sygn. III OSK 249/23 16 grudnia 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - III OSK 249/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025

Teza

Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu oraz P. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2022 r. sygn.Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu oraz P. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2022 r. sygn.

Data orzeczenia 16 grudnia 2025

Sąd Naczelny Sąd Administracyjny

Przewodniczący Jerzy Stelmasiak

Podstawa prawna

art. 133 kpa art. 146 ppsa art. 174 ppsa art. 205 ppsa art. 206 ppsa art. 185 ppsa art. 203 ppsa art. 3 ppsa

Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)

art. 133 ppsa art. 141 ppsa art. 106 ppsa art. 188 ppsa art. 183 ppsa art. 151 ppsa art. 134 ppsa art. 207 ppsa art. 2 k

Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu oraz P. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 674/22 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 29 lipca 2022 r. nr WI.703.238.9.2021.ahw.mst w przedmiocie wyeliminowania naruszeń 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. oddala skargę kasacyjną P. sp. z o.o. z siedzibą w P., 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 23 listopada 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 674/22 po rozpoznaniu skargi Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 lipca 2022 r. nr WI.703.238.9.2021.ahw.ms: uchylił pkt 1 w zakresie magazynowania odpadów oraz pkt 2 i pkt 6 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego (pkt 1); w pozostałej części skargę oddalił (pkt 2) oraz orzekł o kosztach postępowania.Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "WWIOŚ") zarządzeniem pokontrolnym z 29 lipca 2022 r., na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1070, dalej: "IOŚ") oraz ustaleń kontroli poprowadzonej w Przedsiębiorstwie [...] sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...], [...], Oddziale w [...] przy ul. [...], [...], przeprowadzonej w dniach od 29 czerwca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. i udokumentowanej w protokole kontroli WIOS-POZN 143/2021 zarządził:1. Prowadzić działalność wytwarzania oraz przetwarzania odpadów zgodniez warunkami posiadanej regulacji formalnoprawnej w tym zakresie.W terminie: na bieżąco2. Prowadzić działalność zbierania odpadów po uzyskaniu stosownego zezwolenia w tym zakresie.W terminie: na bieżąco3. Prowadzić wizyjny system kontroli miejsc magazynowania odpadów zgodniez wymogami prawa w tym zakresie.W terminie: na bieżąco4. Zapewniać Wielkopolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadóww czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny.W terminie: na bieżąco5. Prowadzić działalność w zakresie gospodarki odpadami zgodnie z posiadanym wpisem do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy o odpadach.W terminie: na bieżąco6. Przekazywać odpady do zagospodarowania uprawnionym podmiotom.W terminie: na bieżąco7. Prowadzić rzetelnie dokumentację ewidencyjną w zakresie prowadzonej gospodarki odpadami, w tym niezwłocznie potwierdzać na kartach przekazania odpadów zakończenie transportu odpadów.W terminie: na bieżąco8. Sporządzać rzetelnie roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach orazo sposobie gospodarowania odpadami, wnoszone do Marszałka Województwa Wielkopolskiego za pośrednictwem indywidualnego konta w systemie BDO.W terminie: za 2020 r. - niezwłocznie dostosować do wymagań prawnychbieżące - ustawowym9. Przeprowadzać badania jakości ścieków przemysłowych, wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu z wymaganą w tym zakresie częstotliwością i wskazaną w posiadanym pozwoleniu wodnoprawnym.W terminie: na bieżąco.Jednocześnie organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 17 sierpnia 2022 r.W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia na wstępie organ stwierdził, że kontrolowany podmiot w zakresie gospodarki odpadami prowadzi działalność wytwarzania, zbierania i przetwarzania odpadów, w zakresie której posiada decyzję Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 2 kwietnia 2015 r. znak DSR-II-2.7243.154.2014, zmienioną decyzją z dnia 28 maja 2018 r. znak DSR-II-2.7243.16.2018, udzielającą pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Na podstawie powyższego zezwolenia spółka może zbierać odpady na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] w O. oraz przetwarzać określone rodzaje odpadów w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego wraz z linią sortowniczą (PAS), instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, stanowiącej oddzielny rozdrabniacz (PA) oraz instalacji do recyklingu tworzyw sztucznych. W trakcie kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W związku z tym zarządził w punktach 1 - 9 ich usunięcie. Następnie organ przedstawił swoje stanowisko odnośnie do każdego z 9 punktów zarządzenia.Odnośnie pkt 1 zarządzenia organ wskazał, że zgodnie z zobowiązaniem określonym w punkcie 2.2.1 oraz 2.2.2 ww. decyzji, określającym zarówno rodzaje i ilości wytwarzanych odpadów na ww. instalacjach, wskazane zostały miejsca i sposób magazynowania wytwarzanych odpadów. Zarówno odpady o kodzie 19 12 12 (powstałe na instalacji PAS) oraz 19 12 11* wytwarzane na instalacji (PAS i PA) i 19 12 10 (wytwarzane na PA) powinny być, zgodnie z zapisami decyzji, magazynowane w kontenerach ustawionych w wyznaczonym miejscu placu magazynowego, dodatkowo odpady o kodzie 19 12 11* powinny być magazynowane w kontenerach zabezpieczonych przed opadami atmosferycznymi, umieszczonych w wyznaczonym miejscu placu magazynowego i hali nr 3 (gdzie magazynowano odpady niebezpieczne). W czasie oględzin Zakładu przedmiotowe odpady magazynowane były luzem, w najbliższym sąsiedztwie instalacji PA i PAS. Zdaniem organu, powyższe dowodzi naruszenia warunków decyzji określonych w zakresie magazynowania odpadów w punkcie 2.2.1 (PAS) i 2.2.2 (PA) ww. decyzji.Zgodnie natomiast z punktem 4.4.2. wskazującym na sposób magazynowania przedprocesowego, cyt. "magazynowanie odpadów poprzedzające przetwarzanie odpadów w procesach: R3, R5 i R12 (...) stanowi proces R13 (...). Odpady przed poddaniem przetworzeniu-zgodnie z zapisem ww. punktu decyzji, powinny być magazynowane w miejscu utwardzonego placu - odpady inne niż niebezpieczne orazw hali H3 - odpady niebezpieczne. Organ wskazał jednak, że na podstawie ustaleń stwierdzono, że odpady trocin oraz odpady tytoniowe magazynowane były w innym niż wyżej wskazane miejsce do magazynowania odpadów przyjmowanych do przetworzenia, co świadczy o naruszeniu warunków decyzji w zakresie magazynowania odpadów. Organ wskazał także, że na podstawie analizy dokumentów ewidencyjnych za 2020 r. i 2021 r. (kart ewidencji odpadów i kart przekazania odpadów), pobranychz Bazy danych o danych, o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (dalej BDO), stwierdzono, że Spółka w 2020 r. przetworzyła odpady o kodzie 12 01 13w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego (PA), które nie zostały dopuszczone do przetworzenia w przedmiotowej instalacji. Ponadto w 2021 r. przekroczone zostały ilości przetworzonych odpadów niebezpiecznych w instalacji PA (minimalnie w ilości 3026,0021 Mg a maksymalnie 3487,7421 Mg do dnia 27.12.2021 r.), natomiast według punktu posiadanego zezwolenia w tym zakresie dopuszczoną roczną ilość do przetworzenia odpadów niebezpiecznych wynosi 3000 Mg/rok. W pozostałym zakresie zobowiązań nałożonych w decyzji, tj. określonych w jej punkcie IV. 1 i IV.2. stwierdzono, że spółka nie prowadziła ewidencji czasu pracy instalacji.W związku z powyższym organ uznał, że spółka prowadziła działalność zagospodarowania odpadów niezgodnie: co do rodzaju przetwarzanych odpadów oraz łącznej ilości odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do przetworzenia na instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, wskazanych w punkcie 4.2.1 ww. decyzji co do miejsca magazynowanych odpadów, punktu 3.2 i 3.4 ww. decyzji co do sposobu magazynowania wytwarzanych odpadów 19 12 12, 19 12 11* 19 12 10, wskazanegow punktach 2.2.1 i 2.2.2 ww. decyzji co do miejsca magazynowania odpadów przed procesem (odpady trocin oraz odpady tytoniowe), wskazanym w punkcie 4.4.2 ww. decyzji.Odnośnie pkt 2 zarządzenia organ podniósł, że na terenie działki o nr ewid. [...] przy ul. [...] w O., która nie jest miejscem wskazanym w ww. decyzji spółka zbierała odpady bez zezwolenia wymaganego na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 797 ze zm, dalej: "ustawa o odpadach" lub "u.o.").Odnosząc się do pkt 3 i 4 zarządzenia pokontrolnego WWIOŚ wskazał, że w dniu 29 czerwca 2021 r., jak również 07 lipca 2021 r. dokonano przeglądu wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w siedzibie kontrolowanej Spółki, podczas którego stwierdzono, że systemem nie zostały objęte wszystkie wyznaczone miejsca magazynowania odpadów. Stwierdził także, że zapisy prowadzone były w sposób ciągły, jednakże nagrania do odtworzenia na dzień 22 grudnia 2021 r. możliwe były jedynie od dnia 03 grudnia 2021 r. co powodowało, że podmiot w rozważanym okresie nie zapewnił nagrania obrazu przez miesiąc w rozumieniu art. 25 ust. 6b ustawy o odpadach.W dalszej części uzasadnienia organ opisali ustalenia mające jego zdaniem uzasadniać stwierdzenie naruszenia opisanego w pkt 5 zarządzenia dotyczącego braku zgodności zakresu prowadzonej gospodarki odpadami z posiadanymi wpisami do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy o odpadach.Odnośnie pkt 6 zarządzenia WWIOŚ podał, że na podstawie danych zawartych w bazie EDO, tj. kart przekazania odpadów, zwanych dalej "KPO" za okres od 01 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. ustalono, że Spółka Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. przekazywała odpady m.in. do spółki [...] Sp. z o.o. mającej prowadzić działalność w K., przy ul. [...], przy czym odpady przekazywane były w miejsce inne niż wskazane w KPO. Na podstawie informacji zawartych na KPO sytuacja powyższa miała miejsce w dniach od 30 marca 2020 r. do dnia 22 września 2020 r. Z danych posiadanych przez organ wynika, że odbiorca odpadów nie posiadał stosownego zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami, jak również spółka nie prowadziła na terenie przy ul. [...] w K. zbierania odpadów. Ponadto WWIOŚ podał, że z posiadanych informacji wynika, że Prezydent Miasta K. udzielił spółce [...] Sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów z dnia 23 marca 2017 znak UKŚ-V.6233.8.2017, ale decyzja wygasła dnia 6 marca 2020 r., co zostało wpisane w bazie EDO. Powyższe wskazuje, że spółka [...] Sp. z o.o., zobowiązana do posiadania zezwolenia na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach była podmiotem nieuprawnionym do zbierania odpadów. Stanowi to o naruszeniu art. 27 ust. 1 i ust. 3 ustawy o odpadach.Odnośnie pkt 7 i 8 zarządzenia pokontrolnego organ wskazał, że w czasie kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot w okresie objętym kontrolą prowadził ilościowo-jakościową ewidencję odpadów z zastosowaniem kart przekazania zwanych dalej "KPO" i kart ewidencji odpadów, zwanych dalej "KEO" odpadów, w oparciu o art. 67 ust. 1 pkt 1a i 1b ustawy o odpadach. Począwszy od 1 stycznia 2020 r. dokumenty ewidencji odpadów należało sporządzać za pośrednictwem indywidualnego konta w bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, zgodnie z art. 67 ust. 5 i 6 ustawy o odpadach. Analizując dane zawarte w systemie BDO zakładce sprawozdawczość stwierdzono, że w 2020 r. podmiot prowadził zarówno karty przekazania odpadów, jak i karty ewidencji odpadów. Analizując dane zawarte w prowadzonych przez spółkę KEO i KPO jak również dokumentacji prowadzonej w związku z działalnością transgranicznego przemieszczania odpadów WWIOŚ stwierdził, że spółka w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 27 grudnia 2021 r. realizowała obowiązek ewidencyjny w sposób nierzetelny, wskazując jednocześnie na ustalenia przemawiające za stwierdzeniem tego naruszenia.Odnośnie pkt 9 zarządzenia WWIOŚ wskazał, że w czasie kontroli ustalono, że zorganizowane miejsca magazynowania odpadów na terenie Zakładu zostały utwardzone i skanalizowane. Wody opadowe i roztopowe, mające kontakt z odpadami, jak również wody z placów manewrowych, stanowiące ścieki przemysłowe (potencjalnie mogą zawierać substancje szkodliwie dla środowiska), poprzez separator substancji ropopochodnych z osadnikiem o przepływie nominalnym 5 dm/s wprowadzane są do bezodpływowego zbiornika o poj. 12 mł, skąd wprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu. Podmiot wywozi ścieki ze zbiornika do punktu zlewnego położonego na działce o nr ewid. [...] obręb [...], g. C., należącego do spółki [...] Sp. z o.o. ul. [...], B., [...]. W przedmiotowym zakresie kontrolowany podmiot posiada decyzję wydaną przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia 02 stycznia 2020 r. znak PO.RUZ.421.341.5.2019.PC udzielające kontrolowanemu pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód obejmujące wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innego podmiotu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Kontrolowany podmiot nie przestrzegał jednak obowiązku dotyczącego częstotliwości przeprowadzanych badań ścieków przemysłowychSkargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe zarządzenie pokontrolne z 29 lipca 2022 r. złożyło Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika zaskarżając je w części - w zakresie punktu 1,2 i 6.Zaskarżonemu zarządzeniu Spółka zarzuciła naruszenie :1) art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 rok o Inspekcji Ochrony Środowiska, poprzez bezpodstawne wydanie zarządzenia pokontrolnego w zakresie punktów 1, 2 i 6 przejawiające się w niesłusznym przyjęciu, iż Spółka dopuściła się wskazanych w uzasadnieniu zarządzenia następujących naruszeń prawa:-a) w zakresie punktu 1:- poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Spółka przestrzega warunków decyzji w zakresie zezwolenia na przetwarzanie odpadów co do rodzaju przetwarzanych odpadów o kodzie 12 01 13 (odpady spawalnicze)- nieprawidłowe przyjęcie, że spółka nie przestrzega warunków decyzji w zakresie zezwolenia na przetwarzanie odpadów co do łącznej ilości odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do przetworzenia na instalacji do produkcji paliwa alternatywnego,- nieprawidłowe przyjęcie, że spółka nie przestrzega warunków zezwolenia w zakresie miejsca magazynowania odpadów przed procesem (odpady trocin oraz odpady tytoniowe) poprzez błędne zakwalifikowanie trocin jako odpadu, w sytuacji gdy stanowiły one komponent stosowany do poprawy jakości paliw alternatywnych,- nieprawidłowe przyjęcie, że Spółka nie przestrzega warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów co do prowadzenia ewidencji czasu pracy instalacji, podczas gdy Spółka prowadziła ciągłą ewidencję czasu pracy poszczególnych wariantów funkcjonowania instalacji do produkcji paliwa alternatywnego wraz z linią sortowniczą, lecz w innej formie niż oczekiwał tego organ. Ani zapisy decyzji, ani żadne przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie precyzują jednoznacznie sposobu realizacji obowiązku w tym zakresie tj. nie wskazują w szczególności, jak winna być prowadzona ciągła ewidencja czasu pracy poszczególnych wariantów funkcjonowania instalacji PAS.-b w zakresie punktu 2 poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Spółka prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów bez uzyskania stosownego zezwolenia, podczas gdy Spółka nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności polegającej na zbieraniu i magazynowaniu odpadów na terenie działki o nr ewid. [...] przy ul. [...] w O., a stwierdzone przez WIOS występowanie tam odpadów miało charakter incydentalny, nadzwyczajny i niezależny od woli Spółki.-c) w zakresie punktu 6 nieprawidłowe przyjęcie, że Spółka przekazuje odpady do zagospodarowania podmiotom nieuprawnionym, podczas gdy w okresie ich przekazywania Spółka nie miała, bo nie mogła mieć wiedzy co do tego, że w trakcie współpracy stron ziściły się przesłanki powodujące, że zezwolenie udzielone jej kontrahentowi wygasło z mocą wsteczną z dniem 6 marca 2020 r.Nadto w związku z pkt 6 zarządzenia pokontrolnego skarżąca spółka podniosła zarzuty dotyczące naruszenia;- art. 8 i art. 10, art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162 z późn. zm., dalej także "PP") w poprzez potraktowanie spółki działającej w zaufaniu do istniejących w obrocie prawnym decyzji administracyjnych, jako podmiotu wykonującego działalność gospodarczą niezgodnie z prawem, z powodu tego, że następczo okazało się, iż udzielone spółce [...] zezwolenie wygasło z mocy prawa z datą wsteczną Spółka nie wiedziała, bo nie mogła wiedzieć w dacie przekazywania odpadów;- art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 12 PP poprzez oczekiwanie od spółki, iż winna była przewidzieć, że jej kontrahentowi wygaśnie z mocą wsteczną udzielone zezwolenie,W związku z powyższym skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego WIOS z dnia 17 maja 2021 r. w zaskarżonej części na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w pkt 1 uchylił pkt 1 w zakresie magazynowani odpadów oraz pkt 2 i pkt 6 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, a w pozostałej części skargę oddalił. Nadto zasądzono od organy na rzecz skarżącego zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowegoNa wstępie uzasadnienia wyroku Sąd I instancji wskazując na istotę zarządzeń pokontrolnych wydanych w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji ochrony środowiska stwierdził, że stan faktyczny sprawy zostaje ustalony na podstawie wyników kontroli oraz protokołu kontroli, który ma odzwierciedlać przebieg kontroli na miejscu. Sąd wojewódzki podkreślił, że sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Z powyższych względów do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 723/12 oraz z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1706/18).Sąd wojewódzki rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 IOŚ bada przede wszystkim: 1. czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ; 2. czy treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; a także 3. czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 244/22).Dalej Sąd I instancji stwierdził, że ustalenia organu co do konkretnych naruszeń, które znalazły odzwierciedlanie w protokole kontroli, zostały szeroko opisane, a także poparto je obszernym materiałem fotograficznym. Organ w sposób konkretny wykazał, że odpady o kodzie 12 01 13 Spółka przetwarzała w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego (PA), które nie zostały dopuszczone do przetworzenia w przedmiotowej instalacji. Powyższe naruszenie organ ustalił na podstawie danych zgłoszonych przez spółkę w bazie BDO, czego wbrew twierdzeniom Spółki nie można traktować jako omyłkę pisarską. W oparciu o konkretne numery kart ewidencji organ ustalił, że spółka prowadziła gospodarkę odpadami niebezpiecznymi, których sposobu zagospodarowania w instalacji PA lub PAS nie opisała w KEO do dnia 27 grudnia 2021 r. Odpady o kodzie 19 12 11* zostały zakwalifikowane przez Spółkę jako poddane: odzyskowi, zbieraniu oraz wytwarzaniu bez wskazania instalacji, do której zostały skierowane. Słusznie zatem wskazuje organ, że nie można mieć pewności, co do sposobu ich zagospodarowania, a w związku z tym, pewności, do której instalacji zostały skierowane i poddane odzyskowi, co uznać należy za naruszenie zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami niebezpiecznymi, podlegającymi szczególnej kontroli. Tym samym działalność Spółki nie była prowadzona zgodnie z warunkami udzielonego zezwolenia. W ocenie Sądu wojewódzkiego niezasadny okazał się także zarzut skarżącej błędnego potraktowania metalowych opakowań jako odpady, które były zbierane przez spółkę. Z protokołu kontroli oraz załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, że opakowania te położone bezpośrednio przy bramie wjazdowej - "boks 3", które jak twierdzi spółka miały służyć do transportu odpadów, jako opakowania wielokrotnego użytku, znajdowały się w stanie, który w istocie uniemożliwiał ich ponowne i bezpieczne wykorzystanie do transportu odpadów.Sąd wojewódzki uznał kontrolowane zarządzenie za prawidłowe w punkcie 1 w zakresie w jakim doszło do naruszenia warunków zezwolenia odnoszących się do wytwarzania i przetwarzania odpadów. Natomiast punkt 1 w zakresie odnoszącym się do sposobu magazynowania odpadów oraz punkty 2 i 6 zarządzenia pokontrolnego uznał za wadliwy. W tym zakresie Sąd I instancji powołał się na orzeczenia sądów wojewódzkich oraz stanowisko doktryny, zgodnie z którym brak jest podstaw do wydawania zarządzenia pokontrolnego także wówczas, gdy wprawdzie kontrola ujawniła wystąpienie określonych naruszeń, ale zostały one usunięte zanim jeszcze doszło do wydania zarządzenia (por. T. Czech, op. cit., s. 91; por też G. Klimek, M Pieńczykowski, Problematyka zaskarżania zarządzenia pokontrolnego organów Inspekcji Ochrony Środowiska, "Przegląd prawa ochrony środowiska" 2014, nr 2, ss. 34-35). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie w dacie wydania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, ale również w czasie przeprowadzanej kontroli przez WWIOŚ w dniu 16 grudnia 2021 r. uchybienie, którego dotyczy pkt 1 zarządzenia w zakresie sposobu i miejsca magazynowania odpadów oraz pkt 2 zarządzenia odnoszący się do magazynowania odpadów na działce nr [...] w O. zostało usunięte. Skoro naruszenia zostały wyeliminowane już wcześniej nie było potrzeby zobowiązywania do ich usunięcia w zaskarżonym zarządzeniu, a po stronie adresata zarządzenia nie ma potrzeby a de facto też możliwości podejmowania działań służących wyeliminowaniu naruszeń (działań, które miałyby być podjęte w następstwie wydania zarządzenia), jako że zostały one podjęte już wcześniej. Zdaniem Sądu, skoro przed dniem wydania zarządzenia pokontrolnego datowanego na 29 lipca 2022 r. naruszenia te zostały usunięte, to brak było podstaw do zobowiązania Spółki do ich usunięcia w zaskarżonym w tej części zarządzeniu pokontrolnym. W tym zakresie zarządzenie pokontrolne okazało się niewykonalne.Z tego samego powodu za zasadny Sąd wojewódzki uznał zarzut odnoszący się do nieprawidłowego magazynowania odpadów na terenie działki o numerze ewid. [...], wprawdzie należącej do Spółki, ale nie wskazanej w zezwoleniu na zbieranie, przetwarzanie i magazynowanie odpadów z 2 kwietnia 2015 r., jako miejsce prowadzenia tej reglamentowanej działowości.Sąd wojewódzki podobnie ocenił zarzut odnoszący się do pkt 6 kontrolowanego zarządzenia oraz do naruszeń skutkiem których organ zobowiązał Spółkę do przekazywania odpadów do zagospodarowania uprawnionym podmiotom. Z protokołu kontroli, a także z treści zarządzenia pokontrolnego wynika bezspornie że naruszenie dotyczące przekazywania odpadów spółce [...] Sp. z o.o. mającej prowadzić działalność w K. przy ul. [...], miało miejsce w dniach od 30 marca 2020 r. do 22 września 2020 r. Spółka ta utraciła zezwolenie na zbierania odpadów dnia 3 marca 2020 r. Naruszenie to konkretnie i szczegółowo opisane nie miało zatem już miejsca w dacie wydania zarządzenia pokontrolnego z 29 lipca 2022 r.Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.2022, poz. 329 ze zm., p.p.s.a.), wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku w części, tj. w zakresie punktu 1 i 3, zarzucając mu;1. naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.:- art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w związku z art. 1 pkt 2 IOŚ przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że treść zarządzenia pokontrolnego w uchylonym zakresie była wadliwa z uwagi na brak podstaw do wydania zarządzenia pokontrolnego w zakresie naruszeń, które w dacie wydania tego zarządzenia były usunięte, a w następstwie pominięcie przez Sąd I instancji także charakteru niewątpliwie sygnalizacyjnego zrządzeń pokontrolnych;2. naruszenie przepisów postępowania, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.:- art. 206 w zw. z art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a.. poprzez obciążenie Organu administracji w całości kasztami postępowania na łączną kwotę 697 zł, podczas, gdy skarga została uwzględniona w części, a w części oddalona, zatem Sąd I instancji w punkcie 3 wyroku nie zastosował art. 206 p.p.s.a. ustanawiającego zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania.Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi poprzez oddalenie w całości skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o. o. na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 lipca 2022 r., ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. od Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. na rzecz Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zwrotu kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej WWIOŚ przedstawił argumentację mającą przemawiać za jej uwzględnieniem.Skargę kasacyjna wniosło także Przedsiębiorstwo [...] sp. z o. o. z siedzibą w P., zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości i zarzucając:I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:1. art. 134 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 IOŚ w zw. z art. 8 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 w zw. z art. 11 ust. 1 w zw. z art. 12 PP, poprzez nie rozpoznanie przez Sąd I instancji "istoty sprawy", a w rezultacie brak całościowego zbadania i oceny prawidłowości zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, przejawiający się zarówno pominięciem uargumentowanego stanowiska skarżącej, jak też nieprzeprowadzeniem przez Sąd I instancji kontroli prawidłowości poczynionych przez WWIOŚ ustaleń dotyczących stanu faktycznego, leżących u podstaw wydanego zarządzenia pokontrolnego oraz brakiem kontroli legalności subsumcji dokonanej przez WWIOŚ, podczas gdy obowiązkiem Sądu I instancji, przed kategorycznym stwierdzeniem istnienia naruszeń wytkniętych w treści zarządzenia (zasadności zarządzenia), winno być dokonanie oceny prawidłowości przeprowadzonych przez WWIOŚ ustaleń dotyczących stanu faktycznego, zwieńczeniem których jest sporządzany przez ten organ protokół kontroli, stanowiących następnie ewentualną podstawę do wydania zarządzenia pokontrolnego, nakazującego usunięcie, stwierdzonych w sposób nie budzący wątpliwości, naruszeń;2. art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie przez Sąd I instancji wyroku na podstawie wybiórczo uwzględnionych akt sprawy, tj. Protokołu kontroli nr WIOS-POZN 143/2021 i stanowiska zaprezentowanego przez WIOŚ, z całkowitym pominięciem argumentacji Spółki, która została wskazana w:a) piśmie z dnia 31 stycznia 2022 r. - zastrzeżeniach skarżącej do protokołu kontroli,b) piśmie z dnia 30 sierpnia 2022 r. - odpowiedzi spółki na zaskarżone zarządzenie pokontrolne,c) piśmie z dnia 4 listopada 2022 r. - co w istocie doprowadziło do nie przeprowadzenia przez WSA wymaganej, całościowej oceny prawidłowości ustaleń poczynionych przez WWIOŚ, a w rezultacie do błędnych ustaleń i nietrafnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że protokół kontroli odzwierciedla rzeczywisty stan faktyczny i stanowić może wyłączną podstawę do wydania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego;3. art. 151 w zw. z art. 134 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o inspekcji ochrony środowiska, poprzez nieprawidłowe oddalenie skargi w części dotyczącej punktu 1. zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego (za wyjątkiem magazynowania odpadów, w zakresie którego WSA uchylił zarządzenie), co jest wynikiem braku całościowego zbadania przez Sąd I instancji prawidłowości zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, w tym pominięcia części materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i nie dokonania w istocie oceny, czy na gruncie stanu faktycznego sprawy istniały w ogóle podstawy do wydania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, tj., czy miały miejsce naruszenia w postaci:a) przetwarzania odpadów o kodzie 12 01 03 (odpady spawalnicze) niezgodnie z warunkami decyzji,b) prowadzenia przez spółkę gospodarki odpadami niebezpiecznymi o kodzie 19 12 11* niezgodnie z warunkami decyzji,c) nieprawidłowego magazynowanie odpadów opakowań metalowych i opakowań z tworzyw sztucznych,d) nieprowadzenia czasu pracy instalacji wbrew warunkom decyzji,4. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez:a) nie ustosunkowanie się przez WSA do zarzutów podniesionych w skardze, jak również nie odniesienie się do stanowiska spółki, przedstawionego w odniesieniu do treści protokołu kontroli (zawartego w ww. pismach) oraz nieprzedstawienie przyczyn, ze względu na które Sąd I instancji przyjął, że WWIOŚ prawidłowo ustalił stan faktyczny, a w rezultacie tego przyjął, że doszło do naruszeń, podczas gdy obowiązkiem WSA było uwzględnienie i ustosunkowanie się także do argumentów spółki, precyzyjne wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia, jak również przedstawienie wykładni zastosowanych przepisów obowiązującego prawa,b) powielenie przez Sąd I instancji treści uzasadnienia orzeczenia wydanego winnej sprawie sądowoadministracyjnej, a w rezultacie brak przedstawienia własnego stanowiska w niniejszej sprawie, podczas gdy obowiązkiem Sądu I instancji było przedstawienie toku rozumowania przyjętego przez ten Sąd w niniejszej sprawie, z dokonaniem wykładni przepisów prawa włącznie;c) niewyjaśnienie w sposób należyty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powodów oddalenia skargi w części dotyczącej punktu 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego (za wyjątkiem magazynowania odpadów, w zakresie którego WSA uchylił zarządzenie), a w szczególności nie odniesienie się do argumentów podnoszonych przez spółkę oraz niewyjaśnienie przyczyn ich nieuwzględnienia;5. art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie wniosku spółki o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów, podczas gdy przeprowadzenie ww. dowodów było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do faktycznego dopuszczenia się przez skarżącą zarzucanych jej naruszeń, będących przedmiotem zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, jak również nie spowodowałoby przedłużenia postępowania.II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:1. art. 12 ust. 1 pkt 1 o inspekcji ochrony środowiska, poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w rezultacie błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że Sąd nie dokonuje kontroli prawidłowości przeprowadzonych przez WIOS ustaleń dotyczących stanu faktycznego, zwieńczeniem których jest protokół kontroli oraz że zarządzenie pokontrolne podlega badaniu wyłącznie przez pryzmat zgodności z treścią takiego protokołu, podczas gdy prawidłowość przeprowadzonych przez organ ustaleń dotyczących stanu faktycznego, w oparciu o które został sporządzony protokół kontroli, a następnie wydane ma zostać zarządzenie pokontrolne, wytykające określone naruszenia, winna być przedmiotem kontroli Sądu I instancji, obejmującej przy tym także stanowiska skarżącej, składające się na ustalenia kontroli. Przyjęcie, że sąd zwolniony jest z obowiązku dokonywania oceny prawidłowości ustaleń dotyczących stanu faktycznego, zwieńczonych sporządzeniem przez WIOŚ protokołu kontroli, mających następnie stanowić podstawę do wydania zarządzenia pokontrolnego oznacza, że wobec protokołu kontroli czynione zostaje bezpodstawne domniemanie jego prawidłowości w każdym przypadku, co pozbawia jednostkę prawa do sądu i czyni sądową kontrolę legalności zarządzenia pokontrolnego w istocie iluzoryczną; 2. art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach w zw. żart. 2 Konstytucji RP, poprzez nieprawidłową wykładnię i w efekcie błędne przyjęcie, że zlecenie przez spółkę gospodarowania odpadami podmiotowi, który w okresie przekazywania odpadów legitymował się, korzystającym z domniemania legalności, zezwoleniem na zbieranie odpadów i terminowo złożył wniosek o zmianę tej decyzji, stanowi przekazanie odpadów podmiotowi nieuprawnionemu z tego względu, że ww. wniosek miał zostać pozostawiony bez rozpoznania - co miało doprowadzić do wygaśnięcia zezwolenia z datą wsteczną - podczas gdy spełnienie obowiązku z art. 27 ust. 2 pkt 1 u.o. nie może być oceniane ex post, ale według wiedzy podmiotu przekazującego (Spółki) istniejącej na moment przekazywania odpadów (potwierdzonej np. domniemaniem prawidłowości wpisu kontrahenta w rejestrze EDO). Skoro w okresie przekazywania odpadów kontrahent Spółki posiadał ważną decyzję to należy stwierdzić, że wskazany obowiązek został prawidłowo wykonany, tj. odpady przekazywano podmiotowi uprawnionemu. W konsekwencji nie sposób twierdzić, że doszło, bo nie mogło dojść do naruszenia ww. przepisu;3. art. 41 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 34 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o., poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w rezultacie nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji, że ustalenia kontroli pozwalają na przyjęcie, iż doszło do naruszenia polegającego na zbieraniu i magazynowaniu przez Spółkę odpadów bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy ustalenia kontroli (obejmujące także stanowisko Skarżącej) prowadzą do wniosku, że Spółka incydentalnie rozładowała w danym miejscu odpady przeznaczone do przetworzenia i niezwłocznie przeniosła je do wyznaczonych miejsc magazynowania na terenie prowadzonego Zakładu. W niniejszej sprawie nie miało miejsca zbieranie i magazynowanie odpadów, w rozumieniu przyjętym na gruncie ww. przepisów, a w konsekwencji nie ma podstaw, by twierdzić, że doszło do ich naruszenia;4. art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o., poprzez nieprawidłową wykładnię ww. przepisu i w rezultacie wadliwe przyjęcie przez WSA, że znajdujące się na terenie zakładu i zakupione w oparciu o przedstawione faktury - jako produkt (komponent), wykorzystywany w procesie produkcji paliwa alternatywnego - trociny, stanowiły "odpad", podczas gdy trociny wykorzystywane są przez Spółkę jako komponent, służący zmniejszeniu wilgotności paliwa alternatywnego i zostały zakupione jako produkt (towar), a zatem nie stanowiły odpadu;5. art. 43 ust. 2 pkt 5 u.o. w zw. z punktem 4.2.2. decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 2 kwietnia 2015 r., udzielającej spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów, poprzez ich nieprawidłową wykładnię, a w rezultacie błędne przyjęcie, że ustalenia kontroli pozwalają na wniosek, iż doszło do naruszenia ww. warunku decyzji, tj. magazynowania odpadów trocin i odpadów tytoniu w sposób nieprawidłowy, podczas gdy trociny nie stanowiły odpadu, lecz komponent wykorzystywany w produkcji paliwa alternatywnego, a zatem nie podlegały szczególnym warunkom decyzji co do miejsca, w jakim mogą być przechowywane. W konsekwencji nie doszło do naruszenia ww. warunku decyzji,6. art. 43 ust. 2 pkt 5 u.o. w zw. z punktem 4.2.2. decyzji, poprzez nieprawidłową wykładnię, a w rezultacie nietrafne przyjęcie przez WSA, że odpady trocin i odpady tytoniu były magazynowane nieselektywnie, podczas gdy trociny nie stanowiły odpadu, zaś śladowe (znikome) ilości odpadów tytoniu mogły znaleźć się w tym miejscu przypadkiem, w wyniku ich przeniesienia na łyżce ładowarki, co oznacza, że nie doszło do naruszenia ww. warunku decyzji, 1. art. 43 ust. 2 pkt 5 u.o. w zw. z punktem 2.2.1. i 2.2.2. decyzji, poprzez nieprawidłową wykładnię, a w rezultacie nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji, że doszło do naruszenia warunków magazynowania odpadów o kodzie 19 12 12, 19 12 11* oraz 19 12 10, podczas gdy wprowadzona przez Spółkę modyfikacja w zakresie magazynowania ww. odpadów wynikała z okoliczności niezależnych od spółki, a nadto konieczny i przyjęty przez spółkę sposób magazynowania ww. odpadów został wprost potwierdzony, jako prawidłowy, w decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 4 października 2022 r., zmieniającej warunki decyzji m.in. w zakresie magazynowania ww. odpadów - co prowadzi do wniosku, że nie doszło do zarzucanego spółce naruszenia.Skarżąca kasacyjnie spółka ostatecznie wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i rozpoznanie skargi - w oparciu o art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych - w oparciu o art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Wobec niestwierdzenia żadnej z przesłanek nieważności postępowania wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej.Zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 IOŚ. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 IOŚ stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 2 IOŚ kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Zarządzenie pokontrolne jest władczym aktem administracyjnym adresowanym do kontrolowanej osoby fizycznej lub kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej, niestanowiącym jednak decyzji administracyjnej.Władczy charakter zarządzenia przejawia się w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 IOŚ, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a IOŚ. Zarządzenia pokontrolne nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określającym ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska albo innej osoby fizycznej (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 10009/08; z 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1156/15; zob. też T. Czech, Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska, ZNSA 2011 r., nr 3, s. 93).Mając na uwadze zarzuty stawiane w skardze kasacyjnej wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia pokontrolnego toczy się w oparciu o przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, a zatem stan faktyczny sprawy zostaje ustalony na podstawie wyników kontroli oraz protokołu kontroli, który ma odzwierciedlać przebieg kontroli na miejscu. Istotą kontroli prowadzonej przez właściwy organ inspekcji ochrony środowiska jest po pierwsze - zbadanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zakresu i przyczyn rozbieżności między tymi stanami, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia podmiotowi kontrolowanemu. Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma zatem na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 1346/22).Zarysowana specyfika zarządzenia pokontrolnego wpływa też na sposób jego oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Podstawą wydania zarządzenia pokontrolnego mogą być tylko ustalenia kontroli, prawidłowo udokumentowane w protokole kontroli. Skoro zarządzenie pokontrolne musi opierać się na ustaleniach kontroli, to ustalenia te muszą być zawarte przynajmniej w protokole kontroli, a najlepiej także w tym zarządzeniu. Zatem protokół kontroli dokumentuje czynności kontroli oraz zawiera jej ustalenia, do których musi odnosić się zarządzenie pokontrolne. Ponadto zarządzenie pokontrolne stanowi spójną całość z protokołem kontroli i nie ma potrzeby powielania w zarządzeniu pokontrolnym szczegółowych kwestii zawartych w protokole kontroli (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2024 r., sygn. akt III OSK 438/23).Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne bada przede wszystkim, czy:1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ;2) treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli;3) treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnieobowiązujących przepisach prawa.Jak wcześniej zaznaczono, sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Z powyższych względów do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 723/12; z 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1706/18; z 31 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 935/21). Z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów k.p.a., strona skarżąca kasacyjnie może skorzystać, jeśli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną.Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zasługuje na uwzględnienie skarga kasacyjna wniesiona przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Podnosząc zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia prawa materialnego tj. art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w zw. z art. 1 pkt 2 ustawy o inspekcji ochrony środowiska organ zakwestionował stanowisko Sądu I instancji, że treść zarządzenia pokontrolnego w uchylonym zakresie (pkt 1 zaskarżonego wyroku) była wadliwa z uwagi na brak wydania podstaw zarządzenia pokontrolnego w zakresie naruszeń, które w dacie wydania tego zarządzenia były usunięte. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejsze sprawie w całości podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2025 roku, sygn. akt III OSK 3088/23, w którym stwierdzono, że skoro zarządzenie pokontrolne ma być wydane "na podstawie ustaleń kontroli", to zasadniczo miarodajny jest stan faktyczny, który istniał w czasie, gdy ustalenia te były czynione; art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. ustanawia nierozerwalny związek i wymóg korelacji między zarządzeniem pokontrolnym a ustaleniami kontroli - kryterium prawidłowości zarządzenia pokontrolnego stanowi zatem to, czy ta korelacja istnieje, a nie to, czy odnośne ustalenia są "legalne", ani to, czy w obliczu następczej zmiany stanu faktycznego zachowują aktualność. Przyjęcie odmiennego założenia implikowałoby konieczność prowadzenia przez organ, w okresie pomiędzy kontrolą a wydaniem zarządzenia pokontrolnego, czynności dowodowych tudzież swego rodzaju ponownej kontroli w celu stałej weryfikacji istniejącego stanu rzeczy. Ilekroć organ uzyska niebudzące wątpliwości informacje o nowych okolicznościach, tylekroć może je uwzględnić przy ocenie potrzeby i celowości uczynienia użytku z kompetencji przewidzianej w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. - ale pozostaje to w jego gestii. Warto przy tym zauważyć, że nieraz może chodzić nie tyle o samo stwierdzenie nowych okoliczności, ile o ich kwalifikację prawną - kwestią sporną między podmiotem kontrolowanym a organem może być to, czy rzeczywiście stanowią one o usunięciu nieprawidłowości (czy rzeczywiście doszło do sprowadzenia stanu powinnego). Kwestia ta może stać się przedmiotem późniejszego postępowania jurysdykcyjnego, toteż nie ma miejsca na jej rozstrzyganie na etapie wydawania zarządzenia pokontrolnego, ani też nie ma miejsca na jej rozstrzyganie na etapie kontroli sądowej tego zarządzenia. Inaczej rzecz ujmując kwestia, o której mowa, pozostaje poza granicami sprawy sądowoadministracyjnej zainicjowanej skargą na zarządzenie pokontrolne. Fakt usunięcia w trakcie kontroli czy też już po jej zakończeniu, a przed wydaniem zarządzenia pokontrolnego nie powoduje braku stwierdzenia tego naruszenia, a także nie daje gwarancji, że naruszenie to nie powtórzy się w przyszłości. Podstawą wydania zarządzenia pokontrolnego mogą być tylko ustalenia kontroli, prawidłowo udokumentowane w protokole kontroli.W kwestii dotyczącej oceny drugiego podniesionych zarzutów kasacyjnych przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, a dotyczącego art. 206 w zw. z art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. dotyczącego obciążenia organu w zaskarżonym wyroku w całości kosztami postępowania mimo, że skarga została uwzględniono tylko w części Naczelny Sąd Administracyjny wypowie się po ocenie zasadności skargi kasacyjnej wniesionej przez Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z siedzibą w P.Wniesiona natomiast przez Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z siedziba w P. skarga kasacyjna, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie.Brak jest podstaw do uwzględnienia podniesiony przez skarżącą spółkę zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.Jeśli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Oznacza to, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne.Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd I instancji badając legalność zaskarżonego działania organu, a w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją sądu, a sądowi odwoławczemu kontrolę instancyjną (vide np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 15 czerwca 2012 r.,sygn. akt I OSK 1931/11; 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06; 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07; 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08; 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07; 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 601/10). Motywy wyroku muszą być przy tym jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 632/05, czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2304/13). Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera ono stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy jest ono sporządzone w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2018 r., sygn. akt II OSK 63/18).W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób skrupulatny i drobiazgowy przedstawił argumentację, która w jego ocenie przemawiała za jedynie częściowym uwzględnieniem skargi. Przy czym Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, wskazał na istotne okoliczności sprawy oraz odniósł się do zarzutów skargi. Wywody zawarte w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego są logiczne, spójne i w sposób jasny i precyzyjny wyjaśniają przyczyny podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Okoliczność zaś, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, nie stanowi podstawy do uwzględnienia zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a więc wymogów formalnych uzasadnienia.Dodać należy, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nieodniesieniem się przez sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżący nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku.Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Taką polemikę zaś zawarto w argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą kasacyjnie.Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. dotyczący bezzasadnego oddalenia przez Sąd I instancji zgłoszonych przez spółkę wniosków dowodowych. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje zatem podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie przedstawiła organowi w trakcie przeprowadzonej kontroli. Posłużenie się w powyższym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia sądowi pierwszej instancji zarzutu jego naruszenia. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2025 roku, sygn. akt III OSK 2568/25.). Należy uwzględnić także fakt, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Podstawą wydania zarządzenia pokontrolnego mogą być tylko ustalenia kontroli, udokumentowane w protokole kontroli.Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 134 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o inspekcji ochrony środowiska w zw. z art. 8, art. 10 ust. 1i ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców a sprowadzający się do zarzutu pominięcia uzasadnionego stanowiska skarżącej jak i braku przeprowadzenia przez Sąd I instancji kontroli prawidłowości poczynionych przez organ ustaleń dotyczących stanu faktycznego i legalności subsumcji dokonanej przez organ. Jak już wyżej wskazano specyfika zarządzenia pokontrolnego wpływa na sposób jego oceny w postępowaniu sądowym. Wojewódzki sąd Administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Sąd bada czy kontrolę przeprowadził uprawniony organ, czy treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami przedstawionymi w protokole kontroli oraz czy treść zarządzenia znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach praw. Nie jest rolą tego postępowania weryfikowanie prawidłowości ustaleń przedstawionych w protokole. Do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. Z pełnej gwarancji procesowych, wynikających z przepisów k.p.a. strona może skorzystać, jeśli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną. Powyższa argumentacja uzasadnia brak uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 133 § 1 k.p.a. poprzez wydanie przez Sąd I instancji zaskarżonego wyroku na podstawie protokołu kontroli z całkowitym pominięciem argumentacji spółki przedstawionej w składanych przez nią pismach. Podkreślić należy, że w składanych pismach, a szczególności w piśmie z 31 stycznia 2022 roku i 30 sierpnia 2022 roku skarżąca spółka przedstawia swoje stanowisko co do poczynionych w trakcie kontroli ustaleń i przedstawionych w doręczonym jej protokole oraz zarządzenia pokontrolnego. Brak podzielenia jej stanowiska nie może stanowić o naruszeniu art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Nie jest naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. zaakceptowanie przez sąd jako zgodnej z przepisami postępowania oceny materiału dowodowego oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny nawet, gdyby nie uwzględniało ono całości materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 13 maja 2008 r., II FSK 419/0). Naruszenia takiego nie stanowi również zanegowanie przeprowadzonej przez organ oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. W ramach zarzutu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można też skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny zaskarżonej decyzji - również z punktu widzenia poprawności uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji - oraz innych dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, dokonanych przez sąd pierwszej instancji, z którą nie zgadza się organ administracji publicznej lub strona postępowania (wyroki NSA z: 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11; 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10).Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzut kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o inspekcji ochrony środowiska którego naruszenie skarżąca spółka upatruje w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że sąd nie dokonuje kontroli prawidłowości przeprowadzonych przez wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska ustaleń dotyczących stanu faktycznego, których zwieńczeniem jest protokół kontroli. Ponownie należy podkreślić, że wojewódzki sąd administracyjny z uwagi na charakter postępowania związanego z wydawaniem na podstawie powołanego przepisu zarządzeń pokontrolnych nie jest uprawniony do badania legalności faktycznych ustaleń ujętych w protokole kontroli. Przedmiotem kontroli jest bowiem zarządzenie pokontrolne, a nie dokument w postaci protokołu kontroli. W przeciwieństwie np. do decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną za naruszenie wymagań ochrony środowiska, zarządzenie pokontrolne ma formę sygnalizacyjną i adresat takiego zarządzenia w zakreślonym terminie jest zobowiązany do wyjaśnienia jakie działania w związku z tym zarządzaniem podjął. Z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów k.p.a., strona może więc skorzystać, jeśli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte postępowanie administracyjne przewidziane przepisami stosownej ustawy z zakresu materialnego prawa ochrony środowiska.Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez skarżąca kasacyjnie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 34 i art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach. Jak wynika z protokołu kontroli, w trakcie jej przeprowadzania stwierdzono, że skarżąca spółka rozładowywała przywożone do niej odpady na działce o nr ewid. [...], natomiast zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów, którym legitymowała się spółka w okresie przeprowadzania kontroli, obejmowało działki o nr [...] i [...], które były położone po przeciwnej stronie drogi. Chwilowe składowanie na działce o nr [...] odpadów spółka uzasadniała awarią ładowarki, co uniemożliwiło rozładunek transportów z odpadami na działkach objętych zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Fakt, że działka o nr [...] wchodzi także w skład zakładu prowadzonego przez spółkę i trudności związane z rozładunkiem przywożonych odpadów spowodowane były awarią urządzeń nie usprawiedliwia czasowego ich magazynowania na działce, która nie była ujęta w posiadanym zezwoleniu na zbieranie odpadów i ich przetwarzanie. Przepis art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach stanowi, że prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zgodnie natomiast z art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach w zezwoleniu oznacza się miejsce zbierania odpadów. Okoliczność, że dana działka wchodzi w skład zakładu, a nie została wymieniona w zezwoleniu jako miejsce zbierania odpadów nie stanowi usprawiedliwienia do składowania na jej terenie odpadów. Stanowi to prowadzenie gospodarki odpadami jako działalności ściśle reglamentowanej bez wymaganego zezwolenia. Fakt uzyskania takiego zezwolenia w późniejszym terminie nie może także stanowić usprawiedliwienia takiej działalności. Składowanie odpadów na wspomnianej działce należy zakwalifikować jako ich magazynowanie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o odpadach.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art.43 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach w zw. z pkt 2.2.1 i 2.2.2. decyzji zezwalającej na zbieranie i przetwarzanie z dnia 2 kwietnia 2015 roku zmienionej decyzją z dnia 28 maja 2018 roku odnośnie bezzasadnego stwierdzenia naruszenia warunków przechowywania odpadów o kodzie 19 12 12, 19 12 11* i 19 12 10. Zgodnie z warunkami określonymi w powyższych decyzjach odpady o wskazanych kodach powinny być magazynowane w kontenerach ustawionych w wyznaczonym miejscu placu magazynowego, dodatkowo odpady o kodzie 19 12 11*, powinny być magazynowane w kontenerach zabezpieczonych przed opadami atmosferycznymi, umieszczonymi w wyznaczonym miejscu placu magazynowego i hali nr 3, gdzie magazynowano odpady niebezpieczne. Organy ustaliły w trakcie oględzin i utrwaliły sporządzając dokumentacje fotograficzną, że przedmiotowej odpady magazynowane były luzem, w najbliższym sąsiedztwie instalacji PA i PAS. Taki sposób magazynowania tych odpadów stanowi na naruszeniu warunków zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Fakt, że po zakończeniu kontroli Marszałek Województwa Wielkopolskiego decyzją z dnia 4 października 2022 roku zmienił wyżej wymienione decyzje w zakresie magazynowania tych odpadów nie stanowi podstawy do zakwestionowania zarządzenia pokontrolnego stwierdzające to naruszenie występujące w dniu przeprowadzania kontroli.Wydając zarządzenie pokontrolne organ wbrew twierdzeniom skarżącej spółki zasadnie także uznał gromadzone przez nią trocin, wykorzystywane w szeroko pojętym procesie produkcji paliwa alternatywnego tj. jako komponent służący zmniejszeniu wilgotności paliwa alternatywnego, a które zostały zakupione od innego podmiotu jako odpady. Definicję odpadów ustawodawca zamieścił w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Pojęcie "pozbycie się", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 2012 r. o odpadach, rozumiane jest jako przekazanie (zbycie) przedmiotu innemu podmiotowi, który będzie ten przedmiot wykorzystywał w zasadniczo odmienny od pierwotnego sposób. Natomiast przy dokonywaniu kwalifikacji przedmiotu jako odpad istotne znaczenie ma także przesłanka w postaci zmiany dotychczasowego sposobu jego użytkowania. Zmiana sposobu użytkowania może polegać na użytkowaniu w sposób odmienny niż w normalnych warunkach przedmiot jest wykorzystywany do celów, do których został pierwotnie wytworzony. Pozbyciem się przedmiotu, w rozumieniu ustawy z 2012 r. o odpadach, jest również jego przekazanie (zbycie) innemu podmiotowi. Odpadami mogą być bowiem także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej. Nie ulega wątpliwości, że trociny powstały w procesie produkcji, w którym wykorzystywane jest drewno (np. deski, czy też w trakcie procesu produkcji samych desek). Zatem nie mogą one (trociny) być wykorzystane tak jak np. deski. Uznaniu przedmiotów za odpady nie sprzeciwia się zamiar skarżącego ich gospodarczego wykorzystania. Nie chodzi tu bowiem o zamiar pozbycia się tych przedmiotów przez skarżącego, ale o to, że poprzedni ich właściciele pozbyli się ich nie znajdując dla nich możliwości pierwotnego zastosowania. W tym też momencie przedmioty te stały się odpadami, przy czym bez znaczenia jest czy skarżący je nabył czy też uzyskał bezpłatnie (wyrok Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2025r., sygn. akt III OSK 1522/24). Sporne trociny uzyskały zatem status odpadów już w chwili ich zbycia przez poprzedniego właściciela. Nie zmienia ich statusu fakt, że mogą być wykorzystane gospodarczo przez nabywcę. Skarżąca spółka nie wykazała, aby uzyskały one status produktu ubocznego w rozumieniu art. 10 ustawy o odpadach, co wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji przez uprawniony organ.Uznanie trocin nabywanych przez skarżącą spółkę jako odpady nakładało na nią obowiązek gospodarowania nimi w sposób wskazany w zezwoleniu na prowadzenie zbiórki i przetwarzania odpadów. Z akt sprawy wynika, że trociny nie były magazynowane w sposób wskazany w zezwoleniu, w tym były zmieszane z innymi odpadami - tytoniem co stanowiło naruszenie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach w zw. z pkt 4.2.2. decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 2 kwietnia 2015 roku. Odpady te winny być zbierane selektywnie, co wynika z ustaleń zawartych w protokole pokontrolnym. Tym samym zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia tych przepisów nie zasługują na uwzględnienie. Nadmienić należy, że skarżąca spółka jako podmiot trudniący się prowadzeniem gospodarki odpadami obowiązany jest to ją zorganizować, aby nie dochodziły do mieszania frakcji różnych odpadów, a w szczególności tych które zgodnie z warunkami zawartymi w zezwoleniu winny być zbierane selektywnie.Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach również zarzut dotyczący naruszenia art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez błędne przyjęcie, że zlecanie przez spółkę gospodarowania odpadami podmiotowi, który w okresie przekazywania odpadów legitymował się zezwoleniem na zbieranie odpadów i terminowo złożył wniosek o zmianę tej decyzji, a który to wniosek został następnie pozostawiony bez rozpoznania – co miało doprowadzić do wygaśnięcia zezwolenia z datą wsteczną stanowiło naruszenie obowiązku określonego w/w przepisie ustawy o odpadach, skoro spółka nie miała możliwości zweryfikowania tych okoliczności. Stwierdzić należy, iż trafne jest stanowisko, że zezwolenie udzielone [...] sp. z o.o. na zbieranie odpadów wygasło z dniem 6 marca 2020 roku. Zmiana decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów i wygaśnięcie udzielonego pozwolenia to dwa odrębne postępowania różniące się co do istoty. Z art. 47 ust. 8 w zw. z art. 47 ust. 3 i ust. 5 ustawy wynika, że wygaśnięcie zezwolenia na zbieranie odpadów powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem, a posiadacz odpadów, którego zezwolenie wygasło, jest zobowiązany do usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w ramach prowadzonej działalności objętej tym zezwoleniem, na własny koszt. Ponadto, zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej, jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w art. 14 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej w terminie (o którym mowa w art. 14 ust. 1), zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa. Wygaśnięcie decyzji następuje w takim przypadku z mocy prawa i nie jest wydawana w tym przedmiocie żadna decyzja. Skoro zezwolenie udzielone [...] sp. z o.o. na zbieranie odpadów wygasło z mocy prawa z dniem 6 marca 2020 roku to przekazanie przez skarżącą odpadów po tej dacie wspomnianej spółce stanowiło naruszenie art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach. Zauważyć należy, iż prawidłowo funkcjonujący podmiot gospodarczy będący posiadaczem odpadów nie może zezwolić na odbiór i zlecenie ich przetransportowania osobie, która w wymagany sposób nie wylegitymuje się posiadaniem prawidłowej decyzji w tym zakresie, a fakt ten nie zostanie skrupulatnie odnotowany w dokumentach spółki, co jest podstawowym elementem prawidłowego gospodarowania odpadami. W tej sprawie skarżąca kasacyjnie takiej staranności nie dochowała, a próba podważania prawidłowych ustaleń organu orzekającego w opisanym wyżej zakresie nie zasługuje na aprobatę.Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie przedstawione przez organ stanowisko, iż spółka jako podmiot od lat gospodarujący odpadami mogła podjąć działania w celu upewnienia się, że odpady przekazuje podmiotom uprawnionym - sprawdzenie jedynie w rejestrze, stanowiącym integralną część Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami jest niewystarczające. Zgodzić należy się z organem, iż nie było żadnych przeszkód, aby przedstawiciel kontrolowanej spółki skontaktował się bezpośrednio z właściwymi organami w celu weryfikacji uprawnień do gospodarowania odpadami.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 p.p.s.a w z. z art. 12 ust. 1 ustawy o inspekcji ochrony środowiska, a dotyczącego bezzasadnego uznania przez organ, że odpady o kodzie 12 01 03 (odpady spawalnicze) były przetwarzane niezgodnie z warunkami decyzji w przedmiocie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Zgodnie z powołaną decyzją odpady o tym kodzie mogły być wykorzystanie w prowadzonej przez spółkę w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego (PAS). Natomiast na podstawie analizy dokumentów ewidencyjnych za 2020 i 2021 rok ( kart ewidencji odpadów i kart przekazania odpadów organ stwierdził, że spółka przetwarzała odpady o tym kodzie w prowadzonej drugiej instalacji do przetwarzania do produkcji paliwa (PA). Fakt przetwarzania tych odpadów w instalacji PA spóła zapisała w KEO oraz w rocznym sprawozdaniu o wytwarzaniu odpadów. W obu tych dokumentach podano te same dane, tym samym trudno uznać, że mamy jedynie do czynienia z oczywistą pomyłką pisarską ze strony spółki.Odnośnie odpadów o kodzie 19 12 11* stwierdzono, że były one magazynowane luzem, w najbliższym sąsiedztwie instalacji PA i PAS, co potwierdziły przeprowadzone oględziny. Zgodnie natomiast z zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów w brzmieniu obowiązującym w dniu przeprowadzenia kontroli powinny one być magazynowane w kontenerach zabezpieczonych przez opadami atmosferycznymi, umieszczonymi w wyznaczonym miejscu placu magazynowego i w hali nr 3. Tak stanowi pkt 2.2.1. (PAS) i 2.2.2. (PA) decyzji.W kwestii nieprawidłowego magazynowania odpadów opakowań metalowych i opakowań z tworzyw sztucznych stwierdzić należy, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 29 czerwca 2021 roku ustalono, że w boksie zlokalizowanym przy wjeździe na teren zakładu, magazynowano odpady opakowań. Odpady te miały etykiety 21.06.2021, z kodem 15 01 10* i nazwą odpadu, co udokumentowano sporządzoną dokumentacja fotograficzną. Odpady opakowań niebezpiecznych były uszkodzone, zgniecione, bez zamknięcia. Natomiast paletopojemniki zdekompletowane, bez kraty chroniącej plastikowe wnętrze. Odpady te były zmieszane nadto z innymi odpadami tj. workami typu big bag, workami z tworzyw sztucznych. Powyższe uszkodzenia powodowały, że nie mogły pełnić swojej dotychczasowej funkcji. Skoro kontrahent spółki pozostawił te odpady za jej wiedzą w takim stanie, to zasadnie organ zakwalifikował ten proces jako zbieranie odpadów. Opakowania te nie zostały zabrane przez ich uprzedniego posiadacza. Magazynowanie tych odpadów w tym samym miejscu potwierdziła także analiza obrazu z wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów prowadzonego przez spółkę w dniach 16 i 23 grudnia 2021 roku.W trakcie kontroli nie przedłożono organowi ewidencji czasu pracy prowadzonych instalacji przetwarzania odpadów. Skarżąca spółka nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że faktycznie prowadziła ewidencję czasu pracy instalacji, zgodnie z warunkiem określonym w zezwoleniu na zbieranie i przetwarzanie odpadów.Mając na uwadze powyższe rozważania należy uznać, że skarga kasacyjna wniesiona przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zasługuje na uwzględnienie. Uznając jednocześnie, że istota sprawy w zakresie objętym tą skarga jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę wniesioną przez Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. na zarządzenie pokontrolne (pkt 1 wyroku).Natomiast skarga kasacyjną wniesiona przez Przedsiębiorstwo [...] nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a tym samym na podstawie art. 184 podlega oddaleniu (pkt 2 wyroku)Powyższe rozstrzygnięcie czyni bezprzedmiotowym rozważenie zarzutu kasacyjnego zawartego w skardze kasacyjnej złożonej przez organ, a dotyczącego zasad ustalenia kosztów przez Sąd I instancji, skoro wyrok tegoż Sądu został uchylony, także w części dotyczącej kosztów postępowania sądowegoO kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a..