Wyrok - II OSK 741/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 września 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 522/22 w sprawie ze skargi A. M. i D. M. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 17 luteOddalono skargę kasacyjną. pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 522/22 w sprawie ze skargi A. M. i D. M. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 17 lute
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
23 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jan Szuma
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 522/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi A.M. i D.M., uchylił postanowienie Wojewody Małopolskiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia 17 lutego 2022 r., znak WI-I.7840.2.80.2021.KL oraz zasądził od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących kwotę 714 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda, uwzględniając zażalenie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. (zwanej dalej "Wspólnotą"), uchylił (przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia) postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia 13 stycznia 2021 r., znak AU-01-1.6740.1.2014.2020.KPA o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tegoż organu z dnia 18 maja 2020 r., znak AU-01-2.6740.1.1005.2019.JPO zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A.M. i D.M. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami wraz z odcinkiem instalacji wewnętrznej elektroenergetycznej poza budynkiem, z drogą wewnętrzną i terenem utwardzonym oraz miejscami postojowymi na działce nr [...] oraz z budową zjazdu z ul. [...] na działce [...] i przebudową sieci elektroenergetycznej na działce [...] w obrębie [...]przy ul. [...] w K..Postanowienie Prezydenta wydano w reakcji na wniosek Wspólnoty, która podniosła, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co stanowi przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonego postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a."). Prezydent uznał jednak, że wniosek został wniesiony po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jego zdaniem Wspólnota uzyskała wiedzę o wydanej decyzji 10 lipca 2020 r., a wniosek o wznowienie złożyła dopiero 26 listopada 2020 r.Po wniesieniu zażalenia Wojewoda uchylił postanowienie Prezydenta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uznał, że organ pierwszej instancji nie podjął dostatecznych czynności wyjaśniających. W ocenie Wojewody należało przyjąć, że Wspólnota w istocie wniosła o wznowienie postępowania już 10 lipca 2020 r., kiedy zwróciła się do niego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji, ale w jego treści wskazała na brak jej udziału w postępowaniu. Wojewoda uznał, że późniejsze wystąpienie do Prezydenta z dnia 26 listopada 2020 r. stanowiło jedynie doprecyzowanie pierwotnego żądania, zatem miesięczny termin należy liczyć od daty pierwszego wniosku.Skargę na postanowienie Wojewody wnieśli inwestorzy, podnosząc, że decyzja z dnia 18 maja 2020 r. jest ostateczna i korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości decyzji administracyjnych, a przesłanki jej wzruszenia w trybach nadzwyczajnych muszą być interpretowane ściśle. Wskazali, że termin z art. 148 § 1 K.p.a. ma charakter zawity, a jego przekroczenie nie może być sanowane. Złożenie przez Wspólnotę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie miało wpływu na bieg terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, ponieważ oba te tryby – nieważnościowy i wznowieniowy – są odrębne i mogą być prowadzone niezależnie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podzielił tę argumentację. Wskazał, że wznowienie postępowania jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 K.p.a., dlatego przepisy o wznowieniu nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a., wniosek o wznowienie postępowania należy złożyć w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wspólnota uzyskała taką wiedzę 10 lipca 2020 r., a więc termin upłynął 10 sierpnia 2020 r. Złożenie wniosku dopiero 26 listopada 2020 r. oznaczało uchybienie temu terminowi. Sąd zaznaczył, że wniosek z dnia 10 lipca 2020 r., skierowany do Wojewody, był wyraźnie oznaczony jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji i oparty na art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a., dlatego nie można go utożsamiać z wnioskiem o wznowienie postępowania.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota, zarzucając naruszenie:1. art. 58 § 1 pkt 5 w zw. z art. 25 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") polegające na rozpoznaniu skargi do sądu administracyjnego złożonej przez podmiot nieposiadający zdolności sądowej, to jest spółkę cywilną, mimo że taka skarga podlegała odrzuceniu, w związku z faktem, że nie została złożona przez D.M. i A.M. jako osoby fizyczne, wspólników spółki cywilnej, a przez spółkę cywilną [...] s.c., która nie posiada zdolności sądowej z uwagi na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 25 P.p.s.a. To stanowi przesłankę nieważności postępowania w oparciu o art. 183 § 1 pkt 5 P.p.s.a.;2. art. 50 § 1 P.p.s.a. polegające na przyjęciu do rozpoznania skargi do sądu administracyjnego od podmiotu niemającego interesu prawnego do wnoszenia skargi z uwagi na brak statusu strony lub uczestnika postępowania o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej zakończonego wydaniem postanowieniem Wojewody z dnia 17 lutego 2022 r.;3. art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 63 § 2, art. 64 § 2 i art. 65 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonego postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej "K.p.a.") polegające na uchyleniu postanowienia Wojewody, w sytuacji, gdy Prezydent nie ustalił, że wniosek z tym samym żądaniem został wcześniej skierowany do niewłaściwego organu oraz nie podjął działań zmierzających do wyeliminowania tej nieprawidłowości między innymi poprzez doprowadzenie do przekazania sprawy według swojej właściwości, a w rezultacie przy braku precyzyjnego określenia przedmiotu żądania zaniechał obowiązku ustalenia precyzyjnej treści tego żądania oraz nie wezwał skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku;4. art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 65 § 2 K.p.a. polegające na uchyleniu postanowienia Wojewody przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia, nie uwzględniając przy ustalaniu terminu, w którym skarżący złożył skutecznie wniosek o wznowienie postępowania tego, że złożenie wniosku do organu niewłaściwego w sprawie traktuje się jak wniosek złożony z zachowaniem terminu;5. art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 77 K.p.a. polegające na uchyleniu postanowienia, które obligowało Prezydenta do ponownego zbadania okoliczności sprawy, w tym ustalenia rzeczywistej woli skarżącego, w miejsce rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o dosłowne brzmienie podania złożonego przez Wspólnotę występującą bez profesjonalnego pełnomocnika oraz ustalenie, czy w tej samej sprawie nie został w terminie skierowany wniosek do niewłaściwego organu. To doprowadziło do naruszenia zasady praworządności, uwzględniania słusznego interesu stron, budowania zaufania do władzy publicznej, prawdy obiektywnej oraz czynnego udziału strony w postępowaniu, a także doprowadziło do sytuacji, w której rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku utrzymało w obrocie prawnym orzeczenie organu pierwszej instancji wydane bez wyczerpującego zebrania i rozpoznania materiału dotyczącego okoliczności sprawy;6. art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 16 K.p.a. polegające na uwzględnieniu skargi strony w oparciu o naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej, przy pominięciu stanowiącej wyjątek od ogólnej zasady, jaką jest art. 145 K.p.a., przewidujący możliwość wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji ostatecznej, co skutkowało nieprawidłowym uchyleniem zaskarżonego postanowienia;7. art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia z uwagi na upływ terminu do złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, mimo że skarżący, składając wniosek 11 lipca 2022 r., spełnił warunek określony w art. 148 § 1 i 2 K.p.a., co skutkowało niezasadnym uchyleniem postanowienia Wojewody;8. art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez uchylenie postanowienia Wojewody w sytuacji, w której powinno dojść do skutecznego wznowienia postępowania przed Prezydentem i ponownego rozpatrzenia sprawy w sposób zapewniający skarżącej udział w postępowaniu.Wskazując na powyższe, Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi w przypadku uwzględnienia zarzutu nr 1, ewentualnie jej oddalenie w przypadku uwzględnienia pozostałych zarzutów. Alternatywnie Wspólnota wystąpiła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wystąpiła także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę kasacyjną A.M. i D.M. wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Zgodnie z art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.), stąd należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej.Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy pismo Wspólnoty z dnia 10 lipca 2020 r., skierowane do organu drugiej instancji jako żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia 18 maja 2020 r., mogło zostać potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 1 i 2 K.p.a., z zachowaniem terminu, a w konsekwencji, czy zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie organu drugiej instancji, który zakwestionował ocenę organu pierwszej instancji o uchybieniu terminu do wznowienia.Dodatkowo skarga kasacyjna podnosi zarzuty formalne dotyczące braku zdolności sądowej i interesu prawnego po stronie skarżących przed Sądem pierwszej instancji.W pierwszej kolejności ocenić należy dwa wstępne zarzuty skargi kasacyjnej, z których pierwszy wiązany jest przez Wspólnotę z nieważnością postępowania na tle art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a.Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5 w zw. z art. 25 P.p.s.a. opiera się na tezie, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła spółka cywilna [...] s.c., która nie ma zdolności sądowej, a nie osoby fizyczne – A.M. i D.M.. Twierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w treści samej skargi do Sądu pierwszej instancji ani w komparycji zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę "ze skargi A.M. i D.M.", a z materiału sprawy wynika, że oboje – jako osoby fizyczne – udzielili pełnomocnictwa procesowego profesjonalnemu pełnomocnikowi. Wzmianka w skardze o działaniu "w ramach spółki cywilnej" miała charakter identyfikujący relację organizacyjną skarżących, lecz nie oznaczała, że podmiotem skargi była sama spółka cywilna. Nie zaistniał zatem nieusuwalny brak zdolności sądowej po stronie skarżących przed Sądem pierwszej instancji w rozumieniu art. 25 P.p.s.a., który uzasadniałby odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.Konsekwentnie bezzasadny jest drugi zarzut skargi kasacyjnej, w którym Wspólnota neguje interes prawny skarżących. A.M. i D.M. byli adresatami decyzji z dnia 18 maja 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz stronami postępowania administracyjnego wstępnie zakończonego rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji o odmowie wznowienia. Postanowienie organu drugiej instancji ingerowało w ich sytuację prawną, otwierając drogę do ewentualnego wzruszenia ostatecznej decyzji, z czego wynikał ich interes prawny w zaskarżeniu tego aktu w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. Trafnie A.M. i D.M. wskazali na to w odpowiedzi na skargę kasacyjną, podnosząc, że identyfikacja skarżących przez Sąd pierwszej instancji nie nasuwała wątpliwości.Przed rozpoznaniem dalszych zarzutów skargi kasacyjnej należy zaznaczyć, że autor środka zaskarżenia konsekwentnie łączy zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego z niewłaściwie oznaczoną jednostką redakcyjną ustawy procesowej, to jest z "art. 145 § 1 lit. c." P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał to za oczywistą omyłkę i przyjął, że wszystkie dalej omówione zarzuty skargi kasacyjnej należy odnosić do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.Przechodząc do zasadniczego sporu materialnoprawnego, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że podstawą zarzutów trzeciego do piątego jest przekonanie Wspólnoty, iż w świetle art. 63 § 2, art. 64 § 2 i art. 65 § 2 K.p.a. organy powinny były potraktować pismo z dnia 10 lipca 2020 r., nazwane wnioskiem o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a., jako wniosek o wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., względnie doprowadzić do jego przekazania do organu właściwego i zachowania terminu w rozumieniu art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Taka koncepcja nie może zostać zaakceptowana.Po pierwsze, w świetle art. 63 § 2 K.p.a., to strona określa żądanie podania, a organ jest tym żądaniem zasadniczo związany. Pismo z dnia 10 lipca 2020 r. zostało jednoznacznie sformułowane jako żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a., z wyraźnym wskazaniem podstawy prawnej i kwalifikowanych wad decyzji. Zawarty w uzasadnieniu motyw braku udziału strony w postępowaniu, choć istotny w płaszczyźnie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie uchylał tej jednoznaczności i nie przekształcał rodzajowo żądania Wspólnoty. Nie można przyjąć, że organ był uprawniony albo zobowiązany do zmiany kwalifikacji żądania na inny nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji. Po drugie, art. 64 § 2 K.p.a. służy usunięciu braków formalnych podania, a nie modyfikacji jego przedmiotu i trybu. Skoro żądanie było jasno określone, nie zachodziły podstawy do wzywania strony do doprecyzowania rozumianego jako zmiana trybu z nieważnościowego na wznowieniowy. Po trzecie, art. 65 § 1 i 2 K.p.a. znajduje zastosowanie, gdy podanie wniesiono do organu niewłaściwego w sprawie. Wniosek z dnia 10 lipca 2020 r. o stwierdzenie nieważności został skierowany do właściwego organu nadzoru w tym właśnie trybie i nie dotyczył sprawy należącej do zakresu właściwości innego organu. Nie sposób uznać, że do organu niewłaściwego wniesiono wniosek o wznowienie postępowania. Przeciwnie, wniosek o wznowienie w rozumieniu art. 148 § 1 K.p.a. został wniesiony do organu pierwszej instancji dopiero dnia 26 listopada 2020 r.W tym kontekście bez znaczenia pozostaje pismo informacyjne Wojewody z dnia 13 listopada 2020 r., w którym zasygnalizowano Wspólnocie, że podnoszona kwestia braku udziału w postępowaniu odpowiada naturze wznowienia postępowania. W realiach niniejszej sprawy wystosowanie tego pisma nie stanowi argumentu, który pozwalałby retrospektywnie przypisać pismu z dnia 10 lipca 2020 r. skutki wniosku o wznowienie postępowania. Charakteru tak jednoznacznie sformułowanego podania nie można też zmienić z mocą wsteczną, przez późniejsze oświadczenia strony. Trudno także uznać, jakoby Prezydent w takich okolicznościach miał oceniać warunek zachowania przez Wspólnotę terminu z art. 148 § 2 K.p.a. poprzez ocenę czynności dokonanych przed Wojewodą i mających inny proceduralnie charakter (wniosek o stwierdzenie nieważności). W konsekwencji zarzuty skargi kasacyjnej od trzeciego do piątego, odwołujące się dodatkowo do zasad ogólnych postępowania administracyjnego z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 77 K.p.a., nie są usprawiedliwione.Odnosząc się do zarzutu szóstego, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Wspólnoty, jakoby Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez uwzględnienie zasady trwałości decyzji administracyjnej z pominięciem art. 145 K.p.a. Sąd pierwszej instancji nie kwestionował istnienia wyjątku od zasady trwałości decyzji ostatecznych, lecz przypomniał, że wyjątek ten jest ujęty w określone ramy prawne, w tym w miesięczny termin z art. 148 § 2 K.p.a., biegnący – w razie przyczyny z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Ustalenia sprawy nie budzą wątpliwości: Wspólnota powzięła wiadomość o decyzji z dnia 18 maja 2020 r. w dniu 10 lipca 2020 r., co oznacza, że termin upływał dnia 10 sierpnia 2020 r. Wniosek o wznowienie skierowano do organu pierwszej instancji dopiero dnia 26 listopada 2020 r. Nie złożono wniosku o przywrócenie terminu. W tych okolicznościach akcent zasady trwałości decyzji stanowił prawidłową konsekwencję braku zachowania warunków czasowych wznowienia.Podnosząc zarzut siódmy Wspólnota zmierza do podważenia powyższej konkluzji, twierdząc, że warunek z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. został spełniony przez złożenie pisma z dnia 10 lipca 2020 r. W świetle przyjętych przez Sąd pierwszej instancji i niekwestionowanych skutecznie w skardze kasacyjnej ustaleń treść tego pisma nie pozwala na jego kwalifikację jako wniosku o wznowienie. Był to wniosek o stwierdzenie nieważności z wyraźnym powołaniem art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a. Sama okoliczność, że wnioskodawca – opisując stan faktyczny – wskazał w nim brak swego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją, nie przekształca żądania we wniosek wznowieniowy.Wreszcie zarzut ósmy, oparty na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., abstrahuje od uprzedniej, formalnej przesłanki dopuszczalności wznowienia, jaką jest złożenie wniosku w terminie z art. 148 K.p.a. O ewentualnym naruszeniu materialnej podstawy wznowieniowej, która ujęta została we wskazanym art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., można rozważać dopiero w postępowaniu wszczętym skutecznym wnioskiem. W niniejszej sprawie tymczasem to właśnie wstępna kwestia zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania stała się zagadnieniem pierwszoplanowym.Na marginesie wypada zaakcentować, że przywoływana przez skarżącą judykatura dotycząca obowiązków organu w zakresie wyjaśnienia treści żądania dotyczy sytuacji nieporównywalnych z niniejszą sprawą. Nie występował tu problem niejasności żądania z lipca 2020 r. Czytelny jest świadomy wybór przez stronę trybu nieważnościowego, wyrażony w oznaczeniu tego podania, jego wnioskach i podstawie prawnej.W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a..