Wyrok - II OSK 1342/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] od wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 559/23 w sprawie ze skargi Y sp. z o.o. z siedOddalono skargę kasacyjną; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] od wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 559/23 w sprawie ze skargi Y sp. z o.o. z sied
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Rząsa
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną; Zasądzono zwrot kosztów postępowania
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 559/23, po rozpoznaniu skargi X Spółki z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 marca 2023 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy – uchylił zaskarżona decyzję.Jak wskazał Sąd pierwszej instancji decyzją z dnia 17 marca 2013 r. nr [...] Burmistrz M. ustalił na rzecz inwestora spółki Y Sp. z o.o., Spółka Komandytowa z siedzibą w [...], warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego na terenie działki nr [...] położonej przy ul. [...] w M.X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dawniej: Z sp. z o.o. z siedzibą w [...]) - dalej: "Spółka", jako strona postępowania zakończonego ww. decyzją, wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Jako podstawę wniosku wskazano przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa ma polegać na sporządzeniu w toku postępowania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (analiza urbanistyczna) z naruszeniem przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) – dalej: "rozporządzenie".Decyzją z dnia 28 listopada 2018 r. r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia 17 marca 2014 r.Wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 107/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uchylił ww. decyzję Kolegium. Wyrokiem z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2388/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną złożoną przez Spółkę od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji zanegował stanowisko Kolegium, że podstawy stwierdzenia nieważności decyzji nie może stanowić wadliwie sporządzona analiza urbanistyczna, która jest jedynie środkiem dowodowym służącym ustaleniu tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem przedwczesne było wnioskowanie organu o braku podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy ustalenia co do przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy nie zostały skonfrontowane z materiałem zebranym w sprawie.Z kolei NSA wskazał, że sposób przeprowadzenia wymaganej analizy urbanistyczno-architektonicznej determinuje prawidłowość ustalanych w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Dlatego nie jest możliwa weryfikacja decyzji o warunkach zabudowy w oderwaniu od sporządzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, tak w postępowaniu instancyjnym, jak również w trybie nadzwyczajnym. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika na czym oparto wnioskowanie, że nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy ustalonymi w decyzji warunkami zabudowy, a wymaganiami wynikającymi w tym zakresie z przepisów prawa. Korygując wytyczne Sądu Wojewódzkiego NSA zauważył, że obowiązkiem organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zbadanie, czy i ewentualnie w jakim zakresie analiza urbanistyczno-architektoniczna została przeprowadzona błędnie, a w dalszej kolejności dokonanie oceny wagi stwierdzonych naruszeń.Decyzją z dnia 30 marca 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. z dnia 17 marca 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że pełnomocnik inwestora - Spółki Y spółka jawna w [...] (spółka powstała w przekształcenia Y Sp. z o.o., Spółka Komandytowa z siedzibą w [...]), podniósł istotny dla sprawy zarzut braku po stronie spółki X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przymiotu strony. Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w M., uczestniczyła spółka Z sp. z o.o. w [...] (obecnie X sp. z o.o. w [...]), jako właściciel wskazanej nieruchomości. W dniu 18 grudnia 2013 r. spółka Z sp. z o.o. w [...] aktem notarialnym (rep. A nr [...]) dokonała sprzedaży wskazanej działki na rzecz spółki Y Sp. z o.o., Spółka Komandytowa z siedzibą w [...] (obecnie spółka Y spółka jawna w [...]). Mając na uwadze zmiany właścicielskie terenu inwestycji, co potwierdzał zapis w ewidencji gruntów i budynków, decyzją z dnia 24 stycznia 2014 r. Burmistrz M. umorzył toczące się postępowanie administracyjne w stosunku do Z sp. z o.o. w [...], uznając że procedowana decyzja nie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tej spółki. Dalej postępowanie było prowadzone jedynie z udziałem inwestora - wnioskodawcy, spółki Y Sp. z o.o., Spółka Komandytowa z siedzibą w [...], której samodzielnie doręczono decyzję nr [...].Kolegium wskazało, że spółka X sp. z o.o. w [...] jest właścicielem działek nr [...] i [...] położonych po przeciwnej stronie ul. [...] w M., naprzeciwko działki nr [...]. Zatem, w ocenie Kolegium, Burmistrz M. wydając decyzję z dnia 17 marca 2013 r. zasadnie uznał, że stroną tego postępowania nie jest spółka Z sp. z o.o. w [...] (obecnie X sp. z o.o.), bowiem realizacja budynku mieszkalno-usługowego nie ingeruje w korzystanie z nieruchomości sąsiednich, które stanowią budynek mieszkalny oraz zabudowa o funkcji usługowej. W szczególności inwestycja objęta ustaleniami decyzji nr [...] nie zakłóca korzystania z zabudowy o funkcji usługowej na działkach wnioskującej nr [...] i [...]. Teren inwestycji jest działką oddzieloną od innych działek drogami publicznymi, w tym od działek wnioskującej spółki pasem drogi publicznej - ulicą [...].Zdaniem organu odwoławczego, obecnemu stwierdzeniu braku występowania po stronie wnioskującej interesu prawnego do wszczęcia i prowadzenia postępowania nieważnościowego, którego przedmiotem byłaby decyzja nr [...] Burmistrza M., nie stoi na przeszkodzie przejście pierwszego rozstrzygnięcia Kolegium (decyzja z dnia 28 listopada 2018 r.) przez kontrolę sądową. Uprzednio Kolegium nie oceniało bowiem kwestii istnienia interesu prawnego po stronie wnioskującej do wszczęcia postępowania, zarzut taki nie był podnoszony wcześniej przez spółkę Y, tak więc ta kwestia nie podlegała również ocenie sądowej.X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.W odpowiedzi na skargę organ oraz pełnomocnik inwestora wnieśli o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. W uzasadnieniu podniesiono, że Kolegium nie zastosowało się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania zawartych w ww. wyrokach Sądu Wojewódzkiego oraz NSA. Ponownie rozpoznając sprawę organ nie zbadał, czy i ewentualnie w jakim zakresie analiza urbanistyczno-architektoniczna została przeprowadzona błędnie i nie dokonał oceny wagi ewentualnych naruszeń. Przyczyną niezastosowania się do wskazań Sądów w zakresie dalszego postępowania było, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stwierdzenie przez Kolegium, że złożony wniosek nie pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., uprawnionej do skutecznego żądania czynności organu administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. z dnia 17 marca 2014 r. i z tej przyczyny wszczęte w sprawie postępowanie należało, zdaniem organu, umorzyć jako bezprzedmiotowe. Tym samym, w ocenie Sądu meriti, Kolegium naruszyło w sposób istotny art. 153 P.p.s.a., a także w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy - przepisy postępowania dotyczące prawidłowego prowadzenia postępowania dowodowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.Zdaniem Sądu rozpoznającego skargę, w sprawie nie doszło do zmiany przepisów prawa, ani nie nastąpiła istotna zmiana okoliczności faktycznych sprawy, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od wytycznych zawartych w ww. wyrokach. Uznanie przez organ, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza M. z dnia 17 marca 2013 r. pochodzi od podmiotu, który nie ma przymiotu strony i w związku z tym nie był uprawniony do skutecznego złożenia takiego wniosku, co jednocześnie stanowisko podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, jest, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, co najmniej przedwczesne, a więc na tym etapie postępowania – nieuprawnione. O rzetelności analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz jej wyników decyduje przede wszystkim prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, na zasadach określonych w art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego jest warunkiem koniecznym dalszych rozważań i rozstrzygnięć co do możliwości ustalenia warunków zabudowy oraz wymagań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanej inwestycji, w tym dla ustalenia kręgu stron tego postępowania. Właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), ale znajdujących się w obszarze analizowanym, mogą być stronami tego postępowania, choć tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 K.p.a., o którym przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Innymi słowy, żeby w sposób prawidłowy ustalić krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, niezbędne jest rzetelne przeprowadzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej i prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego. Skoro więc w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Kolegium nie zastosowało się do wskazań zawartych w ww. wyrokach i nie zbadało, czy i ewentualnie w jakim zakresie analiza urbanistyczno-architektoniczna została przeprowadzona błędnie, to brak było podstaw do wskazania na tym etapie postępowania, że skarżąca Spółka nie posiadała interesu prawnego w sprawie i umorzenia z tego powodu postępowania.Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Y spółka jawna z siedzibą w [...]. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 153 P.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie z uwagi na to, że Sąd pierwszej instancji uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie wychodząc z założenia, że SKO nie zastosowało się, wbrew dyspozycji art. 153 P.p.s.a., do ocen i wskazań zawartych w dotychczas wydanych w sprawie wyrokach sądów administracyjnych, jednakże w ocenie strony skarżącej nie miało takiego obowiązku, gdyż nie zachodziła w sprawie tożsamość pod względem przedmiotowym, z uwagi na to, że po wydaniu wyroku z dnia 15 września 2022 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny miała miejsce istotna zmiana okoliczności faktycznych sprawy z uwagi na to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie ustaliło w toku postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, że decyzją z dnia 24 stycznia 2014 r. Burmistrz M. umorzył postępowania w stosunku do Spółki Z sp. z o.o. (poprzednika prawnego X sp. z o.o.), wskazując, że umorzenie to jest związane z utratą przez tą Spółkę statusu strony w postawaniu o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] w M. i w chwili ustalania warunków zabudowy decyzją z dnia 17 marca 2014 r. Spółka Z nie była stroną postępowania, a co za tym nie ma interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia 17 marca 2014 r., co skutkowało istotną zmianą w zakresie stanu faktycznego sprawy.W oparciu o powyższy zarzut skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych za postępowanie przed Sądem pierwszej instancji i postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz przeprowadzenie w sprawie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i rozpoznanie sprawy na rozprawie.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższy zarzut szerzej umotywowano.W odpowiedzi na skargę kasacyjną X sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych.W replice na powyższe pismo Spółka skarżąca kasacyjnie podtrzymała twierdzenia i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej oraz wskazała na nietrafność argumentacji podniesionej przez X sp. z o.o. w ww. piśmie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie doszło do takich zmian okoliczności faktycznych sprawy, że Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Szczecinie mogło odstąpić od uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych zarówno w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 107/19, jak w utrzymującym ten wyrok w mocy wyroku NSA z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2388/19.W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie organu administracyjnego oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala także na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, tj. ustalenie, co wziął pod uwagę sąd uwzględniając wniesioną skargę lub oddalając ją. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że zarówno organ jak i Sąd pierwszej instancji związane były, na mocy art. 153 P.p.s.a., poglądami prawnymi zawartymi w ww. wyrokach Sądu pierwszej i drugiej instancji. Podkreślenia wymaga, że ocena prawna o charakterze wiążącym dotyczy właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W odniesieniu do ustaleń faktycznych związanie ogranicza dowodzenie określonych faktów stwierdzonych w orzeczeniu prejudycjalnym. Wprawdzie ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli spowoduje to, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, jak również w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych, które powstały po wydaniu orzeczenia sądowego, niemniej jednak w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, nie miało to miejsca.Tym samym wskazać należy, że ocena wyrażana przez sąd administracyjny w prawomocnym orzeczeniu uwzględniającym skargę na decyzję administracyjną może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. W takiej sytuacji organ jest związany wskazaniem sądu co do uzupełnienia postępowania dowodowego.Jak wynika z akt sprawy, uchylając decyzję SKO w Szczecinie wyrokiem z dnia z dnia 28 marca 2019 r. Sąd pierwszej instancji zanegował stanowisko tego organu, że podstawy stwierdzenia nieważności decyzji nie może stanowić wadliwie sporządzona analiza urbanistyczna, która jest jedynie środkiem dowodowym służącym ustaleniu tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tych okolicznościach, jak słusznie wskazał Sąd Wojewódzki, przedwczesnym było wnioskowanie organu o braku podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy ustalenia co do przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy nie zostały skonfrontowane z materiałem zebranym w sprawie. Z kolei, NSA w swoim wyroku wskazał, że obowiązkiem organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zbadanie, czy i ewentualnie w jakim zakresie analiza urbanistyczno-architektoniczna została przeprowadzona błędnie, a w dalszej kolejności dokonanie oceny wagi stwierdzonych naruszeń.Zatem w okolicznościach przedmiotowej sprawy, organ administracji mając jasne wytyczne wynikające w obydwu wyroków sądów administracyjnych, miast wykonać wskazane w tych wyrokach wytyczne, stwierdził, że złożony wniosek nie pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., uprawnionej do skutecznego żądania czynności organu administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. z dnia 17 marca 2014 r. i z tej przyczyny wszczęte w sprawie postępowanie umorzył jako bezprzedmiotowe.Tym samym uznać należy, że organ administracji nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w ww. wyrokach, naruszając tym samym przepis art. 153 P.p.s.a. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, prawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego jest warunkiem koniecznym dalszych rozważań i rozstrzygnięć co do możliwości ustalenia warunków zabudowy oraz wymagań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanej inwestycji, w tym dla ustalenia kręgu stron tego postępowania. Właściciele bowiem działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), ale znajdujących się w obszarze analizowanym, mogą być stronami tego postępowania, choć tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 K.p.a., o którym przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Skoro więc w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie nie zastosowało się do wskazań zawartych w przytoczonych wyżej wyrokach i nie zbadało, czy i ewentualnie w jakim zakresie analiza urbanistyczno-architektoniczna została przeprowadzona błędnie, to brak było podstaw do wskazania na tym etapie postępowania, że X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie posiadała interesu prawnego w sprawie i umorzenia z tego powodu postępowania.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013 r., nr 3, poz. 38), że wskazane przepisy stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, odpowiedzi na skargę kasacyjną.. mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013 r., nr 3, poz. 38), że wskazane przepisy stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, odpowiedzi na skargę kasacyjną.