczyć w oparciu o średnią szerokość elewacji frontowych.Stosownie do treści ust. 2 powołanego wyżej przepisu, dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. W wyjątkowych okolicznościach organ ma zatem możliwość określenia tego parametru z odstępstwem od reguły, jednak takie odstępstwo musi być jednoznacznie i przekonująco umotywowane. Ani treść analizy,ani treść decyzji organów obu instancji nie zawiera żadnego uzasadnienia przyjętej, maksymalnej szerokości frontu budynku, co stanowi naruszenie § 6 rozporządzenia.Analiza w ogóle nie zwiera także żadnych ustaleń co do szerokości elewacji frontowej budynków dla poszczególnych działek znajdujących się w obszarze analizowanym, jak też brak jest ustaleń dotyczących średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym. Dyspozycja § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie została więc w sprawie w ogóle zrealizowana.Po czwarte, w myśl § 7 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Natomiast jeżeli ta wysokość na działkach sąsiednich przebiega, tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Wartość tego parametru organ I instancji ustalił w pkt II ppkt 1 lit. g decyzji jako wysokość gzymsu (lub do okapu) od 2.5 m.n.p.t do 5.0 m.n.p.t.Co prawda w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że dopuszczalne jest określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów nowej zabudowy przy użyciu sformułowań takich jak: "minimalnie - maksymalnie", "od - do", jednak takie ustalenie wymiarów projektowanego obiektu budowlanego, dopuszczające pewną dowolność, jest możliwe jedynie gdy wynika ono z analizy. Co do zasady bowiem parametry zabudowy powinny być określane ściśle. Określenie konkretnych wymagań w decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji służy bowiem zapewnieniu ładu urbanistycznego, którego elementami są gabaryty sąsiadujących budynków zapewniających harmonijny krajobraz (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 16 listopada2005 r., sygn. IV SA/Wa 1485/05 oraz z dnia 5 lipca 2005 r., sygn. IV SA/Wa 725/04).W rozpoznawanej sprawie wysokość górnych krawędzi zabudowy zlokalizowanej w granicach obszaru objętego analizą zawiera się w zakresie od 2,8 m.n.p.t. do 5 m.n.p.t. Minimalna wysokość górnej elewacji na analizowanym obszarze wynosi więc 2,8 m.n.p.t., przeprowadzona analiza nie zawiera więc żadnego uzasadnienia dla ustalenia parametrów wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w przedziale od 2,5 m.n.p.t. a takie określenie wysokości należy uznać za dowolne.Analiza w ogóle nie zwiera żądanych ustaleń co do wysokości zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, z których przedłużenie powinno co do zasady wyznaczać wysokość zabudowy na działce objętej wnioskiem.Powyższe uchybienia obligowały Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. jako naruszających w sposób istotny zarówno normę prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak i przepisy proceduralne, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 18, a organ drugiej instancji – również art. 136 k.p.a.Za bezzasadny należało natomiast uznać zarzut podniesiony w skardze, dotyczący naruszenia granicy pomiędzy działką objętą zaskarżoną decyzją a działką skarżącej. Należy w pełni podzielić stanowisko Kolegium, że kwestia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (prawa własności, a więc i granic nieruchomości) jest kluczowa dopiero przy udzielaniu pozwolenia na budowę.O ustalenie warunków zabudowy może się natomiast ubiegać każdy, niezależnie od tego, czy przysługuje mu do danej nieruchomości jakiekolwiek prawo. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. – "Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, że na każdym z tych odrębnych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, lecz zakres tej ochrony jest różny dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający powinien w możliwie najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania, jednak ich konkretyzacja następuje dopierow postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymiz odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych, w tym dotyczące odległości wznoszonych obiektów od granicy działki i istniejących już obiektów budowlanych.Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty co do braku dostępu dz. nr [...] do drogi publicznej. Skarżąca podniosła, że organ przyjął istnienie dostępu do drogi publicznej wyłącznie w oparciu o mapę zasadniczą i zapisy ewidencyjne, podczas gdy brak jest rzeczywistego, urządzonego dostępu do drogi spełniającego wymogi wynikające z orzecznictwa sądów administracyjnych (np. realna możliwość dojazdu, możliwość korzystania z drogi przez pojazdy budowlane i przeciwpożarowe). Wbrew zarzutom skargi teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej (pośredni do drogi powiatowej - działka nr [...]) poprzez projektowaną do wydzielenia drogę wewnętrzną – działka o nr ewid. [...]; zjazd z drogi wewnętrznej. Pojęcie prawne "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć możliwie najszerzej, obejmując jego zakresem w szczególności dostępność komunikacyjną na etapie decyzji o warunkach zabudowy. Dostępność komunikacyjna obejmuje m.in. dostęp pośredni, który może polegać na wykorzystaniu komunikacyjnym innej działki (terenu) oddzielającej teren objęty działaniem inwestycyjnym od drogi publiczne.W związku z powyższym dostępem do drogi publicznej jest także dostęp do niej przez drogę wewnętrzną. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej drogi. Za wystarczające do przyjęcia, że działka ma dostęp do drogi publicznej, uznać należy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 478/20). Należy również wskazać, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie formułują żadnych wymagań w odniesieniu do parametrów technicznych dróg wewnętrznych, stanowiących dostęp do drogi publicznej. Tym samym organ nie ma obowiązku dokonywania oceny planowanej inwestycji pod kątem jej zgodności chociażby z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225). W judykaturze sądów administracyjnych za ugruntowane uznaje się stanowisko, że standard, jak również warunki techniczne drogi, która zapewnia dostęp do drogi publicznej nie może być podstawą do zakwestionowania prawidłowości ustalenia spełnienia przesłanki ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. (vide: wyroki NSA z: 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 76/13 - Lex nr 1519427, 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 906/21 i 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2569/21). Innymi słowy, skoro teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej bezpośredni lub pośredni, to organ nie możne odmówić ustalenia warunków zabudowy twierdząc, że droga ta jest nieodpowiednia.Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w postępowaniu odwoławczym przez ten sam skład kolegialny, który już orzekał w niniejszej sprawie także nie zasługiwał na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga bowiem, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W świetle argumentów skarżącej stwierdzić natomiast należy, że na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., pracownicy biorący udział w wydaniu poprzednich decyzji nie podlegają wyłączeniu od udziałuw postępowaniu z powodu, o którym mowa w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Rozpatrzenie sprawy po raz kolejny, na skutek wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy (art. 138 § 2 k.p.a.), nie jest bowiem rozpatrzeniem sprawy na skutek wniesienia środka odwoławczego od pierwszego jej rozstrzygnięcia lecz od nowej, kolejnej decyzji organu I instancji (por. wyrok NSA z 8 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2922/13). Omawiany przepis stosuje się jedynie do sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji w sprawie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy,a także do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jestw trybach nadzwyczajnych (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2013 r. sygn. II FSK 1699/11).Ponadto jak wynika z akt, pismem z 6 marca 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 11 marca 2025 r., ZPO- k 126 akt) Kolegium zawiadomiło stronę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Wynikające z art. 10 § 1 k.p.a. uprawnienia strona mogła zrealizować w terminie 7 dni od dnia odbioru pisma. Strona jednakz przysługującego jej uprawnienia nie skorzystała, w związku z tym zarzut naruszenia 79a § 1 k.p.a. należało również uznać za bezzasadny.Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zostało wydane na podstawie na podstawie art. 200, art. 205 § 1., art. 205 § 2 p.p.s.a, zaliczając do nich wpis od skargi w kwocie 500 zł, opłatę kancelaryjną w kwocie 5 zł za sporządzone wydruki skargi wniesionej w formie dokumentu elektronicznego, opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru w kwocie 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 z późn.Ponownie rozpatrując sprawę, organ pierwszej instancji oceni przesłanki ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce oznaczonej numerem [...] wydzielonej z działki [...] w obrębie K., gmina S. B., w szczególności, kierując się wskazanymi przez Sąd wytycznymi, wyznaczy obszar analizowany, a następnie, mając na uwadze elementy treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wskazane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustali wszelkie niezbędne parametry nowej zabudowy i poczynione ustalenia przekonująco uzasadni., zaliczając do nich wpis od skargi w kwocie 500 zł, opłatę kancelaryjną w kwocie 5 zł za sporządzone wydruki skargi wniesionej w formie dokumentu elektronicznego, opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru w kwocie 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 z późn.Ponownie rozpatrując sprawę, organ pierwszej instancji oceni przesłanki ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce oznaczonej numerem [...] wydzielonej z działki [...] w obrębie K., gmina S. B., w szczególności, kierując się wskazanymi przez Sąd wytycznymi, wyznaczy obszar analizowany, a następnie, mając na uwadze elementy treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wskazane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustali wszelkie niezbędne parametry nowej zabudowy i poczynione ustalenia przekonująco uzasadni.